Tag: Ozempic

  • Novo Nordisk neemt stevige maatregelen om koppositie te behouden

    Novo Nordisk neemt stevige maatregelen om koppositie te behouden

    De Deense farmaceutische gigant neemt zichzelf grondig op de schop, met de bedoeling zijn leidende marktpositie in geneesmiddelen tegen obesitas te heroveren.

    Toen Novo Nordisk in juni 2021 zijn baanbrekende afslankinjectiemiddel, Wegovy genaamd, in de Verenigde Staten lanceerde, voelde dat alsof het bedrijf een sprong in het duister nam, aldus Maziar Mike Doustdar, die in augustus de leiding overnam van dit Deense farmaceutische bedrijf. Hoewel Novo begreep dat er enorme kansen lagen, was het geenszins duidelijk hoe groot de vraag zou zijn of waaruit die zou voortkomen. Novo, zegt Doustdar, leed onder de ‘vloek van het leiderschap’.

    Meer dan twee jaar lang had het bedrijf de markt voor afslankmedicijnen voor zichzelf. In 2023 was de omzet van Wegovy in de Verenigde Staten tot 4,3 miljard dollar gestegen. Maar datzelfde jaar lanceerde Eli Lilly, een concurrent die Novo’s misstappen nauwlettend had gevolgd, zijn eigen afslankinjectiemiddel, Zepbound. In 2024 was dat product goed voor een omzet van 4,9 miljard dollar, driekwart van Wegovy’s omzet. 

    Dit jaar zal Lilly Novo voorbijstreven. Volgens prognoses van het onderzoeksbureau Bloomberg Intelligence zal Lilly in 2030 meer dan de helft van de wereldwijde markt voor geneesmiddelen tegen obesitas in handen hebben, tegenover slechts een derde voor Novo.

    Beleggers in de Deense farmaceut zijn flink van slag. De marktwaarde van zo’n 220 miljard dollar is sinds juni 2024 – toen Novo het meest waardevolle bedrijf van Europa was – met twee derde gedaald. De waarde van Lilly is sindsdien met meer dan een kwart gestegen. Desondanks liet Doustdar in een interview met The Economist blijken dat hij vertrouwen had in Novo’s mogelijkheden tot herstel. Zijn remedie: de ontwikkeling van een nieuwe generatie middelen tegen obesitas, plus ingrijpende veranderingen in de bedrijfsvoering. 

    Concurrentie

    Novo was uitstekend gepositioneerd om de afslankrevolutie te leiden. Het bedrijf werd meer dan een eeuw geleden opgericht als producent van insuline – een hormoon dat de bloedsuikerspiegel reguleert – en is specialist in stofwisselingsziekten. Het hoofdkantoor in Bagsvaerd, net buiten Kopenhagen, is gebouwd rond een wenteltrap die is gemodelleerd naar het insulinemolecuul. Zo’n tien jaar geleden ontdekten wetenschappers van Novo dat semaglutide, een veelbelovend medicijn tegen diabetes, de eetlust remt, wat de aanzet gaf tot de ontwikkeling van een nieuwe reeks afslankmiddelen. (Semaglutide, dat het GLP-1 hormoon nabootst, is het actieve bestanddeel van zowel Wegovy als Ozempic, een geneesmiddel dat in 2017 in Amerika is goedgekeurd voor de behandeling van diabetes.)

    Novo bleek destijds de vraag naar zijn nieuwe afslankinjectiemiddel echter zwaar te onderschatten. Volgens Doustdar ging het bedrijf uit van een vraag die drie keer zo groot was als die naar Saxenda, een ouder en minder effectief medicijn tegen obesitas. Vijf weken na de lancering in de Verenigde Staten had Wegovy al evenveel recepten gegenereerd als Saxenda in vier jaar tijd. De productie kon de vraag niet aan, met als gevolg dat Wegovy op de officiële Amerikaanse tekortenlijst kwam te staan. Dit betekende dat het mocht worden verkocht in zogeheten ‘compounding’-apotheken, die toestemming hebben kopieën te  maken van merkgeneesmiddelen bij onvoldoende aanbod, en deze dan met forse korting kunnen verkopen. Hoewel Wegovy in februari van de tekortenlijst af ging, zijn er via omwegen nog steeds kopieën van het medicijn verkrijgbaar. Novo schat dat ongeveer een miljoen Amerikanen deze kopieën gebruiken.

    Net toen de voorraad van Novo opraakte kwam Zepbound van Lilly op de markt. Volgens een eigen vergelijkende studie verloren patiënten die het medicijn gebruikten 20 procent van hun lichaamsgewicht, tegenover 14 procent bij Wegovy. Bovendien begon Lilly, dat de groei van Wegovy nauwkeurig had gevolgd, de productie van Zepbound op te voeren lang voordat het goedkeuring had gekregen voor dit medicijn. Daardoor is het sinds oktober vorig jaar ruim beschikbaar.

    De vraag wordt niet aangedreven door artsen en verzekeraars, maar door de patiënten zelf

    Lilly realiseerde zich ook al in een vroeg stadium dat de verkoop van afslankmiddelen anders verloopt dan de verkoop van de meeste andere geneesmiddelen. De vraag wordt niet aangedreven door artsen en verzekeraars, maar door de patiënten zelf, van wie velen de behandeling rechtstreeks betalen. Vanaf begin 2024 begon Lilly tussenpersonen te omzeilen en patiënten rechtstreeks te benaderen. Het bedrijf bood online flacons met een lage dosis Zepbound aan voor 399 dollar, ruim onder de groothandelsprijs van circa 1100 dollar (en zelfs goedkoper dan met de kortingen die verzekeraars krijgen). Lilly ging ook samenwerken met diverse aanbieders van telegezondheidszorg om zijn bereik te vergroten. 

    Novo reageerde laat. Het bedrijf paste zijn eigen rechtstreekse aanbod pas een jaar na Lilly aan. In april ging het een samenwerking aan met Hims & Hers, een telezorgbedrijf, maar die manoeuvre mislukte al snel, deels omdat de aanbieder Wegovy-kopieën bleef verkopen.

    Novo werd in mei wakker geschud uit zijn zelfgenoegzaamheid toen de Raad van Bestuur Lars Fruergaard Jorgensen, CEO  sinds 2017, ontsloeg. Er rolden meer koppen bij de leiding toen de Novo Nordisk Foundation, die meer dan een kwart van de aandelen van de medicijnfabrikant bezit, zich liet gelden. De voorzitter, Lars Rebien Sorensen, die Novo vóór Jorgensen leidde, berispte de Raad van Bestuur omdat deze ‘te traag’ grip kreeg op de verschuivingen in de markt voor afslankmiddelen. Na een grote schoonmaak in oktober, waarbij zeven bestuursleden vertrokken, nam Sorensen het voorzitterschap van de medicijnfabrikant over. 

    Herstelmaatregelen

    Iemand die zowel Sorensen als Doustdar goed kent zegt dat zij zonder aanzien des persoons zullen doen wat nodig is om de zaak weer op de rails te krijgen. De veranderingen zijn al in gang gezet. In september kondigde Novo aan dat het negenduizend banen zou schrappen, meer dan een tiende van zijn personeelsbestand, waaronder ongeveer vijfduizend in Denemarken, de grootste ontslagronde ooit in dat land. Novo heeft ook de ontwikkeling stopgezet van alle geneesmiddelen die niets te maken hebben met diabetes of obesitas.

    Die nauwere focus moet de weg vrijmaken voor de lancering van twee nieuwe producten, volgend jaar. Een daarvan is een orale versie van Wegovy, die in proeven meer gewichtsverlies teweegbracht dan de concurrerende pil van Lilly. Nadeel is wel dat je het middel op een lege maag moet innemen – het is pas na een half uur toegestaan iets te eten. Analisten vrezen dat dit voorschrift patiënten zal afschrikken – de pil van Lilly kent een dergelijke beperking niet. Martin Lange, hoofdwetenschapper bij Novo, wijst deze angst van de hand. Hij merkt op dat diabetici nu al zonder problemen orale semaglutide gebruiken. 

    Het tweede nieuwe product is een Wegovy-injectie met een hogere dosering, die in proeven een gewichtsverlies opleverde dat vergelijkbaar is met dat van Zepbound. Novo hoopt hiermee de indruk te weerleggen dat zijn behandeling minder krachtig is. Deze keer zal het bedrijf over voldoende capaciteit beschikken om de geneesmiddelen te produceren.

    Volgens Doustdar moet Novo een ‘consumentenmentaliteit’ ontwikkelen

    Novo voert ook veranderingen door in zijn manier van zakendoen. Het bedrijf streeft naar uitbreiding van zijn directe verkoopkanalen, die momenteel goed zijn voor een tiende van de Wegovy-recepten in Amerika. Met dat doel heeft het overeenkomsten gesloten met retailers als Costco en Walmart. 

    Samenwerkingsverbanden alleen zullen niet voldoende zijn. Volgens Doustdar moet Novo een ‘consumentenmentaliteit’ ontwikkelen; hij wil dat het bedrijf ‘meer als Amazon’ gaat denken en klanten de snelheid en flexibiliteit biedt die zij tegenwoordig verwachten.

    Novo herziet ook zijn prijsbeleid en is onlangs begonnen Wegovy rechtstreeks aan klanten aan te bieden voor 199 dollar gedurende de eerste twee maanden, waarna de prijs stijgt naar 349 dollar. (Lilly sloeg terug door de prijzen voor rechtstreeks verkochte Zepbound te verlagen.) In november sloten beide bedrijven ook overeenkomsten met de regering-Trump om Medicare, de openbare verzekeraar voor ouderen, korting te geven op hun obesitasmedicijnen, tegen ongeveer een derde onder de prijs die commerciële verzekeraars wordt berekend. In ruil daarvoor stemde Medicare ermee in om de behandelingen de eerste keer te vergoeden.

    ‘De behandeling van honderden miljoenen patiënten vereist dat we openstaan voor ideeën van buiten’

    De laatste verschuiving in de strategie van Novo betreft de manier waarop het zijn pijplijn gaat uitbouwen. Novo vertrouwde traditioneel op zijn eigen laboratoria in plaats van op overnames, maar dat gaat veranderen. In november raakte het verwikkeld in een biedingsstrijd met Pfizer, een Amerikaanse geneesmiddelenfabrikant. Inzet was de overname van Metsera, een biotechbedrijf met een veelbelovend geneesmiddel tegen obesitas in ontwikkeling. Pfizer won, maar Doustdar maakt zich daar geen zorgen over. ‘De behandeling van honderden miljoenen patiënten vereist dat we openstaan voor ideeën van buiten,’ zegt hij. Hij wil dat Novo een brede portefeuille van geneesmiddelen tegen obesitas verwerft, zodat het elke patiënt een behandeling op maat kan bieden. 

    Externe hulp is hierbij wellicht onontbeerlijk. Lilly heeft een indrukwekkende eigen pijplijn, en ervaring met een breder scala aan ziekten. Dat komt goed uit, aangezien medicijnen tegen obesitas steeds vaker worden gebruikt voor de behandeling van aanverwante aandoeningen, bijvoorbeeld aan de nieren en de lever. Ook andere concurrenten hebben hun oog laten vallen op de afslankmarkt. Er zijn momenteel meer dan honderdzestig nieuwe medicijnen tegen obesitas in ontwikkeling. Bovendien verliest semaglutide in 2026 zijn octrooibescherming in diverse grote opkomende markten, waaronder Brazilië, China en India. Daardoor krijgt het te maken met concurrentie van generieke geneesmiddelen in die landen, waar een groot deel van de wereldbevolking met obesitas woont.

    Toch is de grootste strijd van Novo wellicht een interne strijd. Het bedrijf wil van een voorzichtige geneesmiddelenfabrikant veranderen in een wendbaar consumentenmerk.
    De sprong in het duister waarvan Doustdar repte, heeft nog geen licht opgeleverd. 

  • Wegblijven van verslavingen is voorbehouden aan de rijken

    Wegblijven van verslavingen is voorbehouden aan de rijken

    Vrij zijn of losraken van alle verleidingen die op ons afkomen is een voorrecht geworden van de mensen die het kunnen betalen. ‘Er is een nieuw soort luxe ontstaan: vrij zijn van verlangens,’ schrijft Observer-columnist Martha Gill.

    Keuze uit het archief

    Wanneer het eind van het jaar in zicht komt, zijn er mensen die nadenken wat ze volgend jaar beter gaan doen of waar ze mee willen stoppen. Vaak moet achteraf geconstateerd worden dat de goede voornemens voor het nieuwe jaar niet zijn nagekomen.
    Deze column van The Guardian laat zien waarom het zo moeilijk is om slechte gewoontes los te laten: heel de economie is erop ingericht om ons te verleiden tot het kopen van van alles en nog wat. Wie van verslavingen af wil komen, heeft niet zozeer wilskracht als wel veel geld nodig, betoogt columnist Martha Gill.

    Het zijn echt welvaartsziekten, deze moderne kwalen. Verslaving aan sociale media, gamestoornissen, dwangmatig te veel suiker en bewerkte troep eten: het zijn producten van een maatschappij met meer dan genoeg eten, vrije tijd en verveling, en zonder de spanning van leven of dood die onze voorouders bezighield.

    We kunnen onze toenemende verslavingsproblemen misschien zien als een gezellige parasiet, maar het verontrustende feit is dat een groot deel van de economie nu draait op verslaving.

    Het pad van de prikkels is gemakkelijk te volgen: een verslaafde klant is een betrouwbare klant; en waarom zou je genoegen nemen met alleen de consumptie van je product, als je in plaats daarvan ook voor overconsumptie kunt zorgen? Hoogleraar David Courtwright noemt dit ‘limbisch kapitalisme’, naar het deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor de verwerking van emoties. Wereldwijde industrieën, zegt hij, beginnen zich hierop te richten.

    Reguleren

    In Groot-Brittannië zijn we eindelijk bezig met het reguleren van een aantal van de oudere ondeugden, zoals nicotine en alcohol. Dat is al moeilijk genoeg geweest – grote industrieën en miljoenen verslaafden hebben zich er decennialang fel tegen verzet. Maar er komen veel nieuwe ondeugden voor in de plaats. Voedingsmiddelenbedrijven maken optimaal gebruik van de verslavende eigenschappen van hun producten: ultrabewerkt voedsel, waarvan gedacht wordt dat het dwangmatig eten stimuleert, is nu goed voor twee derde van de calorie-inname van Britse jongeren. Gokverslaving neemt een hoge vlucht. We horen minder over workaholics dan vroeger, maar dat is misschien alleen maar omdat hun aandoening zo gewoon is; in plaats daarvan horen we over burn-out: het eindresultaat.

    En dan zijn er natuurlijk nog de smartphones, die ons leren hunkeren naar de volgende ping die meldt dat er een bericht binnenkomt, of naar een oplichtende retweet. Die apparaten koppelen ons op hun beurt aan de duizenden verslavende producten die de grootste techbedrijven ter wereld uit de grond stampen. Er zijn gokapps, gameapps en one-click shopping-apps – zelfs het aantal mensen dat verslaafd is aan fitnessapps neemt toe. En dan zijn er natuurlijk ook nog de sociale media, waaraan bijna de helft van de Britse tieners verslaafd is.

    Ondertussen staat Ozempic vooral bekend als een ‘Hollywoodfenomeen’, dat alleen beschikbaar is voor de rijken

    Maar boven deze onvermijdelijke nachtmerrie van dwangmatig werken, dwangmatig eten en dwangmatig klikken hangt een ander soort van leven. Sommigen weten met geld een uitweg uit hun verslaving te vinden, terug naar de ouderwetse realiteit. ­Terwijl de moderne wereld zich ons limbisch systeem binnenvreet, ontstaat er een nieuw soort luxe: vrij zijn van verlangens.

    Het ultieme voorbeeld is misschien wel de snelle groei van het geneesmiddel semaglutide (dat oorspronkelijk werd ontwikkeld voor de behandeling van diabetes). Het wordt behalve bij diabetes ook gebruikt om af te vallen, maar naarmate het aan populariteit wint, beginnen artsen en patiënten iets anders op te merken: semaglutide lijkt ook het verlangen naar alcohol, nicotine en opioïden te verminderen, en misschien zelfs de hang naar dwangmatig gokken en onlinewinkelen.

    Het lijkt niet in te werken op het spijsverteringsstelsel, maar op het verlangen zelf.

    Voor wie semaglutide gebruikt, lonkt dus een alternatieve realiteit. Het is moeilijk om het je voor te stellen: een smartphone hebben maar die niet steeds te hoeven checken, een bus Pringles wegzetten voordat hij leeg is. Want dit is de grootste uitdaging van het moderne leven: zelfbeheersing betrachten tegenover verslavende producten. En ook hier zie je een klassenkloof ontstaan. Natuurlijk zou niet iedereen semaglutide moeten gebruiken – de bijwerkingen worden nog onderzocht – maar de meeste mensen kunnen het zich toch niet veroorloven. Ondertussen staat Ozempic vooral bekend als een ‘Hollywoodfenomeen’, dat alleen beschikbaar is voor de rijken.

    Kloof

    De inkomenskloof is er ook als het gaat om het weerstaan van onlineverslavingen. Nu tijd zonder scherm voor je neus een schaars goed wordt, verdienen sommige bedrijven er geld mee in de vorm van digitale detoxweekenden of opvallend dure dumbphones. Net als scholen. In september begon een privéschool in Cambridge zichzelf te promoten als de eerste ‘schermvrije school’ in Groot-Brittannië. Deze zomer kondigde privéschool Eton aan smartphones te gaan verbieden en nieuwe leerlingen in plaats daarvan Nokia’s te geven. Ondertussen zitten kinderen uit gezinnen met een laag inkomen gemiddeld twee uur per dag meer op hun telefoon dan hun rijkere leeftijdsgenoten.

    Daarbij komt nog het feit dat geld je beschermt tegen allerlei omstandigheden die verslaving in de hand werken. Junkfood is het aantrekkelijkst als je niet de tijd, het geld of de emotionele energie hebt om op zoek te gaan naar gezonde alternatieven: om makkelijk klanten te lokken duiken fastfood­tenten dan ook vaak op in achterstandswijken. Hetzelfde geldt voor wedkantoren. Naast de eindeloos lange wachtlijsten bij de NHS [de openbare gezondheidszorg in Groot-Brittannië] voor therapie of om af te kicken kan een verslavingsbehandeling ook onbetaalbaar worden. We doen soms alsof het weerstaan van gokken, sociale media, zoete lekkernijen en emotioneel shoppen vooral een kwestie van wilskracht is – alsof de economie er niet op gebouwd zou zijn om ons deze dingen op te dringen. In werkelijkheid is het een voorrecht aan het worden dat maar weinigen zich kunnen veroorloven. 

  • De mystiek rondom het afslankmiddel Ozempic

    De mystiek rondom het afslankmiddel Ozempic

    Medicijnen tegen obesitas worden steeds vaker in verband gebracht met gezondheidsvoordelen die verder gaan dan gewichtsverlies. Het is waanzinnig moeilijk om erachter te komen wat de oorzaak van die voordelen precies is.

    Er bestaat niet zoiets als een wondermiddel voor gewichtsverlies, maar de nieuwste obesitasmedicijnen komen aardig in de buurt. Mensen die Ozempic of andere wekelijkse injecties nemen behorend tot een klasse die bekendstaat als GLP-1-agonisten, naar het darmhormoon dat ze nabootsen, kunnen binnen een jaar een vijfde of meer van hun lichaamsgewicht verliezen. Het onophoudelijke ‘voedselgeruis’ dat de drang om te eten aanwakkert, valt plotseling stil.

    In de afgelopen maanden is de mystiek van deze medicijnen alleen maar gegroeid. Zowel semaglutide (verkocht onder de merknamen Ozempic en Wegovy) als tirzepatide (Mounjaro en Zepbound) werden in eerste instantie ontwikkeld voor diabetes en vervolgens ingezet voor gewichtsverlies. Maar ze helpen blijkbaar tegen veel meer dan dat. Studies die de voordelen van semaglutide voor het hart aantonen, hebben er al toe geleid dat de FDA [Food and Drug Administration] Wegovy heeft goedgekeurd als middel om het risico op ernstige hartaanvallen, waaronder beroertes, hartaanvallen en overlijden, bij bepaalde patiënten te verminderen. Het geneesmiddel heeft ook duidelijke voordelen laten zien voor slaapapneu, nieraandoeningen, leveraandoeningen en kan mogelijk helpen bij vruchtbaarheidsproblemen, alzheimer, parkinson, darmkanker, overmatig alcoholgebruik en zelfs nagelbijten. Er lijkt elke week wel een nieuwe toepassing voor GLP-1’s op de markt te komen.

    GLP-1’s beginnen meer en meer te lijken op het Zwitserse zakmes onder de medicijnen. Zoals Vox zich vorig jaar afvroeg: ‘Is er iets wat Ozempic niet kan?’ Maar GLP-1’s kunnen niet alle eer opstrijken. Obesitas is gekoppeld aan zoveel kwalen dat het verliezen van een enorme hoeveelheid gewicht door deze medicijnen vanzelf ‘een behoorlijk dominant effect’ heeft op de gezondheidsresultaten, zegt Randy Seeley, onderzoeker op het gebied van obesitas aan de Universiteit van Michigan. Het is nogal lastig om precies uit te zoeken wat de secundaire voordelen veroorzaakt, maar het is wel bepalend voor de toekomst van deze medicijnen.

    Ozempic-babies

    Sommige van de bijkomende gezondheidseffecten van GLP-1’s zijn te verwachten van een medicijn dat leidt tot drastisch gewichtsverlies. Mensen met obesitas lopen een veel hoger risico op hartaanvallen en leveraandoeningen; overgewicht kan de ademhaling ’s nachts beperken, wat leidt tot slaapapneu. Zelfs meldingen van ‘Ozempic-babies’ – mensen die onverwacht zwanger werden terwijl ze GLP-1’s gebruikten – zijn verklaarbaar, aangezien de vruchtbaarheid meestal verbetert wanneer mensen gewicht verliezen. Maar gewichtsverlies is niet altijd de enige verklaring. Een grootschalig onderzoek naar de hartgezondheid van mensen die semaglutide gebruiken, suggereerde dat bij patiënten met hart- en vaatziekten ook verbeteringen kunnen optreden als ze niet veel gewicht verliezen. ‘Het is duidelijk dat deze voordelen niet enkel voortkomen uit gewichtsverlies,’ aldus Seeley.

    GLP-1’s verbeteren de gezondheidsresultaten via drie mechanismen, vertelde Daniel Drucker, een professor in de geneeskunde aan de Universiteit van Toronto die GLP-1 in de jaren tachtig mede ontdekte. Het eerste mechanisme heeft te maken met de belangrijkste functies van het medicijn: het controleren van de bloedsuikerspiegel en het stimuleren van gewichtsverlies. Doordat het medicijn de alvleesklier aanzet tot het afscheiden van insuline, is het in eerste instantie voor diabetes op de markt gebracht. Gewichtsverlies vindt meestal plaats via een proces dat de hersenen en de darmen beïnvloedt en zorgt voor een afnemende eetlust en een aanhoudend gevoel van verzadiging. Het ontrafelen van de effecten is moeilijk omdat een hoge bloedsuikerspiegel kan leiden tot gewichtstoename en met veel van dezelfde chronische ziekten als obesitas in verband wordt gebracht, waaronder hartaandoeningen en kanker. De aanzienlijke verlaging van het risico op hart- en vaatziekten en sterfte aan chronische nierziekten bij mensen die GLP-1-medicijnen gebruiken, heeft zonder twijfel te maken met zowel veranderingen in de bloedsuikerspiegel als in het gewicht, aldus Drucker.

    Een tweede mechanisme dat sommige van de gezondheidseffecten zou kunnen verklaren, is dat de medicijnen rechtstreeks inwerken op bepaalde organen. Er zitten GLP-1-receptoren in weefsels overal in het lichaam: in de longen, de nieren, het cardiovasculaire systeem, de darmen, de huid en het centrale zenuwstelsel. De voordelen van de medicijnen voor het hart zouden bijvoorbeeld te maken kunnen hebben met GLP-1-receptoren in het hart en de bloedvaten, vertelde Steven Heymsfield, een professor die obesitas bestudeert aan de Louisiana State University.

    Naast het effect op individuele organen, hebben GLP-1’s waarschijnlijk een groot effect op het hele lichaam door een derde, algemener proces: het verminderen van ontstekingen. Chronische ziekten die samenhangen met obesitas en diabetes, zoals lever-, nier- en hart- en vaatziekten, worden ‘allemaal voor een deel veroorzaakt door een verhoogde ontsteking’, wat GLP-1’s kunnen helpen verminderen, aldus Drucker. 

    In sommige situaties kunnen deze mechanismen hand in hand gaan, zoals in het geval van alzheimer. Een ouder GLP-1-geneesmiddel met de naam liraglutide heeft zijn potentieel bewezen als behandeling voor de ziekte van Alzheimer, en het effect van semaglutide op vroege stadia van de ziekte wordt momenteel getest in een Fase 3-onderzoek. De hersenen zitten vol met GLP-1-receptoren, ontstekingen staan bekend als een cruciale aanjager van neurodegeneratie, en afvallen en een lagere bloedsuikerspiegel ‘zullen waarschijnlijk helpen om de snelheid van cognitieve achteruitgang te verminderen’, aldus Drucker.

    Sommige van de neveneffecten die nu worden waargenomen zullen legitiem blijken te zijn, andere niet

    Complexere effecten zijn moeilijker te achterhalen. Men denkt dat de medicijnen verslavend en dwangmatig gedrag tegengaan, zoals overmatig alcoholgebruik, impulsief winkelen en gokken. Bij dieren is aangetoond dat GLP-1’s het beloningscircuit van de hersenen beïnvloeden – een voor de hand liggende verklaring, maar misschien een te simplistische. ‘Beloning is niet iets eenduidigs,’ zegt Seeley. Het mechanisme dat eten lonend maakt, verschilt bijvoorbeeld van dat van roken of gokken. Het is dus niet per se logisch dat één enkel medicijn al die gedragingen zou onderdrukken.

    Andere voordelen van GLP-1’s moeten nog worden verklaard. In een groot onderzoek onder mensen met diabetes dat in februari werd gepubliceerd, hadden degenen die GLP-1’s gebruikten een lager risico op darmkanker dan degenen die dat niet deden. Gewicht leek daarbij geen rol te spelen. Een mogelijke verklaring voor het verband is dat de medicijnen ontstekingen verminderen die tot kanker zouden kunnen leiden. Recent onderzoek bij muizen suggereert echter dat juist het blokkeren van de GLP-1-receptor – dus het tegenovergestelde doen van de medicijnen zelf – het immuunsysteem aanzet om darmkanker te bestrijden.

    Sommige van de neveneffecten die nu worden waargenomen zullen legitiem blijken te zijn, andere niet. ‘Zo gaat het wel vaker,’ zegt Seeley. Aanvankelijk blijkt een medicijn verbazingwekkend effectief te zijn tegen de aandoening die het moet behandelen. Naarmate meer mensen het gebruiken, komen er nieuwe effecten aan het licht. Onderzoek volgt. Daaruit blijkt dat het medicijn sommige aandoeningen kan behandelen, maar andere niet. In de jaren tachtig kwamen statines naar voren als een krachtige behandeling voor een hoog cholesterolgehalte, en het enthousiasme steeg toen bekend werd dat ze ook konden helpen tegen nieraandoeningen en cognitieve achteruitgang. Maar tegenwoordig worden statines grotendeels gebruikt voor hun oorspronkelijke doel.

    Bonuseffect

    Elke nieuwe ontdekking over de effecten van GLP-1’s kunnen lijkt een aangename verrassing te zijn – een bonuseffect van dat toch al wonderbaarlijke middel. Maar mensen willen geen verrassende medicijnen. Ze willen medicijnen die effectief zijn: geen medicijnen die hun risico op andere ziekten zouden kunnen verlagen, maar medicijnen die dat ook daadwerkelijk doen. Om deze medicijnen te maken, moeten fabrikanten weten wat er werkelijk in het lichaam gebeurt – in welke mate de gezondheidseffecten kunnen worden toegeschreven aan meer dan alleen gewichtsverlies. En om de medicijnen voor te schrijven, moeten zorgverleners hetzelfde weten. Dit zal echter alleen maar moeilijker te achterhalen zijn naarmate de GLP-1’s zelf ingewikkelder worden en zich gaan richten op verschillende andere metabolische routes, elk met hun eigen downstreameffecten. Tirzepatide richt zich al op een extra hormoon bovenop GLP-1, en een geneesmiddel dat zich op drie hormonen richt is op komst.

    Binnenkort zal desondanks een vollediger beeld van het potentieel van GLP-1’s ontstaan. Van sommige onderzoeken naar de effecten op vroege alzheimer en parkinson worden de resultaten verwacht voor het einde van 2025. Uiteindelijk zullen studies misschien onthullen hoe ze werken – voor deze en alle andere bijkomende voordelen. Geneesmiddelenfabrikanten zijn in een verwoede strijd verwikkeld om nieuwe soorten medicijnen tegen zwaarlijvigheid te ontwikkelen en zoals het er nu uitziet, zal de toekomst van deze medicijnen misschien niet volledig om zwaarlijvigheid draaien. Als er nieuwe soorten medicijnen worden ontwikkeld, moeten medicijnmakers volgens Drucker gaan overwegen of ze de andere voordelen behouden, verbeteren of verzwakken. Door concurrentie zal dat waarschijnlijk leiden tot een breed scala aan geneesmiddelen, elk specifiek voor een bepaalde aandoening of combinatie daarvan. GLP-1’s zouden het traject kunnen volgen van bloeddrukverlagende medicijnen, die verkrijgbaar zijn in meer dan tweehonderd soorten gericht op verschillende soorten patiënten.

    Nieuwe voordelen zullen GLP-1’s gangbaarder maken – niet alleen door ze toegankelijk te maken voor nieuwe groepen mensen, maar ook doordat ze verzekeringsmaatschappijen onder druk zetten om de medicijnen te vergoeden. Medicare betaalt niet voor medicijnen tegen zwaarlijvigheid, deels omdat de overheid gewichtsverlies van oudsher beschouwt als een cosmetische kwestie en niet als een medische. Maar in maart, nadat de FDA Wegovy had goedgekeurd als middel om het risico op ernstige hartaanvallen te verminderen, begonnen sommige Medicare-verzekeringen dekking te bieden aan patiënten met zowel gewichts- als hartproblemen. 

    Dat GLP-1’s voor meerdere doeleinden kunnen worden gebruikt, is op zich geen wonder. Maar het zou een klein wonder zijn als de bijkomende effecten, al dan niet los van gewichtsverlies, ervoor zorgen dat obesitasmedicijnen net zo wijdverbreid beschikbaar worden als zoveel andere levensveranderende behandelingen.