Tag: parlement

  • Ecuador: inheemse demonstranten proberen parlement binnen te dringen

    Ecuador: inheemse demonstranten proberen parlement binnen te dringen

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Onderzoek: coronavaccins hebben in 2021 bijna 20 miljoen levens gered

    » Vaticaan stelt archieven Pius XII over joden online beschikbaar voor publiek

    Dag 11 van grootschalige inheemse protesten in Ecuador

    De Ecuadoraanse politie heeft donderdag een grote groep demonstranten, aangevoerd door inheemse vrouwen, uiteengedreven die het parlement in Quito probeerde binnen te dringen. Het land bevindt zich momenteel op de elfde dag van grootschalige protesten tegen de stijgende kosten van levensonderhoud, die sinds het begin van de crisis vier mensen het leven hebben gekost.

    De demonstranten eisen een verlaging van de brandstofprijzen of het aftreden van president Guillermo Lasso en zijn regering. De protesten staan onder leiding van de CONAIE, een invloedrijke organisatie die opkomt voor de rechten van de inheemse bevolking.

    Politieagenten probeerden met traangas te voorkomen dat de demonstranten het gebouw binnenkwamen. Betogers reageerden met stenen, vuurwerk en molotovcocktails. Volgens het Ecuadoraanse dagblad El Universo wilden de demonstranten het parlement betreden om de voorzitter te vragen artikel 130 van de grondwet toe te passen, waarmee de president afgezet kan worden. Tussen 1997 en 2005 hebben drie Ecuadoraanse presidenten onder druk van de inheemse bevolking moeten aftreden.

    Lees ook:

  • Extreemrechts 
 Vox heeft zijn stem gevonden

    Extreemrechts 
 Vox heeft zijn stem gevonden

    Santiago Abascal van Vox is hard op weg naar 
het Spaanse parlement. Maar eerst nog even vrienden worden met Viktor Orbán.

    Santiago Abascal zit waarschijnlijk binnenkort op het pluche. 
De voormalige leider van de 
Baskische Partido Popular en huidige politieke leider van de extreemrechtse partij Vox heeft een plan uitgedacht dat hem na de volgende landelijke 
verkiezingen – wanneer die worden gehouden is nog onduidelijk – in het Congreso de los Diputados [het Spaanse parlement] moet brengen.

    Maar eerst is er de lakmoesproef: de Europese 
Parlementsverkiezingen in mei 2019. Abascal hoopt dan te kunnen optrekken met ultraconservatieve Europese leiders als de Hongaarse premier 
Viktor Orbán.

    Stapje voor stapje. Peiling na peiling. Hoe dichter de stembusgang nadert, hoe rooskleuriger de peilingen worden voor Vox. Abascal droomt niet van [de premierswoning] La Moncloa, hij wil de sleutel naar het parlement zien te krijgen. Dit is geen sprint. Dit is een marathon. Het is voor het eerst dat het Centro de Investigaciones Sociológicas [Sociaal Wetenschappelijk Onderzoeksinstituut] de partij in zijn maandelijkse barometer vermeldt, met 1,4 procent van de stemmen.

    Santiago Abascal, Jose Ostega Smith, Rocio Monasterio en Ortega Lara van de extreemrechtse partij Vox op een partijbijeenkomst in het Palacio de Vistalegre in Madrid. 
© HH
    Santiago Abascal, Jose Ostega Smith, Rocio Monasterio en Ortega Lara van de extreemrechtse partij Vox op een partijbijeenkomst in het Palacio de Vistalegre in Madrid. 
© HH

    In de peilingen die hij uitvoerde voor Público, kwam 
verkiezingsanalist Jaime Miquel uit op twee zetels voor Vox, dezelfde prognose als waar politicoloog Pablo Simón op uitkomt. Vox begint zowaar een factor van belang te worden. ‘Of we het erg vinden dat men ons extreemrechts noemt? Absoluut niet. We willen onze tijd niet langer verdoen met onszelf te verdedigen. We zijn de Spaanse politiek ingegaan om de schuldigen aan te wijzen, niet om excuses te maken’, steekt Abascal van wal in een telefonisch interview. Hij voegt eraan toe dat de toevoeging waarmee hij in krantenkoppen wordt omschreven, hem niet meer raakt. ‘Wat ons echt interesseert, zijn de 
commentaren van lezers onder die krantenartikelen.’

    Politicoloog Simón aarzelt niet om 
Vox in te delen bij de stroming ‘nieuwe extreemrechtse en populistische politieke partijen’, zoals de anti-immigratiepartij Zweden-Democraten of de Partij voor de Vrijheid van de Nederlandse xenofoob Geert Wilders.

    Zweden en Nederland zijn voorbeelden van 
landen waar ultrarechts het goed doet. Spanje daarentegen is samen met 
Ierland en Portugal ‘een van de landen waar zulke partijen geen parlementaire vertegenwoordiging hebben. Spanje is daarin altijd een buitenbeentje geweest’, benadrukt Simón. De tijd zal het leren.

    ‘Als we van ons land houden, noemen ze ons fachas [fascisten], als we onze grenzen willen bewaken, zijn we vreemdelingenhaters’, zegt Abascal. De oud-parlementariër komt oorspronkelijk uit Amurrio [in Baskenland], maar is de laatste tijd vaker in Madrid te vinden, zijn standplaats. Niet toevallig bevindt een van de minirijkjes van Vox zich in de Spaanse hoofdstad. Langzaam maar zeker beginnen ze mee te tellen binnen de patriottische niche en zelfs ook daarbuiten. ‘Al moet je ze niet verwarren met de falangistische partijen van weleer, die hebben altijd een beperkte electorale impact gehad’, benadrukt Simón.

    Anti-establishment

    De strategie van Abascal en zijn medepartijleden is zo veel mogelijk stemmen wegkapen bij de Partido Popular, zijn voormalige partij die hij nu ‘rechtse schijtebroeken’ noemt, en bij Ciudadanos, de jonge partij rechts van het midden. ‘We doen er nu toe in debatten over onderwerpen waarmee deze twee partijen zich profileren’, aldus Abascal. Trots komt hij met gunstige cijfers: eind september 2017 telde de partij nog drieduizend leden, een jaar later is 
het ledental opgeklommen tot 10.681. ‘Ook het aantal geregistreerde sympathisanten van de partij is enorm 
toegenomen, van twintig- naar tachtigduizend.’

    Intussen probeert Vox haar nieuwe banden met belangrijke politieke 
partijen buiten Spanje te verstevigen. Er waren contacten met [de EP-fracties] Europa van Naties en Vrijheid, waar-
onder de Italiaanse Lega Nord, en 
Europese Conservatieven en Hervormers, met ultraconservatieve partijleden als de Finse Partij en het Poolse Recht en Rechtvaardigheid. Maar nu mikken ze hoger. ‘We proberen contact te leggen met de fractie van Viktor Orbán, die in de Europese Volkspartij zit.’ Orbán is als premier van Hongarije fel voorstander van het sluiten van de grenzen voor vluchtelingen – precies dezelfde eis die Vox in Spanje heeft.

    Intussen probeert Vox haar nieuwe banden met belangrijke politieke 
partijen buiten Spanje te verstevigen. Er waren contacten met [de EP-fracties] Europa van Naties en Vrijheid, waar-
onder de Italiaanse Lega Nord, en 
Europese Conservatieven en Hervormers, met ultraconservatieve partijleden als de Finse Partij en het Poolse Recht en Rechtvaardigheid. Maar nu mikken ze hoger. ‘We proberen contact te leggen met de fractie van Viktor Orbán, die in de Europese Volkspartij zit.’ Orbán is als premier van Hongarije fel voorstander van het sluiten van de grenzen voor vluchtelingen – precies dezelfde eis die Vox in Spanje heeft.

    ‘Aan de partij kleeft het etiket ‘anti-establishment’, wat de facto een etiket binnen het establishment zelf is’

    Al een paar maanden wijst analist Miquel op de groei van Vox. ‘Aan de partij kleeft het etiket “anti-establishment”, wat de facto een etiket binnen het establishment zelf is.’ Hij voorspelt wat er kan gebeuren bij de volgende Europese verkiezingen. ‘Er komen twee Europarlementariërs van Vox, en die gaan dit merk op de markt brengen.’ Miquel denkt dat er ‘electorale ruimte ontstaat voor een rechtse anti-establishmentpartij, en dat die op middellange termijn groot zal zijn’. Hij verwacht dat als Vox vaste grond onder 
de voeten krijgt, de Partido Popular onvermijdelijk met 15 procent zal inkrimpen. De redenering van het electoraat zal als volgt zijn: ‘Als Pablo Casado [partijleider van de Partido Popular] niet doet wat ik wil, dan ga 
ik naar Vox.’ Miquel verwacht dat de partij 250.000 stemmen in Madrid kan krijgen, een ‘gigantisch aantal’.

    Het worden drukke maanden voor Vox. Meer en meer rood-geelgekleurde vlaggen zullen de bijeenkomsten en toespraken opluisteren, steeds hardere kritiek zal klinken jegens de Spanjaarden die niet tot elke prijs de ‘eenheid van Spanje’ verdedigen, en er zal 
ongemeen fel oppositie worden gevoerd tegen wat Vox marxismo cultural [cultuumarxisme] heeft gedoopt en waartoe de partij ook het ‘radicale feminisme’ rekent. Tijdens deze 
marathon zal de leider van de Spaanse ultrarechtse partij zich vooral richten op de strijd om zetels in het Europees Parlement. ‘De Europese verkiezingen zijn voor ons de lakmoesproef en 
de toegangspoort tot de landelijke instituties’, aldus Abascal. De peilingen beginnen hem gelijk te geven.

    Auteur: Danilo Albin

    Público
    Spanje | publico.es

    De Madrileense site Público richt zich specifiek op jongeren. Onafhankelijk en progressief. De site heeft een pluralistisch karakter: meerdere medewerkers komen bij het conservatieve El Mundo vandaan.

  • Niet nóg een EU-referendum

    Niet nóg een EU-referendum

    De politieke chaos rond de Brexit houdt aan in Groot-Brittannië. De huiskrant van de Tories is van mening dat parlementariërs met een oplossing moeten komen – en als ze dat niet kunnen, is het tijd voor nieuwe verkiezingen.

    We verkeren in een uitzichtloze constitutionele crisis. Het referendum van 2016 heeft krachten losgemaakt die lastig 
te bedwingen zijn. De wil van het volk heeft die van de volksvertegenwoordiging overstemd en het parlement weet nu niet goed hoe het daarmee om moet gaan. Dat dilemma is verscherpt door verkiezingen waarin de regeringspartij haar meerderheid verloor, zodat 
premier May de Brexit die zij zelf voor ogen had, niet meer door het Lagerhuis kan krijgen. De vraag is nu hoe we uit deze janboel kunnen komen, zonder ons staatsbestel helemaal op de helling te zetten.

    Sommige staatsrechtgeleerden menen dat het antwoord een nieuw referendum is. Volgens hen kan deze impasse alleen worden doorbroken door het volk opnieuw te raadplegen. Zo schreef hoogleraar Vernon Bogdanor van de Universiteit van Oxford onlangs dat ‘het dilemma dat het volk heeft 
opgeworpen met de uitkomst van het referendum in 2016 en de verkiezingen van 2017, alleen door het volk kan 
worden opgelost met een nieuw referendum’. De People’s Vote-campagne voor zo’n referendum heeft deze zomer aan kracht gewonnen, terwijl tegelijkertijd de angst groeit dat Mays Brexit-plan, hoe dat er ook uit zal zien, dit najaar nooit een parlementaire meerderheid zal 
krijgen. Voor een ‘no deal’ is ook geen steun, en in dat geval zou May zich genoopt zien af te treden, omdat ze dan de centrale taak van haar regering niet heeft weten te volbrengen.

    Is een tweede referendum dan de enige uitweg? Velen zijn er fel op tegen: het volk heeft zich toch al uitgesproken? Moeten we de Britse stemmers naar de stembus blijven sturen totdat de ‘juiste’ uitslag er een keer uitrolt, zoals in Ierland en Denemarken? Ja, zeggen de voorstanders van een nieuw referendum: nu we aan den lijve hebben ondervonden hoe gruwelijk het allemaal is, en aan de rand van de afgrond hebben gestaan, laat het volk nu nog maar een keer zeggen wat het wil. Hierbij moet worden aangetekend dat Nigel Farage en andere Leave-aanhangers vooraf een tweede referendum eisten als het eerste met een kleine marge zou worden beslist – omdat zij toen nog dachten dat ze zouden verliezen. Juist het Remain-kamp zei destijds heel stellig ‘eruit is eruit’, omdat het overtuigd was van zijn overwinning. Die rollen zijn nu omgedraaid.

    Is een tweede referendum dan de enige uitweg? Velen zijn er fel op tegen: het volk heeft zich toch al uitgesproken? Moeten we de Britse stemmers naar de stembus blijven sturen totdat de ‘juiste’ uitslag er een keer uitrolt, zoals in Ierland en Denemarken? Ja, zeggen de voorstanders van een nieuw referendum: nu we aan den lijve hebben ondervonden hoe gruwelijk het allemaal is, en aan de rand van de afgrond hebben gestaan, laat het volk nu nog maar een keer zeggen wat het wil. Hierbij moet worden aangetekend dat Nigel Farage en andere Leave-aanhangers vooraf een tweede referendum eisten als het eerste met een kleine marge zou worden beslist – omdat zij toen nog dachten dat ze zouden verliezen. Juist het Remain-kamp zei destijds heel stellig ‘eruit is eruit’, omdat het overtuigd was van zijn overwinning. Die rollen zijn nu omgedraaid.

    Het referendum van 1975

    Veel voorstanders van een nieuw referendum waren bovendien blij toen [ondernemer] Gina Miller via de rechter afdwong dat de premier toestemming moest vragen aan het parlement om artikel 50 in gang te zetten. Toch willen zij die beslissingsbevoegdheid 
nu weer afnemen van het parlement en teruggeven aan het volk. Als het eerste referendum democratisch was, zeggen ze, zou een tweede referendum dat 
ook zijn.

    Al is het natuurlijk geen tweede referendum dat ze willen, maar een derde. Het is verbazingwekkend hoeveel mensen het referendum van 1975 al zijn vergeten of denken dat het ging over de vraag of we tot de gemeenschappelijke markt moesten toetreden: het ging over de vraag of we erin moesten blijven. Het parlement had twee jaar daarvoor al bij wet tot toetreding besloten. Het referendum van 1975 was 
de eerste landelijke volksraadpleging in het Verenigd Koninkrijk en daarmee een belangrijke breuk met 
de geschiedenis en soevereiniteit van het parlement. Dat is ook de reden waarom de Conservatieven er destijds tegen waren. In een toespraak in het Lagerhuis in april 1975 stelde Margaret Thatcher de vraag wat er precies werd bedoeld met ‘overtuigende steun van het volk’.

    1. Voorstanders in 1975 van wat de Brexit is gaan heten. 2. Het referendum van 1975 was de eerste landelijke volksraadpleging in het VK en daarmee een belangrijke breuk met de geschiedenis en soevereiniteit van het parlement. 3. Premier Harold Wilson in g
    1. Voorstanders in 1975 van wat de Brexit is gaan heten. 2. Het referendum van 1975 was de eerste landelijke volksraadpleging in het VK en daarmee een belangrijke breuk met de geschiedenis en soevereiniteit van het parlement. 3. Premier Harold Wilson in g

    En ze vroeg zich af wat men wilde: ‘Referenda voor elke belangrijke nieuwe wet? Dan hadden we nu geen antidiscriminatiewet, was alle immigratie stopgezet, was abortus nog steeds verboden en zou de doodstraf nog worden uitgevoerd. Ik verwacht 
dat we die kant opgaan als we dit eerste referendum houden zonder stil te staan bij de betekenis van de eis dat elke wet overtuigende steun vergt, wat 
normaliter wordt opgevat als de steun van het Huis.’

    Het was de bedoeling dat het referendum van 1975 eenmalig zou zijn. Als we referenda blijven houden, wordt het moeilijk om niet af te glijden naar directe democratie. Zoals Thatcher zei: waarom dan geen referenda voor andere kwesties waarbij de mening van het parlement niet in de pas loopt met die van de meerderheid van het volk? Moeten politieke kwesties voortaan worden beslist met een telefoonstemming, zoals bij Strictly Come Dancing? Sommige mensen 
vinden dat misschien een aantrekkelijk idee. Ik niet.

    Parlementaire machteloosheid later dit jaar zal de roep om een nieuw referendum versterken. Bij Labour ligt het idee sinds het laatste partijcongres op tafel, al blijft de partij er tegenstrijdige signalen over afgeven. Brexit-woordvoerder Keir Starmer week af van de officiële partijlijn door met zoveel woorden 
te zeggen dat de keuze om in de EU 
te blijven aan het volk moet worden voorgelegd.

    Voorstanders van een referendum die beweren dat ze het Brexit-besluit 
respecteren, dat ze alleen maar willen dat het volk over de inhoud van de Brexit-deal mag stemmen, moeten erkennen dat ze eigenlijk de uitkomst van het eerste referendum willen terugdraaien. Ze willen het debat over EU-lidmaatschap heropenen. De gedachte dat dit een eind zal maken aan de ontstane verdeeldheid, slaat natuurlijk nergens op.

    Dit behoort een parlementaire democratie te zijn, geen veredelde spelshow

    Een nieuw referendum biedt geen enkel soelaas voor onze staatsrechtelijke crisis, integendeel: als het de 
uitkomst van het eerste referendum terugdraait, zou dat een ramp zijn voor ons staatsbestel, onze representatieve democratie en het gezag van ons 
parlement. Het zou grote woede wekken bij miljoenen Leave-kiezers. En we hoeven maar naar het gehakketak op Labours partijcongres te kijken om te beseffen 
hoe moeilijk het alleen al zou worden om overeenstemming te bereiken over welke vraag nu precies aan het volk moet worden voorgelegd.

    Zelden is er in de Britse geschiedenis zo veel onzekerheid geweest over hoe de nabije politiek toekomst eruitziet. Maar het zou van slappe knieën getuigen om het besluit daarover nu weer aan het volk te laten. De parlementariërs moeten dit oplossen. En als het huidige parlement daartoe niet in staat is, moeten er nieuwe verkiezingen worden uitgeschreven. Mensen die zeggen dat dit de EU-kwestie niet zal oplossen, bedoelen eigenlijk dat het de Brexit niet zal terugdraaien. Maar dat besluit is nu eenmaal genomen en ook een nieuwe regering zal zich verplicht zien de EU te verlaten. Labours woordvoerder van Financiën John McDonnell en vakbondsleider Len McCluskey zeiden dat ook op het partijcongres. Als Labour de Brexit echt wil terugdraaien, moet de partij dat expliciet in haar verkiezingsprogramma zetten en proberen daarmee een meerderheid in het parlement te winnen om dat te bereiken. Veel succes daarmee. Maar zo hoort het in dit land wel te gaan. Dit behoort een parlementaire democratie te zijn, geen veredelde spelshow. Onze flirt met het referendum is uitgelopen op een regelrechte ramp. Laten 
we nooit meer een referendum houden.

    Auteur: Philip Johnston

    The Daily Telegraph
    Verenigd Koninkrijk | dagblad | oplage 840.000

    Anti-Europees tot op het bot, 
strijdlustig en imagobewust, kortom: 
het conservatieve dagblad van Engeland op broadsheet.

  • Mark Rutte: ‘Ik hoop dat de 
Britten in de interne markt blijven’

    Mark Rutte: ‘Ik hoop dat de 
Britten in de interne markt blijven’

    In zijn nieuwe pro-Europese rol investeert Mark Rutte ook in Emmanuel Macron. Voor diens bezoek aan Den Haag, eind maart, lichtte Rutte tegenover de Franse krant Le Monde het Nederlandse EU-standpunt toe.

    U hebt samen met zeven andere noordelijke EU-landen een brief ondertekend tegen de hervorming van de muntunie. Betekent dat een definitief ‘nee’ tegen de voorstellen van Emmanuel Macron voor een eigen EU-begroting en een Europese minister van Financiën?

    Rutte: ‘Het is niet mijn bedoeling op de voorstellen van president Macron te reageren maar om met eigen voorstellen te komen, naar oplossingen te zoeken en, misschien, verschillen te constateren. Ik ben het met president Macron eens dat we zowel op staatsniveau als op Europees niveau moeten opereren. Dat betekent dat we de criteria van Maastricht moeten respecteren, dat we moeten hervormen, de tekorten moeten wegwerken en naar een begrotingsoverschot moeten streven.’

    Die strenge boodschap is vooral aan het adres van Frankrijk gericht, nietwaar?

    ‘Ik geloof dat Frankrijk al goed bezig is. Ik ga me niet uitspreken over de politieke keuzes die worden gemaakt, maar ik ben onder de indruk van de daadkracht van de Franse president, vooral waar het zijn hervorming van de arbeidsmarkt betreft.’

    Wat moet er op Europees niveau gebeuren?

    ‘Zoals de Franse president zegt, moeten we de muntunie versterken. Met prioriteit voor een Europees stabiliteitsmechanisme en de oprichting van een Europees monetair fonds dat in laatste instantie de problemen kan oplossen van landen die in moeilijkheden verkeren. Ook moet de bankenunie verder worden versterkt om bancaire risico’s te verminderen en moet een stap worden gezet in de richting van een Europees depositogarantiestelsel. Ten slotte moet de privésector kunnen worden aangesproken als een bank in de problemen komt, zodat de belastingbetaler niet voor alles opdraait. Als dat allemaal gebeurd is, kunnen we tegen die belastingbetaler zeggen dat de belofte is nagekomen om gezamenlijk een hoog welvaartsniveau te garanderen.’

    ‘President Macron en ik denken over veel dingen hetzelfde’

    Hoe ziet u de rol van Europa?

    ‘Mijn benadering is positief: uitgaan van de kracht van de lidstaten, niet van hun zwakte. Een krachtige interne markt bouwen, wat nog maar ten dele is gerealiseerd, onze veiligheid garanderen door middel van efficiënte samenwerking, maar ook de criteria van Maastricht respecteren, die de lidstaten verplichten hun openbare financiën en hun economie op orde te brengen. Een Europa dat nuttig is voor zijn burgers en zich met name om werkgelegenheid en veiligheid bekommert. President Macron en ik denken over veel dingen hetzelfde.’

    Kunt u enkele concrete punten noemen?

    ‘De migratie en de oorzaken daarvan, de versterking en verbetering van de interne markt, veiligheid en defensie – Nederland is actief in Mali en steunt de actie van G5-Sahel. President Macrons idee over “een Europa dat beschermt” is verleidelijk. Mijn land wil ook voortvarend optreden op klimaatgebied, met als ambitieus doel een vermindering van onze CO2-uitstoot met 55 procent in 2030. Samen kunnen we aan een Europa bouwen dat de klimaatverandering het hoofd biedt.’

    Best ruimte

    Waarom bent u tegen een verhoging van de Europese begroting, zoals het Europees Parlement vraagt?

    ‘Mijn doel is modernisering te bevorderen en extra afdrachten te vermijden. Mijn prioriteiten zijn innovatie, het bewaken van de buitengrenzen en een betere aanpak van de migratie. Tegelijkertijd moeten we ook bezien op welke gebieden het wel wat minder kan. Nederland is een van de grootste netto bijdragers aan de Europese begroting en het verschil met andere landen mag niet groter worden. Het uitgavenplafond zal herzien moeten worden en, gezien het vertrek van het Verenigd Koninkrijk, moeten worden bevroren. En vervolgens zal de begroting hervormd moeten worden door middel van het vaststellen van nieuwe prioriteiten. Daarvoor is best ruimte: 70 procent van de huidige uitgaven gaat naar landbouw en structuurfondsen.’

    Moeten alleen rechtsstaten voortaan toegang krijgen tot Europese fondsen?

    ‘Daar zijn wij niet tegen, al stellen we voor die toegang vooral afhankelijk te maken van gerealiseerde hervormingen en niet van periodieke aanbevelingen van de Commissie.’

    Vreest u een breuk tussen Oost en West?

    ‘Ik heb het afgelopen jaar een aantal Oost-Europese leiders ontmoet. Als het Schengengebied functioneert, als de buitengrenzen goed worden gecontroleerd, als de Dublin-Conventie – die bepaalt dat het land waar een asielzoeker Europa is binnengekomen ook de asielaanvraag in behandeling moet nemen – wordt aangepast, geloof ik dat sommigen van hen zich wel bereid zullen tonen om vluchtelingen op te vangen, wat een verplichting blijft.’

    Is de Brexit met name zorgelijk voor een land als het uwe?

    ‘Het belangrijkst is dat de 27 landen op één lijn blijven zitten. Onder een wanordelijke Brexit zullen we allemaal lijden, ook Frankrijk. Ik zou graag zien dat de Britten in de interne markt blijven en dat we zo veel mogelijk samenwerkingsverbanden aangaan, op voorwaarde dat alle regels en de integriteit van de interne markt worden gerespecteerd.’

    Hoe denkt u over de ‘politieke’ Commissie die Jean-Claude Juncker voorstaat?

    ‘Ik heb veel respect voor voorzitter Juncker en zijn programma, maar wij zijn vierkant tegen het idee van een “politieke” Commissie. De Commissie kan initiatieven nemen en moet erop toezien dat gemaakte afspraken worden nageleefd. Het is bijvoorbeeld gênant dat ze Italië en Frankrijk op een verschillende manier heeft behandeld wat het tekort van 3 procent betreft. Daarmee schendt ze de regels, schaadt ze het uiteindelijke doel – de welvaart van de hele Unie – en maakt ze het ons moeilijk verantwoording af te leggen tegenover onze respectievelijke burgers.’

    Auteur: Jean-Pierre Stroobants
    Vertaler: Rutte Bergsma

    Le Monde
    Frankrijk | dagblad | oplage 331.837

    In 1944 opgericht op initiatief van De Gaulle. Iconische krant, gehecht aan zijn onafhankelijkheid (maar sinds 2010 wel eigendom van drie private investeerders). Houdt een groot netwerk van correspondenten in stand.