Hij is veroordeeld vanwege ernstige boekhoudfraude
Trump zal zijn straf moeten erkennen nu het Hooggerechtshof in New York zijn hoger beroep heeft verworpen. Het hoogste gerechtshof, dat een conservatieve meerderheid heeft, weigerde donderdag de veroordeling van de Republikein in de zaak-Stormy Daniels op te schorten. Zijn veroordeling zal daarom zoals gepland plaatsvinden op vrijdag, tien dagen voor zijn terugkeer naar het Witte Huis.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Trump werd op 30 mei veroordeeld in de zaak over betalingen van zwijggeld aan de pornoactrice Stormy Daniels vanwege ‘ernstige boekhoudfraude met als doel het verhullen van een samenzwering om de verkiezingen van 2016 te verstoren’. De veroordeling zal ‘zijn status als eerste crimineel die het Oval Office betrekt consolideren’, schrijft The New York Times.
Maduro wordt komende vrijdag voor de derde keer beëdigd
Het Venezolaanse leger heeft maandag ‘plechtige loyaliteit, gehoorzaamheid en onderdanigheid’ beloofd aan president Nicolás Maduro, die op 10 januari voor een derde termijn wordt beëdigd, schrijft El Nacional. Edmundo González Urrutia, die door de oppositie en een groot deel van de internationale gemeenschap wordt beschouwd als de echte winnaar van de presidentsverkiezingen van afgelopen juli, had zondag om de steun van het leger gevraagd, maar generaal en minister van Defensie Vladimir Padrino beschouwde het verzoek als ‘clownesk en lachwekkend’.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De Chavista-regering bestempelde ook de steun van de Amerikaanse president Joe Biden voor Urrutia als ‘grotesk’, na een ontmoeting tussen de twee mannen in het Witte Huis op maandag. De Verenigde Staten zien Maduro als de onrechtmatige president van Venezuela en hebben een sterk vermoeden dat hij de verkiezingen ten koste van Urrutia naar zijn hand gezet heeft. Maduro weigerde na afloop van de verkiezingen de stemuitslagen openbaar te maken.
De autoriteiten van Venezuela maakten donderdag bekend dat ze een beloning van 100.000 dollar uitloven voor iedere tip die leidt tot de gevangenneming van oppositieleider Edmundo González Urrutia, die de overwinning in de laatste presidentsverkiezingen opeist, meldt El País. González Urrutia, die in ballingschap verkeert in Spanje, vloog donderdag naar Argentinië, waar hij zaterdag een ontmoeting heeft met president Javier Milei.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De oppositie en een groot deel van de internationale gemeenschap beschouwen de 75-jarige oppositieleider als de echte winnaar van de presidentsverkiezingen van juli. Officieel werden ze gewonnen door de vertrekkende president Nicolás Maduro, die de resultaten nooit openbaar heeft gemaakt.
Maduro zal op 10 januari worden beëdigd voor zijn derde ambtstermijn, maar González Urrutia ‘tart het chavismo-regime al weken door hen te verzekeren dat hij naar zijn land zal terugkeren om zijn taken als president op zich te nemen’, aldus het Spaanse dagblad.
Reden voor het geweld is een omstreden verkiezingswinst
Deze telling werd donderdag bekendgemaakt door Plataforma Decide, een ngo met een serieuze reputatie waarvan de gegevens regelmatig worden gebruikt door Amnesty International en andere internationale ngo’s. De afgelopen drie dagen zijn er maar liefst 125 doden gevallen.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Sinds de oppositie protesteert tegen de overwinning van de regeringspartij in de verkiezingen van oktober, is het dodental opgelopen tot 252. Mozambique heeft sinds het einde van de burgeroorlog in 1992 niet meer zoveel geweld meegemaakt, afgezien van de wreedheden die gewapende jihadistische groeperingen in het noorden hebben begaan.
De meeste doden vielen rond de hoofdstad Maputo, in de noordelijke provincies, vooral Nampula, waar de oppositie sterk staat, en rond Beira, de tweede stad van het land. ‘In het huidige tempo en gezien de onverzettelijkheid van de twee partijen valt te vrezen dat Mozambique in een burgeroorlog kan terechtkomen,’ analyseert het Burkinese dagblad Le Pays.
Voormalige adviseurs van Trump hebben gewaarschuwd voor het gevaar dat hij vormt voor de democratie. Ze stellen dat hij de grondwet niet respecteert en openlijk verlangt naar absolute macht. Toch kozen miljoenen Amerikanen opnieuw voor hem.
Keuze uit het archief
Het eerste regeringsjaar van Donald Trump zit erop. Oud-adviseurs van hem waarschuwden al geruime tijd voor de gevaren die een nieuwe termijn van Trump voor de VS met zich mee zou brengen. Toch namen veel kiezers de waarschuwingen met een korrel zout, zodat Trump met ruime cijfers herkozen werd. Wie de voorspellingen in deze analyse van The Los Angeles Times leest, kan na een jaar Trump moeilijk nog ontkennen dat de adviseurs de waarheid spraken.
Donald Trumps voormalige stafchef van het Witte Huis, generaal buiten dienst John Kelly, verbrak een lang stilzwijgen en bestempelde zijn voormalige baas als een man die voldoet aan ‘de algemene definitie van een fascist’. De conservatieve, doorgaans zwijgzame Kelly voelde zich geroepen om zich uit te spreken nadat Trump de voormalige voorzitter van het Huis van Afgevaardigden Nancy Pelosi, senator Adam Schiff en andere Democraten ‘vijanden van binnenuit’ had genoemd en had gezegd dat hij het leger de straat op zou sturen om de oppositie de kop in te drukken. ‘Het leger inzetten om achter Amerikaanse burgers aan te gaan… dat is een heel slechte zaak,’ zei Kelly tegen The New York Times. ‘Zelfs al zou je het alleen maar zeggen voor politiek gewin, om verkozen te worden, dan nog vind ik het een heel slechte zaak.’
Kelly was niet de enige voormalige medewerker van Trump die waarschuwde dat de codes voor het gebruik van nucleaire wapens niet aan de Republikeinse kandidaat moeten worden toevertrouwd. Tientallen mensen die eerder op hoge posities werkten in de regering-Trump hebben zich uitgesproken. Generaal Mark Milley, voormalig voorzitter van de gezamenlijke stafchefs, noemde hem ‘een fascist in hart en nieren… de gevaarlijkste man voor het land’. Voormalig nationaal veiligheidsadviseur John Bolton zei dat Trump ‘ongeschikt was voor het presidentschap’. Trump ‘heeft nooit geaccepteerd dat hij niet de machtigste man ter wereld was – en met macht bedoel ik de mogelijkheid om alles te doen wat hij wilde en wanneer hij maar wilde,’ aldus Kelly.
Hebben deze waarschuwingen van gezaghebbende personen – eminente figuren die ooit door Trump in hoge functies werden benoemd – enig effect gehad op zijn kiezers, nu de verkiezingsdag nadert? Voor zover we het kunnen beoordelen niet.
Verdeeldheid
Lezers van deze column zal het niet verbazen dat ik het van harte eens ben met Kelly, Milley, Bolton en anderen: Trump is een gevaar voor onze democratie. Hij begrijpt noch respecteert de Grondwet. Hij verlangt er openlijk naar om te regeren zoals Xi Jinping in China en Vladimir Poetin in Rusland dat doen, als een alleenheerser die aan niemand verantwoording hoeft af te leggen. ‘Hij regeert met ijzeren vuist over 1,4 miljard mensen,’ zei hij eens bewonderend over Xi.
Trump geniet van verdeeldheid en wreedheid. En zijn economische ‘programma’, dat neerkomt op enorme invoerheffingen plus het onbeperkt boren naar olie en gas, zou een ramp zijn. Waarom slaan miljoenen kiezers – onder wie, in de woorden van Trump, ‘heel fijne mensen’ – de waarschuwingen van figuren als Kelly, Milley en Bolton in de wind?
Het afgelopen jaar heb ik tientallen Trump-stemmers horen beschrijven waarom ze achter hem blijven staan. Sommigen, zijn harde kern, zijn het eens met alles wat de voormalige president zegt, tot de grofste beledigingen aan toe. Anderen geven toe dat ze hun bedenkingen hebben bij Trumps stijl, maar zeggen dat ze hem steunen omdat ze hopen dat hij de welvaart en de lage inflatie van zijn eerste twee jaar als president zal kunnen terugbrengen.
Velen zeggen dat Trump die dingen volgens hen niet écht zou willen – of kunnen – laten gebeuren
Maar een derde groep, onder wie veel onafhankelijke kiezers en gematigde Republikeinen, is het meest verbijsterend. Zij hebben niet alleen een hekel aan Trumps stijl, ze maken zich ook zorgen over sommige van zijn standpunten: zijn wens om Obamacare te ontmantelen, zijn dreigementen om het leger in te zetten tegen binnenlandse tegenstanders, zijn lukrake importheffingen, zijn plan om duizenden ambtenaren te ontslaan en te vervangen door loyalisten. Maar velen zeggen dat Trump die dingen volgens hen niet écht zou willen – of kunnen – laten gebeuren.
In een panel dat vorige week voor NBC News werd samengesteld door opinieadviesbureau Engagious, zei Kevin, een bouwtechnisch inspecteur uit Atlanta, dat hij bang was dat de importheffingen van Trump de prijzen voor consumenten zullen opdrijven. ‘Het is een slecht plan,’ zei hij. ‘Maar ik denk niet dat het er echt van zal komen. Ik denk dat het te veel geld gaat kosten. Het zal politiek te ingewikkeld zijn.’ Maar hij gaat waarschijnlijk toch op Trump stemmen, zei hij.
Opiniepeilers noemen dit de ‘geloofwaardigheidskloof’ van Trump. Kiezers horen wat hij zegt, maar ze zwakken het af. Ze denken dat hij ‘het alleen maar zegt’ of dat iemand zijn wat buitensporigere ideeën wel zal tegenhouden. Maar aan dit soort redeneringen waarmee Trump-stemmers zichzelf geruststellen, kleven twee problemen.
Geloofwaardigheidskloof
Ten eerste heeft Trump al een staat van dienst als het gaat om pogingen om dergelijke dingen te doen. Hij probeerde Obamacare ongedaan te maken, maar een handvol gematigde Republikeinse senatoren stond dat in de weg. Hij vaardigde een decreet uit dat hem in staat zou stellen ambtenaren te vervangen door politiek benoemde personen, maar zijn termijn liep af voordat hij er gebruik van kon maken. En toen demonstranten zich voor het Witte Huis verzamelden, drong hij er bij militaire functionarissen op aan het leger in te zetten en demonstranten in de benen te schieten – maar generaal Milley en minister van Defensie Mark Esper hielden hem tegen.
‘Als hij begint over het inzetten van het leger… dan denk ik dat we dat heel serieus moeten nemen,’ zei Olivia Troye, een voormalig medewerker van Trumps vicepresident Mike Pence, onlangs tegen mijn collega Noah Bierman. ‘Hij had het er zelfs over om Amerikanen neer te schieten. Ik was erbij, ik was daar getuige van.’
Het tweede probleem van de geloofwaardigheidskloof is dat als Trump terugkeert in het Witte Huis, de kans groter is dat hij dit keer wel zijn zin krijgt. Hij heeft vaak geklaagd dat hij in zijn eerste termijn een fout heeft gemaakt door medewerkers als Kelly, Milley en Bolton aan te stellen, die het als hun plicht zagen de impulsen van de president in te tomen. Als hij een tweede termijn krijgt, zal hij zich omringen met mensen die zijn bevelen uitvoeren zonder lastige vragen te stellen.
Als Trump zegt dat hij gelooft dat de grondwet hem ‘het recht geeft te doen wat ik wil als president’, dan meent hij dat
Ook zal hij minder tegenstand krijgen van andere instituties. De Republikeinen in het Congres, die Trump af en toe in bedwang hielden toen hij president was, hebben de meeste gematigden uit hun gelederen verwijderd. Senator Mitt Romney gaat met pensioen. Senator Mitch McConnell, die af en toe Trump bekritiseerde, is niet langer de leider van zijn partij in de Senaat. Federale rechtbanken zullen hem misschien ook wat gunstiger gezind zijn, dankzij de rechters die Trump tijdens zijn eerste ambtstermijn heeft aangesteld.
Dus gematigde Republikeinen en onafhankelijke kiezers die in de verleiding komen om op Trump te stemmen omdat ze hopen dat hij de belastingen zal verlagen of de economie zal verbeteren, zouden nog eens goed moeten nadenken over de risico’s. Als Trump zegt dat hij aanklagers op Joe Biden en ‘de Pelosi’s’ af zal sturen, dan meent hij dat. Als Trump zegt dat hij bedrijven als Amazon zal straffen als de standpunten van hun eigenaars hem niet aanstaan, dan meent hij dat. Als Trump zegt dat hij gelooft dat de grondwet hem ‘het recht geeft te doen wat ik wil als president’, dan meent hij dat. En deze keer zou hij beter weten hoe hij zijn wensen voor elkaar moet krijgen.
Een tweede ambtstermijn van Trump zou geen vreedzame herhaling zijn van zijn eerste termijn; het zou veel erger worden, en daarvoor proberen zijn voormalige adviseurs ons te waarschuwen.
Steeds meer bedrijven spreken zich uit over politiek
‘De AfD wordt steeds machtiger, heeft op veel plaatsen in het oosten de kracht van een nationale partij en zou recordresultaten kunnen behalen bij de federale verkiezingen,’ meldt Der Spiegel. Dat niet alleen de politieke oppositie, maar ook bedrijven hier op reageren, blijkt uit een enquête van het Duits Economisch Instituut (IW). Er hebben 905 bedrijven meegedaan aan de enquête.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘Bijna twee derde van de bedrijven die het als hun plicht ziet om zich ook met niet-economische beleidskwesties bezig te houden, wijst ook de verantwoordelijkheid toe aan hun belanghebbenden om zich actief uit te spreken tegen de AfD,’ aldus Knut Bergmann, hoofd van het hoofdstedelijke kantoor van het IW, volgens de krant Rheinische Post.
Iets meer dan de helft van de bedrijven beschouwt de politieke tegenstand tegenover de AfD als de verantwoordelijkheid van de politiek en verenigingen. Of en welk politiek standpunt bedrijven uiten, ziet de helft van de ondervraagde bedrijven als een privézaak. In West-Duitsland zien meer bedrijven het als een plicht, aldus Der Spiegel.
De hertelling heeft ‘geen fraude aan het licht gebracht’
De hoogste gerechtelijke instantie van Roemenië oordeelde maandagavond dat de hertelling die werd aangevraagd na een verzoek van een niet-geselecteerde kandidaat om de stemming nietig te verklaren ‘geen fraude aan het licht heeft gebracht die de uitslag van de verkiezingen zou kunnen veranderen’.
Deze beslissing maakt dus de weg vrij voor een duel op zondag tussen Calin Georgescu, een pro-Russische kandidaat die voorstander is van het stopzetten van de hulp aan Oekraïne, en de pro-Europese centrumrechtse kandidaat Elena Lasconi.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Het electorale succes van Georgescu, die tot dan toe vrijwel onbekend was, gaf aanleiding tot vermoedens dat er onregelmatigheden in het spel waren. Vorige week gaven de Roemeense autoriteiten de schuld aan Russische invloed en de rol van TikTok, dat deze aantijgingen steevast ontkende. De beslissing van het Hof zal ‘een zekere stabiliteit in het Roemeense verkiezingsproces herstellen’, aldus Politico.
Als het ‘de verkiezingen ongeldig had verklaard, zou dat de toch al gespannen politieke situatie hebben verergerd, waarbij veel Roemenen de belangrijkste partijen van het land, die geen kandidaat hebben in de tweede ronde, ervan verdenken te hebben geprobeerd de resultaten te manipuleren’, aldus de politieke nieuwssite.
‘De rol van TikTok, een Chinees bedrijf, wordt nauwkeurig onderzocht na de verrassende overwinning van een extreemrechtse kandidaat, Calin Georgescu, in de eerste ronde van de Roemeense presidentsverkiezingen op 24 november,’ schrijft Politico.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Valérie Hayer, voorzitster van de Renew-fractie in het Europees Parlement, heeft Shou Zi Chew, CEO van TikTok, opgeroepen om in Brussel te getuigen om er zeker van te zijn dat ‘zijn platform niet handelt in strijd’ met de Digital Services Act (DSA), de Europese regelgeving over online content. Waarnemers hebben ‘de verborgen activiteiten van duizenden nepaccounts in de aanloop naar de stemming’ aan de kaak gesteld, merkt Politico verder op.
De eerste plaats van Georgescu, die door geen enkele partij werd gesteund en tijdens zijn campagne afwezig was in de reguliere media, verraste de opiniepeilers en de politieke klasse. De tweede verkiezingsronde wordt gehouden op 8 december.
Ze hielpen oppositieleden om zich kandidaat te stellen
Dinsdag veroordeelde de justitie vijfenveertig Hongkongers, die waren veroordeeld voor ‘subversie’, tot gevangenisstraffen tot tien jaar. Advocaat Benny Tai, een van de leidende figuren in de beweging, kreeg de langste gevangenisstraf tot nu toe onder de wet van 2020, die een jaar na massale prodemocratische protesten in China’s speciale administratieve regio werd uitgevaardigd, meldt de South China Morning Post.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Alle activisten werden schuldig bevonden aan het organiseren van een onofficiële voorverkiezing om oppositiekandidaten te selecteren voor de parlementsverkiezingen van 2020. Dat deden ze in de hoop een meerderheid te behalen in de lokale volksvertegenwoordiging, een veto uit te spreken over begrotingen en mogelijk het aftreden af te dwingen van de toenmalige pro-Beijing leider van Hong Kong, Carrie Lam.
Ondanks waarschuwingen van de autoriteiten brachten 610.000 mensen hun stem uit in de voorverkiezing van juli 2020. De Verenigde Staten, Australië en mensenrechtenorganisaties reageerden onmiddellijk en veroordeelden deze vonnissen als bewijs van de uitholling van de politieke vrijheden in Hongkong sinds Peking zijn greep op de bestuurlijke regio heeft verstevigd.
De VS, die Urrutia al als winnaar van de verkiezingen hadden erkend, gebruikten de term ‘president’ dinsdag voor het eerst publiekelijk. ‘Het Venezolaanse volk heeft zich op 28 juli krachtig uitgesproken en Edmundo González tot verkozen president benoemd’, schreef minister van Buitenlandse Zaken Antony Blinken op sociale media.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘De reden waarom de [vertrekkende] regering-Biden heeft besloten om deze term te gebruiken heeft te maken met de naderende inauguratie van Maduro voor een derde termijn, gepland voor 10 januari,’ zo is te lezen op de website El Nacional. ‘Belachelijk,’ zo luidde de reactie van het Venezolaanse ministerie van Buitenlandse Zaken.
Als Trump zijn termijn als herkozen president niet kan afmaken, zal hij worden vervangen door Vance, een ambitieuze beginnende senator die inmiddels al zeer bekend is en Amerikanen tal van redenen tot zorg heeft gegeven.
Weet u nog dat sommige mensen (ja, ik was er een van) geobsedeerd waren door de leeftijd en toekomst van president Biden omdat een president Harris ons zorgen baarde? Op het einde was ze helemaal op haar plek als Democratische kandidaat, vooral voor mensen buiten Californië die niet bekend waren met haar carrière vóór de Senaat. We kwamen steeds meer te weten over haar bijdragen en ervaring als vicepresident en zagen hoe ze de uitdaging van een ingekorte campagne op een vaardige, menselijke en onverzettelijke manier aanpakte.
Nu is het de beurt van JD Vance om op de snijtafel te worden gelegd. Er zijn twee verschillen.
Aftakeling
Om te beginnen vertoont de 78-jarige Trump tekenen van aftakeling die veel verstrekkender en verontrustender zijn dan die welke Biden ertoe brachten zijn campagne te staken. Trumps toespraken zijn een gebed zonder eind en ontaarden in gebazel, verkeerd beklemtoonde lettergrepen, ongecontroleerde haatzaaierij en volstrekt ongepaste vulgariteiten, stuk voor stuk signalen van mentale aftakeling. Onlangs raakte hij tijdens een toespraak in Pennsylvania langdurig en draad kwijt, met een surrealistisch tafereel tot gevolg. ‘Trump danst 39 minuten met muziek mee tijdens bizarre campagnebijeenkomst’, kopte TheWashington Post. Daarna heeft Trump verklaard dat Harris koeien zou verbieden, heeft hij haar dom en gek genoemd en verloor hij zich tijdens een toespraak die als zijn slotpleidooi werd bestempeld in eindeloze bespiegelingen over de ‘ongelooflijke’ omvang van de geslachtsdelen van golfer Arnold Palmer.
Er is nog een belangrijk verschil tussen de zorgen over Trumps leeftijd nu en de vragen over Bidens leeftijd een paar maanden geleden: als Trump zijn termijn als herkozen president niet kan afmaken, zal hij worden vervangen door Vance, een ambitieuze beginnende senator die inmiddels al zeer bekend is en Amerikanen tal van redenen tot zorg heeft gegeven.
Hij gaf af op ‘kinderloze kattenvrouwtjes’, beweerde dat mensen zonder kinderen niets om de toekomst van Amerika geven
Sinds hij zich in de nationale aandacht mag verheugen vanwege zijn in 2017 verschenen memoir Hilbilly Elegy heeft Waltz in tv-, radio- en podcastinterviews een groot arsenaal aan ideeën en meningen gespuid dat door zijn Democratische tegenstrever Tim Walz met de memorabele term weird, oftewel maf, is omschreven.
‘Ik ben absoluut voor een landelijk abortusverbod,’ zei Vance bijvoorbeeld. Hij gaf af op ‘kinderloze kattenvrouwtjes’, beweerde dat mensen zonder kinderen niets om de toekomst van Amerika geven en opperde het idee om ouders meer stemmen te geven dan kinderloze volwassenen. Ook heeft Vance gezegd dat hij Trump zou adviseren elke alleenstaande ambtenaar te ontslaan en door eigen mensen te vervangen. En vijf dagen voordat Rusland in 2022 Oekraïne binnenviel, zei Vance tegen Steve Bannon dat wat er in Oekraïne zou gebeuren hem koud liet.
Als hij op 6 januari 2021 vicepresident was geweest, zei Vance begin dit jaar, zou hij de verkiezing van 2020 niet hebben bekrachtigd omdat het Congres er de degens over had moeten kruisen. En nog aan het einde van de campagneperiode weigerde hij tijdens één interview tot vijf keer toe te erkennen dat Trump van Biden had verloren en verklaarde hij tijdens een campagnebijeenkomst in Pennsylvania dat er in 2021 een ‘vreedzame machtsoverdracht’ had plaatsgevonden, waarbij hij de dodelijk aanslag die Trump-aanhangers op 6 januari op het Capitool hadden ondernomen gemakshalve verzweeg. De ontkenningsdrang bereikte afgelopen 16 oktober wellicht een hoogtepunt, toen Trump 6 januari ‘een dag vol liefde’ noemde en Vance uiteindelijk opnieuw nee zei toen hem werd gevraagd of Trump in 2020 had verloren.
De volgende in rij
Nu Trump de verkiezing van 2024 daadwerkelijk heeft gewonnen, is deze man, die ongeveer half zo oud is als hij, de volgende in rij voor het Oval Office, bepaald geen onwaarschijnlijk vooruitzicht. Wie Trumps huidige conditie in ogenschouw neemt, kan zich moeilijk voorstellen dat hij op zijn tweeëntachtigste, wanneer zijn termijn afloopt, nog president zal zijn.
Aan het eind van zijn eerste termijn in het Witte Huis, op 6 januari 2021, stond Trump erbij toen zijn aanhangers het Capitool bestormden in een poging hem in het zadel te houden. Hoewel hij nog maar twee weken zou aanblijven overwogen leden van zijn kabinet het 25ste Amendement in te roepen om hem uit zijn ambt te ontzetten, maar ze concludeerden dat zoiets niet haalbaar was, met name omdat vicepresidenten een sleutelrol bij de afzetting vervullen en vicepresident Mike Pence dat niet zag zitten.
Tijdens een tweede regering-Trump zouden zulke gesprekken veel eerder aan de orde kunnen komen. Is Vance ambitieus genoeg om leiding te geven aan een poging Trump af te zetten? Hij lijkt alleszins gemotiveerd om vooruit te komen in de wereld, en snel ook.
In 2016 noemde Vance Trump ‘een idioot’ en ‘culturele heroïne’
Een belangrijke factor bij de politieke opkomst van Vance was zijn radicale ommezwaai van ‘arbeidersspreekbuis en zelfverklaarde anti-Trumpconservatief tot hardcore MAGA-loyalist en fanatieke Trump-verdediger’, aldus het Amerikaanse nieuwsplatform Politico. In 2016 noemde Vance Trump ‘een idioot’ en ‘culturele heroïne’ en zei hij niet te kunnen besluiten of Trump een ‘cynische klootzak’ of een ‘Amerikaanse Hitler’ was. Maar in 2020 stemde Vance op hem. En toen Trump hem steunde tijdens de Republikeinse voorverkiezing voor de Senaat in Ohio, zei Vance: ‘Hij is de beste president die ik ooit heb meegemaakt en hij heeft als geen ander de corruptie in dit land aan het licht gebracht.’
Het is voorstelbaar dat als het heel slecht met Trump zou gaan, hij zou overwegen de teugels aan Vance over te dragen – ongetwijfeld met de toezegging dat president Vance hem gratie zou verlenen in de federale rechtszaken die tegen hem lopen. Maar de zaken die via de staatsrechtbanken van New York en Georgia lopen komen niet in aanmerking voor een presidentieel pardon en blijven Trump dus boven het hoofd hangen, zodat het ook voorstelbaar is dat hij te allen tijde zal weigeren om af te treden, hoe slecht hij er ook aan toe is.
Het is de vraag welk scenario ondraaglijker is: dit, of een ingekort Trump-presidentschap dat ons president Vance zou opleveren.
De wisselwerking tussen drie sterke sentimenten heeft in plaatsen als Charleroi in Pennsylvania en in de hele Rust Belt de stembusgang bepaald, aldus de Amerikaanse journalist en schrijver George Packer.
Charleroi is een fabrieksstadje aan de Norfolk Southern Railway ten zuiden van Pittsburgh, waar het ingeklemd ligt tussen de rivier de Monongahela en de laagste uitlopers van de westelijke Appalachen. Deze gemeente (bijnaam: Magic City) in Pennsylvania, die in zijn hoogtijdagen 11.000 inwoners telde, is al meer dan een eeuw een stad waar glaswerk wordt gefabriceerd, waar veel arbeiders lid zijn van de vakbond en waar van oudsher Democratisch wordt gestemd. Rond de jaren zeventig begonnen de fabrieken er weg te trekken, en daarmee ook veel inwoners. In 2020, na een halve eeuw de-industrialisatie, was Charleroi een stadje met veel winkelleegstand en zo’n 4200 inwoners, merendeels Republikeinen. Het is het verhaal van de Rust Belt in het klein, een verhaal dat nog steeds gaande is.
Als ik gemeentesecretaris Joe Manning vraag wat de inwoners in de armen van de Republikeinen heeft gedreven, zegt hij: ‘2016. Ik ken mensen die hun leven lang verstokte Democraten waren, maar zich toen bij de Republikeinen inschreven om op Trump te kunnen stemmen.’
De grootste tweedeling berust op klasse in de zin van opleiding, de kloof tussen kiezers met en zonder universitair diploma
Toen Trump dat jaar de verkiezingen won, verdiepten wetenschappers en journalisten zich in de vraag hoe dat zo was gekomen. In progressieve hoek werd al snel racisme als enige verklaring aangewezen. Een dure vergissing, waarmee inhoudelijk voorbij werd gegaan aan belangrijke onderliggende oorzaken die een rol bleven spelen in latere trends; politiek gezien wekte dit afkeer bij andersdenkenden en bemoeilijkte het de discussie. Kamala Harris lijkt vastbesloten deze fout niet te maken, zij probeert geen campagne te voeren op identiteit. Huidskleur is slechts een deel van de reden dat Trump zo’n trouwe aanhang heeft en speelt een steeds kleinere rol. De grootste tweedeling in de Amerikaanse politiek berust op klasse in de zin van opleiding, de kloof tussen kiezers met en zonder universitair diploma. Dat verklaart waarom steeds meer zwarte en latino-kiezers uit de arbeidersklasse op de Republikeinen stemmen. Maar het ligt nog iets ingewikkelder: het stemgedrag wordt in het Trump-tijdperk bepaald door een wisselwerking tussen ras en klasse. Uit de overtuigendste analyses van de verkiezingsuitslag van 2016 bleek dat kiezers vooral snel op Trump stemden als ze in een witte gemeenschap woonden die economisch in het slop zat en waar recentelijk veel niet-witte migranten bij waren gekomen, met als gevolg snelle culturele veranderingen en een gevoel dat ze hun land niet meer herkenden.
Getro Bernabe, een officier bij de Haïtiaanse kustwacht die in de VS is opgeleid, ontvluchtte in 2020 het bendegeweld in zijn land en ging in Charleroi op zoek naar werk. ‘Het leek wel een spookstad,’ zegt hij. ‘Een prachtig stadje dat er nu verlaten bij lag.’ In de laatste paar jaar heeft Charleroi er tweeduizend migranten bij gekregen, vooral Haïtianen die afkomen op de leegstand en de laagbetaalde banen, waardoor het inwonertal nu weer richting dat van 1970 kruipt. ‘Die nieuwkomers, de nieuwe bewoners van Charleroi, geven de economie van dit stadje een sprankje hoop,’ zegt Bernabe. ‘Ik hou erg van een van de kernwaarden van Amerika, die ook op de Amerikaanse munt staan.’ Hij doelt op de leus ‘E pluribus unum’, ‘uit velen één’, wat hij opvat als een natie van één volk bestaande uit mensen van allerlei verschillende achtergronden en geloven. ‘Dat is wat Amerika voor mij zo mooi maakt.’
Afglijden
De voorzitter van de gemeenteraad, Kristin Hopkins-Calcek, woont al haar hele leven in Charleroi. ‘Ik heb de stad in de loop der tijd zien afglijden en dat deed ons achterblijvers veel pijn,’ zegt ze als we elkaar spreken in de raadzaal. ‘Ik moet zeggen, voor mij als huiseigenaar die haar eigen zoon ten prooi zag vallen aan verslaving, en na alle problemen met fentanyl- en oxycodonverslaving die we hier hebben gehad, de overdoses, de misdaad en tot op zekere hoogte zelfs de prostitutie, en de vernieling en waardevermindering van ons vastgoed, de speculanten die panden laten verkrotten, de manier waarop je, zeker als je wat ouder bent, de stad voor je ogen zag aftakelen: de komst van de migranten was een verademing. Je zag weer mensen op straat, er werden weer zaken geopend.’
De opleving van Charleroi blijft broos: ze drijft op de nieuwe buurtwinkels en bakkerijen van migranten, op nieuwe huurders en belastingbetalers, en loopt soms stuk op het gebrek aan middelen, op verkeersongelukken en rancune. Charleroi kent geen welvarende klasse van hoogopgeleiden. Op de half uitgestorven straten zie je mensen uit twee verschillende arbeidersmilieus: dat van de oudere witte arbeiders die hier al generaties wonen, en dat van de jongere zwarte migranten die de laatste jaren zijn gekomen. Dit is Trump-land: overal Trump-vlaggen, verkiezingsborden in de voortuin en, op de veranda van een stacaravan in de bossen, een spandoek met de tekst: IMPEACHED. GEARRESTEERD. VEROORDEELD. BESCHOTEN. ONVERSLAANBAAR. De helft van alle spulletjes in een bazaar op Fallowfield Avenue bestaat uit Trump-merchandising.
In september werd Charleroi bijna gelijktijdig door twee rampen getroffen. De ruim driehonderd werknemers van de Pyrex-fabriek bij de rivier, waar al sinds eind negentiende eeuw glaswerk wordt geproduceerd, kregen te horen dat de eigenaar de fabriek gaat sluiten en de productie naar Ohio wordt verplaatst. En vervolgens ving Trump iets op over Charleroi.
‘Is jullie prachtige stad niet veranderd? Het stikt er nu van de criminele bendes’
Op 10 september zat Joe Manning naar het presidentsdebat te kijken waarin Trump verwees naar een fabeltje over Haïtianen in Ohio die de honden en katten in het stadje Springfield zouden opeten. O lieve help, dacht hij, laat het bij Springfield blijven. Maar zijn gebed werd niet verhoord. Op 12 september richtte Trump op een verkiezingsbijeenkomst in Arizona zijn pijlen op Charleroi. ‘Een heel mooie naam, maar zo mooi is het daar niet meer,’ zei hij. ‘Onder Kamala Harris is de Haïtiaanse migrantenpopulatie daar met 2000 procent gegroeid. Dus denk daaraan als je gaat stemmen, Pennsylvania. Zo’n klein stadje, en ineens krijgen ze er duizenden mensen bij. De gemeente is zowat bankroet. Die vloedgolf van illegale migranten veroorzaakt een enorme misdaadgolf in de stad en alle omliggende gemeenten.’ Op 24 september deed hij op een bijeenkomst in Pennsylvania zijn aanval op Charleroi dunnetjes over: ‘Is jullie prachtige stad niet veranderd? Het stikt er nu van de criminele bendes.’
Die ‘2000 procent’ sloeg nergens op. De Haïtianen waren op legale wijze naar Charleroi gekomen, op zoek naar werk, en ze doen er het werk dat Amerikanen niet willen doen, zoals in een koelcel bij een temperatuur van maximaal 4 graden aan de lopende band eten inpakken. De gemeente is niet bankroet, er zijn geen bendes en de misdaadcijfers zijn niet gestegen, zo zegt Hopkins-Calcek, die zitting heeft in de regionale politiecommissie. ‘De ergste misdaad die hier recent gepleegd is, betrof de moord op een kind,’ zegt Manning. ‘Daarvoor zijn de ouders aangehouden, en die zijn net zo wit als jij en ik.’
Maling
Trump had daar maling aan. Hij had in een cruciale swingstate een verse kleine wond gevonden waar hij zijn vinger in kon steken. Daarna richtte hij zijn pijlen weer op andere zaken, maar in Charleroi kwam de klap hard aan. Manning en Hopkins-Calcek kregen bedreigingen. Er ging een flyer rond gericht aan de ‘blanke burgers van Charleroi’, afkomstig van de ‘Trinity White Knights van de Ku Klux Klan’, waarin werd gewaarschuwd: ‘Bewapen jezelf, blank Amerika, bescherm je familie. Blanken zijn de enige slachtoffers van immigratiegeweld.’ Passerende automobilisten schreeuwden ‘Trump komt eraan!’ naar Haïtianen. Bernabe, die bij de gemeente is aangesteld als contactpersoon voor zijn gemeenschap, hoorde dat mensen hun kinderen niet meer naar school durfden te sturen en serieus overwogen naar een andere staat te verhuizen. ‘Ineens zien we angst onder de migranten; ze voelen zich niet meer helemaal welkom, niet meer op hun gemak,’ vertelde hij me eerder deze maand. ‘Je ziet ze steeds minder buiten lopen.’ Charleroi begon weer te lijken op de spookstad die het tot voor kort was geweest.
Voor Hopkins-Calcek was het alsof ze door Trumps toedoen haar stad opnieuw zag afglijden, haar oude nachtmerrie. ‘Het werd stil op straat en het werd weer eng,’ zegt ze, en ze begint te huilen. ‘Toen iedereen weer binnen bleef, leek het of die akelige tijden weer terug waren.’ Met het aanstaande vertrek van de fabriek die hier al sinds mensenheugenis zit en het verlies van de bijbehorende belastingopbrengsten, zo zegt ze, ‘voel ik me alsof we al op de grond liggen en dan nog een trap na krijgen.’ Aan de Pyrex-fabriek heeft Trump nooit een woord gewijd.
Eerder deze maand zat ik op een middag met vijf leden van de vakbond United Steel Workers in de McDonald’s langs het spoor. Ze hadden een groot deel van de dag over hun gedwongen ontslag onderhandeld met de juristen van Anchor Hocking, de glaswerkfabrikant in handen van de New Yorkse investeringsmaatschappij, die de Pyrex-fabriek wil sluiten. Daniele Byrne, vicevoorzitter van de lokale vakbondsafdeling, en haar man Rob, een elektricien, werken opgeteld al 71 jaar in de fabriek. Danieles grootvader heeft er ook vijftig jaar gewerkt, hij zette zijn klok gelijk op de fabrieksfluit. Als ontslagpremie bood het bedrijf hun twee maanden ziektekostenverzekering en een dagloon voor elk gewerkt jaar – wat voor Daniele, die er twee derde van haar leven heeft gewerkt, neerkomt op zo’n 8000 dollar. Ze stak haar woede niet onder stoelen of banken. ‘Het was alsjeblieft en toedeledokie, zalige kerst, fijne kwanzaa,’ zei ze. ‘En wat zeggen joden ook alweer?’
Hun afkeer van van miljardairs vertaalt zich niet automatisch in steun voor een bepaalde politieke kandidaat of partij
Rob vroeg of ik Glass Housegelezen had, een boek over de neergang van het industriestadje Lancaster in Ohio, drie uur ten westen van hier, waar Anchor Hocking ook een glaswerkfabriek heeft en waar het de productie van de fabriek in Charleroi naartoe wil verplaatsen, inclusief ongeveer de helft van het personeel. ‘Dat gaat over de economie van de rijkste 1 procent, waar het trumpisme uit voortkomt,’ zei hij. ‘Hoe zij alles bepalen, alles kopen en verkopen en dit soort fratsen uithalen. De miljardairs krijgen steeds meer en de rest moet eronder lijden.’
Hun afkeer van het zakenleven en van miljardairs vertaalt zich niet automatisch in steun voor een bepaalde politieke kandidaat of partij. Daarvoor is hun ontgoocheling over de politiek en hun wantrouwen jegens de elite te groot. Wat ik in Charleroi en elders in West-Pennsylvania steeds weer hoor, is: ‘Ze geven niks om ons.’ Mensen voelen zich hier enorm in de steek gelaten.
In de Pyrex-fabriek werken nog geen tien Haïtianen. Volgens Daniele, die over de roosters gaat, doen ze het beter dan de Amerikaanse arbeiders. ‘Ik denk niet dat de immigranten het probleem zijn,’ zegt Rob. Maar hij en de anderen hadden wel klachten over de plotse komst van zo veel buitenlanders in hun kleine stadje: overvolle schoolbussen en klassen, overbelaste leraren, overheidssteun die voor de lokale bevolking niet was weggelegd, en – anders dan ik van de autoriteiten had gehoord – meer misdaad. In de nieuwe buurtwinkel van een migrant hing volgens hen een bord dat witte mensen niet welkom waren. Dat leek me stug, dus dat vroeg ik later na bij Getro Bernabe. Hij legde uit dat er gestaan had dat er eten te koop was uit Afrika, Azië en het Caribisch gebied, maar dat Amerikaans eten er niet bij stond. Hij was naar de winkel gesneld om te vertellen dat daarover geklaagd werd en de eigenares had zich kapot geschrokken: ‘Mijn God, daar heb ik geen moment bij stilgestaan.’
Geruchten
‘Zet er alsjeblieft “Amerikaans” bij,’ had hij haar op het hart gedrukt. Maar voor de zekerheid had ze het hele bord simpelweg vervangen door een bord met daarop alleen “Queen’s Market”. Toen ik er een kijkje nam, zag ik levende krabben, gedroogde vis en andere producten die je in deze streek niet veel ziet. De eigenares, een Amerikaanse van Sierra Leoonse afkomst, had achter de balie een kaart hangen met ‘Trump 2024’. Dat detail, dat indruiste tegen de aanleiding voor het gemopper, kwam niet in de verhalen voor.
Valse geruchten zeggen soms meer dan geruchten die waar blijken te zijn, en in Charleroi heersen spanningen die je niet moet opstoken, maar evenmin moet wegwuiven.
‘Het is geen haat, het is eerder…’ begon Daniele.
‘Afgunst,’ zei Rob, ‘jaloezie.’
De bewoners van vroeger hebben het gevoel dat ze er niet meer toe doen. De sluiting van de fabriek kreeg veel minder media-aandacht dan Trumps opmerking over Haïtianen. Om de vier jaar staan stadjes als Charleroi in de herfst ineens een paar weken in de belangstelling van politici en media. ‘Als Kamala hier komt, zit ze nu midden in de strijd om de Haïtianen, want zij wil de migranten hier hebben en hij wil ze weg hebben,’ zegt Daniele. ‘Ze zijn ons al vergeten en beginnen meteen over de migranten.’ En ze voegt eraan toe: ‘Ik zal eerlijk zijn, ik volg de politiek niet meer,’ zegt Daniele. ‘Voor mij zijn het allemaal oplichters. Ik kijk nog liever naar ouwe afleveringen van Barney Miller. Ik kan niet wachten tot het achter de rug is en ik weer gewone reclamespotjes zie over welke scheermesjes het beste zijn.’ Niet dat ze aan alle politici een hekel hebben – alleen aan degenen die hun beloften niet zijn nagekomen en profiteren van de problemen van mensen zoals zij. Senator Bob Casey van Pennsylvania wil dat de federale overheid onderzoekt of Anchor Hocking de antitrustwetgeving overtrad toen het eerder dit jaar bij een faillissementsverkoop de fabriek overnam. Zelfs de schampere Daniele Byrne prijst hem daarvoor.
Twee dagen na ons gesprek gingen Rob en Daniele naar de footballderby tussen de Dallas Steelers en de Pittsburgh Cowboys. Ik was via een vriend aan een kaartje gekomen en zag al vroeg in de wedstrijd ineens mensen om me heen die omkeken en begonnen te juichen. Tien meter boven ons stond in een luxe skybox een man in een zwarte blazer en met een zwarte pet op grijnzend te zwaaien met een gele handdoek van de Steelers: Elon Musk. Eerder die dag had hij op het podium rondgehupt bij de tweede bijeenkomst van Trump op de plek van de moordaanslag in het nabije Butler, en nu kwam hij zich hier nog even laven aan de bewondering die zijn roem en rijkdom wekt.
Toen ik dat aan Daniele vertelde, zei ze: ‘Die klootzak.’
‘Die gasten van Wall Street die de campagne van Trump financieren, dat zijn de mensen die dit soort stadjes hebben verwoest’
Het is de wisselwerking tussen de neergang van de arbeidersklasse, de hebzucht van het zakenleven en de woede over immigratie die in plaatsen als Charleroi en in de hele Rust Belt de stembusgang zal domineren. Chris Deluzio zit voor de Democraten in het Congres voor het zeventiende congresdistrict van Pennsylvania, ten noordwesten van Charleroi. Het is zijn eerste termijn, na een nipte overwinning in 2022 in dit district van boerenland, slaapsteden van Pittsburgh en industriestadjes langs de rivier de Ohio. De jurist Deluzio (40) is een keurige marineveteraan, jasje-dasje, die beleefd en doordacht spreekt. Maar hij voert nu campagne voor zijn herverkiezing in de hoop dat zijn pleidooien voor arbeiders en tegen het bedrijfsleven zwaarder wegen dan de vijandigheid tegen migranten die door Trump en andere Republikeinen wordt opgestookt. (Het campagneteam van zijn tegenstander Rob Mercuri reageerde niet op mijn verzoek om een interview.)
‘Die gasten van Wall Street die de campagne van Trump en mijn tegenstander financieren, dat zijn de mensen die dit soort stadjes hebben verwoest,’ zegt Deluzio onderweg tussen twee campagnebijeenkomsten. ‘Ze zijn al decennia bezig om ons uit te kleden. De fabrieken zijn niet zomaar vertrokken. Ze zijn hier weggehaald door een ideologie en een beleid die alleen maar draaiden om goedkope arbeid met minder regels en goedkope milieumaatregelen met minder regels. Al het harde werk en alle opofferingen van jullie familie, daar gaven die gasten geen zier om.’ Nadat er vorig jaar in East Palestine (Ohio) een vrachttrein van Norfolk Southern vol gifstoffen was ontspoord, heeft hij met steun van senator J.D. Vance van Ohio een wetsvoorstel ingediend voor strengere regelgeving rond vrachtverkeer over het spoor. Die Railway Safety Act is niet naar de zin van de Republikeinse donateurs in het netwerk van de gebroeders Koch en wordt nu in beide kamers van het Congres getraineerd door de Republikeinen. Van Deluzio’s eigen kiezers werden er niet veel direct door het giflek getroffen, maar hij hoopt dat Democraten zoals hij zich met dit soort kwesties positief onderscheiden van Republikeinen die zich alleen sterk maken voor het bedrijfsleven en minder regelgeving.
Volgens Deluzio schildert Trump nieuwkomers af als schurken omdat hij de lokale bevolking – die zelf afstamt van immigranten en legitieme zorgen heeft over de snelheid waarmee hun omgeving verandert – wil afleiden van de werkelijke oorzaak van hun problemen: monopolistische bedrijven en de politici die zij financieren. Hij erkent dat de Democratische Partij dit probleem jarenlang heeft veronachtzaamd en zelf heeft geijverd voor een handelsbeleid dat eraan bijdroeg. De partij verkeerde in de waan dat de oude achterban van de zieltogende arbeidersklasse al snel in omvang zou worden overtroffen door een nieuw segment van hoogopgeleide kiezers. ‘Voor elke arbeider wiens stem we in West-Pennsylvania verliezen, winnen we twee voormalige gematigde Republikeinen in de buitenwijken van Philadelphia,’ voorspelde senator Chuck Schumer in 2016, kort voordat Trump Pennsylvania en daarmee het presidentschap won.
Zwevende kiezers
De regering-Biden heeft de arbeiders proberen te paaien met regelgeving die gunstig is voor vakbonden en met wetgeving om banen te scheppen in achtergebleven regio’s. Maar de mensen die ik in West-Pennsylvania spreek lijken maar een vaag idee te hebben van wat de Democratische Partij voor hen probeert te doen. Zij zijn meer bezig met de stijgende kosten van levensonderhoud dan met lage werkloosheid en nieuwe industriemogelijkheden en belastingplannen. Wanneer slecht geïnformeerde zwevende kiezers zeggen dat ze meer willen horen over het programma van een kandidaat, betekent dat meestal dat ze niet verwachten dat hun beleid veel verschil zal maken in hun leven. Om na decennia van economische verwaarlozing het ingebakken wantrouwen te overwinnen, moeten politici hier hun gezicht laten zien, kiezers in de ogen kijken, de hand drukken en hulp bieden – of op zijn minst laten zien dat ze genoeg om hun kiezers geven om dat te willen proberen.
Curtis en Annie Lloyd wonen in Darlington, een plattelandsgemeente tegen de grens met Ohio, op maar een paar kilometer van de plek waar vorig jaar de giframp plaatsvond. Toen ze niet ver van hun huis een grijze wolk zagen opstijgen, konden ze nauwelijks betrouwbare informatie over de ramp vinden. Het regionale dagblad is nog maar een schim van wat het ooit geweest was en op sociale media wemelde het van de valse en tegenstrijdige berichten. Maar Trump heeft een bezoek gebracht aan hun streek, zegt Annie, terwijl Biden zich er al meer dan een jaar niet heeft vertoond. En dat maakt meer indruk dan Deluzio’s door de Republikeinen gedwarsboomde poging om de regelgeving aan te scherpen. ‘De mensen leiden hun dagelijks leven en verdiepen zich niet zo makkelijk in beleidskwesties,’ zegt ze. ‘Het enige wat zij weten is dat Trump hier iedereen op McDonald’s heeft getrakteerd.’
Vijfentwintig kilometer verderop in Rochester spreek ik op het hoofdkantoor van de Democratische Partij in Beaver County met Erin Gabriel. Het is er een drukte van belang, met een flinke voorraad Harris/Walz-borden en campagnemedewerkers die zich opmaken om de deuren af te gaan of dat net gedaan hebben. Gabriel zegt dat de politiek voor haar iets persoonlijks is. Naast haar baan en het voorzitterschap van de lokale partijafdeling draagt ze ook nog de zorg voor drie kinderen met een handicap. (Haar tienerdochter Abby, die aan een slopende neurodegeneratieve aandoening lijdt, zit met een koptelefoon op in de kamer ernaast.) ‘Elke beleidsbeslissing van de regering heeft invloed op mijn kinderen,’ zegt Gabriel. Zonder de Affordable Care Act [‘Obamacare’] zou Abby de rest van haar leven geen zorgverzekering meer kunnen krijgen. Toen Trump president was, beloofde het Congreslid voor haar district, een Republikein, dat hij er zijn uiterste best voor zou doen dat Abby verzekerd kon blijven. Vervolgens stemde hij voor het wetsvoorstel waarmee Trump Obamacare wilde afschaffen. ‘Toen ben ik echt politiek actief geworden,’ zegt Gabriel. ‘Dit gaat voor mij tot op het bot.’
‘Mijn straten moeten goed geasfalteerd worden, jij vindt dat ook nodig’
Heel even geniet het zuidwesten van Pennsylvania nu onevenredig veel aandacht en invloed. Overal zie je campagnebordjes in de tuinen staan. Bij de kassa van bakkerijen wordt bijgehouden hoeveel Trump- en Harris-koekjes ze verkopen. De landelijke politiek is een loopgravenoorlog waarin je nauwelijks nog iemand van een ander standpunt kunt overtuigen. In de lokale politiek heerst een andere sfeer, daar zijn ze minder onverzoenlijk en meer compromisbereid, daar wordt niet alleen volgens partijlijnen gestemd. In de woorden van Rico Elmore, een jong Republikeins gemeenteraadslid in Rochester: ‘We moeten zoeken naar wat we gemeen hebben en zeggen: we verschillen misschien van mening over de hervorming van het strafrecht, over belastingen, over immigratie, maar er zijn dingen waarin we elkaar kunnen vinden. Mijn straten moeten goed geasfalteerd worden, jij vindt dat ook nodig. Laten we dat dan doen. Laten we die gezamenlijke doelen zoeken en ons daarvoor inzetten.’
Elmore, die zwart is en technisch sergeant bij de Air National Guard, was bij de bijeenkomst in Butler waar Trump werd beschoten. Hij was meteen naar voren gesneld om eerste hulp te verlenen aan Corey Comperatore, de man die werd doodgeschoten, en werd door diens familie daarna uitgenodigd om iets te zeggen op Trumps tweede bijeenkomst in Butler. Als rijzende ster in de lokale politiek lukte het Elmore in 2022 niet om namens de Republikeinen een zetel in het Huis van Afgevaardigden van Pennsylvania te bemachtigen, ook al was hij voor zijn campagne dertienduizend huizen afgegaan. Daar bleken ook Democraten bereid om met hem te praten en hoorde hij van beide kanten een sentiment dat ook ik bijna iedereen heb horen uiten, zelfs de ferventste partijaanhangers: het allesoverheersende verlangen om de polarisatie achter ons te laten. Elmore vraagt zich af of Amerika straks hetzelfde lot wacht als het Romeinse Rijk: ‘Zitten we op dat punt in de geschiedenis? Wat doen we om het te voorkomen? We beginnen een land te worden dat verdeeld is en ten onder zal gaan. Als verdeeld land kunnen we niet sterk staan.’
Op een stralende oktobermiddag gaat Chris Deluzio van deur tot deur in een nieuwbouwwijk in Allegheny County. Hij draagt een schipperstrui met de opdruk ‘Navy’ – blijkbaar om de kiezers te laten zien dat hij, Congreslid en oud-docent aan de Universiteit van Pittsburgh, ook maar een gewone man is. We lopen in een doodlopende straat met gezinswoningen van zowel Democraten als Republikeinen. Een jongeman met een petje van de University of Southern California, Aaron heet hij, sleutelt op de oprit aan zijn auto. ‘Mijn stem heb je al,’ zegt hij. Aaron omschrijft zich als een gematigde Democraat uit Californië die het niet kan uitstaan wat de Republikeinen doen. ‘Ik ben opgegroeid tussen de latino’s. Ik mis ze eigenlijk, nu ik hier woon, en zoals er over hen wordt gepraat, dat zit me echt dwars. Als ik een Republikein was, zou ik van het gematigde Schwarzenegger-type zijn.’
‘Zijn die er nog?’ zegt Deluzio.
‘Naar wat ik van hun kamp zie niet, nee. In het Democratische kamp zie ik nog wel gematigde types, maar bij hen niet. Daar zijn ze gewoon te ver doorgeschoten.’
Trump-bord
Bij het volgende huis staat een Trump-bord in de tuin, maar Deluzio belt toch aan. Een potige oudere man met gemillimeterd haar doet open. Hij werkt als politieagent in Ambridge, een stad aan de rivier Ohio. Ik ben er doorheen gereden: ooit werd daar het staal geproduceerd voor het Empire State Building, en nu is het zo’n typisch vervallen fabrieksstadje met discountwinkels, vapeshops en een plantsoentje ter herdenking van de Tweede Wereldoorlog met een monument gewijd aan Roosevelts vier vrijheden. De agent, Mike heet hij, zegt dat hij Deluzio al eens heeft ontmoet. Deluzio wijst erop dat de politiebond hem steunt. ‘Ik sta overal voor open,’ zegt Mike. ‘Ik heb een probleem met de grensbewaking en de misdaad, want dat is wat ik in Ambridge tegenkom. Het is gewoon een groot immigratieprobleem.’ Veel van de migranten in die stad komen uit Latijns-Amerikaanse landen zoals Venezuela, zegt Mike, en dat leidt tot ‘rijden onder invloed, dronkenschap, huiselijk geweld, veel knokpartijen’. Voor hem zijn criminaliteit en grensbewaking in het stemhokje de doorslaggevende thema’s.
Van achter uit het huis wordt iets geroepen door een oudere vrouw. ‘Mijn moeder heeft haar pensioentje,’ zegt Mike. ‘Maar die lui krijgen 4000 dollar per maand, en dat is meer dan zij krijgt. Ze is kwaad dat zij meer krijgen. En ik zal je zeggen, mijn moeder heeft heel haar leven op de Democraten gestemd. Nu stemt ze op de Republikeinen.’
In Charleroi had ik ook al mensen horen klagen dat er zo veel geld wordt uitgedeeld aan migranten. Gemeentesecretaris Joe Manning had me uitgelegd: ‘De Haïtianen zijn geen post op mijn begroting. Die maken geen aanspraak op mijn middelen. Die hebben allemaal betaald werk.’
Maar Deluzio zet geen kanttekeningen bij Mikes verhaal en gaat niet met hem in discussie. Hij heeft contact gelegd. Misschien is dat genoeg.
Op donderdag 7 november heeft de gekozen president van de VS bekendgemaakt dat hij Susie Wiles, die zijn campagnemanager was, heeft benoemd tot stafchef van het Witte Huis. Ze wordt de eerste vrouw in deze functie. ’Susie Wiles heeft me geholpen om een van de grootste politieke overwinningen in de Amerikaanse geschiedenis te behalen‘, zei hij in een verklaring die hij die avond vrijgaf en hij voegde eraan toe dat ze ’alom bewonderd en gerespecteerd‘ wordt.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Ze is 67 jaar oud en leidt de operaties van Donald Trump sinds 2021, ’een tijd waarin hij alom werd beschouwd als een paria nadat een menigte van zijn aanhangers het Capitool bestormde op 6 januari‘, schrijft The Washington Post. ’In tegenstelling tot sommige adviseurs heeft ze zelden ruzie met hem gemaakt en heeft ze een nauwe band met hem onderhouden.‘
’Wanneer we een verkiezing verliezen, accepteren we de uitslag‘
Op de campus van Howard University, de historisch zwarte universiteit in Washington waar ze decennia geleden studeerde en waar ze minder dan vierentwintig uur eerder ’een juichende menigte had willen toespreken‘, heeft de Amerikaanse vicepresident Kamala Harris op woensdag 6 november officieel haar nederlaag tegen Donald Trump erkend, meldt Politico.
’Een fundamenteel principe van de Amerikaanse democratie is dat wanneer we een verkiezing verliezen, we de uitslag accepteren‘, verklaarde ze. ’Dit principe, net zoveel als elk ander, onderscheidt democratie van monarchie of tirannie, en iedereen die het vertrouwen van het publiek wil winnen moet het eerbiedigen.‘
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Kamala Harris zei woensdag dat ze Donald Trump eerder op de dag had gebeld om haar felicitaties over te brengen, maar ook om te beloven dat de regering-Biden ’zich zou inzetten voor een vreedzame machtsoverdracht‘.
The New York Times merkt op dat deze ’twaalf minuten durende‘ toespraak ’verder ging dan de reactie van Trump op de verkiezingswinst van president Biden en Harris in 2020‘, omdat de miljardair ’deze nederlaag nog steeds niet heeft toegegeven, noch in het openbaar noch privé‘.
De voormalige Republikeinse president Donald Trump nadert ‘het presidentschap’ en lijkt nog maar één swing state nodig te hebben voor de winst. In een speech in Florida claimde hij de overwinning al. ‘We hebben het meest ongelooflijke politieke ding, politieke overwinning, bereikt dat ons land ooit heeft gezien – niets zoals dit’, citeert The New York Times.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De Republikeinse kandidaat gaat aan de leiding met 267 kiesmannen, voor zijn Democratische rivaal Kamala Harris, die tot nu toe 224 kiesmannen heeft gehaald. Er zijn 270 kiesmannen nodig voor de winst.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
