360 kiest een door de buitenlandse pers beschreven sportevent, van voetbal tot Grieks-Romeins worstelen. Deze keer dertien verschillende jassen en de toekomst van de Spelen.
Winterspelen onder druk door klimaatverandering
Terwijl de Olympische Winterspelen in Italië aan de gang zijn, klinken alarmerende geluiden over de toekomst van het sportevenement. Want door klimaatverandering wordt het aantal potentiële speelsteden voor de Spelen steeds kleiner. CNN meldt dat de gemiddelde wintertemperaturen op locaties waar de Winterspelen eerder werden gehouden in de afgelopen vijftig jaar met bijna 3 graden Celsius zijn gestegen, terwijl het aantal vorstdagen flink is gedaald. ‘Zonder betrouwbaar koude temperaturen is de sneeuw natter en dunner en wordt het regenachtiger. Voor atleten kan dat gevaarlijk zijn.’ CNN wijst op het ‘hoge aantal crashes en blessures’ tijdens de Spelen in het Russische Sotsji in 2014, die onder lenteachtige omstandigheden werden gehouden.
Werkt het klimaat niet mee, dan kan de organisatie ingrijpen. Zo werden de buitenlocaties tijdens de Spelen in Bejing in 2022 voor ruim 90 procent voorzien van kunstsneeuw. In Milaan en Cortina d’ Ampezzo was daar dit jaar 222 miljoen liter water mee gemoeid. La Presse citeert de Italiaanse sneeuwproducent Davide Cerato die met zijn bedrijf ‘efficiënte technologie heeft ontwikkeld om ook bij temperaturen boven nul sneeuw te fabriceren.’ Hij weet alleen niet ‘hoe dat in de toekomst zal zijn’.
CNN plaatst daar alvast vraagtekens bij omdat het Italiaanse procedé ook zelf afhankelijk is van het weer: ‘Sneeuwmachines vereisen lage temperaturen en relatief droge lucht en door klimaatverandering worden die allebei schaarser.’
Volgens The Nation is kunstmatige sneeuwproductie voor grote sportwedstrijden in de toekomst sowieso geen optie meer. ‘Het is een intensief proces waar zo veel grondstoffen aan te pas komen dat het in strijd is met de wereldwijde klimaatdoelstellingen.’
In Financial Times hekelt de Zwitserse geograaf en klimaatonderzoeker David Gogishvili de presentatie van de recente Spelen als ‘een terugkeer naar de traditionele Alpen. Het is een technologisch gefabriceerde realiteit. Bovendien draagt de infrastructuur die nodig was om de illusie van een betrouwbare winter in stand te houden bij aan de achteruitgang van het klimaat die traditionele bergomgevingen tot een schaarse hulpbron maakt.’
Het Internationaal Olympisch Comité is volgens The Nation doordrongen van de ernst van de situatie en geeft aan dat er in 2040 nog maar tien potentiële gastlanden voor de Winterspelen overblijven. ‘Het IOC overweegt om de Winterspelen in het vervolg te laten rouleren tussen een beperkt aantal locaties. Experts stellen dat de organisatoren zich moeten richten op reeds aangelegde infrastructuur om CO2-uitstoot te verminderen en verdere aantasting van de natuur te voorkomen.’
Benoît Richaud, de man die op de Winterspelen in dertien verschillende teamjassen verschijnt
Langs de boarding van de Olympische ijsbaan staat coach Benoît Richaud eerst in een witte jas, even later in een blauwe, en dan ineens weer in een bordeauxrode. Van Amerikanen en Georgen tot Canadezen en Japanners, hij begeleidt ze allemaal. De Franse choreograaf en trainer coacht tijdens de Olympische Winterspelen in Milaan zestien kunstschaatsers uit maar liefst dertien verschillende landen.
De populariteit van de achtendertigjarige Richaud zorgt voor een behoorlijk logistieke puzzel tijdens een toernooi waar trainingsuren schaars zijn en schema’s elkaar overlappen. Richaud staat dan ook bekend als ‘de drukste man van de Spelen’.
‘Terwijl de schaatsers gespannen wachten op hun scores, staat de man in kwestie – een lange, slanke, kale figuur – mee te kijken in telkens een andere jas, passend bij de nationaliteit die hij op dat moment vertegenwoordigt,’ schrijft Daily Mail. Het heeft hem inmiddels tot een klein internetfenomeen gemaakt.
Volgens Richaud hoort de kledingwissel inmiddels bij zijn Olympische routine. In gesprek met NBC News vertelt hij dat hij ‘ongeveer tien jassen’ om te dragen, afhankelijk van welke schaatser in actie komt. Tijdens een wedstrijddag neemt hij ze allemaal mee. ‘Ik kom gewoon met al die jassen en dan wissel ik snel. Mensen van de federatie of teamleiders helpen me daarbij.’
‘Het is een organisatie. Het moet snel,’ vertelt Richaud in de podcast More Than the Score van de BBC. Meestal legt hij zijn jassen in de kleedkamer van de schaatser klaar. ‘Normaal mag dat niet, maar ze (…) zijn heel vriendelijk.’ Als dat toch niet kan, bewaart een teamleider of manager van de nationale ploeg de jassen en reikt op het juiste moment de juiste aan.
‘Vervolgens deelt hij de vreugde of teleurstelling van de atleten’, schrijft Daily Mail. ‘Emotioneel is het ook zwaar’, vertelt Richaud in de podcast. ‘Als iedereen goed rijdt, is het gemakkelijk. Maar wanneer de een een slechte rit heeft en de ander juist geweldig presteert, wisselen ook de emoties elkaar in hoog tempo af.’
