Tag: bdg

  • Wat gebeurde er tijdens de ‘Gen Z’-protesten in Nepal?

    Wat gebeurde er tijdens de ‘Gen Z’-protesten in Nepal?

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar de ‘Gen Z’-protesten in Nepal. Welke gebeurtenissen speelden zich af tijdens de protesten? Wat veroorzaakte deze plotselinge massademonstraties? En hoe gaat het land nu verder nadat de bevolking een tijdelijke premier heeft verkozen via het socialemediaplatform Discord?

    Wat zijn de ‘Gen Z’-protesten van Nepal en hoe vonden ze plaats?

    Op 4 september werden de grootste socialemediaplatforms in Nepal abrupt afgesloten door de regering. Volgens de Nepalese regering zouden deze platforms ‘antinationale desinformatie verspreiden’. Enkele uren nadat het verbod werd opgelegd, werden er al demonstraties georganiseerd. De jongeren gebruikten VPN’s en flyers met QR-codes om hun boodschap te verspreiden. Deze vreedzame demonstraties werden hardhandig aangepakt door de veiligheidsdiensten en demonstranten werden met waterkanonnen beschoten en met traangasgranaten bekogeld, meldt Jacobin. Op 5 en 6 september verspreidden de protesten tegen het socialemediaverbod zich over Nepal. In Pokhara, Lalitpur, Biratnagar, Butwal en andere steden kwamen grote groepen demonstranten samen. Meer dan driehonderd mensen werden gearresteerd.

    Op 8 september kwamen de demonstranten nogmaals samen om vreedzaam te demonstreren tegen corruptie en de huidige regering zover te krijgen dat ze zouden aftreden, meldt France 24. De Nepalese journalist Sahana Vajracharya vertelde aan Human Right Watch hoe ze een grote massa demonstranten, waarvan velen in schooluniform, rond elf uur ’s middags naar het parlement zag marcheren. Daar aangekomen werden demonstranten opnieuw aangevallen met waterkanonnen en traangas. Maar de meest schokkende beelden waren de demonstranten die door de veiligheidsdiensten werden beschoten met echte munitie. ‘Dit was een grote overtreding van de regels waarmee de politie geweld hoort te controleren’, bevestigt Meenakshi Ganguly, de vicedirecteur van de Aziatische divisie van Human Rights Watch. ‘Ze horen geen munitie te gebruiken tenzij het absoluut noodzakelijk is. Zelfs als ze munitie gebruiken, moeten ze, logischerwijs, altijd zo min mogelijk schade aanrichten. Mensen in het hoofd schieten is geen poging om zo min mogelijk schade aanrichten. (…) Veel van de demonstranten vertelden ons dat ze [de politie] schoten ter hoogte van de borstkas, wat tot veel slachtoffers heeft geleid.’

    ANP 535621971 compressed
    Demonstranten verzamelen zich op 9 september, nadat het parlement in Kathmandu is bestormd en in brand gestoken. – Ⓒ AP Photo / Prakash Timalsina

    Op 9 september bestormden demonstranten nogmaals het parlement, maar nu ook andere publieke gebouwen en de huizen van Nepalese politici. Het parlementsgebouw werd afgebrand en een groot aantal leden van de regering nam ontslag. Tijdens de bloedigste dagen van het protest, op 8 en 9 september, vielen er meer dan zeventig doden en meer dan duizend gewonden. Jacobin meldt dat het ministerie op 9 september aankondigde dat ‘het socialemediaverbod tijdelijk werd opgeheven’. Toen de communicatieapps die avond geactiveerd werden, deelden de demonstranten foto’s van hun verwondingen, hechtingen en arrestatiebevelen. Op 10 september nam het leger de controle over de hoofdstad Kathmandu en op 11 september begon de rust weder te keren in de meeste Nepalese steden.

    Op 12 september nam de Nepalese premier K.P. Sharma Oli ontslag, samen met een aantal andere hoogstaande functionarissen, en verliet het land. Na het ontslag van Oli verzamelde een groot deel van de Nepalese demonstranten zich op het socialemediaplatform Discord, dat voorheen al een cruciale rol had gespeeld in het organiseren van de demonstraties. De leden van de humanitaire organisatie Hami Nepal en andere leidersfiguren van de protesten gebruikten het platform om samen met het volk te discussiëren over wie de volgende premier moest worden, meldt Independent. In een van de servers zaten meer dan 145.000 leden. Sushila Karki, een gerespecteerde opperrechter die zich meermaals tegen de corruptie in Nepal heeft verzet, werd via stemmingen op Discord verkozen als interim-premier. De Nepalese president Ramchandra Paudel en de opperbevelhebber van het Nepalese leger, generaal Ashok Raj Sigdel, stemden in met de beslissing en Karki werd ingewijd als de eerste vrouwelijke premier van Nepal. Zowel Karki als haar echtgenoot staan bekend om hun activisme tegen de Nepalese monarchie in de jaren negentig en tegen corruptie in de voormalige Nepalese regering. Karki’s eerste beslissing in functie was het ontbinden van de Nepalese regering en het inplannen van verkiezingen op 5 maart 2026. Het land is zich inmiddels aan het herstellen. Banken en politiebureaus gaan geleidelijk weer open.

    Het Nepalese weekblad Nepali Times wijst erop dat de protesten werden gekenmerkt door geweld, maar ook door veel humor; een tactiek van de demonstranten om met de traumatische gebeurtenis om te gaan. Beelden van demonstranten die TikTok-dansjes doen voor brandende gebouwen of grapjes uithalen met de politieagenten die hen wegjagen, gingen de wereld rond. Volgens het Nepalese weekblad klagen de buitenlandse media over het brute geweld van de demonstranten en hun irrationaliteit. Nepali Times toont een keerzijde en wijst op de initiatieven van de Gen Z-demonstranten. Sinds Sushila Karki verkozen is, hebben de demonstranten zich georganiseerd via dezelfde socialemediakanalen om de straten op te ruimen en slachtoffers te helpen. ‘Na de protesten kwamen mensen snel samen om publieke ruimtes op te ruimen en politiebureaus te schilderen’, meldt de Nepalese correspondent voor Associated Press Binaj Gurubacharya. ‘Dat tafereel komt misschien minder voor in andere landen waar dit geweld plaatsvindt.’ Gurubacharya vindt het belangrijk dat deze initiatieven van wederopbouw ook worden belicht, en niet in de schaduw blijven van de gewelddadige beelden van de protesten in Nepal.

    Waarom protesteert de Nepalese bevolking?

    Een aantal dagen voor de beslissing van 4 september ging de hashtag ‘nepo kids’ rond op sociale media. ‘Nepo kids’ verwijst naar het nepotisme onder de hoge klassen en verwijst naar de aantijging dat staatsfondsen in de zakken van de rijken belanden en kinderen van politici voorrang krijgen op bepaalde banen. Deze hashtag droeg bij aan een bredere digitale beweging tegen corruptie en verspreidde zich niet alleen in Nepal, maar waaide ook over naar andere landen in Zuidoost-Azië, zoals Indonesië en de Filipijnen, legt BBC uit.

    Het luxe leven van de rijken is tegenwoordig goed te volgen op het internet. ‘Wanneer je het echt te zien krijgt op je telefoon – de villa’s, de sportauto’s – dan voelt [de corruptie] alleen maar echter’, vertelt Ash Presto, een Filipijnse socioloog van de Australian National University, aan BBC. De platforms waarop de corruptie openlijk wordt gedeeld, zijn dezelfde platforms waarop de bevolking, vooral de jongere generatie, deze corruptie aankaart en zich ertegen verzet. ‘Dit is waar Gen Z mee is opgegroeid, dit is hoe ze communiceren… en dus ook hoe deze generatie zich organiseert,’ zegt Steven Feldstein, lid van Carnegie Endowment for International Peace.

    ANP 535506656 compressed Edited 1
    Nepalese demonstranten komen samen op 8 september in Kathmandu. – Ⓒ Ambir Tolang / NurPhoto / Shutterstock

    De gemiddelde leeftijd van de Nepalese bevolking is vijfentwintig jaar. Ongeveer 26 procent van de afgestudeerde Nepalezen is werkloos en veel families zijn afhankelijk van arbeiders in de Arabische Golf. Voor een groot deel van de Nepalese bevolking zijn sociale media een toevluchtsoord. De platforms bieden jonge Nepalezen toegang tot werk, als freelancer of voedselbezorger, maar ook toegang tot de buitenwereld om bijvoorbeeld in het buitenland te studeren of te werken. Daarnaast is het ook een plek om hun frustraties te uiten en hun mening te delen. Op 4 september werden alle grote socialemediaplatforms in Nepal door de regering afgesloten. Facebook, TikTok, X, Youtube en Instagram waren van de ene op de andere dag niet meer bereikbaar. Studenten konden zich niet meer inschrijven voor de universiteit, kleine ondernemingen verloren in één nacht al hun klanten en families en vrienden konden niet met elkaar communiceren, legt Jacobin uit. Wat voor veel Nepalezen een reddingslijn was binnen een corrupt politiek systeem en een economie met weinig vooruitzichten, werd hun plotseling ontnomen. 

    Nepali Times wijst erop dat de internationale media de gebeurtenissen in Nepal te simpel hebben voorgesteld. Het hevige gebruik van sociale media om de protesten te organiseren en de vele filmpjes die de wereld rondgingen, leidden tot de naam ‘Gen Z-protesten’. Hoewel het socialemediaverbod van 4 september de aanzet gaf tot de protesten, was dit zeker niet het enige probleem waarvoor de demonstranten de straat op gingen, aldus het Nepalese weekblad. Veel media moesten in korte nieuwsberichten de dertig jaar lange politieke geschiedenis uitleggen van een land dat door de meesten was vergeten. Met andere woorden: de protesten waren het gevolg van een groeiende woede onder een jonge bevolking die al jaren in een corrupt systeem leefde. 

    Wat volgt er na de Nepalese anticorruptieprotesten?

    De Nepalese interim-premier Sushila Karki heeft een commissie opgezet om het geweld te onderzoeken dat werd gebruikt tijdens de protesten, meldt het Indiase nieuwskanaal NDTV. De voormalige Nepalese premier KP Sharma Oli en vier andere hooggeplaatste officieren hebben door deze onderzoekscommissie een reisverbod opgelegd gekregen, meldde de Nepalese minister van Binnenlandse Zaken afgelopen maandag. Onderzoekscommissielid Bigyan Raj Sharma meldde op zondag al dat de vijf overheidsfunctionarissen in kwestie zelfs toestemming moeten vragen om de Kathmandu-vallei te verlaten omdat ‘ze elk moment moeten kunnen verschijnen voor onderzoek’. Door het geweld is er volgens The Federation of Nepalese Chambers of Commerce and Industry (FNCCI) ongeveer zeshonderd miljoen dollar aan verlies geleden in de private sector. De voormalige premier Oli beweert dat infiltranten hebben aangezet tot bloedvergieten. Volgens hem zouden de geweren die werden gebruikt tegen demonstranten door andere bronnen zijn geleverd.

    ANP 535996615 compressed
    De inwijdingsceremonie van de nieuwe interim-premier van Nepal Sashila Karki. Aan de linkerkant de activist Sudan Gurung van Hami Nepal. – Ⓒ Sujan Gurung / AFP

    De zesendertigjarige Sudan Gurung, een prominent leider van de protestbeweging en lid van de humanitaire organisatie Hami Nepal, is van plan om zich kandidaat te stellen voor de verkiezingen van maart 2026, bericht Al Jazeera. De protestbeweging heeft zich opgesplitst in gespecialiseerde groepen van legale commissies en communicatiecommissies. Gurung is ervan overtuigd dat zijn beweging het land kan leiden en wil dat ‘elke stem van de Nepalese bevolking wordt gehoord’. Gurung wil niet als individu kandidaat staan, maar samen met zijn beweging als groep. ‘Als ik alleen kandidaat sta, dan heb ik niet de kracht van de jongeren.’

    Het Qatarese nieuwsplatform meldt ook dat Gurung en zijn beweging naast het tegengaan van corruptie nog andere plannen hebben, zoals het versterken van de toeristische industrie en de relaties met China en India. De Nepalese activist heeft er bij premier Sushila Karki op aangedrongen dat het onderzoek naar de wandaden van de voormalige elite voor en tijdens de demonstraties tijdig en grondig wordt uitgevoerd. Tijdens het interview met Al Jazeera wijst Gurung naar het bloed op zijn jasje van Hami Nepal. ‘Wij hebben onszelf beloofd dat we het niet zullen afwassen totdat we gerechtigheid hebben.’

    Specialisten wijzen erop dat de meeste digitale protesten geen stand houden, zeker niet in regio’s waar corruptie diep in het systeem zit ingebakken. Steven Feldstein meldt aan BBC dat sociale media ‘niet zijn ontwikkeld voor veranderingen op de lange termijn. Je bent afhankelijk van algoritmes, hashtags en woede.’ De revolutie van 2006 in Nepal stootte de Nepalese monarchie van de troon af. Diezelfde revolutionairen zijn nu echter deel van het systeem waar de Gen Z-demonstranten zich tegen keren. Maar Aditya, een van de Nepalese demonstranten, is optimistisch. ‘We leren constant van de fouten van de vorige generatie. Zij aanbaden onze leiders als goden. Maar deze generatie volgt niemand als een god.’

  • Is het geweld in Colombia weer terug bij af?

    Is het geweld in Colombia weer terug bij af?

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar Colombia. Het land leek minder dan een decennium geleden nog op weg naar vrede, maar het geweld neemt nu weer in rap tempo toe. Wat is er aan de hand?

    Wat ging er aan het geweld vooraf?

    ‘In grote delen van het land verslechtert de veiligheid. Illegale gewapende groeperingen breiden zich uit en de veiligheidstroepen zijn zwakker dan tien jaar geleden. Wat dit nog schrijnender maakt, is dat het er nog niet zo lang geleden goed uitzag voor het land’, schrijft Michael Reid, een Engelse commentator op het gebied van Latijns-Amerika, in Americas Quarterly.

    Tijdens het presidentschap van Álvaro Uribe van 2002 tot 2010 versterkte Colombia zijn veiligheidstroepen. Uribe veranderde een dienstplichtleger in een semiprofessioneel leger en breidde de helikoptervloot flink uit. Hij stationeerde politiekorpsen in alle 1100 gemeenten en het lukte hem om 30.000 rechtse paramilitairen over te halen hun wapens in te leveren. In die periode daalde het aantal moorden van 69 per 100.000 inwoners in 2002 tot 26 in 2016.

    ‘Plattelandsbewoners keken vol hoop en ongeloof toe hoe de politie, in plaats van guerrillastrijders, in hun dorpen patrouilleerde’

    ‘Maar er waren ook kanttekeningen’, schrijft Reid. Meer dan 6400 burgers, voornamelijk jongeren, werden bestempeld als guerrillastrijders en door het leger gedood. Uribe werd later door links beschuldigd van banden met paramilitaire groeperingen en in juli van dit jaar veroordeeld vanwege het beïnvloeden van getuigen in een gerelateerd onderzoek. Kort daarna draaiden magistraten een deel van de uitspraak terug, omdat de rechter Uribe onterecht huisarrest had opgelegd, aldus El País. Hij mag het hoger beroep nu in vrijheid afwachten.

    De strategie van Uribe stelde zijn opvolger, Juan Manuel Santos, destijds in staat om in 2016 een akkoord te sluiten waarbij de sterk verzwakte Revolutionary Armed Forces of Colombia (FARC) werd gedemobiliseerd en ontwapend. Het stelde de regering in staat het laatste deel van het land onder controle te krijgen en deze gebieden economisch te ontwikkelen. ‘Plattelandsbewoners keken vol hoop en ongeloof toe hoe de politie, in plaats van guerrillastrijders, in hun dorpen patrouilleerde. De vrede leek eindelijk te zijn aangebroken’, schrijft Elizabeth Dickinson, expert op het gebied van gewapende groeperingen en georganiseerde misdaad in Colombia en Latijns-Amerika, in The New York Times.

    ANP 532988738 compressed
    Een man houdt een bord vast met de afbeelding van voormalig president Álvaro Uribe tijdens een demonstratie in Bogotá, Colombia. 7 augustus 2025. – © Mauricio Duenas Castaneda / EPA

    De daaropvolgende president, Iván Duque, een protegé van Uribe, voerde het akkoord door en politiseerde tegelijkertijd de strijdkrachten. En toen kwam in 2022 Gustavo Petro, een linkse politicus die zijn politieke ervaring had opgedaan als clandestiene politiek organisator voor M-19, een nationalistische guerrillabeweging. Petro zou het land gaan hervormen. Hij veegde de overeenkomst van 2016 van tafel en beloofde het volk ‘totale vrede’. Hij bood aan te onderhandelen met overgebleven gewapende groeperingen, zoals de ELN, twee FARC-afsplitsingen, de Clan del Golfo en enkele kleinere groepen. Maar nu, drie jaar later, zijn de illegale gewapende groeperingen gegroeid. 

    Wat speelt er nu?

    Deze zomer kwamen de spanningen tot een kookpunt, toen presidentskandidaat Miguel Uribe (geen familie van) in april werd neergeschoten. ‘Mijn gedachten gingen, net als die van veel Colombianen, meteen terug naar 1989, toen drie presidentskandidaten en verschillende hoge ambtenaren tijdens hun campagne werden vermoord op bevel van Escobar of zijn handlangers’, schrijft Reid. ‘Toen in augustus narcoguerrillastrijders van de Estado Mayor Central een vrachtwagenbom tot ontploffing brachten buiten een luchtmachtbasis en een Blackhawk-helikopter met een drone neerhaalden, waarbij in totaal negentien mensen omkwamen, deed dat denken aan de periode rond de eeuwwisseling, toen FARC-guerrillastrijders grootschalige aanvallen uitvoerden op steden en militaire garnizoenen. Gelukkig is Colombia nu niet meer zo slecht als toen, en ook niet zoals in 1989. Maar de recente gebeurtenissen zijn een waarschuwing dat het snel achteruitgaat.’

    ‘Hoewel het geweld tegenwoordig minder dodelijk is, treft het meer mensen op een groter aantal locaties’

    Het niveau en de impact van politiek en georganiseerd geweld liggen vandaag de dag ver onder de historische pieken van eind jaren negentig en begin jaren 2000. In 2002, op het hoogtepunt van het gewapende conflict in Colombia, kwamen 16.342 mensen om het leven. Ter vergelijking: in 2024 bedroeg het aantal dodelijke slachtoffers 307. Maar volgens een rapport van de militaire inlichtingendienst, geciteerd door een van de grootste kranten van het land, El Tiempo, zijn illegale groeperingen in de eerste helft van 2025 met meer dan duizend leden gegroeid, tot een totaal van bijna 22.000 leden in het hele land. Deze groeperingen zijn nu mogelijk aanwezig in 562 gemeenten in 29 van de 32 departementen van Colombia. 

    ‘Hoewel het geweld tegenwoordig minder dodelijk is, treft het meer mensen op een groter aantal locaties,’ legt Laura Lizarazo, adjunct-directeur voor het Andesgebied bij Control Risks’ Global Risk Analysis Practice, gevestigd in Bogotá, uit in Americas Quarterly.

    ANP 520330744 compressed
    De president van Colombia, Gustavo Petro. 18 februari 2025. – © Mauricio Duenas Castaneda / EPA

    In eerdere fasen van het gewapende conflict bleef het extreme geweld relatief beperkt tot een paar gebieden, waar niet-statelijke gewapende groeperingen en veiligheidstroepen direct en voortdurend met elkaar in conflict waren als onderdeel van een burgeroorlog van nationale omvang. 

    Tegenwoordig verspreiden vormen van niet-dodelijk geweld zich over steeds meer gebieden. Gewapende en criminele groeperingen gebruiken ze om het dagelijks leven en de economie te controleren. Dodelijk geweld is volgens Lizaroza minder noodzakelijk geworden nu deze groeperingen volledige territoriale controle hebben verkregen. En waar ze hun inkomsten aanvankelijk voornamelijk uit drugshandel haalden, is dat lang niet altijd meer het geval. ‘Afpersing, ontvoering voor losgeld, illegale mijnbouw, smokkel, brandstofdiefstal, migrantensmokkel, wapenhandel en het witwassen van geld zijn enkele van de tegenwoordige inkomstenbronnen,’ aldus Lizarazo. Naarmate de winst groeit, verhevendigen de territoriumoorlogen om belangrijke activa die deze soorten handel ondersteunen – routes, informanten, productie, informatie en opslagplaatsen.

    Ten slotte is het georganiseerde en politieke geweld in Colombia vandaag de dag, in tegenstelling tot in de jaren negentig en 2000, grotendeels verstoken van ideologie. Illegale groeperingen streven er niet langer naar om de fundamenten van een democratisch politiek regime te ondermijnen of de regering omver te werpen om het staats- of sociaaleconomische model te veranderen – wat ooit het doel was van guerrillabewegingen. Ze proberen ook niet langer het bestuur en de staat te saboteren om de cocaïnehandel winstgevender en dynamischer te maken, zoals het geval was bij grote drugskartels en drugsbaronnen. In plaats daarvan dient politiek geweld tegenwoordig als een aanvullende tactiek om de lokale territoriale controle en illegale inkomsten van illegale groeperingen te versterken, te beschermen of uit te breiden. ‘Het huidige geweld is versnipperd, onvoorspelbaar en geworteld in criminele organisaties, maar de impact ervan op de politiek is net zo destabiliserend’, schrijft Lizarazo.

    ‘Ze hebben geleerd dat het intimideren en coöpteren van de burgerbevolking goedkoop en effectief is’

    Dat bevestigt ook Dickinson. In tegenstelling tot de FARC, die de macht in Bogotá wilde grijpen, richten de huidige gewapende organisaties zich op het controleren van een illegale economie die veel verder gaat dan de drugshandel. ‘Ze hebben geleerd dat het bestrijden van de staat kostbaar is, maar het intimideren en coöpteren van de burgerbevolking goedkoop en effectief. Het meeste geweld in Colombia vindt nu plaats tussen gewapende groeperingen om territorium en inkomsten, of tegen burgers die de moed hadden zich te verzetten tegen hun criminele heerschappij.’

    ‘Er is een enorme toename van geweld in Catatumbo – moorden en ontheemding, toename van rekrutering van kinderen en zeer duidelijke wraakacties, waar de gewone burger vaak slachtoffer van is,’ bevestigt Juanita Goebertus, directeur van de afdeling Amerika bij Human Rights Watch, geciteerd door The Guardian

    ANP 534125224 1
    Politieagenten dragen de kist van Michael Astaiza, die omkwam toen een politiehelikopter werd neergeschoten door een dissidente factie van de voormalige FARC-guerrillagroepering. 25 augustus 2025. – © Santiago Saldarriaga / AP Photo

    De crisis kreeg deze week een internationale dimensie toen de VS officieel verklaarden dat Colombia is gefaald in de strijd tegen drugshandel. De regering-Trump zei maandag dat Colombia ‘aantoonbaar tekortgeschoten’ is in zijn verplichtingen om drugshandel te bestrijden, maar dat ze het land financieel zullen blijven steunen, zo schrijft CNN. De VS wijten de mislukking expliciet aan president Petro, een uitgesproken criticus van Trump. 

    Wat staat Colombia nu te wachten?

    Dit scenario speelt zich af in de aanloop naar de verkiezingen van 2026. ‘Hoewel het geweld waarschijnlijk geconcentreerd zal blijven in de door gewapende groeperingen gecontroleerde plattelandsgebieden, kunnen bijkomende incidenten in stedelijke centra niet worden uitgesloten’, schrijft Lizarozo.

    ‘Omgekeerd zullen rechtse en centrumrechtse presidentskandidaten steeds meer de nadruk leggen op het toenemende geweld, waarbij ze vaak alarmerende verhalen verspreiden.’ Ondertussen zal de regerende linkervleugel – die zich in de voorverkiezingen van oktober achter één kandidaat wil scharen – politieke verantwoordelijkheid voor de verslechterende veiligheids- en humanitaire crises in meerdere regio’s uit de weg gaan en in plaats daarvan alle schuld toeschuiven aan illegale actoren.

    ‘Geen enkele militaire strategie kan deze diepgaande sociale infiltratie van criminele organisaties op eigen kracht ontmantelen’

    Het land heeft behoefte aan een goed geïnformeerd, evenwichtig debat en serieuze beleidsvoorstellen om de nieuwe dynamiek van het geweld aan te pakken. Helaas is er juist steeds meer sprake van polarisatie. ‘De veroordeling van Álvaro Uribe in de zaak rond getuigenbeïnvloeding tot twaalf jaar gevangenisstraf, waartegen hij in beroep is gegaan, heeft de campagne voor de presidentsverkiezingen van volgend jaar verder gepolariseerd,’ licht journalist Michael Reid toe in Americas Quarterly

    Volgens Dickinson is er nog een mogelijkheid om het tij te keren en moet met name worden gekeken naar belangrijke lessen uit het verleden. ‘Geen enkele militaire strategie kan deze diepgaande sociale infiltratie van criminele organisaties op eigen kracht ontmantelen. Met een voortdurende dialoog, sociale initiatieven en een gerichte veiligheidsstrategie, kan Petro het akkoord van 2016 nog steeds nieuw leven inblazen en werken aan de “totale vrede” die hij heeft beloofd.’

  • Wat staat er op het spel in de Noorse verkiezingen?

    Wat staat er op het spel in de Noorse verkiezingen?

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week bespreken we de verkiezingen in Noorwegen, waar ze op 7 en 8 september een nieuwe regering zullen kiezen. Wie zijn de kanshebbers en wat zijn de belangrijke thema’s?

    In welke context vinden de verkiezingen plaats?

    Sinds 2021 wordt Noorwegen geregeerd door een sociaaldemocratische minderheidsregering van de Arbeiderspartij (Arbeiderpartiet) onder leiding van premier Jonas Gahr Støre. In februari van dit jaar viel het kabinet toen de Centrumpartij (Senterpartiet) de coalitie verliet wegens een geschil over de implementatie van EER-richtlijnen over het energiebeleid. Hoewel Noorwegen geen lid is van de Europese Unie, maakt het namelijk wel deel uit van de Europese Economische Ruimte. De regering was in de aanloop naar de val al zeer impopulair. Een peiling van de Noorse omroep NRK in december plaatste de Arbeiderspartij op slechts 16,8 procent in de peilingen.

    Sinds het vertrek van de Centrumpartij regeert de Arbeiderspartij alleen, ondanks dat ze slechts 28,4 procent van de parlementszetels in handen heeft. Omdat Noorwegen een parlement met een vaste zittingsduur heeft, konden er geen vervroegde verkiezingen worden uitgeschreven. Partijleider Støre probeert bij de komende verkiezingen zijn ambtstermijn te verlengen.

    Het Noorse parlement, de Storting, bestaat uit 169 wetgevers die gekozen worden uit 19 districten voor een termijn van vier jaar, legt persbureau Reuters uit. Er geldt een kiesdrempel van 4 procent, wat in de praktijk een meerpartijenstelsel betekent waarin kleinere partijen samenwerken. Het centrumlinkse blok bestaat uit de Arbeiderspartij, de Linkse Partij, de Groenen en de Rode Partij. Het rechtse blok omvat de Conservatieven, de Liberale Partij, de Christendemocraten en de Vooruitgangspartij. Daartussenin bevindt zich de Centrumpartij, die de afgelopen 25 jaar coalities heeft gevormd met links. Peilingen voorspellen een spannende strijd tussen de twee blokken, aldus Politico.

    ANP 526426440 1
    Minister van Energie Terje Aasland (Ap) tijdens een debat in de Storting, het Noorse parlement. – © Fredrik Varfjell / NTB

    Volgens Der Standard zouden de verkiezingen mogelijk een historisch jonge Storting opleveren met een gemiddelde leeftijd van onder de 45 jaar. Dit zou Noorwegen een van de jongste parlementen ter wereld opleveren.

    Wie zitten er in de race?

    De Arbeiderspartij staat bovenaan in de peilingen op 28 procent. Dat is enigszins verrassend omdat Støre helemaal niet zo populair was afgelopen jaren. De voornaamste reden hiervoor lijkt de invloed van Jens Stoltenberg. Nadat het vorige kabinet in februari viel, kwamen er nieuwe ministerposten vrij. Jens Stoltenberg, de voormalige secretaris-generaal van de NAVO die eerder al twee keer premier was geweest, werd benoemd tot nieuwe minister van Financiën. ‘De Jens-factor heeft ertoe bijgedragen dat de Arbeiderspartij opnieuw is uitgegroeid tot de populairste partij. Jonas Gahr Støre voorkwam een interne opstand en de partij kon na het vertrek van de Centrumpartij ook meer zijn eigen lijn trekken’, schrijft het Zweedse dablad Svenska Dagebladet. Elisabeth Ivarsflaten, hoogleraar politieke wetenschappen aan de Universiteit van Bergen, legt uit dat Jens Stoltenberg werd gezien als ‘een soort redder die orde op zaken kwam stellen in Noorwegen – en dat met groot succes’, wat een impuls gaf aan links.

    ‘Het is niet overdreven om te stellen dat deze regering en haar premier buitengewoon impopulair waren,’ vertelt politicoloog en verkiezingsonderzoeker Johannes Bergh aan Süddeutsche Zeitung. ‘Velen vonden dat hij geen uitstraling had. Dezelfde mensen vinden deze ietwat academische stijl plotseling prettig en betrouwbaar,’ aldus Bergh. Echter is Støre nog altijd afhankelijk van andere linkse partijen om te kunnen regeren.

    Op de tweede plek in de peilingen staat de Vooruitgangspartij (FrP) met 20 procent. Dat zou een verdubbeling betekenen ten opzichte van de vorige verkiezingen. De partij heeft een rechts-populistisch profiel en is kritisch op immigratie en belastingverhoging. Dit maakt haar de meest ‘rechtse’ partij in het Noorse partijenspectrum, zonder echter buitengesloten of geïsoleerd te worden door andere partijen zoals in het geval van de Duitse AfD, analyseert Apollo News. Van 2013 tot 2020 maakte de Vooruitgangspartij al deel uit van de Noorse regering onder leiding van de Conservatieve Partij, maar ze verliet de coalitie, deels naar aanleiding van de repatriëring van een moeder met vermoedelijke banden met ISIS uit Syrië. 

    De partij wordt geleid door de 47-jarige voormalig lerares Sylvi Listhaug. Ze bekleedde diverse ministersposten tijdens de laatste regeringsdeelname van de Vooruitgangspartij.

    ANP 517361279 2
    De Noorse premier Jonas Gahr Støre (Ap) en partijleider Sylvi Listhaug (Frp). – © Carina Johansen / NTB

    Op de derde plek staat de Conservatieve Partij (Høyre, letterlijk vertaald naar ‘rechts’) met 15 procent. Het lijkt erop dat de partij de grote verliezer van deze verkiezingen wordt. De publieke steun voor de voormalige 30-procentpartij is gehalveerd. Volgens Svenska Dagebladet heeft de partij veel stemmen verloren aan de FrP. 

    De leider van de partij is Erna Solberg. Ze was van 2013 tot 2021 premier. ‘Solbergs ster is vervaagd, ondanks een uitstekende prestatie in de debatten en publiciteitsstunts op TikTok’, schrijft het Zweedse dagblad.

    Wat zijn de belangrijkste thema’s?

    De verkiezingen in Noorwegen spelen zich af tegen een achtergrond van mondiale vraagstukken, zoals het presidentschap van Trump, nepnieuws en klimaatverandering. Toch lijken deze grote thema’s nauwelijks door te klinken in de campagne, analyseert Süddeutsche Zeitung. In werkelijkheid gaat de aandacht van de partijen en de kiezers vooral uit naar binnenlandse onderwerpen: werkgelegenheid, gezondheidszorg en de vraag of de vermogensbelasting verlaagd of zelfs helemaal afgeschaft moet worden. 

    Hoewel Noorwegen internationaal vaak wordt geprezen om zijn waterkracht en hoge aantal elektrische auto’s, blijft de kern van de welvaart de export van olie en gas. ‘Het klimaatbeleid speelt een nauwelijks merkbare rol in deze verkiezingscampagne, ondanks de temperaturen die op sommige plekken in juli boven de 30 graden Celsius uitkwamen. Het feit dat hun hele welvaart gebaseerd is op de export van klimaatschadelijke olie en gas, wordt tijdens de verkiezingscampagne systematisch genegeerd,’ laakt het Duitse dagblad. 

    ‘Dat de verkiezingscampagne zo opvallend kalm lijkt, komt ook doordat sommige belangrijke kwesties onbetwist blijven’, legt Süddeutsche Zeitung verder uit. Het doelt hiermee onder andere op de Oekraïne-kwestie. Alle 169 parlementariërs stemden onlangs in met een pakket van 85 miljard Noorse kronen (7,2 miljard euro) steun. Premier Støre kondigde bovendien tijdens een bezoek aan Kyiv aan dat Noorwegen ook in 2026 hetzelfde bedrag aan steun voor Oekraïne zal uitgeven. Daarmee lijkt de regering tegemoet te komen aan kritiek van onder meer Denemarken, dat Noorwegen beschuldigde van buitensporige winsten op olie en gas zonder evenredige steun te bieden.

    Wat de kiezers wél bezighoudt, zijn de stijgende prijzen en inkomensverschillen. Uit een peiling van Respons Analyse voor Aftenposten blijkt dat ongelijkheid inmiddels de belangrijkste zorg van de bevolking is, nog voor defensie en nationale veiligheid. Vooral de inflatie – voedselprijzen stegen het afgelopen jaar met 5,9 procent – drukt zwaar op huishoudens, aldus Reuters.

    Daarbij speelt de vraag hoe het belastingstelsel moet worden ingericht. De Arbeiderspartij wil de huidige belastingdruk grotendeels behouden, terwijl linkse bondgenoten pleiten voor hogere tarieven voor de rijksten om gezinnen met lage inkomens te ontlasten. De rechterflank – de Conservatieven en de Vooruitgangspartij (FrP) – wil juist forse belastingverlagingen. ‘Belastingheffing is een van de grote twistpunten tussen links en rechts,’ zei Solberg er eerder over, geciteerd door Financial Times. Het blad voegt eraan toe dat honderden rijke Noren de afgelopen jaren naar Zwitserland zijn verhuisd om aan de hoge belastingtarieven te ontkomen. 

    ANP 534091134 1
    De Oekraïense president Volodymyr Zelensky en de Noorse premier Jonas Gahr Støre arriveren voor een persconferentie na hun overleg in het Mariinsky-paleis in Kyiv op 25 augustus 2025. – © Genya Savilov / AFP

    Toch verdedigt de huidige regering de vermogensbelasting. Zij wijst erop dat een afschaffing ertoe zou leiden dat sommige van de rijkste Noren helemaal geen belasting meer betalen. Uit gegevens over 2023 blijkt dat drie van de tien grootste belastingbetalers in Noorwegen geen enkel inkomen hadden, maar enkel via de vermogensheffing bijdroegen, aldus Financial Times.

    Een ander centraal thema is het Noorse staatsfonds van ruim 2 biljoen dollar, opgebouwd uit olie-inkomsten. Dat fonds maakt hoge publieke uitgaven mogelijk, maar roept ook discussie op over de besteding ervan. Zo ontstond aan het begin van de campagne een fel debat over investeringen in Israël. De Linkse partij eist dat de Arbeiderspartij zich terugtrekt uit bedrijven die betrokken zijn bij ‘Israëls illegale oorlogvoering in Gaza’, maar de Arbeiderspartij wees dat volgens Reuters af. Volgens Al Jazeera heeft het grootste staatsinvesteringsfonds ter wereld inmiddels zijn aandelen in 11 van de 61 Israëlische bedrijven verkocht.

    Mondiale thema’s als klimaat en oorlog zijn aanwezig in de Noorse verkiezingen, maar lijken niet doorslaggevend. Wat de stemming uiteindelijk zal bepalen zijn de portemonnee en de verdeling van welvaart.

    Hoewel de officiële uitslagen nog even op zich laten wachten, hebben de schoolverkiezingen al een duidelijke winnaar aangewezen. Bij elke verkiezing gaan leerlingen van middelbare scholen in het land naar de stembus om hun stem uit te brengen. Daar won de Vooruitgangspartij met 26 procent. De Conservatieve partij werd tweede met 19,7 procent. ‘Als dit de verkiezingsuitslag was geweest, hadden de Vooruitgangspartij en de Conservatieve Partij zelfstandig een meerderheid behaald’, concludeert de Noorse krant VG.

  • Waarom is het zo warm in Zuid-Europa?

    Waarom is het zo warm in Zuid-Europa?

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week bespreken we de extreme hitte in Zuid-Europa. Grote delen van Portugal, Spanje, Frankrijk, Italië en andere landen hebben code rood afgekondigd. Wat is de oorzaak van deze hittegolf die de landen rond de Middellandse Zee treft en wat zullen de gevolgen zijn als deze extreme hitte aanhoudt?

    Welke landen lijden onder de extreme hitte?

    Zuid-Europa en de mediterrane landen kampen nu al een aantal dagen met extreme temperaturen. Een hittegolf heeft ervoor gezorgd dat een groot aantal gebieden het label code rood draagt. In Frankrijk steeg het kwik naar een nieuw hoogtepunt. Alleen in gebieden dicht bij het Kanaal en de Belgische grens blijft de temperatuur onder de 34 graden Celsius. Parijs werd op 30 juni in het hoogste gevarenniveau geplaatst, iets wat sinds 2020 niet meer is gebeurd. Het verkeer werd streng aan banden gelegd in de hoofdstad en de Eiffeltoren blijft tot woensdag gesloten voor bezoekers, meldt de Griekse krant Ekathimerini.

    Op het Iberisch Schiereiland is de hitte inmiddels lichtjes aan het afnemen. In Centraal- en Zuid-Portugal worden er echter nog steeds temperaturen rond de 40 graden verwacht. Langs de noordelijke kust van Portugal kregen strandbezoekers op maandag te maken met een ander natuurfenomeen, een rolwolk. Rolwolken zijn lange horizontale wolken laag bij de grond die van de zee naar de kust bewegen en ontstaan bij plotse temperatuursveranderingen. France 24 citeert een lokale zwemmer die vertelde dat het plots donker werd en er een hevige wind opkwam. ‘Het leek wel een tsunami.’

    In de maand juni werd de temperatuur van de Middellandse Zee gemeten op 26,01 graden

    In Italië blijft het aantal steden met code rood toenemen. Het Italiaanse ministerie van Volksgezondheid moedigt burgers aan om ‘anti-hittevoorschriften’ te volgen en raadt af om lang buiten te blijven tussen 11 uur ‘s ochtends en 16 uur ‘s avonds, meldt Rai News. Volgens Thibault Guinaldo, een wetenschapper van de Franse weerdienst, heeft de Middellandse Zee ook een nieuw record behaald. In de maand juni werd de temperatuur van het water gemeten op 26,01 graden, aldus France 24.

    Ook in het binnenland van Europa is er extreme hitte. Duitsland kondigde gisteren de heetste dag van het jaar aan, met een meting van 38 graden, en verwacht nog hetere dagen. Lokale overheden hebben aangekondigd dat kinderen voor de heetste uren naar huis mogen gaan en dat ruimtes met airconditioning beschikbaar worden gesteld voor de bevolking. Aan de overkant van het Kanaal, in Groot-Brittannië, is er ook onverwachte hitte. Wimbledon beleefde maandag de warmste openingsdag in de geschiedenis van het tennistoernooi, aldus Ekathimerini.

    Franse bouwvakker
    Een bouwvakker in Bordeaux drinkt een flesje water tijdens zijn werk. – © Christophe ARCHAMBAULT / AFP

    Wat is de oorzaak van de hittegolf?

    De extreme hitte in Europa wordt veroorzaakt door een hittekoepel, meldt The Guardian. Deze hittekoepel houdt een hogedrukgebied vast. Omdat een hogedrukgebied koude lucht lucht naar boven trekt en warme lucht naar het aardoppervlak duwt veroorzaakt deze in combinatie met de zon een abnormale hitte. Volgens Dr Michael Byrne, klimatoloog aan het St. Andrews College, zijn hittekoepels niks nieuws, maar de temperaturen die ze met zich meebrengen wel. ‘Europa is meer dan 2 graden warmer geworden sinds de industriële revolutie’, legt hij uit. ‘Dus wanneer er een hittekoepel ontstaat, voert deze een nog intensere hittegolf aan.’

    ‘Extreme hitte is niet langer een zeldzaam fenomeen: het is de nieuwe norm geworden’

    Daarbij komt dat grote steden zoals Londen, Parijs, Madrid, Rome en Athene een extra grote kans hebben op extreme hitte. ‘Beton en asfalt absorberen hitte en kaatsen de straling van de zon terug’, legt Radhika Khosla uit, klimatoloog aan de Universiteit van Oxford. De stadsomgeving versterkt de impact van de hitte op ons lichaam. Bouwvakkers en andere arbeiders die op straat werken, lopen hierdoor het meeste gevaar, aldus de Britse krant.

    ‘Extreme hitte is niet langer een zeldzaam fenomeen: het is de nieuwe norm geworden’, waarschuwde António Guterres, secretaris-generaal van de VN, op zijn sociale media. Afgelopen maandag ging de VN-conferentie over ontwikkelingsfinanciering van start in de Spaanse stad Sevilla, waar de temperatuur afgelopen zondag boven de 44 graden lag. Guterres en de andere aanwezigen ondervonden daar aan den lijve de gevolgen van de klimaatverandering. De Portugese politicus heeft klimaatverandering, die het meest negatieve effect heeft op de meest kwetsbare landen van de wereld, hoog op de agenda staan, meldt El País. Guterres benadrukt dat ‘de planeet steeds warmer en gevaarlijker wordt: geen enkel land is immuun’.

    Bosbranden Griekeland
    Bosbranden ten zuidoosten van Athene, Griekenland. – © EPA/GEORGE VITSARAS

    Wat zijn de gevolgen als extreme hitte steeds vaker voorkomt?

    In reactie op de hitte heeft de Franse regering bedrijven gevraagd om de werkuren aan te passen. Op maandag en dinsdag waren ongeveer tweehonderd Franse scholen volledig of deels gesloten. In de regio rond Berlijn werden werkgevers aangespoord om de gezondheid van hun werknemers te garanderen. ‘Bedrijven zijn gebonden aan wetten rond bescherming tegen hitte op de werkvloer’, zei Britta Müller, de lokale minister van Gezondheid, meldt The Guardian. Ook in Italië hebben verscheidene provincies aangekondigd dat intense arbeid stilgelegd wordt tijdens de heetste uren.

    Extreme weersomstandigheden zoals een hittegolf hebben impact op de economie. Een nieuw rapport van Allianz Research berekende de verliezen (in procentpunt) die het bbp van verschillende Europese landen zal lijden door de extreme hitte. Het rapport laat zien dat Spanje (-1,4) het meeste verlies zal lijden, gevolgd door Italië (-1,2), Griekenland (-1,1) en Roemenië (-0,6). Als er minder kan worden gewerkt door de hitte, is er minder productiviteit. Zeker in landen zoals Roemenië, waar landbouw, de bouw en andere vormen van intensieve arbeid de grootste sectoren vormen, kan het stilleggen van werk grote impact hebben op de economie, aldus Business Review. Het rapport van Allianz Research wijst erop dat Europa zich moet aanpassen aan de nieuwe weersomstandigheden. Vernieuwingen in stedenbouw zoals isolatie, ventilatie en daken met plantengroei zouden de temperatuur tijdens het werken aangenamer maken en bieden oplossingen voor de toekomst. 

    ‘Mensen komen aan met uitdroging of een hitteberoerte’

    De hulpdiensten hebben het druk door de extreme hitte. In onder andere Portugal, Spanje, Frankrijk en Griekenland is de brandweer alert voor bosbranden. In alle landen worden de veiligheidsdiensten versterkt met extra manschappen van het Rode Kruis. In Turkije zijn inmiddels meer dan vijftigduizend mensen geëvacueerd wegens bosbranden, meldt The Guardian

    Behalve de brandweer kampen ziekenhuizen ook met problemen. Rai News meldt dat de ziekenhuisopnames de afgelopen dagen op sommige plekken in Italië met wel 20 procent zijn gestegen. ‘Mensen komen aan met uitdroging of een hitteberoerte’, zegt Alessandro Riccardi, nationaal voorzitter van de Italiaanse Vereniging voor Spoedeisende Hulp. ‘Het zijn meestal ouderen of kwetsbare groepen, maar ook mensen die buiten werken komen terecht op de spoedafdeling.’ In stedelijke gebieden lopen de cijfers bij spoedafdelingen hoog op en ontstaan er lange wachttijden. Riccardi wijst erop dat deze ontwikkeling de problemen in de maatschappij weerspiegelt. ‘Ouderen zonder familie of zorgnetwerk die in moeilijkheden komen door de verzengende temperaturen, zoeken hun toevlucht op de spoedafdeling.’ Riccardi pleit voor een uitbreiding van sociale zorg en het aantal wijkverpleegkundigen in Italië.

    aircoolers
    Een muur vol airconditioners. – © Adi Fauzanto / Unsplash

    Italië zit door de hitte met nog een ander probleem. In de Italiaanse steden Florence en Bergamo is er een stroomstoring gemeld. De lokale autoriteiten weten nog niet wat de oorzaak is. De extreme hitte kan schade toegebracht hebben aan het elektriciteitsnetwerk, maar er is ook een vermoeden dat overmatig gebruik van airconditioning voor een kortsluiting heeft gezorgd, aldus de Italiaanse nieuwszender. 

    Volgens Jean-Paul Harreman, directeur bij Montel Analytics, kampen Duitsland, Frankrijk, Spanje en de andere landen die lijden onder de hittegolf met energieproblemen. Overdag is er voldoende elektriciteit door zonnepanelen, maar ‘s avonds, wanneer de zon ondergaat, kan het energienetwerk het overmatig gebruik van ventilatoren en airconditioners niet aan. Op de markt leidt dit tot negatieve prijzen overdag, omdat er een overvloed aan energie wordt opgewekt. ’s Avonds schieten de prijzen echter de lucht in door de tekorten. Kerncentrales lijden ook onder de hitte. Het is moeilijker om de centrales koel te houden en de energieproductie kan hierdoor afnemen. Électricité de France (EDF), het Franse staatsbedrijf voor elektriciteit, heeft twee weken geleden al gemeld dat een van hun kerncentrales waarschijnlijk minder zal produceren. Het water dat gebruikt wordt om de kernreactoren te koelen, mag volgens milieuwetten niet worden gestort in de rivieren als het een bepaalde warmtegrens overschrijdt, en die grens komt steeds dichterbij. Harreman wijst erop dat hittegolven systematisch zullen toenemen en het Europese energienetwerk moet hierop voorbereid zijn, aldus Montel News.

    ‘We worden overweldigd door de hitte. We zouden hieraan gewend moeten zijn, we komen uit Cyprus!’

    Vakantiegangers lijden ook onder de extreme hitte. Op maandag 30 juni waren de straten in het centrum van Parijs leeg en de cafés hadden weinig bezoekers. Er was echter nog steeds een grote groep toeristen die schaduw zocht onder de Arc de Triomphe of de Eiffeltoren. De hordes Amerikanen, Britten en Chinezen hebben geen keus. Ze zijn er maar voor een beperkt aantal dagen, meldt Le Monde. ‘Het is pittig. We worden overweldigd door de hitte. We zouden hieraan gewend moeten zijn, we komen uit Cyprus!’, zegt Eva, een advocaat uit Nicosia. ‘Maar wanneer het zo warm is op Cyprus, blijven we thuis. Nu kan dat niet, we moeten op stap.’ 

  • Wat gebeurde er tijdens de G7-top?

    Wat gebeurde er tijdens de G7-top?

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar de G7-top in Canada. Wat is er besproken tijdens de bijeenkomst en welke resultaten zijn er geboekt?

    Wie waren er aanwezig op de G7-top?

    Op zondag kwam de Groep van Zeven (G7), bestaande uit Canada, Duitsland, Frankrijk, Italië, Japan, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten, samen in Canada. De vertegenwoordigers van de Europese Unie en de Wereldbank, Ursula von der Leyen en Ajay Banga, waren ook aanwezig. De gesprekken van de G7 duurden van zondag 15 juni tot dinsdag 17 juni. De Canadese premier Mark Carney leidde de G7-top. Met zijn overwinning in de Canadese verkiezingen had hij beloofd de strijd aan te gaan met Amerikaanse president Donald Trump vanwege zijn hoge tarieven en zijn idee om van Canada de eenenvijftigste staat van Amerika te maken. Behalve de G7 had Mark Carney ook een reeks gastlanden uitgenodigd, namelijk Australië, Brazilië, India, Mexico, Oekraïne, Zuid-Afrika en Zuid-Korea, die zich op dinsdag bij de groep zouden voegen.

    Kananaskis, een bergachtige regio in de Canadese provincie Alberta, werd gekozen als locatie voor de G7-top. De Canadese veiligheidsdiensten verwachtten veel protesten en kozen daarom voor deze plek, afgelegen van de bewoonde wereld, meldt Associated Press. In de steden Calgary en Banff werden plaatsen aangewezen waar demonstraties konden worden georganiseerd, die via een livestream door de G7-leden te volgen zijn tijdens hun vergaderingen.

    Wat werd er besproken tijdens de G7-top?

    Max Bergmann van het Center for Strategic and International Studies meldt dat ‘de G7 als doel heeft om voor globaal economisch bestuur te zorgen. De Europeanen zien de VS op dit moment als het land dat de oorzaak is van de meeste instabiliteit in de globale economie’. Spanningen over handelsverdragen waren een hoofdpunt tijdens de vergaderingen, aangezien bijna alle deelstaten lijden onder de tarieven van 10 procent die Trump heeft geheven, aldus AP.

    Friedrich Merz, de Duitse kanselier, confronteerde Trump samen met de Franse president Emmanuel Macron en de Italiaanse premier Giorgia Meloni over de hoge tarieven voor Europese landen. Ook Ursula von der Leyen gaf maandag kort na haar aankomst een speech waarin ze vroeg om eerlijke en transparante handel tussen de EU en de VS, meldt Al Jazeera. Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan had Carney de Mexicaanse president Claudia Sheinbaum uitgenodigd om dinsdag samen met Trump de Noord-Amerikaanse vrijhandelsovereenkomst tussen de drie landen opnieuw te bekijken. Het zou de eerste ontmoeting worden tussen de Mexicaanse president en Donald Trump.

    Bijna alle leden van de Groep van Zeven zijn getroffen door Trumps nieuwe tarieven

    De focus op handelsverdragen en tarieven verdween echter door de escalatie tussen Israël en Iran die op vrijdag begon met Israëlische aanvallen op Iraanse nucleaire faciliteiten. Op maandag, tijdens de G7-top, werd een tv-station van de Iraanse staat geraakt tijdens een uitzending. ‘De G7 is erg verdeeld’, meldt James Bay van Al Jazeera. ‘Aan de ene kant heb je president Trump, die geen verklaring voor de-escalatie wil ondertekenen. Dan zijn er de Europeanen, die het al hebben over de-escalatie sinds de huidige situatie begon op vrijdag.’ ‘Japan is helemaal anders dan de andere landen’, voegt Bay toe. ‘Het Aziatische land veroordeelt de Israëlische aanvallen zeer fel. Er zijn dus veel verschillende meningen onder de leden.’

    De Groep van Zeven in vergadering
    De Groep van Zeven in vergadering. – © EPA/LUDOVIC MARIN / POOL

    Op maandagavond trok de Amerikaanse president Donald Trump zich abrupt terug uit de G7-top. Na het diner van maandagavond gaf Trump een korte toespraak over zijn vertrek. Hij zei: ‘Jullie zien waarschijnlijk hetzelfde als ik, en ik moet zo snel mogelijk terug.’ Hij verwees hiermee naar de aanvallen tussen Israël en Iran die steeds meer de gesprekken van de G7-top domineerden.

    Tijdens de G7-top had Trump geweigerd een de-escalatieverklaring te ondertekenen. Er was verwarring over Trumps standpunt ten aanzien van het conflict. Volgens Emmanuel Macron had Trump een staakt-het-vuren geopperd tijdens de besprekingen en reisde hij terug naar Washington om dit te bewerkstelligen. De Amerikaanse president sprak Macron snel tegen op zijn sociale netwerk Truth Social. Hij deelde dat ‘Macron geen idee heeft waarom ik terugga naar Washington, maar dat het zeker niks te maken heeft met een staakt-het-vuren. Het is veel groter dan dat.’ Tijdens zijn vliegreis terug naar de VS stuurde Trump enkele dreigementen richting Iran waaronder een oproep aan de inwoners van Teheran om te evacueren. De de-escalatieverklaring is uiteindelijk toch door alle partijen ondertekend, aldus El País.

    Na Trumps vertrek leken de wereldleiders kalmer dan de dag ervoor en de gesprekken ‘leken een stuk natuurlijker te verlopen’

    De Spaanse krant voegt toe dat wereldleiders zoals de Oekraïense president Volodymyr Zelensky en de Mexicaanse president Claudia Sheinbaum, die pas aankwamen op dinsdag, door Trumps plotselinge vertrek niet de kans kregen om met de Amerikaanse president te onderhandelen. Volgens Denisse Rudich, hoofd van G7 Research Group London, was het vertrek van Trump misschien zo erg nog niet, meldt BBC. Zolang Trump aanwezig was, leek het erop alsof iedereen op zijn hoede was. Op dinsdag waren de wereldleiders ogenschijnlijk kalmer dan de dag ervoor en de gesprekken ‘leken een stuk natuurlijker te verlopen’, aldus Rudich.

    Trump stapt op het vliegtuig terug naar Washington met een vroegtijdig vertrek van de G7-top
    Trump stapt op het vliegtuig terug naar Washington met een vroegtijdig vertrek van de G7-top – © Brendan Smialowski / AFP​

    Op dinsdag voegden de gastlanden zich bij de Groep van Zeven. De Oekraïense president Volodymyr Zelensky zou op dinsdagochtend komen, samen met de secretaris-generaal van de NAVO Mark Rutte, om de oorlog tussen Oekraïne en Rusland te bespreken met Trump, meldt AP. Maar door Trumps onverwachte vertrek kwam dit niet aan de orde. Na een gesprek met Zelensky kondigde Mark Carney aan dat Canada enkele miljarden zou schenken aan Oekraïne. Canada zou ook strengere sancties opleggen aan Russische individuen en bedrijven. Ondanks Zelensky’s bezoek kwam er geen gedeelde verklaring over het standpunt van de G7 ten opzichte van Oekraïne en Rusland. Volgens CBC kwam dit omdat de VS niet akkoord gingen met de bewoordingen van de andere zes leden. Premier Carney beweerde later tijdens een persconferentie echter dat alle zeven landen zich goed konden vinden in de verklaring.

    De nieuwe Koreaanse president Lee Jae-myung, die als gast was uitgenodigd, hield gesprekken met de Australische premier Anthony Albanese en ook met de Zuid-Afrikaanse president Cyril Ramaphosa. De leiders legden de nadruk op hun democratische waarden en besloten hun samenwerking op het gebied van veiligheid, handel en klimaat voort te zetten en uit te breiden. Ramaphosa nodigde Lee uit voor de G20-top in Johannesburg in november van dit jaar, aldus The Korea Times.

    De Australische premier heeft zich voorgenomen om minder Trump-vriendelijke zaken achter gesloten deuren te bespreken

    Volgens Tom McIlroy in The Guardian ziet de Australische premier Anthony Albanese, net als de EU-landen, het politieke beleid van Trump als een gevaar voor de globale stabiliteit. Albanese vindt het daarom belangrijk om zijn banden met andere landen zoals Canada, Zuid-Korea en Europese landen te versterken. De Australische premier heeft zich daarom voorgenomen om minder Trump-vriendelijke zaken met anderen te bespreken achter gesloten deuren. Vooral zijn ontmoeting met Mark Carney, die volgens AP beweert dat de VS sinds Trump niet meer de dominante rol spelen in de wereldpolitiek, was een groot succes. De twee premiers konden het goed met elkaar vinden.

    De Indiase president Narendra Modi was ook door Mark Carney uitgenodigd voor de laatste dag van de G7-top. De twee leiders wilden de banden tussen Canada en India versterken gezien de verslechtering van de diplomatieke banden twee jaar geleden. De toenmalige Canadese premier Justin Trudeau beschuldigde India van het orkestreren van geweld op Canadese bodem naar aanleiding van de moord op een Canadese Sikh-leider, aldus CBC.

    De Canadese premier Mark Carney (links) en de Australische premier Anthony Albanese (rechts)
    De Canadese premier Mark Carney (links) en de Australische premier Anthony Albanese (rechts). – © EPA/LUKAS COCH AUSTRALIA AND NEW ZEALAND OUT

    Wat zijn de resultaten van de G7-top?

    Ondanks het voortijdige vertrek van Trump vindt Rudich de bijeenkomst geslaagd. Carney had een duidelijke agenda voor de G7-top en de bijeenkomst is geëindigd met overeenkomsten over belangrijke punten zoals AI, migratie, mensensmokkel en handel in waardevolle mineralen, aldus de BBC. De Britse omroep meldt ook dat Carney een nieuwe handelsovereenkomst met Trump probeerde te bereiken die in een maand afgewerkt zou zijn. Behalve Canada streefden de andere aanwezigen ook naar het sluiten van nieuwe handelsovereenkomsten met Trump. De Japanse premier Shigeru Ishiba en EU-commissaris Ursula von der Leyen slaagden er niet in een definitieve afspraak met Trump te maken, maar hebben wel vooruitgang geboekt. Het lijkt erop dat enkel de Britse premier Keir Starmer een succesvolle overeenkomst kon sluiten met Trump. De Canadese premier Mark Carney hield zich ook bezig met het versterken van handelsakkoorden tussen Canada en de Europese landen, zodat beide partijen minder afhankelijk worden van de VS.

    Door Trumps vertrek kon de G7 geen gedeelde verklaring afgeven over Oekraïne en een aantal andere zaken. In plaats daarvan legde de Canadese premier een persoonlijke verklaring af aan het einde van de G7-top, meldt Politico. De EU en het VK zouden doorgaan met hun sancties tegen Rusland. Diplomaten en afgevaardigden hebben gemeld dat, hoewel Trump een andere aanpak hanteert ten opzichte van Rusland, de VS wel hogere tarieven zullen heffen op Russische brandstoffen. Voor de meeste wereldleiders was de G7-top uiteindelijk toch een groter succes dan ze hadden verwacht. Friederich Mertz vertelde verslaggevers dat hij ‘voorzichtig optimistisch’ was over Washingtons houding tegenover Rusland. 

    Pierre Haski vraagt zich echter af of de G7-top nog wel nut heeft. Trump is er duidelijk niet van gediend om met kleinere, minder machtige landen te onderhandelen. Daarbij komt dat de huidige wereldorde veranderd is en de Groep van Zeven allang niet meer de grootste economieën op aarde zijn. Rusland is sinds de aanval op de Krim in 2014 niet meer lid van de groep en China, de tweede grootste economie in de wereld, was niet eens uitgenodigd. Haski meldt in Internazionale echter dat de huidige geopolitieke situatie misschien de kans biedt om een nieuwe alliantie aan te gaan die bestaat uit democratische landen die niet willen kiezen tussen de VS of China.

  • Waarom zijn de gerechtelijke verkiezingen in Mexico zo controversieel?

    Waarom zijn de gerechtelijke verkiezingen in Mexico zo controversieel?

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar Mexico. Als een van de weinige landen liet Mexico zijn bevolking zondag stemmen op duizenden rechters, van het Hooggerechtshof tot lokale rechtbanken. Volgens de regering zou dit de rechterlijke macht democratischer maken. Maar critici waarschuwen voor vergaande gevolgen, waaronder een groeiende invloed van de huidige grootste partij Morena. Hoe komt het dat de meningen zo verdeeld zijn?

    Wat voor verkiezingen werden op zondag gehouden?

    Op 1 juni hebben de Mexicanen gestemd op rechters voor 850 federale posten, 9 zetels bij het Hooggerechtshof, 22 tribunalen en duizenden functies bij lagere rechtbanken. In 2027 wordt er voor de tweede keer gestemd over de rest van Mexico’s rechterlijke macht. Mexico wordt hiermee het eerste land ter wereld waar elke rechter in elke rechtbank wordt gekozen door het volk.

    Het Mexicaanse Congres heeft de grondwetswijzigingen die nodig zijn voor deze verkiezingen in september vorig jaar goedgekeurd. Het was Andrés Manuel López Obradors laatste daad als president. Zijn opvolger, Claudia Sheinbaum, is in zijn voetsporen getreden. Als reactie op de wetswijziging vorig jaar stapten enkele rechters op. Personeel van de rechtbank, advocaten en rechtenstudenten gingen de straat op om hun staking te steunen, sommigen met spandoeken waarop stond ‘Justitie is geen populariteitswedstrijd’. 

    Tijdens zijn ambtstermijn van 2018 tot 2024 voerde López Obrador een retorische strijd met de Mexicaanse rechtbanken, waarbij hij rechters ervan beschuldigde de elites te dienen en zijn agenda te blokkeren. In werkelijkheid ergerde López Obrador zich aan het feit dat de rechtbanken de macht hadden om zijn acties te herzien en te beperken door middel van grondwettelijk toezicht, schrijft The Conversation

    Morena, de partij van López Obrador en Sheinbaum, stelt dat de verkiezing van rechters de rechterlijke macht democratischer zal maken, corruptie en nepotisme zal uitroeien en eerlijkere kansen biedt. Sheinbaum heeft gezegd dat Mexico ‘het meest democratische land ter wereld’ zal zijn, omdat het volk nu alle drie de machten van de regering zal kiezen. 

    ANP 529177967 1
    Mensen lopen langs een krantenkiosk in Mexico-Stad op 2 juni 2025, een dag na de gerechtelijke verkiezingen. – © Alfredo Estrella / AFP

    Het rechtssysteem van het land is er al lange tijd slecht aan toe. Hoewel de federale rechtspraak de afgelopen dertig jaar professioneler is geworden, blijft meer dan 90 procent van de misdaden onder de radar. Slechts 14 procent van de aangiften leidt tot veroordelingen en sommige rechters zijn corrupt, aldus The Economist. Een peiling onder duizend Mexicanen deze maand toonde aan dat 72 procent van mening was dat de verkiezingen ‘noodzakelijk’ waren. Toch kon 77 procent geen enkele van de ongeveer zevenduizend kandidaten noemen.

    Waarom is het nieuwe rechtssysteem zo controversieel?

    Er zijn goede redenen dat zo weinig democratieën kiezers vragen om rechters te kiezen. Als rechters gekozen moeten worden, worden ze blootgesteld aan ‘de vervormende kracht van de publieke opinie’, analyseert The Economist. Gekozen rechters lopen het risico de wet minder strikt te handhaven als dit stemmen kost en zullen minder snel politici ter verantwoording roepen die de publieke opinie volgen. ‘Niemand heeft mij gekozen. Dus als ik een uitspraak doe, ben ik niemand iets verschuldigd,’ legt Martha Magaña, een zittende federale rechter die zich niet verkiesbaar stelt, uit aan het Amerikaanse dagblad. 

    De enige plek waar rechters momenteel worden gekozen voor hogere rechtbanken is Bolivia. De rechters van het Hooggerechtshof worden sinds 2011 gekozen, en ‘in termen van legitimiteit is het rechtssysteem van Bolivia nu meer in diskrediet dan ooit’, zoals Americas Quaterly september vorig jaar schreef. ‘De rechterlijke macht was nooit bijzonder efficiënt of effectief, maar de verkiezing van rechters door het volk heeft de prestaties van de rechtsstaat verslechterd.’ Volgens de index van het World Justice Project 2023 staat Bolivia op plaats 131 van de 142 landen wereldwijd. 

    In Mexico zijn mensen bezorgd dat het nieuwe rechtssysteem meer controle geeft aan drugsbendes. Meer alledaagse corruptie van rechters door zakenmensen en ambtenaren zal zich waarschijnlijk uitbreiden, voorspelt The Economist. Het feit dat de afgelopen weken meerdere namen van kandidaten naar boven kwamen die in verband worden gebracht met criminaliteit of ongewenste praktijken, heeft het wantrouwen onder burgers vergroot, aldus El País

    ANP 529137663 1
    Claudia Sheinbaum spreekt mensen toe voordat ze haar stem uitbrengt in het Museum van het Ministerie van Financiën in Mexico-Stad op 1 juni 2025. – © Gerardo Vieyra / NurPhoto / Shutterstock

    En dan is er nog de haast waarmee deze verkiezingen tot stand zijn gekomen. Burgers hebben niet veel tijd gehad om hun stem voor te bereiden op een ingewikkeld selectieproces tussen duizenden kandidaten. Met uitzondering van het Hooggerechtshof hebben de kandidaten geen naam gemaakt. Ze mochten geen advertenties kopen op televisie, radio, billboards of online en Mexico verbood ze om geld van de overheid of campagnedonaties te ontvangen. Het was daarnaast moeilijk, zo niet onmogelijk, om nationale debatten te organiseren. Volgens de regeringspartij zorgden deze maatregelen ervoor dat een zekere gelijkheid tussen de kandidaten behouden blijft en de invloed van buitenaf op de campagnes beperkt is. De strenge regels zorgden ervoor dat de campagnes zich grotendeels afspeelden op sociale media, waaronder TikTok en zelfs de datingapp Tinder, schrijft The New York Times

    Ook verwachten veel juridisch en politiek analisten in Mexico dat de kandidaten van Morena de partij effectieve controle zullen geven over de derde tak van de regering. Het waren de wetgevers, waarvan Morena de meerderheid vormt, die de kandidaten hebben gescreend. Daardoor is het vermoeden ontstaan ​​dat velen van hen bereid zullen zijn om aan de eisen te voldoen die de partij stelt. Morena heeft afgelopen weken ook de voorkeurskandidaten van de partij naar voren geschoven. Er is veel te doen geweest over Morena-medewerkers die ‘acordeones’ uitdeelden, oftewel spiekbriefjes die als accordeons kunnen worden uitgevouwen met de kandidaten die Morena verkozen wil hebben. Ze zijn ontworpen om mee te nemen naar de stembus en kiezers zo te ‘helpen’ een keuze te maken uit een lang en verwarrend stembiljet. Op een spiekbriefje dat The New York Times in handen kreeg, staan alleen de nummers van de kandidaten op het stembiljet, zonder hun namen. El País meldt in een liveblog dat de negen kandidaten die de partij in haar acordeones naar voren schoof, inmiddels zijn verkozen tot nieuwe leden van het Hooggerechtshof. De Mixteekse advocaat Hugo Aguilar ontving de meeste stemmen.

    ‘Het was een absurde dag, omdat miljoenen pesos zijn uitgegeven aan een bevlieging van voormalig president Andres Manuel Lopez Obrador’, schrijft Francisco J. Rodriguez in Vanguardia MX.Absurd omdat de stembiljetten nauwelijks te ontcijferen waren. Absurd omdat het volk niet geïnteresseerd is. Absurd omdat zaken als rechtsstaat en rechtvaardigheid nooit gereduceerd mogen worden tot propaganda, zieltjeswinnerij of eigenbelang.’

    ‘Een van de meest gebruikte verklaringen van president Sheinbaum en haar aanhangers is dat er niets democratischer is dan stemmen’, herhaalt Hector Aguilar Camín in het intellectuele Mexicaanse magazine Nexos. ‘Dat klinkt natuurlijk goed. Maar stemmen is geen vrije en democratische handeling als de regels niet kloppen en niemand begrijpt op wie er wordt gestemd.’

    Hoe is de stemming verlopen? 

    De eerste gerechtelijke verkiezingen in de geschiedenis van Mexico hebben een opkomst van ongeveer 13 procent opgeleverd. Dit is veel lager dan de meer dan 60 procent die normaal gesproken bij presidentsverkiezingen komt opdagen, en ook lager dan enige andere federale stemming in de democratische geschiedenis van Mexico. De oppositiepartij PRI wil de verkiezingen nietig laten verklaren vanwege deze lage opkomst, schrijft El País. Er is echter geen minimumopkomst vereist om een verkiezing in Mexico formeel te legitimeren.

    ANP 529138894 1
    Leden van het Nationaal Verkiezingsinstituut dragen een stembus met uitgebrachte stemmen nadat de stembureaus zijn gesloten in Mexico-Stad op 1 juni 2025. – © Carl de Souza / AFP

    De lage opkomst bij de stembureaus gedurende de dag voorspelde deze uitslag al. De duizenden kandidaten die zich verkiesbaar stelden voor 2681 posities waren voor het overgrote deel van de kiezers volslagen onbekenden. Dit, in combinatie met de complexiteit van de meer dan zes stembiljetten die ze moesten invullen, schrok de bevolking af, gelooft de Mexicaanse nieuwswebsite El Horizonte. Het zal nog ongeveer anderhalve week duren voordat de definitieve uitslag bekend is. Claudia Sheinbaum sprak echter op nationale televisie al over ‘een groot succes’.

    In de komende weken zullen experts de resultaten onder de loep nemen om te zien welke belangen meer of minder invloed hebben gekregen in de Mexicaanse rechtbanken. De nieuwe rechters zullen in september zitting nemen in een veranderd rechtssysteem.

    ‘De opkomst bij de verkiezingen voldeed aan de verwachtingen,’ zei Sheinbaum tijdens haar toespraak op televisie, geciteerd door The Guardian. ‘Het was een innovatief proces dat interesse wekte bij de deelnemers.’ Sheinbaum voegde eraan toe dat ‘alles kan worden geperfectioneerd’, waarmee ze vooruitkeek naar de tweede ronde van de gerechtelijke verkiezingen waarin nog eens duizend rechters zullen worden gekozen. ‘We zullen lessen trekken uit deze verkiezingen om de gerechtelijke verkiezingen in 2027 nog beter te laten verlopen.’

  • Wat kunnen we verwachten van de verkiezingen in Polen?

    Wat kunnen we verwachten van de verkiezingen in Polen?

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar de Poolse verkiezingen. In Polen is er een eerste stemronde geweest en op 1 juni zal de tweede stemming worden gehouden. Wie doen er allemaal mee en wat staat er op het spel? 

    Wie zijn de belangrijkste kandidaten?

    In de eerste ronde van de Poolse verkiezingen waren vooral vier namen van belang: Karol Nawrocki, Rafał Trzaskowski, Sławomir Mentzen en Szymon Hołownia. 

    Karol Nawrocki is de kandidaat die de conservatieve en nationalistische partij Prawo i Sprawiedliwość (Wet en Rechtvaardigheid, afgekort tot PiS) vertegenwoordigt. Hij is geen lid van de partij, maar PiS wil graag een nieuw gezicht presenteren in de hoop zo meer invloed te krijgen. Nawrocki’s campagne is ontsierd door controverses, schrijft AP News

    Zo onthulden journalisten dat hij in 2018 onder het pseudoniem Tadeusz Batyr een boek heeft gepubliceerd over een beruchte gangster. In een televisie-interview prees Batyr – met een geblurd gezicht en een andere stem – het boek van Nawrocki zonder te onthullen dat ze dezelfde persoon waren. 

    Rafał Trzaskowski is de kandidaat van de liberale partij Platforma Obywatelska (Burgerplatform, afgekort tot PO), de partij van de huidige premier Donald Tusk. Hiervoor was hij burgemeester van Warschau. Zijn aanhangers roemen zijn pro-Europese houding en zijn rol in de modernisering van Warschau, waar tijdens zijn ambtstermijn veel is geïnvesteerd in infrastructuur en cultuur. 

    ANP 528149446
    Rafał Trzaskowski begroet de menigte tijdens een campagnebijeenkomst in Sosnowiec, Polen, 20 mei 2025. © Jarek Praszkiewicz / EPA

    Trzaskowski’s liberale standpunten – met name zijn steun voor lhbtiq+-rechten en deelname aan Pride-parades – stuiten op weerstand bij sommige kiezers, vooral buiten de steden en op het platteland. Verder wordt hij ervan beschuldigd inefficiënte investeringen te hebben gedaan en geld te hebben verkwist in zijn tijd als burgemeester van Warschau, aldus AP News.  

    Trzaskowski’s steun voor lhbtiq+-rechten en deelname aan Pride-parades stuiten op weerstand bij sommige kiezers

    Sławomir Mentzen is kandidaat namens de partij Nowa Nadzieja (Nieuwe Hoop), die samen met Ruch Narodowy (Nationale Beweging) deel uitmaakt van de extreemrechtse coalitie Konfederacja Wolność i Niepodległość (Confederatie voor Vrijheid en Onafhankelijkheid). Mentzen is sociaal-conservatief en pleit voor een verbod op abortus, zelfs bij verkrachting, maar is ook economisch libertair en voorstander van lage belastingen en ondernemers. Dat standpunt plaatst hem dichter bij het Burgerplatform dan kiezers van PiS, die voorstander zijn van een verzorgingsstaat, volgens Politico

    Verder is Mentzen fel tegen de EU en de NAVO. ‘Als ik mijn zin krijg, zult u nooit lid worden van de NAVO, zult u onze soldaten niet krijgen en zult u geen enkele vorm van bijstand meer krijgen in Polen,’ zei Mentzen eerder deze maand tegen de Oekraïners, geciteerd door Politico

    Szymon Hołownia is een voormalige televisiepersoonlijkheid die de overstap maakte naar de politiek. Zijn politieke reis begon met zijn kandidatuur voor de presidentsverkiezingen van 2020, waar hij bijna 14 procent van de stemmen haalde en als derde eindigde.

    In 2020 richtte Hołownia de beweging Polska 2050 (Polen 2050) op, die zich ontwikkelde tot een rechts-centristische politieke partij. Bij de verkiezingen van 2023 sloeg de partij de handen ineen met de conservatieve agrarische Poolse Volkspartij om de Derde Weg-coalitie te vormen, die zich vervolgens aansloot bij de coalitie van Tusk. Hołownia werd verkozen tot voorzitter van de Sejm, het lagerhuis van het Poolse parlement.

    Wat zijn de resultaten van de eerste ronde?

    Op zondag 18 mei vond de eerste stemronde plaats. De stemming was tevens een referendum over de regering-Tusk, die in december 2023 werd gevormd nadat er een einde was gekomen aan de acht jaar durende heerschappij van de PiS, gekenmerkt door ondermijning van de rechterlijke macht en de media, schrijft Al-Jazeera

    De uitslag van de eerste ronde zal een tegenvaller zijn geweest voor Trzaskowski, aldus de Ierse omroep RTÉ. ‘Maandenlang had hij consequent een voorsprong van 4 à 7 procent op zijn naaste rivaal Karol Nawrocki. Maar net als de Roemeense kiezers afgelopen zondag leverden de Poolse kiezers ook een resultaat dat de opiniepeilers verraste.’ 

    Nawrocki won 29,7 procent van de stemmen en volgt Trzaskowski, die de peiling aanvoert met 31,2 procent, nu op de voet. Mentzen boekte met bijna 15 procent van de stemmen ook een uitstekend resultaat en eindigde als derde. Hij sprak zelf van ‘het grootste succes in de geschiedenis van onze gemeenschap, zowel in procenten als in absolute aantallen stemmen’, citeert de Poolse nieuwssite Gazeta.  

    ANP 527952468
    Sławomir Mentzen spreekt zijn aanhangers toe terwijl de eerste exitpolls na de presidentsverkiezingen in Warschau worden aangekondigd. © Sergei Gapon / AFP

    Volgens RTÉ spreekt Mentzens mix van libertarische politiek en sociaal conservatisme met name jonge mannelijke kiezers aan. Meer dan een op de drie jonge mannen tussen de achttien en negenentwintig jaar en een op de vier mannen tussen de dertig en negenendertig jaar stemde op hem. ‘Veel kiezers van Mentzen zouden Nawrocki in de tweede ronde kunnen steunen, simpelweg omdat hij de enige conservatieve kandidaat is die nog in de race zit. In dat geval zou Nawrocki in de tweede ronde bijna 50 procent van de stemmen kunnen behalen’, analyseert RTÉ.

    Mentzens mix van libertarische politiek en sociaal conservatisme spreekt met name jonge mannelijke kiezers aan

    Of Mentzen Nawrocki zal steunen, is echter nog de vraag. ‘De Confederatie heeft sinds de verkiezingscampagne van 2023 consequent verklaard niet met PiS te zullen samenwerken’, aldus de Ierse zender. 

    Grzegorz Braun, een nog extremere rechtse kandidaat dan Mentzen die door Politico wordt omschreven als een ‘antisemitische oproerkraaier’, verbaasde vriend en vijand door 6,3 procent van de stemmen in de wacht te slepen. ‘Dit betekent dat 21 procent van de Poolse kiezers afgelopen zondag op een extreemrechtse kandidaat heeft gestemd, wat een doorgaande verschuiving naar radicaal-rechts in de Poolse politiek weerspiegelt’, schrijft RTÉ. Szymon Hołownia eindigde met 4,8 procent als vijfde en heeft zich al achter Trzaskowski geschaard. 

    Het verkiezingsresultaat van de eerste ronde voldoet aan de verwachtingen van de opiniepeilers. Zowel Trzaskowski als Nawrocki hebben geen meerderheid van 50 procent gehaald, wat betekent dat de twee kandidaten het op 1 juni in de tweede ronde tegen elkaar zullen opnemen. 

    Wat zijn de grote verkiezingsthema’s? 

    Een cruciaal thema bij de verkiezingen is hoe de veiligheid van Polen kan worden vergroot in een snel veranderende wereld, waarin Rusland oorlog voert tegen buurland Oekraïne. Polen is een van de meest fervente supporters van Oekraïne en beschikt over een sterk leger. 

    Trzaskowski, die wordt gezien als een progressief, wil de defensie-uitgaven verhogen tot 5 procent van het bbp en de Poolse wapen- en technologie-industrie ontwikkelen. Ook staat hij vierkant achter Oekraïne, net als de huidige PO-premier Donald Tusk. Zo zei hij eerder dit jaar nog dat Oekraïne in de NAVO en de EU thuishoort en anders in de ‘klauwen van Vladimir Poetin terecht zal komen’, aldus Telewizja Polska (TVP).

    Dit in tegenstelling tot Karol Nawrocki, die in februari dit jaar verklaarde dat een onvoorwaardelijk EU-lidmaatschap van Oekraïne onaanvaardbaar zou zijn, zoals TVP in datzelfde artikel aanhaalt. Historicus en academicus Karolina Wigura vertelt in een interview met Sky News dat Nawrocki weleens anti-Oekraïense retoriek heeft gebruikt die vergelijkbaar is met de taal die de vorige PiS-regering bezigde. Ze weet ook hoe dat komt. 

    ‘Er heerst een zekere vermoeidheid in de Poolse samenleving als gevolg van de instroom van Oekraïners, wat vanuit sociologisch oogpunt volkomen logisch is. Dat overkomt elk land dat in relatief korte tijd een grote groep migranten opvangt. Maar Oekraïners zijn uiterst goed geïntegreerd,’ vertelt Wigura aan Sky News. Ze verwacht niet veel veranderingen in het feitelijke beleid en de praktische invulling van het Poolse veiligheidssysteem als Nawrocki aan de macht komt. ‘Andere retoriek, maar dezelfde kern.’ 

    ‘Er heerst een zekere vermoeidheid in de Poolse samenleving als gevolg van de instroom van Oekraïners’

    Migratie is een ander belangrijk thema in de aanloop naar de verkiezingen. Alle kandidaten, inclusief de progressieve Trzaskowski, lijken stevigere taal te hanteren in reactie op de opiniepeilingen, aldus Wigura. ‘Bijna alle kandidaten, op een paar uitzonderingen na, zijn van mening dat Polen hard moet optreden tegen verdere migratie,’ vertelt ze.

    Trzaskowski steunt het standpunt van de Tusk-regering over strengere grenscontroles om illegale migratie tegen te gaan. In maart nam de regeringscoalitie wetgeving aan om het recht op asiel voor illegale migranten die vanuit Wit-Rusland Polen binnenkomen, op te schorten. ‘Dit bewijst dat de huidige regeringscoalitie nog harder kan optreden tegen immigratie dan PiS’, merkt RTÉ op. Volgens de Ierse zender zijn linkse en liberale kiezers ontevreden over Trzaskowski’s ruk naar rechts op het gebied van immigratie en zou dit hem best wat stemmen kunnen kosten.

    ANP 527900430
    Karol Nawrocki (links) poseert met zijn vrouw en gezin in een stembureau tijdens de eerste ronde van de presidentsverkiezingen in Gdańsk. ©
    Mateusz Słodkowski / AFP

    Een derde verkiezingsthema is abortus. Polen heeft een van de strengste abortuswetten van Europa en staat abortus alleen toe bij verkrachting, incest of als het leven van de moeder gevaar loopt. Volgens Wigura was de verkiezingswinst van het Burgerplatform in 2023 vooral te danken aan zijn abortusstandpunt. Maar de meningen binnen de coalitie lopen uiteen en ook binnen de regering zijn er veel verschillende standpunten. Hoogleraar Aleks Szczerbiak denkt dat veel mensen teleurgesteld zijn in Tusk ‘omdat het hem niet is gelukt de draconische abortuswetgeving in Polen te versoepelen’, zegt hij in een interview met Politico

    ‘Veel mensen zijn teleurgesteld in Tusk omdat hij de strenge abortuswet in Polen niet heeft kunnen versoepelen’

    Dit kan volgens AP News nadelige gevolgen hebben voor het Burgerplatform. ‘Trzaskowski zou gevoelig kunnen zijn voor de apathie van centristische en progressieve kiezers, die gefrustreerd zijn over Tusks onvermogen om belangrijke campagnebeloftes na te komen, zoals het versoepelen van de strenge abortuswetgeving in Polen.’ Trzaskowski is voorstander van een verruiming van de abortuswet, maar heeft abortus dit keer niet centraal gesteld in zijn campagne.  

    Nawrocki is tegen iedere intrekking van recente wetten die de toegang tot abortus beperken. Een groot deel van de Poolse bevolking is rooms-katholiek en heeft conservatieve standpunten over abortus. Volgens RTÉ zou dat in zijn voordeel kunnen werken. ‘Poolse verkiezingen worden gewonnen in de kleine steden in Polen, niet in de grote steden waar liberale, linkse en centrumrechtse kandidaten een ruime mate van steun genieten. Kiezers in kleine steden en op het platteland van Polen vormen ongeveer 40 procent van het electoraat en de meerderheid van hen zal waarschijnlijk het sociaal-conservatieve programma van Nawrocki steunen.’

    Volgens Al-Jazeera hangt er veel af van de verkiezingsuitslag op 1 juni. ‘In Polen heeft de president het recht om wetten te vetoën, dus de winnaar heeft directe invloed op de vraag of Tusks pro-EU-regering haar agenda kan uitvoeren. Buitenlands beleid, justitiële hervormingen en burgerrechten staan allemaal op het spel. Een overwinning van Trzaskowski in de tweede ronde zou Tusks regering in staat kunnen stellen een agenda uit te voeren die onder meer de door PiS geïntroduceerde justitiële veranderingen terugdraait, die volgens critici de onafhankelijkheid van de rechtbanken hebben ondermijnd. Wint Nawrocki echter, dan zal de impasse die bestaat sinds Tusk in 2023 premier werd, voortduren.’

    ‘Buitenlands beleid, justitiële hervormingen en burgerrechten staan allemaal op het spel’

    Eén ding is uit de eerste stemronde duidelijk geworden, aldus RTÉ. ‘Het extreemrechtse deel van Polen is in opkomst en doet het beter dan kandidaten van de kleinere linkse en centrumrechtse partijen.’ Gezien deze tendens en de geringe voorsprong van het Burgerplatform kan het nog alle kanten op. ‘De verkiezingsstrijd, die een paar weken geleden nog in handen leek te zijn van Trzaskowski, zal op 1 juni waarschijnlijk tot het laatste moment spannend blijven.’  

  • Dreigt er een oorlog tussen India en Pakistan los te barsten?

    Dreigt er een oorlog tussen India en Pakistan los te barsten?

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Na weken van toenemende spanningen tussen India en Pakistan is het conflict in Kasjmir geëscaleerd. India voerde in de nacht van dinsdag op woensdag luchtaanvallen uit op Pakistaans grondgebied, waarop Pakistan reageerde met artillerievuur. Kan een oorlog tussen de twee kernmachten nog worden voorkomen?

    Wat is er gebeurd bij de aanval in Pahalgam?

    Na de dodelijkste terroristische aanslag in India in jaren, dreigen India en Pakistan opnieuw in een grootschalig militair conflict verwikkeld te raken. Op 22 april openden gewapende mannen het vuur in Pahalgam, een toeristische plaats in het door India bestuurde deel van Kasjmir. Daarbij kwamen 26 mensen om het leven. De schutters zouden zich doelbewust hebben gericht op hindoeïstische mannen, aldus Vox

    India beschuldigde Pakistan er onmiddellijk van achter de aanslag te zitten. Deze beschuldiging is gebaseerd op de claim dat militante groeperingen in de regio, zoals Lashkar-e-Taiba (LeT), nauwe banden hebben met de Pakistaanse veiligheidsdiensten. India beweert dat The Resistance Front (TRF), de groepering die de aanslag aanvankelijk opeiste, in feite een dekmantel is voor LeT. Pakistan heeft alle beschuldigingen ontkend en stelt dat LeT grotendeels is ontmanteld.

    Sinds de onafhankelijkheid van de Britten in 1947 zorgt de regio Kasjmir voor spanningen tussen India en Pakistan. Beide landen claimen het gehele gebied, maar de feitelijke controle is verdeeld. In het door India bestuurde deel strijden rebellengroepen voor onafhankelijkheid of aansluiting bij Pakistan. Eerdere aanslagen, zoals die in Pulwama in 2019, hebben de spanningen tussen de twee landen al eens tot een kookpunt gebracht. Pakistan ontkent verantwoordelijk te zijn voor het geweld in het door India gecontroleerde Kasjmir. In plaats daarvan wijst het land op de wijdverspreide wrok onder de lokale bevolking, die India beschuldigt van een ondemocratisch bewind in de regio. Pakistan zegt het separatisme van Kasjmir alleen diplomatiek en moreel te steunen.

    De diplomatieke reactie op de aanval in Pahalgam liet niet lang op zich wachten. India schortte het Induswaterverdrag met Pakistan op en trok visumvrijstellingen in, wees Pakistaanse militaire officieren uit en sloot belangrijke grensovergangen. Ook worden er al dagen schoten uitgewisseld tussen Pakistan en India langs de bestandslijn, de de facto grens tussen het Indiase en het Pakistaanse gedeelte van Kasjmir. Volgens The Diplomat gaf premier Narendra Modi het leger ‘volledige operationele vrijheid’ om te reageren.

    ANP 525100123 1
    Protest in Srinagar, India, op 23 april 2025 na het bloedbad in Pahalgam. – © Danish Showkat / Eyepix Group / Sipa USA

    In de nacht van dinsdag op woensdag begon India met raketaanvallen op doelen in Pakistan en het door Pakistan bestuurde deel van Kasjmir. Bij de aanvallen zijn zeker zesentwintig mensen omgekomen. Volgens The Times of India werden negen ‘terroristische bases’ vernietigd. De operatie, Sindoor genoemd, werd volgens New Delhi zorgvuldig uitgevoerd om militaire escalatie te vermijden. Toch leidde de aanval tot hevig artillerievuur van Pakistaanse zijde. Het is de ergste militaire confrontatie in jaren tussen de twee kernmachten. Volgens Abhijit Singh in The Indian Express heeft het bloedbad in Palgaham oude wonden opengereten. ‘Er heerst woede en vastberadenheid in India’, aldus Singh.

    De premier van Pakistan, Shehbaz Sharif, schreef op X: ‘Pakistan heeft het absolute recht om deze ongeziene Indiase aanval passend te beantwoorden, en een antwoord is onderweg.’

    Een belangrijke aanleiding voor de spanningen tussen India en Pakistan is het Induswaterverdrag. Sinds 1960 regelde dit akkoord de verdeling van de zes grote rivieren in het Indusbekken, ook in tijden van spanningen en conflicten. ‘Het verdrag bleef, in tegenstelling tot zo veel andere zaken in de Indiaas-Pakistaanse relatie, betrouwbaar’, schrijft het Pakistaanse blad Dawn. ‘Die betrouwbaarheid staat nu meer dan ooit ter discussie.’ Als India ervoor kiest buiten het verdragskader te handelen, kan het land nieuwe infrastructuur bouwen die meer controle geeft over de waterstromen naar Pakistan. Zo’n 80 procent van de landbouw in Pakistan is afhankelijk van het Indus-systeem. De Pakistaanse regering heeft eerder verklaard dat elke poging om Pakistaans water tegen te houden of om te leiden als een oorlogsdaad zal worden beschouwd.

    ‘Deze escalatie vindt niet plaats in een vacuüm’, analyseert The Friday Times. Volgens het Pakistaanse tijdschrift weerspiegelt het huidige conflict een breder patroon van wantrouwen tussen de twee landen. ‘De regering-Modi, met haar nationalistische agenda, voert een streng beleid in Kashmir, waardoor de vervreemding en onrust in de regio toenemen. Pakistan houdt vast aan zijn standpunt over Kasjmir en zijn nucleaire wapens, wat de-escalatie bemoeilijkt.’ Beide landen zullen niet snel een stap terug doen. ‘De cyclus van geweld en vergelding dreigt uit te lopen op een groter conflict, dat catastrofale gevolgen kan hebben gezien de nucleaire wapens van beide landen.’

    Wat gebeurt er op het wereldtoneel?

    Ondertussen voert India achter de schermen een diplomatiek offensief uit. ‘In de dagen na de aanval in Pahalgam heeft India hard zijn best gedaan om internationale legitimiteit te verwerven voor een militaire aanval’, schrijft Foreign Policy. India bereidt een dossier voor om Pakistaanse inlichtingendiensten te linken aan de Pahalgam-aanval en zo internationale steun te verwerven. Pakistan, momenteel lid van de VN-Veiligheidsraad, blokkeerde met steun van China een poging van India om de groepering The Resistance Front in een VN-verklaring te noemen. Achter gesloten deuren heeft de Indiase minister van Buitenlandse Zaken, Subrahmanyam Jaishankar, gesproken met zijn collega’s in Algerije, Griekenland, Guyana, Panama, Sierra Leone, Slovenië en Somalië, waaronder verschillende leden van de Veiligheidsraad. Nu is de vraag hoe deze gesprekken verlopen in het licht van de recente militaire actie.

    Baqir Sajjad Syed bekritiseert de diplomatieke strategie van India in een ander artikel van Dawn. Hij stelt dat het incident in Pahalgam door New Delhi werd aangegrepen als een kans om zijn positie te verstevigen in wat lijkt op een ‘zorgvuldig uitgedacht geopolitiek spel’. ‘India’s groeiende banden met de Verenigde Staten, de sleutelrol die het speelt in de Quad-alliantie en zijn strategische positionering als tegenwicht tegen China hebben de Indiase beleidsmakers ervan overtuigd dat ze op onvoorwaardelijke steun van hun strategische partners kunnen rekenen.’ Tegelijkertijd zou New Delhi een verzwakt Pakistan zien, dat worstelt met economische problemen, diplomatieke isolatie van het Westen, sterke afhankelijkheid van China en interne politieke verdeeldheid. ‘De escalatie na het incident in Pahalgam was een berekende zet om India’s macht te vergroten en zichzelf opnieuw te positioneren in de relatie met Pakistan,’ luidt zijn conclusie.

    ANP 526503676 1
    Indiase veiligheidstroepen bewaken de omgeving van Wuyan, nabij Srinagar, op 7 mei 2025. – © Tauseef Mustafa / AFP

    In een poging de situatie te sussen, nam de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio vorige week woensdag contact op met Jaishankar en de Pakistaanse premier Shehbaz Sharif. Tijdens de gesprekken drong hij erop aan ‘de spanningen te de-escaleren en de vrede en veiligheid in Zuid-Azië te handhaven’, vermeldt Al Jazeera. Een dag later volgde een soortgelijk telefoongesprek van de Amerikaanse minister van Defensie Pete Hegseth met zijn Indiase collega Rajnath Singh, waarin hij de aanval veroordeelde. ‘Ik heb mijn steun aangeboden. We staan achter India en zijn geweldige volk,’ aldus Hegseth later op X.

    Donald Trump stelt zich  daarentegen onverschillig op. Toen journalisten hem afgelopen vrijdag naar het conflict vroegen, zei hij: ‘Er zijn al vijftienhonderd jaar spanningen aan die grens. Het is altijd hetzelfde geweest, maar ik geloof dat ze er op de een of andere manier wel uitkomen.’ Vox merkt hierbij op dat India en Pakistan in werkelijkheid pas 77 jaar als onafhankelijke staten bestaan.

    De nauwe banden tussen Pakistan en China werden maandag nog eens onderstreept tijdens een ontmoeting tussen de Pakistaanse president Asif Ali Zardari en de Chinese ambassadeur Jiang Zaidong in Aiwan-i-Sadr. Volgens Dawn uitte Zardari tijdens dit gesprek zijn zorgen over wat hij bestempelde als ‘onverantwoordelijke en agressieve retoriek van de Indiase regering’, die volgens hem een bedreiging vormt voor de regionale stabiliteit.

    De Golfstaten – van oudsher bevriend met India vanwege de sterke economische banden en de aanwezigheid van een grote Indiase diaspora – kozen voor een gematigde, vrijblijvende aanpak. Saoedi-Arabië, de VAE en Qatar legden allemaal verklaringen af waarin ze de nadruk legden op de-escalatie en een vreedzame oplossing. De Europese Unie drong er bij beide landen op aan om ‘terughoudend te zijn’ en onmiddellijk stappen te zetten in de richting van de-escalatie. ‘De EU herinnert aan de noodzaak van een onderhandelde, overeengekomen en duurzame, vreedzame oplossing voor het conflict’, zei Anouar El Anouni, woordvoerder van Buitenlandse Zaken, volgens Al Jazeera.

    Hoe loopt dit af?

    Een oorlog zou ingrijpende gevolgen hebben. India is in toenemende mate een industriële grootmacht; het is met name ’s werelds grootste leverancier van farmaceutische medicijnen. Daarbij komt dat beide landen kernwapens hebben. Een escalerend conflict tussen de twee landen zou dus kunnen leiden tot de eerste nucleaire uitwisseling in de geschiedenis, analyseert UnHerd, al voegt het Britse conservatieve opinieplatform eraan toe dat een nucleaire escalatie zeer onwaarschijnlijk is. De twee partijen hebben al tientallen jaren kernwapens en eerdere grote conflicten, zoals in 1999, leidden niet tot een nucleaire uitwisseling. 

    India heeft met de luchtaanvallen een duidelijke militaire stap gezet. De vraag is nu of verdere escalatie nog steeds op de loer ligt. ‘Ik geloof niet dat iemand in India een volledige oorlog wil. Wel is er binnenlands draagvlak en diplomatieke ruimte voor een gerichte militaire reactie,’ zei Ashok Malik, voormalig beleidsadviseur bij het Indiase ministerie van Buitenlandse Zaken, tegen de Amerikaanse omroep PBS.

    ANP 526425972 1
    Schoolkinderen zoeken dekking tijdens een schuiloefening in Jammu, India, op dinsdag 6 mei 2025 te midden van de spanningen tussen India en Pakistan. – © Channi Anand / AP Photo

    In een artikel dat woensdag op de website van Dawn werd gepubliceerd, beschuldigt journalist Zahid Hussain de Indiase media van chauvinisme. ‘Er lijkt geen ruimte meer te zijn voor redelijke stemmen, ze worden overstemd door het lawaai van de oorlogstrommels’, klaagt hij. ‘De campagne voor de vernietiging van een ander land en het opzettelijk doden van een hele bevolking is misselijkmakend.’

    Volgens Chietigj Bajpaee, senior research fellow voor Zuid-Azië bij Chatham House, probeert India het conflict niet te laten escaleren. ‘De acties en verklaringen van India – dat beweert dat het zich richt op terroristenkampen en niet op militaire faciliteiten – geven aan dat het probeert te voorkomen dat het conflict escaleert tot een groter of nucleair conflict,’ zei de analist in een verklaring aan Al Jazeera.

    The Friday Times schrijft dat verdere escalatie onverstandig, zo niet onhaalbaar zou zijn. ‘Zowel Pakistan als India kampt met interne conflicten en maatschappelijke onrust, waardoor een oorlog tussen beide landen extra gevaarlijk en irrationeel is.’ Voor India zou een oorlog de economische vooruitgang bedreigen. Het land probeert zich juist te profileren als stabiele, investeringsvriendelijke bestemming en profiteert van internationale bedrijven die productie uit China verplaatsen. Een oorlog zou ook de handelsgesprekken met de VS, EU en VK kunnen schaden, vooral wanneer India als agressor wordt gezien. Voor Pakistan zouden de economische gevolgen minstens zo ernstig zijn. Een conflict zou internationale steun in gevaar brengen, terwijl Pakistan sterk afhankelijk is van leningen door China, Saudi-Arabië en de VAE. 

    Volgens Mirza Waheed in The Guardian wordt de stem van de Kasjmir-bewoners zelf vergeten in de discussies rond het conflict. ‘Zolang ik me kan herinneren hebben de mensen in Kasjmir weinig of niets te zeggen gehad over hun toekomst. Rustige tijden zijn altijd van korte duur, want om de paar jaar komen de spanningen die onder de oppervlakte borrelen weer naar boven’, schrijft hij. ‘Ondanks de roep om vergelding, zou India er goed aan doen het langverwachte gesprek met de bevolking van Kasjmir aan te gaan.’

  • Is er sprake van een nieuw diplomatiek dieptepunt tussen Algerije en Frankrijk?

    Is er sprake van een nieuw diplomatiek dieptepunt tussen Algerije en Frankrijk?

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar de diplomatieke spanningen tussen Frankrijk en Algerije. Vorige week zetten beide landen elkaars diplomaten uit, waardoor de toch al gespannen relatie verder verslechterde. Wat is er precies gebeurd en hoe past dit in de complexe geschiedenis tussen deze twee landen?

    Wat gebeurde er vorige week?

    De diplomatieke betrekkingen tussen Frankrijk en Algerije zijn vorige week sterk verslechterd na wederzijdse uitzettingen van diplomaten. Frankrijk kondigde op dinsdag 15 april aan twaalf Algerijnse diplomatieke en consulaire medewerkers te zullen uitwijzen en riep zijn ambassadeur terug uit Algiers. Dit gebeurde slechts een dag nadat Algerije twaalf Franse diplomaten had bevolen binnen 48 uur het land te verlaten, aldus Al Jazeera.

    Het Franse staatshoofd probeerde de situatie aanvankelijk te bagatelliseren, schrijft Le Matin d’Algérie. ‘Toen bleek dat de Algerijnse autoriteiten niet op hun besluit terugkwamen om de diplomaten uit te zetten, verhardde de Franse toon.’ Het Palais de l’Élysée verklaarde op zijn beurt dat ‘de Algerijnse autoriteiten verantwoordelijk zijn voor een plotselinge verslechtering van onze bilaterale betrekkingen.’ De Franse minister van Buitenlandse Zaken, Jean-Noël Barrot, die begin april nog naar Algiers reisde in een poging de betrekkingen te herstellen, stelde dat Algerije ‘gekozen heeft voor escalatie’.

    Volgens Le Monde begon deze ruzie met de arrestatie van een medewerker van het Algerijnse consulaat in een Parijse buitenwijk op 11 april. De aanhouding – het is de eerste keer dat Frankrijk een Algerijnse consulaire medewerker heeft gearresteerd – maakte deel uit van een onderzoek naar de ontvoering van de influencer Amir Boukhors. Boukhors, beter bekend als Amir DZ, is een prominente criticus van de Algerijnse regering, met meer dan een miljoen volgers op TikTok. Hij woont sinds 2016 in Frankrijk en kreeg in 2023 politiek asiel. Boukhors werd een dag na de ontvoering weer vrijgelaten. 

    ANP 453594003 1
    De Franse president Emmanuel Macron (links) en de Algerijnse president Abdelmadjid Tebboune (rechts) op de Houari Boumediene Internationale Luchthaven in Algiers, Algerije, op 27 augustus 2022. – © EPA / Algerian Presidency

    Het Algerijnse ministerie van Buitenlandse Zaken hekelde de arrestatie van een medewerker van zijn consulaat als ‘onaanvaardbaar en onverdedigbaar’ en beloofde dat het ‘niet onbeantwoord zou blijven’, aldus The New Arab.

    ‘Deze breuk is het resultaat van een complot, een opzetje van extreemrechts in Frankrijk’, schrijft het Algerijnse proregeringsdagblad L’Expression. ‘Hoewel beide staatshoofden een vreedzame relatie nastreven, worden betrekkingen telkens geschaad door incidenten die de Franse minister van Binnenlandse Zaken aanwakkert.’ Volgens het blad markeren deze gebeurtenissen een nieuw dieptepunt in de toch al gecompliceerde Frans-Algerijnse relaties.

    Wat ging eraan vooraf?

    Sinds de zomer van 2024 zit de relatie in een vrije val. Volgens Le Monde heeft dat te maken met drie grote gebeurtenissen. De eerste grote klap kwam op 30 juli, toen Macron in een brief aan de Marokkaanse koning steun uitsprak voor Marokko’s claim op de Westelijke Sahara, een gebied dat grotendeels door Marokko wordt bezet. Frankrijk had zich hierover eerder altijd terughoudend opgesteld, maar sprak nu expliciet van een Marokkaans autonomieplan als ‘enige serieuze oplossing’. Voor Algerije, dat juist de onafhankelijkheidsbeweging Polisario steunt, kwam dit als een klap in het gezicht. Het land riep zijn ambassadeur in Parijs terug en verweet Macron gebrek aan respect. Algerije was in het bijzonder boos omdat de stem van Frankrijk als permanent lid van de VN-veiligheidsraad veel gewicht in de schaal legt, voegt Deutsche Welle toe.

    Na de Franse erkenning van de Westelijke Sahara liepen de spanningen met Algerije op, met name over immigratie en de behandeling van Algerijnse onderdanen die een OQTF (bevel om het Franse grondgebied te verlaten) hebben ontvangen.

    Dit bleek ook toen er in januari 2025 tumult ontstond rondom enkele controversiële Algerijnse influencers die in Frankrijk gevestigd waren. De Franse minister van Binnenlandse Zaken, Bruno Retailleau, reageerde agressief en zette in reactie hierop een van hen op 9 januari uit. De Algerijnse autoriteiten accepteerden de influencer echter niet op hun grondgebied en stuurden hem uiteindelijk dezelfde dag nog terug naar Parijs.

    ANP 522888523 1
    Betogers tijdens een demonstratie op de Place de la République in Parijs, Frankrijk, op 22 maart 2025, ter gelegenheid van de internationale dag tegen racisme en fascisme. – © Jumeau Alexis / ABACA / Shutterstock

    Volgens The New Arab heeft de mesaanval in Mulhouse in februari 2025, die werd uitgevoerd door een Algerijn tegen wie al meerdere uitzettingsbevelen liepen, de huidige crisis verder aangewakkerd. ‘De aanval deed het migratiedebat in Parijs opnieuw oplaaien. Conservatieve ministers riepen op tot opschorting van de migratieovereenkomst uit 1968, die het verkeer van Algerijnse onderdanen en diplomaten vergemakkelijkt.’

    En dan is er nog de zaak van schrijver Boualem Sansal. Hij werd in maart in Algerije tot vijf jaar cel veroordeeld omdat hij in een Frans radicaal-rechts tijdschrift had gesuggereerd dat een deel van Algerije eigenlijk Marokkaans zou zijn. De Franse regering sprak zich publiekelijk uit tegen zijn veroordeling, maar de Algerijnse autoriteiten zagen de zaak juist als een manier om hun controle en soevereiniteit te onderstrepen, aldus Le Monde. Een gratieverlening leek even in zicht, maar de hernieuwde spanningen maken die kans nu weer klein.

    Na een periode van grote spanningen bereikten de president van Algerije Abdelmadjid Tebboune en zijn Franse ambtgenoot Emmanuel Macron eind maart via een telefoongesprek een akkoord om de banden te herstellen en de diplomatieke samenwerking nieuw leven in te blazen. Begin april bracht de Franse minister van Buitenlandse Zaken Jean-Noel Barrot een bezoek aan Algiers, waar hij tijdens zijn ontmoeting met president Tebboune het ‘begin van een nieuwe fase’ in de betrekkingen tussen de twee landen toejuichte. ‘De ontwikkelingen van vorige week suggereren echter dat de toenadering van korte duur was. Parijs en Algiers lijken nu klaar voor een nieuwe diplomatieke botsing, die beide partijen niet snel zullen oplossen,’ analyseert The New Arab.

    Wat betekent dit voor de toekomst?

    ‘De Frans-Algerijnse relatie is zo complex dat ze met geen enkele andere te vergelijken is’, schrijft Le Monde. ‘Door de verstrengeling van koloniaal verleden en economische en strategische belangen is de band tussen Frankrijk en Algerije inherent moeilijk te reguleren.’ Daarnaast is Frankrijk de thuisbasis van een enorme Algerijnse diaspora – volgens sommige tellingen hebben bijna een miljoen Franse burgers de Franse en Algerijnse nationaliteit en nog eens enkele miljoenen inwoners zijn van Algerijnse komaf. ‘Aan de ene kant fungeert de Algerijnse diaspora in Frankrijk als een brug tussen de samenlevingen; aan de andere kant is het een bliksemafleider in de Franse binnenlandse politiek, vaak weerspiegeld in debatten over immigratie, integratie en nationale identiteit’, schrijft Hafed Al-Ghwell, Senior Fellow en directeur van de North Africa Initiative aan Johns Hopkins University en voormalig adviseur bij de Wereldbank, in Arab News.

    Tewfik Hamel analyseert in Middle East Eye hoe gevoelig de relatie tussen Frankrijk en Algerije ligt. ‘In Frankrijk gebruiken politici over het hele spectrum de Algerijnse kwestie en migratie om nationalistische sentimenten aan te spreken. In Algerije dient kritiek op Frankrijk ook om de nationalistische ideologieën te versterken en om de aandacht af te leiden van interne uitdagingen, zoals politieke en economische stagnatie.’ Volgens hem zitten de twee landen nu vast in een neerwaartse spiraal. ‘De koloniale geschiedenis blijft een lange schaduw werpen over het heden. Voor elke vorm van duurzame verzoening is een openhartige afrekening met het verleden nodig, een hernieuwde blik op gedeelde belangen en het loskoppelen van geschiedenis en politiek. Alleen dan kunnen de twee naties een relatie smeden die gebaseerd is op gelijkheid, respect en een gedeelde lotsbestemming.’

    ANP 523930133 1
    De Franse minister van Buitenlandse Zaken Jean-Noel Barrot (links) tijdens een ontmoeting met de Algerijnse minister van Buitenlandse Zaken Ahmed Attaf (rechts) op het ministerie in Algiers op 6 april 2025. – © Philemon Henry / France’s Ministry of Europa and Foreign Affairs / AFP

    Maher Mezahi in Africa is a Country ziet ook mogelijkheden voor het verbeteren van de Frans-Algerijnse relatie, maar geeft vooral Frankrijk hierin de verantwoordelijkheid. ‘Zolang Frankrijk niet de fundamentele problemen van extreemrechtse ideeën in haar samenleving aanpakt en de politiek leiders geen blijk geven van meer politieke durf, is een herhaling van conflicten slechts een kwestie van tijd.’ 

    Volgens Hafed Al-Ghwell in Arab News ligt de verantwoordelijkheid bij beide landen. ‘Echte normalisatie zou een niveau van vertrouwen en wederzijds begrip vereisen dat eenvoudigweg niet bestaat.’ In plaats daarvan blijven beide regeringen in wezen gevangenen van de geschiedenis en de politiek. ‘Frankrijk kan zich niet verontschuldigen voor het verleden zonder thuis een vuurstorm te ontketenen. Aan de andere kant kan de Algerijnse regering, die wordt gedomineerd door de oude militair-politieke elite, haar revolutionaire verhaal niet loslaten en Frankrijk niet plotseling vergeven. Elke Algerijnse leider die te dicht bij Parijs staat, loopt het risico door zijn rivalen thuis als verrader te worden bestempeld.’ Zo creëert de status quo, hoe frustrerend ook, volgens hem ‘een vreemde vorm van stabiliteit’.

    Het is volgens hem dus ook niet zo dat er een definitieve breuk in het verschiet ligt. ‘De twee landen zijn te sterk met elkaar verweven om volledig van elkaar los te komen. De bilaterale handel bedraagt jaarlijks bijna 12 miljard euro en groeit nog steeds. Daarnaast is er de wederzijdse afhankelijkheid op het gebied van energie.’ Bovendien blijven de banden tussen het Franse en Algerijnse volk op veel niveaus sterk, zoals blijkt uit familiebanden, culturele affiniteit en de gedeelde taal. ‘Een volledige verbreking van de betrekkingen zou destructief zijn en beide landen weten dat.’

  • Erdoğans laatste zet naar autocratie

    Erdoğans laatste zet naar autocratie

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar Turkije, waar grote protesten zijn uitgebroken nadat Erdoğan zijn grootste politieke rivaal Ekrem Imamoğlu vorige week woensdag heeft gearresteerd. Wat is er gebeurd en wat betekent dit voor het land?

    Dit artikel verscheen woensdag in de nieuwsbrief, exclusief voor abonnees. Wil je elke week op de hoogte blijven? Neem dan een (proef)abonnement – tijdelijk al vanaf €1,50 per maand – op 360 Magazine.

    Wat is er gebeurd?

    Slechts enkele dagen voordat de belangrijkste oppositiepartij van Turkije haar presidentskandidaat zou kiezen, werd de belangrijkste kandidaat, de burgemeester van Istanbul Ekrem Imamoğlu, vorige week woensdag gearresteerd en gevangengezet. ‘Met deze schaamteloze daad van politieke onderdrukking heeft de Turkse regering een gedenkwaardige stap gezet in de richting van een volwaardige autocratie’, schrijft Foreign Affairs. Volgens het Amerikaanse tijdschrift was dit een berekende zet van Erdoğan. Op dinsdag trok Imamoğlu’s alma mater, de Universiteit van Istanbul, zijn diploma in – volgens de wet moeten Turkse presidentskandidaten in het bezit zijn van een universitair diploma. De volgende dag werd Imamoğlu gearresteerd op beschuldiging van corruptie en terrorisme. ‘Deze gerechtelijke uitspraken weerhouden hem niet alleen van zijn presidentiële ambities, maar ontheffen hem ook van zijn positie als burgemeester van de grootste stad en economische grootmacht van Turkije.’

    Imamoğlu was een van de meer dan honderd mensen, waaronder andere politici en journalisten, die in hechtenis werd genomen in het kader van een grootschalig onderzoek. Het hoofd van het Openbaar Ministerie in Istanbul beschuldigt Imamoğlu van ‘het oprichten van een criminele organisatie, het aannemen van steekpenningen, afpersing, het onrechtmatig vastleggen van persoonlijke gegevens en het manipuleren van een aanbesteding’. Het openbaar ministerie sprak ook het ‘sterke vermoeden’ uit dat Imamoğlu betrokken was bij ‘het helpen van een gewapende terroristische organisatie’, een verwijzing naar vermeende banden met pro-Koerdische groepen, aldus Politico

    ANP 522944054 1
    Ekrem Imamoğlu tijdens een toespraak in Istanbul in 2019. – © Ozan Kose / AFP

    Imamoğlu vecht al jaren tegen de rechtbank. Nadat hij in 2019 de kandidaat van Erdoğan had verslagen bij de burgemeestersverkiezingen, moest hij zich enkele maanden later opnieuw verkiesbaar stellen nadat de autoriteiten de uitslag ongeldig hadden verklaard. In 2022 werd hij veroordeeld tot meer dan twee jaar gevangenisstraf, in afwachting van hoger beroep, nadat hij de ambtenaren die zijn eerste overwinning ongeldig hadden verklaard ‘dwazen’ had genoemd. Hij won de lokale verkiezingen van vorig jaar en bezorgde de CHP de beste verkiezingsuitslag sinds de jaren 1970, aldus The Economist. ‘Dat Imamoğlu zo lang heeft kunnen overleven, is precies wat hem zo gevaarlijk heeft gemaakt voor de leider van Turkije en zo aantrekkelijk voor de kiezers. Al maanden heeft hij in de peilingen een comfortabele voorsprong op Erdoğan.’

    In berichten op sociale media bekritiseerde Imamoğlu zijn arrestatie als een ‘zwarte vlek op onze democratie’ en zei hij dat de gerechtelijke procedure niet werd gevolgd. Op zondag bepaalde de rechtbank dat hij zonder borgtocht opgesloten moest worden in afwachting van zijn proces onder verdenking van corruptie. De beschuldiging van terrorisme werd echter ingetrokken. Een Turkse rechtbank hield de aanklacht van corruptie staande en zei: ‘Hoewel er een sterke verdenking is van het helpen van een gewapende terroristische organisatie, wordt (zijn arrestatie) in dit stadium niet nodig geacht, omdat al besloten is dat hij gearresteerd zal worden voor misdrijven van financiële aard.’ Omdat Imamoğlu niet werd beschuldigd van terreur, zal de rechtbank geen regeringscommissaris kunnen benoemen voor de gemeente Istanbul, meldt Al Jazeera.

    ‘Turkije nadert een punt waarop er geen weg terug meer is’

    The Economist schrijft dat ‘Turkije een punt nadert waarop er geen weg terug meer is’. Vorige week was de Turkse regering nog wat politicologen een ‘concurrerend autoritair regime’ noemen: hoewel Erdoğan ongecontroleerde uitvoerende macht heeft en de facto controle heeft over de rechtbanken en het grootste deel van de media, zijn de verkiezingen grotendeels vrij gebleven. ‘Maar op 19 maart arresteerde de politie Imamoğlu, samen met tientallen anderen, waaronder zijn topadviseurs en andere lokale functionarissen. Wat overblijft komt dicht in de buurt van een volledige autocratie.’ Foreign affairs vult aan: ‘Door de burgemeester van Istanbul buiten de politiek te zetten, heeft de regering de grens overschreden die het autoritaire systeem van Turkije scheidt van een volledige autocratie naar Russisch model, waarin de president zijn tegenstanders uitkiest en verkiezingen puur voor de show zijn.’

    Wat zijn de reacties op de aanhouding?

    De arrestaties hebben geleid tot de grootste protesten in Turkije in meer dan tien jaar. Demonstranten zijn in botsing gekomen met politieagenten die gewapend waren met waterkanonnen en traangas, aldus BBC. Er zouden volgens het ministerie van Binnenlandse Zaken inmiddels meer dan veertienhonderd mensen gearresteerd zijn. ‘Dit gaat niet meer alleen om Imamoğlu. Het gaat over een strijd voor democratie en gelijke rechten,’ aldus een demonstrant tegen The Guardian

    Aanhangers van de burgemeester zeiden dat driehonderdduizend mensen zich vrijdagavond hadden aangesloten bij een protest in Istanbul. De Turkse autoriteiten namen extra maatregelen om de groeiende protesten de kop in te drukken. Zo blokkeerden ze het verkeer dat over de twee bruggen naar het stadhuis in Istanbul rijdt en sloten ze verschillende doorgangen in de buurt af met rijen oproerpolitie. ‘Nu de regering de steun van de kiezers heeft verloren en afstand heeft genomen van het volk, probeert ze de samenleving met geweld en repressie weer op het rechte pad te krijgen. Deze leiders wisten dat ze geen kans zouden maken om te winnen of zelfs maar de 30 procent te halen als er vrije verkiezingen zouden zijn’, schrijft een columnist van het linkse Turkse dagblad Birgün.

    ANP 523007985 1
    Demonstranten en oproerpolitie tijdens een protest in Istanbul, Turkije op 23 maart 2025. – © Pavel Nemecek / CTK Foto/Pavel Nemecek

    De protesten zijn de grootste die het land heeft gezien sinds de Gezi-protesten van 2013, die in Istanbul ontstonden naar aanleiding van de sloop van een plaatselijk park. De staat reageerde destijds hardhandig – veiligheidstroepen doodden verschillende mensen, verwondden duizenden demonstranten en verrichtten massa-arrestaties, aldus Foreign Affairs. Sindsdien heeft Erdoğan openbare bijeenkomsten aan banden gelegd om ervoor te zorgen dat demonstraties nooit meer dezelfde omvang bereiken.

    De regering heeft afgelopen week enkele socialmedia-accounts van oppositieleden geblokkeerd en WhatsApp een aantal keer uit de lucht gehaald. Regeringsgezinde media hebben de straatprotesten gemeden, schrijft Politico. In een scherpe waarschuwing aan de demonstranten voor de mogelijke gevolgen van hun acties, omschreef Erdoğan de demonstraties als ‘straatterreur’ en had hij ook een boodschap voor de CHP waartoe zijn gearresteerde rivaal behoort. ‘We zullen zeker niet toestaan dat de CHP en haar aanhangers de openbare orde en de vrede van onze natie verstoren door middel van provocaties,’ zei de president in een bericht dat op X werd geplaatst.

    ‘Erdogan wil misschien op Poetin lijken, maar Turkije is Rusland niet’

    In een gebaar van verzet kondigde de CHP aan dat ze door zou gaan met haar voorverkiezing op 23 maart. De CHP nodigde alle Turken – niet alleen partijleden – uit om deel te nemen en Imamoğlu als kandidaat te kiezen. Volgens de nieuwswebsite Turkish Minute stemden ongeveer 15 miljoen mensen zondag bij de door CHP georganiseerde symbolische voorverkiezing om massaal hun steun te betuigen  aan de onlangs afgezette burgemeester van Istanbul.

    Internationaal blijven de reacties zo goed als uit, merkt The Guardian op. ‘Ondanks de binnenlandse verontwaardiging over de detentie van Imamoğlu, bleef de internationale reactie gematigd.’ Een woordvoerder van de secretaris-generaal van de VN zei te hopen dat ‘de normale regels voor een eerlijk proces worden gevolgd’, terwijl Tammy Bruce, woordvoerder van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, zei dat Washington ‘geen commentaar zal geven op de interne besluitvormingsprocessen van een ander land’.

    Hoe gaat Turkije nu verder?

    Turkije staat op een kritiek punt. Volgens de Turkse grondwet mag een president maximaal  twee termijnen dienen en de huidige termijn van Erdoğan eindigt in 2028. Als het parlement vraagt om vervroegde verkiezingen, zou de eenenzeventigjarige Erdoğan zich legaal opnieuw verkiesbaar kunnen stellen voordat zijn tweede termijn afloopt. 

    Erdoğan heeft vaker zijn toevlucht genomen tot extreme maatregelen om zichzelf en zijn partij voor te blijven. In de gemeenteraadsverkiezingen van 2019 in Istanbul, toen Imamoğlu de kandidaat van Erdoğans partij versloeg, eisten ze een herhaalde verkiezingen – die Imamoğlu opnieuw won, met ditmaal een grotere marge. De gevaarlijkste tactiek van Erdoğan is echter het arresteren van zijn sterke rivalen. Selahattin Demirtas, de charismatische Koerdische politicus die Erdoğan uitdaagde in de presidentsverkiezingen van 2014 en 2018, zit sinds 2016 achter de tralies (hij voerde zijn tweede campagne vanuit de gevangenis) op beschuldiging van terrorisme. Imamoğlu werd in 2022 ook veroordeeld tot een gevangenisstraf. Maar omdat de zaak nog in hoger beroep loopt, heeft de veroordeling de burgemeester er niet van weerhouden om zich opnieuw verkiesbaar te stellen.

    ANP 523024669 1
    De Turkse president Erdoğan spreekt het kabinet toe na de kabinetsvergadering in het presidentiële complex in Ankara, Turkije op 24 maart 2025. – © Utku Ucrak / Anadolu

    Erdoğan speelt een risicovol spel. Maar als hij slaagt, gaat hij de volgende verkiezingen in tegen een tegenstander die hij zelf heeft uitgekozen, waardoor zijn bewind voor het leven is veiliggesteld. ‘Erdoğan is nu gevaarlijk dicht bij het bereiken van wat hij wil, en hij volgt een vergelijkbaar pad als Poetin in Rusland om dat doel te bereiken’, schrijft Foreign Affairs. Twee decennia geleden was Rusland niet de strak gecontroleerde autocratie die het nu is. De economie van het land bloeide en Poetin was populair, dus hij tolereerde enige oppositie en liet delen van het democratische systeem intact. Maar na de financiële crisis van 2008, toen de economische groei stagneerde en protesten tegen de regering uitbraken, reageerde Poetin met repressie. ‘En in 2020 verstevigde hij zijn heerschappij als onbetwiste alleenheerser.’

    Maar toch is er een groot verschil tussen de twee. ‘Erdoğan wil misschien op Poetin lijken, maar Turkije is Rusland niet’, analyseert Foreign Affairs. In tegenstelling tot Rusland, dat leeft van de rijkdom aan grondstoffen, is de Turkse economie sterk afhankelijk van buitenlandse investeringen. Steeds meer investeerders vluchten naarmate het land autoritairder wordt, en een volledige autocratie zal er maar weinig terugbrengen. ‘De Turkse economie zou in een crisis blijven steken. En zelfs een sterke leider moet resultaten boeken om zijn greep op de macht te behouden.’

    Ook het Turkse volk bijt van zich af. ‘Wat de regering niet inziet, is dat ze oorlog voert tegen de meerderheid van de bevolking die repressie openlijk afwijst’, schrijft een columnist in Birgün. ‘Zijn tijd raakt dus op. Onder deze omstandigheden is het niet langer mogelijk om te praten over wetten, een grondwet of vrije verkiezingen. Maar één ding weten we: moed is minstens zo besmettelijk als angst.’

  • De studentenprotesten in Servië blijven aanhouden. Wat is er aan de hand?

    De studentenprotesten in Servië blijven aanhouden. Wat is er aan de hand?

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar Servië. Sinds afgelopen november vinden er grootschalige studentenprotesten plaats. De demonstranten willen een einde maken aan corruptie en wanbestuur. Wat ging eraan vooraf en hoe verlopen de protesten?

    Wat ging er vooraf aan de protesten?

    De directe aanleiding van de protestgolf was de instorting van een dak in het recentelijk gerenoveerde treinstation in Novi Sad, de op twee na grootste stad in Servië,  op 1 november. Bij de instorting kwamen vijftien mensen om het leven. ‘De demonstranten zijn het over één ding eens: wat er mis is in de Servische politiek, heeft opnieuw zijn eigen burgers gedood’, schrijft The Guardian. Het embleem van de protesten is een rode handafdruk geworden, die symbool staat voor het bloed dat aan de handen van de machthebbers kleeft.

    De instorting van het dak wordt ook wel gezien als de druppel die de emmer deed overlopen, aangezien het ongeluk het gevolg zou zijn van de grootschalige corruptie in het land. ‘Het belangrijkste voor de demonstranten is dat de instellingen hun werk doen, dat de wetten worden nageleefd. Dat degenen die verantwoordelijk zijn voor een misdaad gestraft worden met een gevangenisstraf en niet gepromoveerd worden naar een belangrijke positie. Dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn werk, zijn woorden en zijn daden’, schrijft de Kroatische journalist Tomislav Kukec, die verslag deed voor de website Dnevno.hr. ‘Kortom, deze Serviërs komen in opstand tegen willekeur, tegen het systeem.’ 

    ANP 520074650 1

    Duizenden demonstranten blokkeren de hoofdweg in Kragujevac, Servië, tijdens een grootschalig protest op 15 februari 2025. – © Andrej Isakovic / AFP

    In het decennium na de omverwerping van voormalig president Slobodan Milošević in 2000 heeft Servië een aantal democratische en anticorruptiehervormingen doorgevoerd. Hierdoor steeg het land in 2013 naar de 72e plaats van de 180 landen op de corruptieperceptie-index van Transparency International. Het jaar daarop begon Servië met onderhandelingen over het EU-lidmaatschap.

    Sinds Aleksandar Vučić in 2017 aan de macht kwam, is Servië echter autoritairder geworden, merkt The Conversation op. ‘Corruptie is wijdverspreid en de regering heeft de spanningen en instabiele relatie met de meeste buurlanden op de westelijke Balkan, voornamelijk Kosovo, uitgebuit voor politiek gewin.’ Veel internationale organisaties die toezicht houden op corruptiebestrijding, mensenrechten en democratie hebben melding gemaakt van Vučić’s autoritaire neigingen en corruptie in Servië. Het land zakte naar de 105e plaats op de corruptieperceptie-index van Transparency International in 2024.

    Studenten strijden voor een ‘rechtsstaat’ waarin ‘instellingen hun werk doen’

    De demonstranten, veelal studenten, hebben een eisenlijst opgesteld. Ze willen publicatie van de volledige documentatie en verantwoordelijkheid voor de instorting van het dak in het treinstation van Novi Sad, straf voor de aanvallers van de demonstranten voor de Federale Universiteit van Servië, intrekking van aanklachten tegen arrestanten bij protesten en opschorting van gerechtelijke procedures en een verhoging van 20 procent van het budget voor hoger onderwijs. In interviews met officiële studentenvertegenwoordigers in de media wordt vooral benadrukt dat de studenten strijden voor een ‘rechtsstaat’ waarin ‘instellingen hun werk doen’, aldus de Servische Leninistisch-Marxistische website Politsturm.

    Hoe verlopen de protesten?

    De protesten in Novi Sad begonnen al snel na de ramp, met lokale bewoners en studenten die vijftien minuten durende wegblokkades organiseerden om in stilte de vijftien verloren levens te herdenken. Deze vorm van protest verspreidde zich over het hele land, met meer dan driehonderd steden en dorpen die dergelijke wakes hielden. De protestbeweging breidde zich verder uit. In de weken daarna werden zes grote openbare universiteiten bezet, wat het hoger onderwijs in het hele land praktisch lam legde, aangezien alle academische activiteiten in deze instellingen werden opgeschort. Op 13 februari bezetten studenten het Cultureel Studentencentrum in Belgrado, ooit een bloeiend centrum voor cultuur en het studentenleven, dat onder het beheer van het ministerie van Onderwijs in verval raakte en grotendeels voor commerciële doeleinden werd gebruikt. In verschillende steden zijn tienduizenden Serviërs de straten opgegaan.

    De protesten zijn niet per se politiek van aard. ‘De studenten hebben geen leider, geen vaste politieke positie, ze geven niets om macht of oppositie,’ analyseert Kukec. ‘Links noch rechts, ze horen nergens bij. Dat is wat de machthebbers bang maakt.’ 

    ANP 518867140 1
    Demonstranten blokkeren de Varadinski-brug in Novi Sad op 1 februari 2025, exact drie maanden na de instorting van het dak van het treinstation in Novi Sad. – © Andrej Cukic

    De demonstranten eisen dus niet dat de regering aftreedt, dat er snelle verkiezingen worden gehouden of dat de oppositie de macht overneemt en zijn niet echt geïnteresseerd in een verandering van leiderschap. Ze hebben er namelijk geen vertrouwen in dat het bestaande politieke systeem een betere leider naar voren zou schuiven. ‘We moeten alles opnieuw opbouwen,’ zegt Ana Ðurović, een filmstudent tegen The Guardian. ‘Studenten proberen niet deel te nemen aan de politiek of de regering. Dat is niet de bedoeling.’

    ‘Ze kunnen rekenen op brede steun: maar liefst 80 procent van de bevolking staat achter hun eisen’ 

    De studentenprotesten in Servië onderscheiden zich door hun opvallend gestructureerde en collectieve zelfbestuur, schrijft Al Jazeera. Via studentenplenums – open vergaderingen waarin elke student spreekrecht heeft en besluiten democratisch worden genomen – hebben de demonstranten een efficiënt en horizontaal georganiseerde beweging opgebouwd. Specifieke werkgroepen vervullen uiteenlopende taken, zoals veiligheid, logistiek, pr en juridische zaken, waardoor de protesten soepel verlopen en niet afhankelijk zijn van een centraal leiderschap.

    De beweging wijst traditionele politieke structuren bewust af. De bezettingen functioneren zonder vaste woordvoerders, sprekers wisselen elkaar voortdurend af en de studenten houden vast aan hun autonomie. Ze nemen expliciet afstand van politieke partijen, gevestigde maatschappelijke organisaties en zelfs informele activistische netwerken. Ze verklaren hun eigen politieke soevereiniteit, formuleren hun eigen prioriteiten en bepalen hun eigen spelregels. Hun beweging verschilt daarmee van recente studentenprotesten in het Westen, zoals de demonstraties voor Gaza, merkt Al Jazeera op. ‘In Servië hebben de studenten volledige controle over de bezette universiteiten en kunnen ze rekenen op brede steun: maar liefst 80 procent van de bevolking staat achter hun eisen.’ 

    Hoe wordt er op de protesten gereageerd?

    ‘De protesten hebben tot nu toe Vučić en zijn Servische Progressieve Partij (SNS) op het verkeerde been gezet. Hij slaagt er al meer dan tien jaar in om de conventionele politieke oppositie buitenspel te zetten door een combinatie van overheidspatronage en de dreiging van karaktermoord via bevriende roddelbladen, ontslag of financiële druk’, schrijft The Guardian. Ondertussen blijft Vučić zonder bewijs de indruk wekken dat krachten van buitenaf de protesten organiseren. ‘We hebben geen behoefte aan regeringen die van buitenaf worden opgelegd… zonder verkiezingen en zonder de wil van het volk,’ schreef hij op Instagram. ‘Maar met elke roddel of sporadische fysieke aanval, waaronder twee incidenten waarbij een auto werd geramd, groeien de protesten,’ concludeert het Britse dagblad.

    Tegelijkertijd krabbelt de regering steeds sneller terug. Meer dan een dozijn mensen werd aangeklaagd in verband met de ramp in Novi Sad, waaronder de voormalige minister van Transport Goran Vesić. Vesić nam ontslag en ook de premier, Miloš Vučević, is inmiddels afgetreden.

    ANP 518515698 1
    President Aleksandar Vučić reageert tijdens een persconferentie in Belgrado op 27 januari 2025 op de eisen van de studentenbeweging. – © Andrej Cukic

    De Servische media lijken niet aan de kant van de demonstranten te staan. De commerciële zender Pink en de regeringsgezinde tabloids concurreren met elkaar om de demonstranten zwart te maken, ziet Kukec. Hij geeft een voorbeeld: ‘Dan staat er: burgers boden tijdens de mars eten aan studenten aan. Ter ere van hen werd er zelfs een varken aan het spit geroosterd. “Dit is de manier waarop studenten rouwen om de slachtoffers, door zich vol te proppen met vlees, te feesten en te dansen, onder het voorwendsel dat ze de tragedie herdenken”, zo gaat het verhaal.’ Ook kwaliteitsmedia, zoals het Servische dagblad Politika, leveren regelmatig kritiek op de beweging. 

    The Conversation merkt op dat het in het buitenland grotendeels stil blijft ten opzichte van de protesten. ‘De EU heeft grotendeels gezwegen. Na ontvangst van brieven van ngo’s en activisten verklaarde EU-commissaris voor Uitbreiding Marta Kos dat de EU de protesten in Servië volgt en de rechtsstaat en de vrijheid van vergadering steunt.’ 

    ‘Dit begon als iets kleins, maar het is uitgegroeid tot een grote golf’

    Dit staat in schril contrast met de reactie van de EU op de protesten in Georgië vorig jaar. ‘EU-commissievoorzitter Ursula von der Leyen zei toen: “Het Georgische volk vecht voor democratie.” Maar ze zwijgt over de protesten in Servië.’ Ook de VS hebben zich stil gehouden. Medewerkers van president Donald Trump kregen onlangs toestemming om een Trump-hotel te bouwen in Belgrado. Verder wordt overwogen om Rod Blagojevich, de voormalige gouverneur van Illinois die acht jaar in de gevangenis heeft gezeten voor corruptie, aan te stellen als nieuwe ambassadeur van de VS in Servië. Blagojevich, wiens vader uit Servië komt, heeft steun betuigd aan Vučić en het land bezocht, aldus The Conversation.

    ‘Adequaat reageren op de protesten is echt een hele uitdaging voor de Servische regering, omdat ze niet weten hoe ze met deze jonge mensen moeten praten die alleen maar om gerechtigheid en de waarheid vragen,’ zegt Srdan Golubović, een gevierd Servisch filmregisseur en professor van de Universiteit van Belgrado tegen The Guardian. ‘Dit begon als iets kleins, maar het is uitgegroeid tot een grote golf, omdat veel mensen uit alle steden en kleine dorpen in Servië niet langer bang zijn. Dat is het belangrijkste – het verlies van angst.’

    In alle lagen van de Servische bevolking is men het erover eens dat de samenleving de afgelopen maanden ingrijpend is veranderd. Maar er is geen duidelijkheid over wat er nu gaat gebeuren. De studenten hebben een aantal principes en eisen, maar geven toe dat er geen blauwdruk is. ‘We willen gewoon een wettig land om in te leven en een vreedzame samenleving,’ aldus Anja Stanisavljević, student aan de filosofiefaculteit van Novi Sad tegen The Guardian. ‘We hebben geen volledig uitgestippeld plan, maar ik denk niet dat we zullen stoppen tot we de verandering krijgen die we willen.’

  • Wat betekent de komst van DeepSeek nou echt voor AI?

    Wat betekent de komst van DeepSeek nou echt voor AI?

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar DeepSeek. Het Chinese AI-model heeft de afgelopen weken veel stof doen opwaaien. Wat maakt DeepSeek zo bijzonder en wat betekent het voor de wereldwijde AI-race?

    Dit artikel verscheen woensdag in de nieuwsbrief, exclusief voor abonnees. Wil je elke week op de hoogte blijven? Neem dan een (proef)abonnement – tijdelijk al vanaf €1,50 per maand – op 360 Magazine.

    Wat maakt DeepSeek zo bijzonder?

    De Chinese startup DeepSeek, die zich richt op chatbots en AI-technologieën die vergelijkbaar zijn met OpenAI’s ChatGPT en Google’s Gemini, zorgde op 20 januari voor een ongekende doorbraak. ‘De lancering van een nieuw AI-model veroorzaakt normaal gesproken niet veel opschudding buiten de technologiesector, noch schrikt het beleggers genoeg af om 1 miljard dollar van de aandelenmarkt weg te vagen’, aldus Technology Review. Toch kreeg DeepSeek het voor elkaar.

    In de afgelopen jaren heeft het bedrijf verschillende grote taalmodellen uitgebracht. Dus wat maakte deze doorbraak zo bijzonder? ‘Toen DeepSeek zijn DeepSeek-V3-model introduceerde, evenaarde het de capaciteiten van de beste chatbots van Amerikaanse bedrijven zoals OpenAI en Google. Dat was al indrukwekkend, maar het team achter het nieuwe systeem onthulde later een nog grotere troef’, schrijft The New York Times. DeepSeek zegt dat ze slechts een fractie hebben gebruikt van de computerchips die altijd nodig werden geacht. Waar ’s werelds beste bedrijven hun chatbots trainen met supercomputers die zestienduizend chips of meer gebruiken, hadden de ontwikkelaars van DeepSeek er slechts tweeduizend nodig. Aandelen van de chipfabrikant Nvidia kelderden door deze onthulling met 17 procent, aldus BBC. Later die week herstelde de koers zich gedeeltelijk.

    ‘Mogelijk hebben Amerikaanse pogingen om China’s AI-sector te beperken bijgedragen aan DeepSeeks doorbraak’

    ‘Ironisch genoeg hebben Amerikaanse pogingen om China’s AI-sector te beperken mogelijk bijgedragen aan DeepSeeks doorbraak’, schrijft Financial Times. Doordat Washington vanaf 2022 exportcontroles oplegde aan geavanceerde Amerikaanse chips, werd het bedrijf gedwongen innovatieve manieren te vinden om meer voordelen te halen uit minder geavanceerde chips. De oprichter van DeepSeek, Liang Wenfeng, heeft naar verluidt een voorraad Nvidia-A100-chips aangelegd voordat de exportcontroles ingingen. Sommige experts geloven dat hij deze chips heeft gecombineerd met goedkopere, minder geavanceerde chips, wat resulteerde in een veel efficiënter trainingsproces. DeepSeek gebruikt ook minder geheugen en minder energie dan zijn rivalen, schrijft BBC.

    De kosten van het AI-model zijn dus revolutionair laag. ‘DeepSeek slaagde erin om een zeer krachtig AI-model te maken met veel minder geld dan veel AI-experts voor mogelijk hielden’, schrijft The New York Times. De ontwikkelaars beweren dat het 6 miljoen dollar (4,8 miljoen euro) kostte om het model te trainen, een fractie van het bedrag van ‘meer dan 100 miljoen dollar’ dat OpenAI-baas Sam Altman ooit heeft neergeteld. 

    Welke kritiek krijgt DeepSeek?

    Het is de eerste keer dat een Chinees AI-model zoveel populariteit heeft gegenereerd, en de snelle opkomst van DeepSeek roept verschillende vragen op.

    Net als veel andere Chinese AI-modellen – Baidu’s Ernie of Doubao van ByteDance – is DeepSeek getraind om politiek gevoelige vragen te vermijden, aldus de BBC. ‘Toen de BBC de app vroeg wat er op 4 juni 1989 op het Tiananmenplein, ook wel bekend als het Plein van de Hemelse Vrede, was gebeurd, gaf DeepSeek geen details over het bloedbad. Het is een taboeonderwerp in China, dat onderhevig is aan overheidscensuur.’ 

    Volgens Sean Thomas in The Spectator is censuur van AI-modellen niet eigen aan China. ‘Alle toonaangevende AI’s zijn bevooroordeeld. Ze censureren, negeren en ontwijken allemaal lastige vragen – ze verschillen alleen in wat ze precies gevoelig vinden liggen, afhankelijk van de cultuur waarin ze zijn gecreëerd.’ Westerse AI-modellen censureren volgens hem op andere manieren. ‘Toen Gemini begin vorig jaar opnieuw werd gelanceerd, was het zo woke dat het bleef volhouden dat de helft van de Amerikaanse Founding Fathers zwart was. Dat is ook misleidend.’

    ‘Als we Chinese AI in het Westen laten floreren, lopen we het risico dat we de privacy of veiligheid ondermijnen’

    Bovendien zijn er zorgen over de cybersecurity omtrent DeepSeek. ‘Omdat het een Chinees bedrijf is, bepaalt de wet van het land dat alle gegevens die worden gedeeld op mobiele en webapps toegankelijk zijn voor de Chinese inlichtingendiensten. Dat baart enige zorgen over de nationale veiligheid’, legt Euronews uit. Ross Burley van de Britse ngo Centre for Information Resilience waarschuwt: ‘Als we Chinese AI in het Westen laten floreren, lopen we niet alleen het risico dat we de privacy of veiligheid ondermijnen; het zou onze samenlevingen fundamenteel kunnen veranderen.’

    Soortgelijke zorgen hebben al tot concrete acties geleid: Taiwan, Nederland, Zuid-Korea, Australië en de Amerikaanse staat New York hebben DeepSeek verboden voor ambtenaren. De Belgische, Ierse en Franse gegevensbeschermingsautoriteiten hebben expliciet gevraagd om meer inzicht over hoe DeepSeek omgaat met persoonlijke informatie van gebruikers.

    Er zijn ook vragen over de ontwikkelmethoden van het Chinese AI-model. OpenAI beweert bewijs te hebben dat DeepSeek is getraind op de output van OpenAI’s eigen modellen – iets wat volgens de gebruiksvoorwaarden niet is toegestaan, hoewel het volgens Financial Times een praktijk is die ook door Amerikaanse bedrijven wordt toegepast.

    Hoe verandert DeepSeek het AI-landschap?

    Sinds eind 2022, toen OpenAI de AI-revolutie ontketende, was de algemene overtuiging dat krachtige AI-systemen alleen gebouwd kunnen worden met miljarden dollars aan investeringen in specialistische chips. Dit zou betekenen dat alleen de grootste techbedrijven – Microsoft, Google en Meta, allemaal gevestigd in de VS – de middelen hadden om toonaangevende AI te ontwikkelen. ‘Het is nu duidelijk geworden dat ook andere bedrijven, niet alleen grote spelers als OpenAI, dit soort systemen kunnen bouwen,’ verklaart Tim Dettmers, onderzoeker bij het Allen Institute for Artificial Intelligence en hoogleraar computerwetenschappen aan Carnegie Mellon University, in The New York Times. ‘DeepSeek gebruikte methoden die iedereen kan reproduceren.’

    Wei Sun, hoofdanalist AI bij Counterpoint Research, bevestigt dit op de BBC: ‘DeepSeek heeft aangetoond dat geavanceerde AI-modellen ontwikkeld kunnen worden met beperkte rekenkracht. Dit zet OpenAI, met een waardering van 157 miljard dollar, onder druk: kunnen zij hun voorsprong behouden en het hoge prijskaartje rechtvaardigen zonder substantiële inkomsten?’

    Volgens Acemoglu is de vraag nu of de Amerikaanse industrie andere, ‘nog gevaarlijkere’ blinde vlekken heeft

    Deze ontwikkeling heeft dus vooral de Amerikaanse AI-sector wakker geschud. ‘Misschien was dat ook wel nodig’, schrijft Daron Acemoglu in Project Syndicate: ‘Vóór 20 januari hielden Amerikaanse bedrijven vast aan hun traditionele aanpak van grote taalmodellen.’ Ze focusten zich volgens hem vrijwel uitsluitend op chatbots en systemen die menselijke taken moesten nabootsen en waren niet bereid alternatieven te overwegen voor de manieren waarop het AI-model werd getraind. Hoewel DeepSeeks benadering vergelijkbaar is, gebruikt het bedrijf slimmere en efficiëntere technieken. Volgens Acemoglu is de vraag nu of de Amerikaanse industrie andere, ‘nog gevaarlijkere’ blinde vlekken heeft. ‘Zien de toonaangevende Amerikaanse techbedrijven bijvoorbeeld een kans over het hoofd om modellen te maken waarin de belangen van de mens centraler staan? Ik vermoed van wel, maar de tijd zal het leren.’

    Volgens Foreign Policy valt er weinig definitiefs te zeggen over een technologierace die zich zo snel ontwikkelt. ‘De efficiëntiewinst van DeepSeek daagt bestaande aannames over de wereldwijde AI-race uit en kan de concurrentieverhoudingen onverwacht veranderen.’ Het tijdschrift verwacht dat zowel Amerikaanse als regionale spelers zich snel in de strijd zullen mengen, wat zal leiden tot meer concurrentie en meer innovatie. ‘Met meer modellen en prijspunten dan ooit is één ding zeker: de wereldwijde AI-race is nog lang niet voorbij, en veel kronkeliger dan iedereen dacht.’

  • Vijf jaar sinds covid-19: wat hebben we ervan geleerd?

    Vijf jaar sinds covid-19: wat hebben we ervan geleerd?

    Het is vijf jaar geleden dat de covid-19-pandemie uitbrak en de wereld tot stilstand werd gebracht. Hebben we er iets van geleerd?

    Dit artikel verscheen woensdag in de nieuwsbrief, exclusief voor abonnees. Wil je elke week op de hoogte blijven? Neem dan een (proef)abonnement – tijdelijk al vanaf €1,50 per maand – op 360 Magazine.

    Wat ging er mis tijdens de aanpak van covid-19?

    Vijf jaar geleden kregen we de eerste berichten over een mysterieuze griepachtige ziekte in Wuhan, China, die nu bekendstaat als covid-19. De pandemie die volgde veroorzaakte 14 miljoen doden en deed de wereldeconomie schudden, schrijft The Guardian

    Naarmate het onbekende virus zich razendsnel over de wereld verspreidde, riep het steeds meer vragen op – hoe verspreidt het zich, wie loopt het grootste risico, hoe kan ik voorkomen dat ik het krijg en hoe lang zal het duren – die de medische wetenschap niet meteen kon beantwoorden. Achteraf waren de eerste gezondheidsadviezen van het WHO zelfs onjuist, schrijft The New Scientist, dat aanhaalt dat het te lang duurde voordat de WHO erkende dat covid-19 via de lucht werd overgedragen. In maart 2020 tweette het agentschap nadrukkelijk ‘FACT: #COVID19 is NOT airborne’. Het advies van het agentschap was toen om één meter afstand te houden van anderen, oppervlakken regelmatig te desinfecteren, te voorkomen dat je je ogen, neus en mond aanraakt en een goede handhygiëne te hanteren. ‘Het was echt geen grote verrassing dat dit virus via de lucht verspreid werd’, zegt Trish Greenhalgh, hoogleraar eerstelijnsgezondheidswetenschappen aan de Universiteit van Oxford, tegen The New Scientist. ‘SARS-1 hing in de lucht. MERS zat in de lucht. Griep verspreidt zich door de lucht. Elke acute aandoening van de luchtwegen verspreidt zich door de lucht.’ 

    De communicatie was verwarrend voor veel mensen, bevestigt ook The New York Times. ‘De pandemie van het coronavirus toonde aan dat verwarrende berichtgeving de verspreiding van ziekten kan verergeren en het vertrouwen in volksgezondheidsinstellingen kan aantasten.’ Desondanks wordt ook stilgestaan bij het feit dat berichtgeving tijdens een pandemie erg ingewikkeld is. De wetenschap verandert vaak, soms van dag tot dag, en de instructies van volksgezondheidsministers – zoals: wel of niet een masker dragen? – veranderen mee. De oplossing, zeggen experts, is dat het publiek meegenomen wordt door ‘uit te leggen dat de richtlijnen die ze vandaag geven morgen kunnen veranderen – en te erkennen dat wat ze gisteren zeiden misschien verkeerd was’, aldus The New York Times.

    Veel kinderen lopen achter in hun lichamelijke ontwikkeling en kunnen bijvoorbeeld minder goed springen of knutselen

    De gevolgen van de lockdown zijn vandaag de dag nog altijd voelbaar voor veel mensen, volgens Frankfurter Allgemeine Zeitung. Experts laten er geen twijfel over bestaan dat de beperkingen vooral ernstige gevolgen hadden voor de jongeren. Vijf jaar na het opduiken van het virus zijn de negatieve gevolgen van het pandemiebeleid nog steeds duidelijk zichtbaar volgens kinderarts Ralf Moebus. ‘De kwestie houdt ons allemaal bezig.’ Veel kinderen lopen achter in hun lichamelijke ontwikkeling en kunnen bijvoorbeeld minder goed springen of knutselen. Meer kinderen hebben overgewicht. Moebus en zijn collega’s zijn het meest bezorgd over de leeftijdsgroep die tussen de tien en veertien jaar oud was tijdens de ernstigste maatregelen. Voor deze generatie is het namelijk het moeilijkst om de achterstand in te halen. ‘Achteraf zijn er veel fouten gemaakt,’ aldus Moebus. Het aanvankelijke argument dat kinderen een belangrijke rol zouden spelen in de verspreiding van het virus, bleek al snel niet te kloppen. Maar niemand reageerde: ‘De scholen bleven gesloten, zelfs nadat gevaccineerde gepensioneerden allang weer buiten waren.’

    Welke structurele problemen bracht covid-19 aan het licht?

    ‘Even leek het erop dat de komst van covid-19 zou leiden tot meer economische solidariteit’, schrijft Project Syndicate. Toen de ernst van de crisis duidelijk werd, grepen veel regeringen relatief snel in om lockdowns af te dwingen, kwetsbare bevolkingsgroepen te beschermen en op ongekende schaal fiscale en monetaire interventies uit te voeren om een economische vrije val te voorkomen. ‘Het was voor het eerst sinds mensenheugenis dat beleidsmakers beter gingen luisteren naar epidemiologen dan naar economen en mensen stelden boven winst.’ 

    Juist op het moment dat de wijdverspreide confrontatie met de dood een zachtaardige kant van de samenleving leek te onthullen ‘maakte een wetenschappelijke doorbraak abrupt een einde aan deze moreel uitzonderlijke toestand’. ‘De pandemie toonde aan dat onze huidige economische systemen, met hun focus op kortetermijnbelangen, fundamenteel slecht uitgerust zijn om om te gaan met soortgelijke crises.’ Ondertussen zijn de verschillen tussen arm en rijk alleen maar groter geworden. ‘Oxfam merkt op dat vijf miljard mensen armer zijn geworden door de pandemie, terwijl het fortuin van de vijf rijkste mannen ter wereld is verdubbeld’, schrijft het opinieplatform.

    ‘Na de uitrol van het vaccin hamsterden rijkere landen doses ervan’

    Naarmate de tijd vorderde leerde de wereld in rap tempo steeds beter hoe het virus in bedwang kon worden gehouden. De goedwerkende vaccinaties waren een zegen, maar Project Syndicate wijst erop hoe het vaccinatieprogramma de ongelijkheid in de wereld blootlegde. ‘De ongelijkheid leidde – zowel tussen landen als binnen landen – tot verhoogde wereldwijde sociale spanningen tijdens de lockdowns, waardoor de klassen- en genderstrijd werd aangewakkerd. Na de uitrol van het vaccin hamsterden rijkere landen doses ervan, terwijl miljarden mensen in armere landen maanden of zelfs jaren moesten wachten op een vaccinatie.’ Het blad noemt dit ‘vaccinnationalisme’ een ‘zowel strategische als morele blunder’. 

    Zijn we klaar voor een volgende pandemie?

    Dat er nog een keer een pandemie zal uitbreken lijkt onvermijdelijk, aldus Michael Osterholm, een epidemioloog die elke Amerikaanse president sinds Ronald Reagan heeft geadviseerd en nu directeur is van het Center for Infectious Disease Research and Policy van de Universiteit van Minnesota. ‘De pandemische klok tikt. We weten alleen niet hoe laat het is,’ zei hij eind vorig jaar tegen Bloomberg

    Sinds de coronapandemie zijn veel dingen verrassend genoeg onveranderd gebleven. ‘We zijn weer overgegaan tot de orde van de dag en hebben onze blik afgewend van de broosheid van wereldwijde toeleveringsketens die hebben geleid tot tekorten aan basisgoederen – het gevolg van “just-in-time”-productie en een te grote afhankelijkheid van geconcentreerde productiecentra in naam van de efficiëntie’, schrijft Project Syndicate. ‘In plaats van onze productienetwerken opnieuw uit te vinden met het doel ze veerkrachtiger en gedecentraliseerder te maken, zijn we opnieuw op zoek naar de goedkoopst mogelijke “wereldfabriek”.’ Ook de mensen in cruciale beroepen, die kortstondig werden beapplaudisseerd, blijven grotendeels een kwetsbare groep zonder vakbond en zonder de zekerheden van een sterk sociaal vangnet.

    Volgens The Guardian is de wereldpolitiek nog niet klaar voor een volgende epidemie. ‘Wereldleiders erkenden na covid-19 dat een nieuwe pandemie geen kwestie was van “of” maar van “wanneer” en beloofden samen te werken om de wereldwijde gezondheidssystemen te versterken. Maar de onderhandelingen over een nieuwe pandemieovereenkomst liepen vast in 2024, zelfs toen er nieuwe wereldwijde bedreigingen en noodsituaties voor de volksgezondheid werden geïdentificeerd, zoals de vogelgriep en Mpox.’ Als zich in 2025 een nieuwe pandemiedreiging voordoet, zijn deskundigen er nog niet van overtuigd dat we die beter zullen aanpakken dan de vorige. Dat is onder andere omdat er nog geen overeenkomst is gekomen om te garanderen dat armere landen toegang krijgen tot behandelingen en vaccins tegen een toekomstige pandemische ziekte. Onderzoek suggereert volgens The Guardian dat een gelijke toegang tot vaccins tijdens de coronapandemie meer dan een miljoen levens had kunnen redden.

    De wereld is nog nooit in een betere positie geweest als het aankomt op expertise en technologie

    Op andere vlakken is er meer vooruitgang geboekt. Volgens Maria Van Kerkhove, interim directeur van epidemische en pandemische paraatheid en preventie bij de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), aangehaald in The Guardian, is de wereld nog nooit in een betere positie geweest als het aankomt op expertise, technologie en datasystemen om snel een dreiging op te sporen. ‘Aan de andere kant denk ik dat het trauma dat we allemaal hebben doorgemaakt met covid, en andere wereldwijde bedreigingen zoals oorlogen en klimaatverandering, ervoor zorgen dat we absoluut niet klaar zijn om nog een pandemie aan te kunnen,’ zegt ze. 

    Ook Project Syndicate waarschuwt dat de dreiging van een nieuwe pandemie niet op zichzelf staat: ‘De nuchtere waarheid is dat bedreigingen zoals de klimaatcrisis, ongecontroleerde AI en toenemende geopolitieke spanningen, om nog maar te zwijgen van volksgezondheidsrisico’s zoals vogelgriep, oprukken.’ Het is de vraag of een volgende crisis weer overwonnen kan worden zoals dat bij de coronapandemie gebeurde. ‘Er zijn maar zoveel momenten dat de wetenschap te hulp schiet. Als dat niet gebeurt, zullen onze instellingen ons dan kunnen beschermen?’ 

    De opiniesite noemt covid-19 een enkele ‘grijze neushoorn’. ‘En dat was al genoeg om ons te verlammen. Een kudde neushoorns wordt toepasselijkerwijs een “crash” genoemd.’ 

  • Syrië na Assad. Welke kant zal het land op gaan?

    Syrië na Assad. Welke kant zal het land op gaan?

    Het regime van dictator Bashar al-Assad werd op 8 december omvergeworpen door rebellen. Wie zijn nu de baas in Syrië en hoe zullen zij regeren?

    Dit artikel verscheen woensdag in de nieuwsbrief, exclusief voor abonnees. Wil je elke week op de hoogte blijven? Neem dan een (proef)abonnement – tijdelijk al vanaf €1,50 per maand – op 360 Magazine.

    Hoe heeft de machtsovername in Syrië plaatsgevonden?

    ‘Na meer dan een jaar van onophoudelijke conflicten in het Midden-Oosten zal de verbluffende capitulatie van het Syrische regime van president Bashar al-Assad de geschiedenis ingaan als een van de grootste schokken in de regio’, schrijft Andrew Englander van Financial Times. In slechts twaalf dagen marcheerden rebellen vanuit het noorden en vervolgens het zuiden naar het hart van Damascus, waarbij ze de hoofdstad veroverden en een einde maakten aan de meer dan vijftig jaar durende dynastieke heerschappij van de Assads over het land. In minder dan twee weken bereikten ze wat tienduizenden gewapende oppositiestrijders in dertien afschuwelijke jaren burgeroorlog niet voor elkaar hadden gekregen.’

    ‘De val van Bashar al-Assad was een week geleden nog bijna ondenkbaar’, schrijft de BBC op 8 december. Op die dag maakten rebellengroepen de val van ‘tiran’ Bashar al-Assad bekend in een toespraak op de Syrische publieke televisie. ‘De eerste aanval kwam onverwachts’, aldus The New York Times. ‘Jarenlang had de islamistische groep Hayat Tahrir al-Sham zijn controle geconsolideerd in zijn bolwerk in Idlib in het noordwesten van Syrië. Op 27 november begonnen de rebellen plotseling met een snelle opmars naar het oosten, richting Aleppo, een belangrijke stad waar tijdens de lange burgeroorlog van het land enkele van de wreedste en langdurigste gevechten plaatsvonden.’ Ze namen op 30 november ‘bijna zonder weerstand Aleppo in, de op een na grootste stad van het land. Daarna Hama, en enkele dagen later de belangrijkste stad Homs. Opstandelingen rukten ook op vanuit het oosten en zuiden, zodat Damascus geïsoleerd raakte. Binnen enkele uren vielen strijders de hoofdstad binnen, de zetel van Assads macht’, schetst de Britse omroep de razendsnelle opmars. 

    ANP 515387898 1
    Een gemaskerde oppositiestrijder draagt een vlag van Hayat Tahrir al-Sham (HTS) op de binnenplaats van de Umayyad-moskee in de oude ommuurde stad Damascus, Syrië, op dinsdag 10 december 2024. – © Hussein Malla / AP Foto

    ‘Uiteindelijk trokken de rebellen de hoofdstad binnen zonder een echt gevecht te hoeven leveren. Ze passeerden verlaten militaire controleposten terwijl er berichten rondgingen over soldaten die hun uniform hadden uitgetrokken’, voegt NYT toe. Assad was inmiddels gevlucht naar Rusland, zo maakten de autoriteiten daar bekend. In een statement op Telegram van afgelopen maandag zegt Assad dat hij niet van plan was geweest om te vluchten, maar dat hij op verzoek van de Russen is geëvacueerd, zo bericht Al Jazeera.

    Wie is nu de baas in Syrië? 

    Hayat Tahrir al-Sham, wat Organisatie voor de Bevrijding van de Levant betekent, is de belangrijkste rebellengroep die het offensief aanvoerde dat leidde tot de val van president Bashar al-Assad. De groep leidt nu de overgang naar een nieuwe Syrische regering, legt The New York Times uit. Mohammed al-Bashir, een rebellenleider die is aangesloten bij Hayat Tahrir al-Sham, is benoemd tot interim-premier tot 1 maart. Al-Bashir stond eerder aan het hoofd van het bestuur in Idlib, een gebied in het noordwesten dat al jaren in handen is van de rebellen.

    ‘De staat van dienst van Hayat Tahrir al-Sham [in Idlib] kan enkele aanwijzingen geven over hoe het een veel groter gebied zal overzien. De groep handhaafde een robuuste interne veiligheidsmacht om andere militaire facties en binnenlandse critici het hoofd te bieden, wat leidde tot regelmatige protesten tegen de autoritaire methoden en de strenge gevangenisomstandigheden’, aldus de New Yorkse krant. De rebellengroepen zeiden amnestie te zullen verlenen aan lagere regeringsmedewerkers en militairen, maar beloofde hoge functionarissen van het vorige regime die betrokken waren bij martelingen en andere misstanden, op te sporen en te straffen.

    ‘We zullen de criminelen, moordenaars en veiligheids- en militaire officieren die betrokken waren bij het martelen van het Syrische volk ter verantwoording roepen,’ zei HTS-leider Ahmed al-Sharaa. Tot 2016 stond HTS bekend als Jabhat al-Nusra, de Syrische tak van Al Qaida, maar dat jaar splitste de groep zich af van de terreurorganisatie. Oprichter Ahmad al-Sharaa vocht tegen de Amerikanen als lid van Islamitische Staat (IS) in Irak onder de schuilnaam Abu Muhammad al-Jolani, aldus The Economist. ‘HTS en Al-Sharaa zweren dat ze die tijd achter zich hebben gelaten.’

    ANP 515784198 1
    Een man stapt op een beschadigd portret van de verdreven Syrische president Bashar al-Assad in de westelijke Syrische havenstad Latakia op 15 december 2024. – © Ozan Kose / AFP

    Het is nog niet gezegd dat buitenlandse mogendheden de nieuwe regering in Syrië haar gang laten gaan en de controle over het hele land laten voeren, aldus het Britse tijdschrift. Sommige buitenlandse mogendheden waren al actief in Syrië en hebben hun activiteit weer opgevoerd. ‘In het noorden botsen de aan Turkije gelieerde milities met Koerden die autonoom bestuur willen. In centraal Syrië bombarderen de Verenigde Staten IS-kampen uit angst dat de groep de jihad weer zal aanwakkeren. Israël heeft militaire uitrusting en chemische wapens vernietigd – en is de Golanhoogte binnengedrongen en heeft meer Syrisch grondgebied bezet’, somt The Economist op. Het Russische leger is begonnen met een grootschalige terugtrekking uit Syrië, bericht CNN, maar zal naar verwachting proberen om enkele belangrijke militaire bases te behouden, zoals de haven van Tartus. 

    Ook valt nog te bezien hoe HTS en de andere facties die betrokken waren bij de val van Assad, zoals het door Turkije gesteunde Syrische Nationale Leger – een verzameling milities – , de macht zullen verdelen. Maar vooralsnog werken ze samen, schrijft Financial Times. ‘Naast het risico op botsingen tussen rebellen, bestaat de vrees dat IS – dat ooit grote delen van het noorden en noordoosten van Syrië in handen had – zal proberen de chaos uit te buiten en een comeback te maken’, aldus de zakenkrant.

    Hoe zal Syrië opgebouwd worden? 

    ‘In een deel van de wereld dat geteisterd wordt door etnisch geweld en religieuze strijd, vrezen velen het ergste’, schrijft The Economist over de toekomst van Syrië na Assad. ‘De Arabische lente van 2010-2012 heeft geleerd dat landen die hun dictators hebben afgezet vaak worden overheerst door mannen die niet minder despotisch zijn. Reden temeer om te hopen op en te werken aan een betere uitkomst in Syrië.’

    Economisch gaat het niet goed met Syrië, schrijft Haaretz. ‘Bijna veertien jaar burgeroorlog heeft onbeschrijfelijke schade toegebracht aan de economie, de infrastructuur en het menselijk kapitaal.’ Volgens de Wereldbank is de Syrische economie tussen 2010 en 2023 met 84 procent gekrompen. Haaretz vervolgt: ‘Een econoom schat dat de fysieke schade in het hele land 150 miljard dollar bedraagt (…). Eind 2023 waren er naar schatting 410.000 Syriërs gedood door oorlogsgeweld, waarmee de burgeroorlog het bloedigste conflict van de eenentwintigste eeuw is. Ongeveer de helft van de vooroorlogse bevolking is naar het buitenland gevlucht of ontheemd.’

    Aan de overgangsregering van Mohammed al-Bashir nu de taak om het grondwerk te leggen voor de wederopbouw. Hun doel is om tot 1 maart ‘het land te stabiliseren door basisvoorzieningen te bieden aan burgers en een machtsstrijd tussen gewapende groepen over staatsmiddelen en ministeries te voorkomen’, aldus Al Jazeera. Daarna moet er een manier gevonden worden om de macht te delen, anders verliezen HTS en de overgangsregering hun geloofwaardigheid, waarschuwen deskundigen, en kan het geweld weer oplaaien. 

    ANP 515613002 1
    Honderden mensen verzamelden zich om de val van het 61-jarige Baath-regime te vieren na het vrijdaggebed in Hama, Syrië op 13 december 2024. – © Abdulvacit Haj Isteyfi / Anadolu

    Experts vrezen echter dat ‘HTS zal proberen met ijzeren vuist over heel Syrië te heersen. Volgens een rapport van het Syrian Network for Human Rights heeft HTS critici en tegenstanders gedwongen laten verdijwen en mensen doodgemarteld’, bericht Al Jazeera. De eerste acties van het nieuwe regime waren daarentegen gericht op verzoening.

    Geir Pedersen, de speciale gezant van de Verenigde Naties voor Syrië, zei vorige week dat HTS en andere gewapende groepen die de hoofdstad controleren ‘geruststellende verklaringen’ hebben afgegeven over de vorming van een regering van ‘eenheid en inclusiviteit’, meldt The New York Times. Hij drong er bij de gewapende groepen in Syrië op aan om burgers te beschermen en een regering te vormen die de vele etnische en religieuze gemeenschappen in het land vertegenwoordigt.

    In Aleppo, de eerste stad die door de rebellenalliantie werd veroverd toen die vorige maand met haar offensief begon, bood de HTS amnestie aan voormalige soldaten van het regime, ging de groep van deur tot deur om christelijke inwoners te verzekeren dat hun niets zou overkomen en stuurde ze de volgende boodschap naar Koerden: ‘Diversiteit is een kracht waar we trots op zijn’, schrijft The Guardian. ‘Naar verluidt heeft Al-Sharaa zelf diplomatieke inspanningen geleid om sjiitische leiders voor zich te winnen en zo belangrijke steden zonder verliezen veilig te stellen voor de rebellen’, voegt de Britse krant toe. ‘Het lijkt duidelijk dat Al-Sharaa’s focus lokaal is en zijn belang nationalistisch: het algmene welzijn van Syrië en zijn toegetakelde, getraumatiseerde, lijdende bevolking.’

    The Economist waarschuwt HTS: ‘Als Al-Sharaa probeert om Syrië permanent te leiden als een gigantisch Idlib – een soennitisch leengoed gedomineerd door de HTS – zal hij falen. Syrië zal verdeeld blijven tussen rivaliserende krijgsheren.’ Ook het Britse tijdschrift roept op tot een inclusieve regering met oog voor minderheden: ‘De essentiële voorwaarde voor een stabiel Syrië is een tolerante en inclusieve regering.’ Maar voor The Economist sluit op een positieve toon af: ‘Maar voordat we de toekomst afschrijven, moeten we even stilstaan bij de vreugde van de Syriërs over het omverwerpen van een tirannieke dynastie.’

  • ChatGPT bestaat twee jaar. Heeft AI daadwerkelijk ons leven veranderd? 

    ChatGPT bestaat twee jaar. Heeft AI daadwerkelijk ons leven veranderd? 

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar generatieve AI. Kunstmatige intelligentie zou via taalmodellen zoals ChatGPT – dat vorige week zijn tweede verjaardag vierde – de manier waarop we werken veranderen. Wat is er van die belofte terechtgekomen?

    Dit artikel verscheen woensdag in de nieuwsbrief, exclusief voor abonnees. Wil je elke week op de hoogte blijven? Neem dan een (proef)abonnement – tijdelijk al vanaf €1,50 per maand – op 360 Magazine.

    Wat is de ontstaansgeschiedenis van ChatGPT?

    ‘Vandaag hebben we ChatGPT gelanceerd, probeer ermee te praten.’ Met die woorden maakte OpenAI-oprichter en -CEO Sam Altman op X de AI-chatbot op 30 november 2022 wereldkundig. Inmiddels zijn er twee jaar verstreken. Tijd voor veel media om de balans op te maken.

    ‘Het is nog wachten op het moment dat generatieve AI een groot verschil gaat maken in hoe we ons leven leiden. Maar ze heeft de toekomst al veranderd’, schrijft nieuwssite Axios op de tweede verjaardag van ChatGPT. De AI-chatbot van OpenAI had al binnen een week na de lancering een miljoen gebruikers. ‘Met een mix van verbazing, bezorgdheid en plezier konden internetgebruikers de snelheid, de kundigheid, maar ook de fouten van de software observeren’, schrijft Les Echos. De technologie achter ChatGPT, genaamd ‘generatieve AI’, was niet nieuw, maar OpenAI’s keuze om het product toegankelijk te maken voor het grote publiek was revolutionair, aldus het Franse zakenblad. Vóór ChatGPT bestonden er al generatieve AI-modellen, zoals GPT-3, maar deze waren voornamelijk beschikbaar via moeilijk toegankelijke applicaties voor ontwikkelaars en ingenieurs. En toen kwam OpenAI met ‘een conversatiegericht AI-model dat snel een plek verwierf in het dagelijks leven en hielp bij taken van het opstellen van e-mails tot het genereren van creatieve content’, schrijft Forbes. ‘Een kleine twist die [ChatGPT] onderscheidde van andere machines en de wereld in shock bracht’, aldus El Diario.

    ‘AI-chatbots zoals ChatGPT werken met behulp van zogenaamde taalmodellen’, legt Die Zeit uit. ‘Deze statistische programma’s evalueren enorme hoeveelheden tekst van het internet en herkennen patronen en de waarschijnlijkheid dat woorden elkaar opvolgen. Op deze manier leren ze taal te begrijpen en zelf teksten te genereren. Daarom worden ze “generatieve” kunstmatige intelligentie genoemd. Vergelijkbare technologieën kunnen ook afbeeldingen, video’s of muziek genereren.’

    ‘Het vreemde was dat de mensen aan het hoofd van OpenAI nooit hadden gedacht dat ChatGPT Silicon Valley zou opschudden’

    OpenAI’s beslissing om een ​​chatbot te creëren die voor iedereen toegankelijk was, veroorzaakte een enorme toename in populariteit en interesse in de technologie. ‘Het veranderde alles’, stelt Les Echos. Ook andere techbedrijven zagen zich genoodzaakt om snel een AI-chatbot op de markt te brengen. OpenAI was niet de enige die aan een dergelijk model werkte met zulke veelbelovende resultaten. Google’s DeepMind liep al voorop op dit gebied. Maar ‘de toegankelijkheid van het model en de timing van de release veranderden het hele speelveld’.

    ‘Het enthousiasme van de beginfase maakte plaats voor een oorlog tussen bedrijven om voorop te lopen in de toepassing van dergelijke tools [AI-chatbots]. Microsoft sloot binnen de kortste keren een partnerschap met OpenAI, ontwikkelaar van ChatGPT en Dall-E, en Google kondigde al snel aan dat het binnen twee maanden zijn eigen opensourcemodellen zou lanceren’, schetst El País de ontwikkeling van de technologie.

    ‘Het vreemde was dat de mensen aan het hoofd van OpenAI nooit hadden gedacht dat ChatGPT Silicon Valley zou opschudden’, schreef The New York Times al een jaar geleden in een reconstructie van die spannende beginfase. Volgens de Amerikaanse krant bestond ChatGPT een paar weken voor de lancering nog niet als product. De werknemers van OpenAI werkten aan het veel krachtiger GPT-4, ‘maar er waren problemen. Soms spuwde de technologie haatzaaiende taal en verkeerde informatie. De ingenieurs van OpenAI bleven de lancering uitstellen.’ Uiteindelijk besloten ze om een ouder, minder krachtig, model uit te brengen ‘om de reactie van het publiek te peilen en die informatie te gebruiken om de problemen op te lossen’.

    Heeft AI de economie al ingrijpend veranderd?

    ‘Terughoudendheid is nooit de stijl geweest van Amerikaanse techbazen. Maar de ruimdenkendheid waarmee ze hun nieuwste uitvinding aanprijzen is toch ongekend’, schrijft Die Zeit. ‘“Ingrijpender dan vuur of elektriciteit,” zegt Sundar Pichai, CEO van Google. “Vergelijkbaar met de uitvinding van het internet,” zegt Satya Nadella, CEO van Microsoft. En volgens Sam Altman, CEO van OpenAI, zal AI “ongekende welvaart en rijkdom brengen”.’ Wat is er in twee jaar van deze grote woorden terechtgekomen?

    De komst van ChatGPT in 2022 leidde tot een AI-hausse, met een explosieve toename in investeringen. Alleen al van 2022 tot 2023 vervijfvoudigde de financiering in deze sector, bericht Business Insider. Tot dusver is 35 procent van alle met durfkapitaal gefinancierde startups in de VS dit jaar AI-gerelateerd, vult Semafor aan. In augustus meldde OpenAI, dat nu gewaardeerd wordt op 157 miljard dollar, dat ChatGPT 200 miljoen wekelijks actieve gebruikers had. ‘Alleen al dit jaar investeren Meta, Microsoft, Alphabet en Amazon meer dan 200 miljard dollar, waarvan een groot deel in de verdere ontwikkeling van AI. En omdat de technologie zoveel elektriciteit vereist, is Microsoft zelfs van plan om een stilgelegde kerncentrale weer in gebruik te nemen. Als iets voor wonderen teweeg moet brengen, is niets te duur’, aldus Die Zeit.

    ‘Om de hoge kosten van AI-technologie te rechtvaardigen, moet de technologie complexe problemen kunnen oplossen’

    Ondertussen is AI-chipmaker Nvidia uitgegroeid tot een van de drie hoogst op de beurs gewaardeerde bedrijven ter wereld. De CEO van het bedrijf heeft ChatGPT omschreven als het ‘iPhone-moment’ van AI, verwijzend naar het Apple-product dat een ommekeer teweegbracht in wat gebruikers van een mobiele telefoon verwachtten.

    Maar er klinkt ook twijfel. Die Zeit: ‘De productiviteit in de geïndustrialiseerde landen is gemiddeld niet merkbaar gestegen en de economie is ook niet bovengemiddeld gegroeid. Ondertussen uiten zelfs investeerders zoals Goldman Sachs,  ratingbureau Moody’s en durfkapitalist Sequoia hun bezorgdheid: “Om de buitengewoon hoge kosten van AI-technologie te rechtvaardigen,” stelt een topanalist bij Goldman Sachs, “moet de technologie complexe problemen kunnen oplossen.” Hij ziet niet in dat het daarvoor ontworpen is. In plaats daarvan is AI een speculatieve zeepbel, hoewel “het nog wel even kan duren voordat hij barst”.’

    Dus maakte de krant een rondgang langs Duitse bedrijven, groot en klein. Zo wordt in het 177-jaar oude Siemens op alle terreinen geëxperimenteerd met AI. ‘Werknemers van Siemens kunnen bijvoorbeeld vragen stellen aan een AI, die vervolgens de databases van het bedrijf voor hen doorzoekt’, legt Die Zeit uit. En met een programmeerassistent die Siemens heeft gekocht van Microsoft-dochter Github, werken programmeurs ongeveer 10 tot 20 procent sneller dan voorheen. Dit komt overeen met een vermindering van één werkdag per week. Programmeur of softwareontwikkelaar is een van de best betaalde en meest gewilde beroepen van Duitsland. ‘Bedrijven als Siemens, die tienduizenden programmeurs in dienst hebben, kunnen dus veel geld besparen met AI.’ Meer dan 77.000 bedrijven hebben de software van marktleider Github aangeschaft en naar verluidt maken meer dan een miljoen ontwikkelaars er gebruik van.

    ‘Maar hoe groot de successen ook zijn, ze zijn op zichzelf nauwelijks genoeg om de gigantische uitgaven van techbedrijven te rechtvaardigen. Dit succes moet industrie voor industrie worden herhaald. Op veel plaatsen lijkt het gebruik van AI in bedrijven echter meer op een gimmick dan op een serieuze toepassing’, aldus de Duitse krant.

    ‘Slechts 5 procent van de Amerikaanse bedrijven zegt AI te gebruiken in hun producten en diensten’

    In andere sectoren, zoals de advocatuur, leidt het gebruik van AI tot een minder groot efficiëntievoordeel, zag Die Zeit. ‘In april bleek uit een evaluatie dat hoewel een derde van de advocaten van het kantoor de chatbot dagelijks gebruikt, de software slechts één advocaat iets minder dan één uur werktijd per week bespaart. (…) “AI kan geen betrouwbare juridische beoordeling maken,”’ aldus een advocaat tegen de krant.

    Volgens Daniel Rock, een econoom die onderzoek doet naar de economische impact van AI aan de Universiteit van Pennsylvania, met wie Die Zeit sprak, is AI een basistechnologie, vergelijkbaar met de stoommachine, de pc of het internet. Rock zegt dat bedrijven in het begin veel moeten investeren om zo’n basistechnologie überhaupt toegevoegde waarde te laten opleveren. Pas na jaren zullen de investeringen lonen. Rock verwacht dat de effecten van generatieve AI pas over tien tot vijftien jaar zichtbaar zullen zijn in de economische groei of de arbeidsproductiviteit van landen.

    Ook volgens The Economist is er nog een lange weg te gaan voordat veel bedrijven productiviteitsgroei bereiken met AI: ‘Slechts 5 procent van de Amerikaanse bedrijven zegt AI te gebruiken in hun producten en diensten’. 

    Wat kunnen we nog verwachten?

    Het aanvankelijke enthousiasme over AI en de vele toepassingen lijkt wat bekoeld. ‘Slechts drie maanden na de lancering van ChatGPT presenteerde OpenAI het GPT-4-model, een kwalitatieve sprong voorwaarts ten opzichte van de eerste versie van de tool. Maar in de bijna twee jaar die sindsdien zijn verstreken, zijn er geen verdere significante ontwikkelingen geweest’, schrijft El País

    Maar veel experts zijn het erover eens dat de volgende stap AI-agenten wordt. Dat zijn AI-tools die zelfstandig kunnen functioneren en namens ons taken kunnen uitvoeren. ‘Ze zouden vliegtickets en een hotel voor ons kunnen boeken op basis van de aanwijzingen die we ze geven’, zegt een van die experts tegen de Spaanse krant. ‘Digitale butlers die hele werkstappen van gebruikers moeten overnemen’, aldus Die Zeit. ‘De toekomst wijst niet op enorme, monolithische modellen, maar op populaties van agenten die in staat zijn om mee te evolueren op basis van de omstandigheden die hen omringen,’ zegt Enrique Dans, professor innovatie aan de IE Business School, tegen El Diario. Zo’n agent zal zich dan compleet naar de voorkeuren en behoeften van een gebruiker aanpassen en voor verschillende taken zouden verschillende agenten gebruikt moeten worden.

    The Economist verwacht dat in 2025 de meest prominente doorbraken op het gebied van AI niet zullen gebeuren op de werkvloer maar op andere terreinen, ‘zoals de ontwikkeling van medicijnen (de door AI ontwikkelde medicijnen gaan misschien de derde fase van klinische proeven in) of defensie (als kunstmatige intelligentie wordt toegevoegd aan drones, die in opkomst zijn als een belangrijk wapensysteem van de toekomst)’. 

    ‘Het is de vraag of steeds grotere superclusters zich zullen blijven vertalen in slimmere chatbots’

    Om krachtigere AI-modellen te ontwikkelen, met meer rekenkracht, zijn meer energie en betere hardware vereist, iets waar massaal in geïnvesteerd wordt. Zo heeft Elon Musk voor zijn bedrijf xAI een supercluster van chips gebouwd met 100.000 chips op één plek en is hij van plan het uit te breiden naar 200.000 en mogelijk zelfs 300.000 chips. Maar er zijn steeds meer twijfels of deze aanpak wel werkt, schrijft Financial Times. ‘Het installeren van veel chips op één plek, met elkaar verbonden door supersnelle netwerkkabels, heeft tot nu toe grotere AI-modellen opgeleverd met een hogere snelheid. Maar het is de vraag of steeds grotere superclusters zich zullen blijven vertalen in slimmere chatbots en overtuigender tools voor het genereren van beelden’, beaamt The Wall Street Journal.

    De kosten van superclusters zijn hoog – stroom, koeling, et cetera – en de verbeterde prestaties van de AI-modellen lijken dit niet te verantwoorden. Een supercluster met 100.000 van de beste Nvidia-chips zou zo’n 3 miljard dollar kosten, aldus WSJ. ‘Nieuwe technische uitdagingen ontstaan ook vaak bij grotere clusters. Onderzoekers van Meta zeiden in een artikel in juli dat een cluster van meer dan 16.000 GPU’s van Nvidia te lijden had onder onverwachte storingen van chips en andere componenten terwijl het bedrijf gedurende 54 dagen een geavanceerde versie van zijn Llama-model trainde.

    Het koel houden van Nvidia-chips is een grote uitdaging nu clusters van energieverslindende chips steeds dichter op elkaar gepakt worden, zeggen leidinggevenden uit de industrie.’ 

    ‘Ilya Sutskever, vooraanstaand AI-onderzoeker, medeoprichter van OpenAI en fervent voorvechter als het gaat om superintelligente machines, vertelde onlangs aan persbureau Reuters dat de jaren van schaalvergroting voorbij zijn. Er zijn weer nieuwe ideeën nodig’, schrijft Neue Zürcher Zeitung. Want nog steeds is ‘generatieve AI als een zakrekenmachine die het in 99 procent van de gevallen goed heeft, maar in 1 procent van de gevallen fout. En je weet nooit wanneer het goed gerekend heeft. Wat is de waarde van zo’n apparaat? Eén ding is duidelijk: je zou er niet mee op de maan zijn geland’, aldus de Zwitserse krant.