Tag: bdg

  • Welk perspectief heeft Oekraïne nog na duizend dagen oorlog?

    Welk perspectief heeft Oekraïne nog na duizend dagen oorlog?

    Dinsdag duurde de Russische inval in Oekraïne al duizend dagen. Oekraïne verliest terrein, maar mag van het Westen ook langeafstandswapens gaan afvuren op Russisch grondgebied. En de onlangs verkozen president Trump heeft beloofd dat hij een deal tussen Oekraïne en Rusland zal bewerkstelligen. Is het einde van de oorlog in zicht en hoe ziet dat einde er dan voor Oekraïne uit?

    Dit artikel verscheen woensdag in de nieuwsbrief, exclusief voor abonnees. Wil je elke week op de hoogte blijven? Neem dan een (proef)abonnement – tijdelijk al vanaf €1,50 per maand – op 360 Magazine.

    Hoe wordt in Oekraïne de balans opgemaakt na duizend dagen oorlog?

    Op 19 november stond Oekraïne stil bij de duizendste dag sinds het begin van de Russische invasie. De media van het zwaar getroffen land maken de balans op en vragen zich af wat de uitkomst van het conflict zal zijn. Op televisie, op websites van kranten en op sociale media was het getal duizend dinsdag in Oekraïne overal. Nieuwszenders zenden reportages en overzichten uit met mozaïeken van schokkende beelden die proberen samen te vatten wat het land sinds 24 februari 2022 heeft doorgemaakt. ‘Duizend dagen samen. Duizend dagen Oekraïne’, schrijft president Zelensky op X. Duizend dagen oorlog en voor de Oekraïense media is er geen andere oplossing dan doorgaan.

    ‘Oekraïners herinneren zich nog steeds die vroege uren van 24 februari 2022 toen, nadat Poetin ’s nachts de zogenaamde “speciale militaire operatie” had afgekondigd, de eerste bommen en granaten in steden door het hele land begonnen te ontploffen’, aldus de krant Focus. ‘Op dat moment had het hoofd van het Kremlin de doelen van deze oorlog die hij ons aandeed aangekondigd: “demilitarisatie” en “denazificatie”, ook al waren Russische propagandisten niet in staat om duidelijk uit te leggen wat dit inhield.’

    De operatie die op 24 februari 2022 van start ging was bedoeld als ‘een replica van de Amerikaanse operatie Desert Storm’ tegen Irak in 1991. De Russische strategie ‘beoogde de vernietiging van Oekraïense commandocentra met krachtige raket- en luchtaanvallen en de snelle omsingeling van Oekraïense strijdkrachten om Kyiv aan het wankelen te brengen’, aldus het Oekraïense medium. Maar ‘de Russische blitzkrieg mislukte’. ‘Op de duizendste dag heeft de Russische Federatie minder grondgebied onder haar gezag in Oekraïne dan in de eerste maand van de grootschalige agressie.’

    ANP 492986826
    President Zelensky tijdens een bezoek aan een door een Russische aanval getroffen woonwijk in Odessa, Oekraïne, op 6 maart 2024. – © Ukrainian Presidential Press Office / AP

    ‘De Grote Oorlog’, voegt de Oekraïense versie van Radio Svoboda eraan toe, ‘demonstreerde het vermogen van Oekraïners om hun land te verdedigen, een tegenaanval in te zetten en terrein terug te winnen door zich snel aan te passen aan nieuwe realiteiten, door te leven en te werken onder constante raket- en bomaanvallen’. Maar dit alles heeft een prijs, erkent de site, en wijst erop dat de oorlog ‘15.574 burgers het leven kostte en tot 25.969 gewonden heeft geleid, hoewel de echte cijfers waarschijnlijk veel hoger liggen. En 15.059 Oekraïense burgers werden gedeporteerd of gevangengezet door de Russische bezetters.’ Ook hier wijst de site erop dat ‘de echte cijfers veel hoger kunnen liggen’. Daarnaast zijn er wereldwijd ‘6,7 miljoen [Oekraïense] vluchtelingen, waaronder 4,2 miljoen in Europa, en 3,5 miljoen ontheemden’.

    ‘We zullen lange tijd in omstandigheden verkeren waarin er noch oorlog noch vrede zal zijn’

    Deze historische datum was eveneens de aanleiding voor veel Oekraïense commentatoren om vragen te stellen over de toekomst van het conflict en van het land. Zoals militair expert Oleksandr Mojisejenko op de nieuwswebsite Glavred. ‘Duizend dagen van de “grote” oorlog tegen Rusland: hoe nu verder?’ Mojisejenko verwacht dat de gevechten in de regio Donetsk en Zaporizja, waar het Russische leger actief is, zullen doorgaan. ‘Oekraïense troepen zullen de vijand tegenhouden en hun meervoudige aanvallen afslaan, en uiteindelijk zal het Russische offensief tot stilstand komen.’ Hij voorspelt: ‘Tegen de herfst van volgend jaar zullen noch het Russische noch het Oekraïense leger in staat zijn om grootschalige operaties uit te voeren.’ In deze situatie, concludeert hij, moeten we uitgaan van een ‘pessimistisch scenario’. ‘We zullen dan lange tijd in omstandigheden verkeren waarin er noch oorlog noch vrede zal zijn, er zal niet hevig gevochten worden, maar we zullen niet in staat zijn om over vrede te onderhandelen (…). Er zal altijd een risico zijn op een terugkeer naar de Grote Oorlog.’

    Wat betekent de toestemming van de VS voor de inzet van langeafstandswapens?

    ‘De Oekraïense president heeft maandenlang hard gewerkt om dit resultaat te bereiken’, aldus het Duitse weekblad Stern. Op zondag 17 november gaf Joe Biden Oekraïne toestemming om de door de Verenigde Staten geschonken ATACMS-langeafstandsraketten te gebruiken – iets wat hij eerder had geweigerd uit angst een Russische rode lijn te overschrijden en escalatie uit te lokken. ‘De zogenaamde ATACMS-raketten hebben een bereik tot 300 kilometer en kunnen dus tot diep in Russisch grondgebied doordringen.’ Maar, vraagt Corriere della Sera, is dit nou een boodschap van de Amerikaanse president aan Vladimir Poetin of aan Donald Trump, zijn opvolger in het Witte Huis?

    ‘Het besluit van Biden is een grote verandering in het Amerikaanse beleid’, aldus The New York Times. Zijn keuze ‘verdeelde zijn adviseurs’. De komst van tienduizend Noord-Koreaanse soldaten naar de frontlinie, ‘een verrassingsbeslissing van Rusland’, motiveerde de Amerikaanse leider, stelt de Amerikaanse krant. Zijn regering ‘ondermijnt ook de intenties van Donald Trump om een vredesakkoord te bereiken dat zeer gunstig is voor Rusland’, merkt El Mundo op. ‘Waarom? Als Oekraïne erin slaagt om de gebieden die het bezet houdt in de [Russische] regio Koersk vast te houden tot 20 januari, de datum van de inauguratie van Trump en de door de verkozen president aangekondigde dag voor rechtstreekse onderhandelingen met Poetin, zal de Russische autocraat niet in staat zijn om zijn claim te handhaven om de ‘nieuwe territoriale realiteit’ op te leggen die is ontstaan na de invasie.  Een onderdeel van deze nieuwe realiteit is namelijk dat dit deel van Koersk door Oekraïne veroverd is, hoezeer Poetin het ook betreurt’, legt de Spaanse krant uit.

    ‘Poetin waarschuwde dat de NAVO een direct conflict zou aangaan als Oekraïne langeafstandsraketten zou gebruiken’

    In ieder geval is het onwaarschijnlijk dat deze raketten ‘het conflict wezenlijk zullen veranderen’, aldus The Wall Street Journal. De Russen hebben veel van hun materieel verplaatst buiten het bereik van deze raketten (ongeveer 300 kilometer) en de Oekraïners hebben er maar een paar honderd tot hun beschikking. Aan de andere kant, aldus de BBC, nu de Amerikanen het groene licht hebben gegeven, zouden de Fransen en Britten op hun beurt de Oekraïners Storm Shadow-raketten moeten laten afvuren in vijandelijk gebied. ‘In september waarschuwde Vladimir Poetin dat de NAVO een direct conflict met Rusland zou aangaan als Oekraïne langeafstandsraketten zou gebruiken om Rusland aan te vallen’, aldus de Britse media. “Deze dreigementen staan op het punt om op de proef gesteld te worden.”

    Ook de Duitsers worden voor het blok gesteld door Bidens beslissing. ‘Scholz staat nu onder druk vanwege de raketten’, aldus Bild. Maandenlang heeft de sociaaldemocratische bondskanselier van Duitsland geweigerd om Taurus-kruisraketten aan de Oekraïners te leveren, uit angst dat de Oekraïners ze op Russisch grondgebied zouden gebruiken en zo hun bondgenoot Duitsland in een openlijke oorlog met Moskou zouden meeslepen. Maar blijft, na de Amerikaanse koerswijziging, ‘het nee van de bondskanselier in de Taurus-kwestie geldig?’ De conservatieve tabloid denkt van niet. ‘Het lijkt logisch dat Duitsland snel zal volgen.’ Der Spiegel blijft echter voorzichtig: ‘Het debat [over het sturen van Taurus-raketten naar Oekraïne] zal in Duitsland waarschijnlijk opnieuw oplaaien.’

    ANP 478930665
    President Volodymyr Zelensky ontmoet president Joe Biden in het Witte Huis op 21 september 2023. – © IMAGO / Kantoor van de Oekraïense president

    De beslissing van de regering-Biden om de Oekraïners toe te staan Amerikaanse raketten te gebruiken om Rusland op zijn grondgebied te treffen is, zoals verwacht, onderwerp van veel commentaar uit Moskou. De meeste officiële commentatoren beperkten zich tot het herhalen van het standpunt van Vladimir Poetin over het onderwerp. Tijdens zijn wekelijkse briefing verwees de woordvoerder van het Kremlin, Dmitri Peskov, journalisten naar de uitleg van de Russische president, die volgens hem afgelopen herfst ’extreem duidelijk’ was. Geciteerd door het populaire dagblad Moskovski Komsomolets, zei Peskov dat het ‘duidelijk was dat de vertrekkende regering in Washington van plan is stappen te ondernemen om olie op het vuur te gooien en een verdere stijging van de spanningen uit te lokken’.

    Moskovski Komsomolets wijst ook op de verklaring van Vladimir Poetin in september, toen hij uitlegde dat het Oekraïense leger niet in staat was om deze aanvallen uit te voeren zonder de hulp van specialisten en satellietinformatie uit het Westen. En dat deze aanvallen, als ze zouden plaatsvinden, bijgevolg het onbetwistbare bewijs zouden zijn dat de NAVO rechtstreeks ten strijde trekt tegen Rusland.

    Het Russische staatshoofd zei toen dat Rusland ‘passende maatregelen’ zou nemen, maar gaf geen verdere details. In een bericht van het zakelijke nieuwskanaal RBK sprak Vladimir Djabarov, plaatsvervangend voorzitter van de commissie Buitenlandse Zaken van de Federatieraad, het hogerhuis van het Russische parlement, van een ‘ongekende maatregel’, die hij omschreef als ‘een zeer grote stap in de richting van het begin van de Derde Wereldoorlog’.

    ‘Elke keer als de situatie aan het front een ramp begint te worden voor Oekraïne, wordt er weer een “wonderwapen” tevoorschijn’

    Komsomolskaja Pravda bagatelliseert echter de militaire effectiviteit van de ATACMS-raketten, die volgens de krant ‘goed bekend is bij Russische luchtafweersystemen’. ‘Elke keer als de situatie aan het front een ramp begint te worden voor Oekraïne, wordt er weer een “wonderwapen” tevoorschijn gehaald. Dit was het geval met de Himars, de Abrams, de Leopards, de F-16’s. (…) Maar het is niet genoeg om de situatie aan het front radicaal te veranderen.’ 

    Verschillende Oekraïense media, geciteerd door The Kyiv Independent, melden inmiddels dat Oekraïne voor het eerst Amerikaanse ATACMS-raketten op Russisch grondgebied heeft afgevuurd, gericht op een wapendepot. Het Russische ministerie van Defensie heeft dit bevestigd. 

    De Russische oppositiewebsite Meduza meldde dinsdag dat Vladimir Poetin een decreet had uitgevaardigd om de Russische nucleaire doctrine te wijzigen. Volgens de nieuwe doctrine kan het gebruik van kernwapens gerechtvaardigd zijn als reactie op ‘agressie tegen Rusland en zijn bondgenoten door een niet-nucleaire staat die wordt gesteund door een nucleaire staat’. 

    The Guardian ziet dit decreet, dat ‘de drempel voor het gebruik van kernwapens verlaagt’, als een ‘waarschuwing aan de Verenigde Staten’. ‘Hoewel Rusland al maanden van plan was om zijn nucleaire doctrine bij te werken, zal de timing van Poetins decreet duidelijk gezien worden als een reactie op het besluit van Joe Biden’, schrijft het Britse dagblad.

    Wat betekent het presidentschap van Trump voor Oekraïne?

    De Oekraïense president Zelensky zei in een interview dat zaterdag werd uitgezonden door het Oekraïense kanaal Soespilne, en geciteerd door Courrier International, dat hij ‘al het mogelijke’ wilde doen om tegen 2025 met ‘diplomatieke middelen’ een einde te maken aan de oorlog in zijn land. De Oekraïense president gaf toe dat de situatie op het slagveld moeilijk was. ‘De Russische druk en opmars zijn traag maar constant’, zei hij, waarbij hij wees op de verliezen die het Russische leger de afgelopen weken heeft geleden.

    De oorlog ‘zal sneller eindigen met het beleid van dit team dat nu het Witte Huis gaat leiden’, zei Zelensky, verwijzend naar de komende Trump-regering. ‘Dit is hun aanpak, hun belofte aan hun samenleving, en het is ook heel belangrijk voor hen’, benadrukte hij.

    ANP 402806516 1
    Tweede dag van de NAVO-top in Watford, Verenigd Koninkrijk op 4 december 2019. – © i-Images / Pool / eyevine

    Zoals The Hill opmerkt, heeft het Russische leger de afgelopen weken vooruitgang geboekt in bepaalde delen van Zuidoost- en Oost-Oekraïne en bereidt het zich voor op een tegenoffensief in de Russische regio Koersk, een gebied waar Kyiv in augustus oprukte. De BBC wijst erop dat de frontlinies van de oorlog grotendeels zijn gestagneerd sinds het langverwachte Oekraïense tegenoffensief in 2023 niet de enorme territoriale winst opleverde waarop het land had gehoopt. 

    Tijdens hun telefoongesprek na de overwinning van Trump in de Amerikaanse presidentsverkiezingen sprak Zelensky volgens de Britse zender van een ‘constructieve uitwisseling’ met de verkozen president. De Oekraïense leider, die ‘al lange tijd een stormachtige relatie met hem heeft’, ‘zei niet of Donald Trump eisen had gesteld met betrekking tot mogelijke gesprekken met Rusland, maar hij zei wel dat hij niets van hem had gehoord wat in strijd was met het standpunt van Oekraïne’. Donald Trump heeft ‘altijd’ gezegd dat zijn prioriteit ligt bij het beëindigen van de oorlog, die hij ‘een aanslag op de Amerikaanse middelen in de vorm van militaire hulp aan Kyiv’ noemt, schrijft de BBC. In het algemeen hebben Donald Trump en zijn running mate, J.D. Vance, ‘ernstige twijfels geuit over de voortdurende betrokkenheid van de Verenigde Staten bij de Europese Unie’.

    ‘De nadruk op een diplomatieke oplossing komt tegen de achtergrond van zorgen over een groeiende oorlogsmoeheid’

    De Verenigde Staten ‘zijn de grootste wapenleverancier van Oekraïne’, schrijft de BBC. Tussen het begin van de oorlog en eind juni 2024 hebben ze wapens en uitrusting ter waarde van 55,5 miljard dollar geleverd of toegezegd, volgens het Kiel Institute for the World Economy, een Duitse onderzoeksorganisatie. Eerder dit jaar keurde het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden een militair hulppakket van 61 miljard dollar goed. Maar, merkt de BBC op, aan de andere kant van de Atlantische Oceaan lijkt de steun voor het bewapenen van Oekraïne ‘enigszins te zijn afgenomen’ sinds het begin van de oorlog, vooral onder Republikeinse kiezers. ‘De hernieuwde nadruk op een diplomatieke oplossing komt tegen de achtergrond van zorgen over een groeiende oorlogsmoeheid, zowel in Oekraïne als daarbuiten.’ Op vrijdag leverde een telefoongesprek tussen Olaf Scholz en Vladimir Poetin – hun eerste gesprek sinds twee jaar – kritiek op van Zelensky, die de Duitse kanselier ervan beschuldigde een ‘doos van Pandora’ te hebben geopend die alleen maar zou dienen om de inspanningen om de Russische president te isoleren te ondermijnen.

    Volgens sommige Oekraïense commentatoren biedt het presidentschap van Trump ook kansen. Zoals Volodymyr Jermolenko, filosoof en activist die wordt geciteerd op de website van de televisiezender Espresso, opmerkt: ‘Poetin heeft Oekraïne in 2014 en 2022 twee keer aangevallen, toen de Democraten aan de macht waren, omdat hij weet dat de Democraten voorstander zijn van de-escalatie en het verminderen van risico’s. Terwijl Trump degene is die de risico’s wil vergroten.’ Trump heeft een ‘onvoorspelbare, destructieve, amorele’ kant, vervolgt Jermolenko. ’Dus hij zou aansluiting kunnen vinden bij Poetin (zoals Hitler bij Stalin aansluiting vond en andersom), of helemaal niet. Het wordt een conflict tussen twee onvoorspelbare mannen die hun eigen onvoorspelbaarheid als hun grootste kracht zien.’ Het is zelfs mogelijk, erkent Jermolenko, dat Trumps ‘“sterke aanpak” (op termijn) geen compromis met Poetin betekent, maar een tegenaanval, een tegenaanval die de oorlog zal stoppen en Oekraïne veiligheidsgaranties zal geven. (…) En als onze belangen samenvallen, zal de vraag zijn of we een gemeenschappelijke sterke aanpak kunnen vinden met de Republikein en hem ervan kunnen overtuigen dat de strategische verdediging van Oekraïne bijdraagt aan de kracht van de Verenigde Staten.’

  • Hoe heeft de zaak rond Gisèle Pélicot het debat over seksueel geweld in Frankrijk beïnvloed?

    Hoe heeft de zaak rond Gisèle Pélicot het debat over seksueel geweld in Frankrijk beïnvloed?

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar Frankrijk, waar een verkrachtingszaak het land in zijn greep houdt. Wat betekent dit voor het debat over seksueel geweld in Frankrijk?

    Dit artikel verscheen woensdag in de nieuwsbrief, exclusief voor abonnees. Wil je elke week op de hoogte blijven? Neem dan een (proef)abonnement – tijdelijk al vanaf €1,50 per maand – op 360 Magazine.

    Wat zijn de hoofdlijnen van de zaak rond Gisèle Pélicot?

    In het gerechtshof van Avignon is op 2 september 2024 een proces van start gegaan dat het land op zijn kop heeft gezet. De 71-jarige Dominique Pélicot en vijftig andere mannen staan terecht voor de verkrachting van de inmiddels 72-jarige Giselèle Pélicot. Dominique Pélicot wordt ervan beschuldigd zijn toenmalige echtgenote tussen 2011 en 2020 systematisch te hebben gedrogeerd en verkracht, en via het internet mannen te hebben geronseld om zijn vrouw te misbruiken. Op 2 november 2020 werd Gisèle Pélicot door de politie geconfronteerd met beeldmateriaal dat het misbruik documenteerde. Het stel was vijftig jaar getrouwd en kreeg drie kinderen en zeven kleinkinderen. 

    Het proces is onder meer uitzonderlijk omdat Gisèle Pélicot ervoor koos af te zien van het recht op anonimiteit. ‘De schaamte is niet aan ons, maar aan hen’, verklaarde zij volgens Le Parisien, die eraan toevoegt dat de vrouw inmiddels tot feministisch icoon is verheven. Volgens The New York Times heeft Gisèle Pélicot door het publieklijk maken van de zaak ‘niet alleen een blik geworpen op haar eigen geruïneerde leven en het juridische proces rond verkrachting, maar ook op de gewone, alledaagse profielen van de beschuldigde mannen.’ De verdachten zijn tussen de 26 en 74 jaar oud. De meeste van hen hebben geen strafblad en velen van hen zijn getrouwd en hebben kinderen. 

    ANP 508682906 1
    Gisèle Pélicot arriveert op 17 september 2024 bij de rechtbank in Avignon om een zitting bij te wonen in het proces tegen haar voormalige partner, Dominique Pélicot. – © Alain Robert / SIPA

    Tot nu toe hebben vijftien mannen, inclusief Dominique Pélicot, schuldig gepleit. Volgens The New York Times betwisten de meeste andere verdachten niet dat ze seks hebben gehad met het slachtoffer, maar zeggen ze niet te hebben geweten dat het om verkrachting ging. ‘In plaats daarvan zeggen ze dat ze er door haar man werden ingeluisd voor een speelse trio-ontmoeting, en dat ze verteld werd dat Gisèle deed alsof ze sliep of een variatie daarop.’ Sinds 2 september zijn 36 van de 51 mannen voor de rechter verschenen, deze week worden acht nieuwe verdachten opgevoerd. Alle verdachten hangt een maximale gevangenisstraf van 20 jaar boven het hoofd. Het vonnis wordt 20 december verwacht.

    Welke directe maatschappelijke reacties heeft deze zaak opgeroepen?

    De zaak heeft geleid tot grootschalige steunbetuigingen. Gisèle Pélicot wordt dagelijks bij aankomst bij de rechtbank door tientallen mensen met applaus verwelkomd – een zeldzaam fenomeen bij rechtszaken, aldus Le Monde. Het applaudisseren gebeurt sinds 17 september, de dag waarop Dominique Pélicot voor het eerst werd gehoord. Het proces wordt gehouden in de Voltairezaal, de grootste in het gerechtsgebouw in Avignon, en blijkt volgens Le Monde al sinds de allereerste dag van het proces te klein voor het publiek dat erop af komt. De rechtszaal is gesloten voor het publiek, dat vanuit een aangrenzende zaal de procedure kan volgen. ‘Er kunnen zestig mensen terecht in de zaal, en elke dag staan ​​er twee keer zoveel mensen in de rij om binnen te komen – de overgrote meerderheid daarvan zijn vrouwen.’

    Halverwege september vonden er demonstraties plaats in dertig Franse steden, evenals in Brussel en Luik. Sommige demonstranten hielden borden omhoog met daarop een gestileerd portret van Gisèle Pélicot, getekend door de Belgische kunstenares Aline Dessine, die ‘uit solidariteit’ afstand had gedaan van alle rechten op de afbeelding. ‘Zolang de afbeelding wordt gebruikt om Gisèle Pélicot te steunen, kun je ermee doen wat je wilt’, vertelde ze haar volgers op het sociale media platform TikTok, volgens The Guardian. Het Engelse dagblad haalt ook acties aan in Australië, Griekenland en Oostenrijk en schrijft: ‘Sinds het proces in september begon, is er over de hele wereld solidariteit betuigd, wat duidt op de rol die ze heeft gespeeld in het opgangbrengen van een wereldwijde conversatie over seksueel geweld.’

    ANP 511627007 1
    Gisèle Pélicot, vergezeld door haar advocaten Antoine Camus en Stephane Babonneau, verlaat onder applaus van omstanders het gerechtsgebouw in Avignon. – © Christophe Simon / AFP

    In het Franse dagblad Libération verscheen een open brief, ondertekend door meer dan 260 publieke figuren, waaronder artiesten, schrijvers, politici, activisten en historici. De ondertekenaars, voornamelijk vrouwen, benadrukken dat daders van seksueel geweld uit alle lagen van de samenleving komen. ‘Vriend van de familie, vreemdeling in een bar of op straat, broer of neef, vriend, collega, professor, buurman: Alle vrouwen kunnen helaas een gezicht vinden dat hen terugbrengt naar een traumatische herinnering.’ Columnist Hélène Devynck schreef in Le Monde een open brief aan Gisèle Pélicot. ‘Of je nu op de grond zit of staat, gebroken of met opgeheven vuist, jouw rechtvaardigheid doorbreekt de schaal van straffeloosheid die hen lange tijd heeft beschermd.’ Ze eindigt de brief met: ‘Jij bent niet de enige, Gisèle, die als object werd behandeld. Ze proberen ons klein te maken, maar jouw kracht is aanstekelijk. Bedankt voor dit grote geschenk.’

    In de afgelopen decennia is er een opmerkelijke verschuiving geweest in hoe de samenleving omgaat met verkrachtingszaken, schrijft advocaat Agnès Fichot in Le Monde. Tijdens een verkrachtingszaak in Aix in 1978, een zaak die soortgelijke aandacht van de media verwierf, werden de slachtoffers vernederd, uitgescholden en verloren ze zelfs hun baan. De advocaat betoogt dat Gisèle Pelicot in de huidige Mazan-zaak juist met respect wordt behandeld en wordt gesteund door het publiek. ‘Het belangrijkste is veranderd; de kijk van de samenleving op het slachtoffer.’ 

    In de rechtszaal heeft Gisèle Pélicot aangegeven dat de steunbetuigingen haar kracht geven. ‘Als ik volhoud, is dat omdat al deze vrouwelijke slachtoffers me steunen,’ citeert The Guardian.

    Maar niet alle reacties op de zaak steunen het slachtoffer. Zo suggereerde een plaatselijke functionaris in een interview met de BBC dat het erger had kunnen aflopen, en voegde de burgemeester van het stadje Mazan, waar het slachtoffer vandaan komt, eraan toe dat ‘niemand is vermoord’. De uitspraken konden rekenen op veel kritiek. Op sociale media kreeg de hashtag #NotAllMen een korte opleving. Een defensieve reactie op de mediabehandeling van het verkrachtingsproces in Mazan, die ook werd gebruikt tijdens de #MeToo-beweging. De gebruikers van de hashtag distantiëren zichzelf hiermee van de verdachten, maar ook van het idee dat het probleem van seksueel misbruik systematisch is, aldus La Provence.

    Gaat deze zaak blijvende veranderingen teweegbrengen?

    De protesten zijn er niet alleen om steun te betuigen aan Gisèle Pélicot, maar ook om de verkrachtingscultuur, verwijzend naar een cultuur waarin seksueel geweld wordt genormaliseerd, aan de kaak te stellen. ‘Slachtoffers hoeven niet te doen wat zij deed. Ze hebben recht op bescherming van hun anonimiteit. Maar wat zij besloot te doen is heel, heel belangrijk omdat we nu niet meer het geweld kunnen negeren waartoe sommige mannen hun toevlucht kunnen nemen,’ zei een demonstrant in Parijs tegen Le Monde

    Ook het debat rondom chemische onderwerping is aangewakkerd en de zaak roept vragen op over de rol van artsen bij het opmerken van seksueel geweld. Gisèle Pélicot bezocht in de negen jaar herhaaldelijk artsen met klachten als geheugenverlies, verwardheid en gynaecologische problemen. Tijdens het proces benadrukte haar dochter het belang van het herkennen van chemische onderwerping door medische proffessionals, aangezien de signalen destijds niet werden gezien als indicaties van seksueel misbruik, aldus Le Monde

    ANP 508506018 1
    Demonstratie ter ondersteuning van Gisèle Pélicot en alle slachtoffers van seksueel geweld, op de Place de la République in Parijs, Frankrijk, op 14 september 2024. – © Alain Apaydin / ABACAPRESS.COM

    De rechtszaak heeft ook het politieke debat over wetgeving rond seksueel geweld nieuw leven ingeblazen. President Emmanuel Macron en minister van Justitie Didier Migaud hebben voorgesteld het begrip ‘instemming’ in de wet op te nemen. Het Canadese dagblad La Presse schrijft echter dat critici waarschuwen dat dit voorstel mogelijk onvoldoende bescherming biedt aan slachtoffers, aangezien het begrip ‘instemming’ volgens hen voor meerdere interpretaties vatbaar is. Ook The Guardian wijst op de kritiek van tegenstanders van de wet dat een instemmingsplicht de verantwoordelijkheid bij het slachtoffer zou leggen. In plaats daarvan roepen enkele vrouwenrechtenorganisaties op tot een allesomvattende wet tegen seksueel geweld die straffeloosheid voorkomt en bescherming biedt aan slachtoffers. Deze wet moet zorgen voor een systematisch onderzoek naar klachten over verkrachting, het seksuele verleden van slachtoffers buiten beschouwing laten en voldoende middelen bieden om daders aan te pakken en slachtoffers te beschermen.

    Vrouwenrechtenorganisaties betwijfelen of de zaak blijvende verandering zal veroorzaken. ‘Er zal een “voor” en een “na” Pélicot zijn, maar de politici, de media en het rechtssysteem zullen niet de diepgaande verandering teweegbrengen die nodig is,’ legt Anne-Cécile Mailfert, oprichter van Fondation des Femmes, aan The Guardian uit. Anne Bouillon, een advocaat gespecialiseerd in vrouwenrechten, voegt daaraan toe: ‘We hebben aanzienlijke, toegewijde middelen nodig als we het lijden van vrouwelijke slachtoffers willen verlichten, en ik heb ernstige twijfels of dit zal gebeuren in het huidige politieke klimaat.’

  • Hoe ontvouwt de techoorlog tussen de VS en China zich na de verkiezingen?

    Hoe ontvouwt de techoorlog tussen de VS en China zich na de verkiezingen?

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar de VS en China. De twee grootmachten zijn verwikkeld in een strijd om wie de meeste invloed heeft op de wereldwijde digitale infrastructuur. Welk land loopt voorop op het gebied van chips en AI en hoe zal deze techoorlog zich na de Amerikaanse verkiezingen van 5 november voortzetten?

    Dit artikel verscheen woensdag in de nieuwsbrief, exclusief voor abonnees. Wil je elke week op de hoogte blijven? Neem dan een (proef)abonnement – tijdelijk al vanaf €1,50 per maand – op 360 Magazine.

    Hoe is de techoorlog tussen de VS en China begonnen?

    ‘De VS en China zijn momenteel verwikkeld in een regelrechte techoorlog’, schreef South China Morning Post al in 2021. Het waren de hoogtijdagen van de coronapandemie, fabrieken voor chips en halfgeleiders lagen stil in China en in grote delen van Azië, de toeleveringsketen voor de technologiesector liep vast. Eens temeer werd in de VS duidelijk hoe groot de afhankelijkheid was van China, met als gevolg dat president Joe Biden exportbeperkingen naar China invoerde om de Amerikaanse chipsector te beschermen. 

    Maar de technologische wedloop tussen de VS en China begon nog eerder. ‘Analisten wijzen over het algemeen naar Made in China 2025, het tienjarige plan van Beijing om het land om te vormen van een productiehuis naar een technologische wereldmacht, als de aanleiding voor de techoorlog’, aldus SCMP. China investeert honderden miljarden dollars om een volledig Chinese toeleveringsketen op te bouwen die niet langer afhankelijk is van buitenlandse technologieleveranciers, aldus Time Magazine in 2023. De VS zagen deze ambities als een directe bedreiging voor hun eigen technologische dominantie en economische belangen en begonnen in 2018 met een blokkade van geavanceerde apparatuur voor het maken van chips naar China. 

    De VS scherpten de exportbeperkingen verder aan in 2022. Ditmaal waren de maatregelen gericht op het ‘lamleggen van de Chinese vooruitgang op het gebied van AI’, aldus Time. ‘Twee data uit 2022 zijn voorbestemd om de geopolitieke geschiedenis in te gaan. De eerste, de Russische invasie van Oekraïne op 24 februari, behoeft nauwelijks verdere uitleg. De tweede is 7 oktober 2022, toen de Verenigde Staten een nieuwe reeks exportbeperkingen invoerde’, schrijft het maandblad met enig gevoel voor drama.

    brian kostiuk S4jSvcHYcOs unsplash 1 1
    Computerchips vorment het belangrijkste strijdperk in de techoorlog tussen de VS en China. – © Brian Kostiuk / Unsplash

    In reactie op de exportbeperkingen kondigde China aan dat Chinese bedrijven die de metalen gallium en germanium exporteren – beide nodig voor het maken van chips en batterijen – voortaan een vergunning nodig hadden. ‘China is de dominante wereldwijde leverancier van beide materialen en de Chinese overheid kan nu naar eigen goeddunken de export blokkeren’, aldus Time. Hiermee ‘dreigt China beperkingen op te leggen in de bredere toeleveringsketens van mineralen. China domineert met name de winning en raffinage van zeldzame aardmetalen en heeft respectievelijk meer dan 60 en 80 procent van de wereldwijde capaciteit in handen’.

    Ook Nederland raakte betrokken bij de strijd tussen de twee grootmachten. De Nederlandse chipmachinefabrikant mag sinds 1 september 2023 geen hightechmachines meer naar China exporteren die gebruikt kunnen worden voor ‘geavanceerde militaire toepassingen’,berichtte Financial Times in 2023. ‘Als twee supermachten ruzie krijgen, kiezen de kleinere spelers een kant’, schreef de zakenkrant in een commentaar. ‘De machines van ASML domineren de chipfabricage in de wereld. (…) Het Nederlandse verbod zou echter nefaste gevolgen hebben voor Chinese chipbedrijven. Hun kansen om de meest geavanceerde chips te maken zonder machines van ASML zijn minimaal.’ 

    Ook Japan volgde. ‘De VS, Japan en Nederland leveren samen ruwweg 90 procent van alle apparatuur die wereldwijd in computerchipfabrieken wordt gebruikt. Alle drie de landen voeren nu strenge exportcontroles uit op geavanceerde apparatuur voor de productie van halfgeleiders, zodat China niet alleen geen Amerikaanse chips kan kopen, maar evenmin de apparatuur die nodig is om Chinese alternatieven te maken’, schreef Time.

    Welk land heeft op het moment de meeste invloed op de wereldwijde digitale infrastructuur?

    ‘In een groot deel van de wereld liggen Amerikaanse en Chinese [digitale] infrastructuren – datacenters, onderzeese kabels en draden die het internet ondersteunen – naast elkaar, terwijl de twee landen strijden om marktaandeel, winst en geopolitieke invloed’, schetst The Economist de situatie.

    De VS hebben een grote troef in handen met een aanzienlijke controle over de wereldwijde toeleveringsketen voor halfgeleiders. Ondanks decennialange inspanningen van de Chinese overheid en tientallen miljarden dollars die zijn uitgegeven aan “inheemse innovatie”, blijft de Chinese chipindustrie afhankelijk van de VS’, schrijft The New York Times. ‘De industrie kan alleen functioneren met Amerikaanse input,’ zegt Chris Miller, auteur van het boek Chip War en universitair hoofddocent internationale geschiedenis aan Tufts University, tegen de Amerikaanse krant. ‘Elke fabriek die ook maar een beetje mee wil met de nieuwste ontwikkelingen, maakt gedurende het hele proces gebruik van Amerikaanse onderdelen, Amerikaanse ontwerpsoftware en Amerikaans intellectueel eigendom.’ Hierdoor hebben de VS de macht in handen om de Chinese vooruitgang te remmen. 

    Deze exportcontroles zijn effectief gebleken in het beperken van de Chinese chipindustrie, maar hebben ook geleid tot bezorgdheid over de kwetsbaarheid van Taiwan, de belangrijkste producent van geavanceerde chips. Taiwan produceert bijna twee derde van alle halfgeleiders ter wereld, en meer dan 90 procent van de meest geavanceerde, aldus NYT. Mocht China het land binnenvallen, dan ‘zouden de kosten voor de wereldeconomie catastrofaal zijn’. 

    Donald Trump and Xi Jinping meets at 2018 G20 Summit 1
    Toenmalig Amerikaanse president Trump en de Chinese president Xi Jinping in 2018 tijdens de G20-top in Buenos Aires. Trump zal volgens experts eerder de confrontatie opzoeken met China dan Harris. – © Dan Scavino / Wikimedia Commons

    China heeft echter aanzienlijke investeringen gedaan in digitale infrastructuur in Azië, als onderdeel van zijn Digital Silk Road-strategie. ‘Daar is de aanwezigheid van Chinese digitale-infrastructuurbedrijven al aanzienlijk. Ongeveer 18 procent van alle nieuwe onderzeese kabels wereldwijd in de afgelopen vier jaar is aangelegd door één Chinees bedrijf (…). Alibaba’s cloudbedrijf is actief in negen Aziatische landen en Huawei heeft veel mobiele netwerken gebouwd’, aldus The Economist. De door China beheerde digitale infrastructuur kan Aziatische landen blootstellen aan spionage en sabotage.

    De Verenigde Staten hebben echter nog steeds een voorsprong op China als het gaat om de totale uitgaven aan onderzoek, niet alleen in dollars maar ook wat betreft het aandeel in de economie van beide landen. Onderzoek en ontwikkeling (R&D) vertegenwoordigden vorig jaar 3,4 procent van de Amerikaanse economie. Maar China zit op 2,6 procent en dat cijfer blijft stijgen, schrijft NYT in een artikel over de leidende positie van China in de productie van elektrische auto’s en batterijen. 

    ‘De batterijproductie is slechts één voorbeeld van hoe China geavanceerde industriële democratieën bijbeent – of voorbijstreeft – op het gebied van technologische en productietechnische vooruitgang. Het land realiseert veel doorbraken in een lange lijst van sectoren, van farmaceutica tot de productie van drones en zeer efficiënte zonnepanelen’, schrijft de Amerikaanse krant. 

    Chinese bedrijven hebben daarnaast innovatieve oplossingen gevonden op de Amerikaanse sancties. De Chinese chipfabrikant SMIC produceert nu met oude machines de geavanceerde 7-nanometer chips, waarvoor normaal gesproken ultramoderne machines nodig zijn door het productieproces te verfijnen, vertelt Antonia Hmaidi, een senior analist bij de denktank Merics, aan Neue Zürcher Zeitung. Ook hebben Chinese AI-bedrijven efficiëntere algoritmen ontwikkeld die vergelijkbare resultaten halen met minder geavanceerde hardware, aldus The Economist.

    De VS behouden een voorsprong in cruciale sectoren zoals halfgeleiders en geavanceerd onderzoek, maar China is in een snel tempo aan het inhalen. Komende jaren zullen bepalend zijn voor hoe de toekomstige technologische wereldorde vorm zal krijgen.

    Hoe zal de verkiezingsuitslag in de VS de relatie met China beïnvloeden?

    ‘De techrivaliteit tussen Washington en Beijing zal naar verwachting doorgaan en zelfs intensiever worden, ongeacht wie de Amerikaanse presidentsverkiezingen wint. Volgens analisten is de toon voor een verdere gespannen relatie tussen de VS en China al gezet’, schrijft South China Morning Post

    The Economist beaamt dit: ‘De volgende president van Amerika zal de bilaterale relatie [tussen de VS en China] in goede banen moeten leiden in een tijd waarin wederzijdse vijandigheid en wantrouwen groot zijn. Hij of zij zal zorgvuldig moeten opereren om te voorkomen dat de wereldeconomie uiteenvalt.’

    Zowel Kamala Harris als Donald Trump heeft tijdens de campagne de rivaliteit tussen de grootmachten benadrukt, ‘al geldt dat voor Harris in mindere mate’, schrijft Time Magazine in een analyse van de twee kandidaten. Maar hun voorgestelde beleidsmaatregelen lopen uiteen.

    Kamala Harris Tim Walz 53915639353 1
    De Democratische presidentskandidaat Kamala Harris op campagne in Arizone. Harris zal naar verwachting het Chinabeleid van Biden voortzetten. – © Gage Skidmore / Wikimedia Commons (edited)

    Analisten verwachten dat Harris zal vasthouden aan de ‘kleine tuin, hoge schutting’-benadering van president Joe Biden ten opzichte van China als ze wint in november, aldus SCMP. Volgens deze strategie worden strenge beperkingen opgelegd aan een paar technologieën die militair geralateerd zijn, terwijl op andere gebieden het economische verkeer gehandhaafd blijft. ‘Maar dezelfde halfgeleiders die onder exportcontroles vallen vanwege hun gebruik in geavanceerde AI-modellen, wapens en bewakingssystemen worden ook gebruikt in autonome voertuigen, 5G-telefoons en commerciële toepassingen van AI’, legt SCMP uit. 

    ‘Harris zal naar verwachting de restricties verhogen voor computertechnologieën, biotechnologie en schone technologie – gebieden die door de regering Biden zijn aangewezen als “noodzakelijk voor de nationale veiligheid”.’ 

    Trump heeft op zijn beurt opgeroepen tot importtarieven tot 60 procent op Chinese goederen, waardoor veel experts voorspellen dat Trump tijdens een tweede termijn als president eerder de confrontatie met China zal opzoeken dan Harris, aldus de krant uit Hongkong. Time Magazine wijst erop dat Trump al in 2018 een handelsoorlog startte met China door importtarieven in te voeren. Uiteindelijk leidde dat tot een deal in 2020, maar het kwaad was geschied. ‘Tegen de tijd dat Trump zijn ambt neerlegde, had zijn beleid gemengde resultaten: terwijl het bilaterale handelstekort met China daalde van 419 miljard dollar in 2018 tot 311 miljard dollar in 2020, steeg het totale Amerikaanse handelstekort tot 679 miljard dollar in 2020 – het hoogste tekort sinds 2008. De handelsoorlog heeft naar schatting bovendien 142.000 tot 245.000 Amerikaanse banen gekost.’

    Ook The Economist wijst op een fundamenteel verschil tussen de kandidaten. Harris zal volgens de krant waarschijnlijk inderdaad vasthouden aan de strategie van Biden: ‘derisking [risico’s minimaliseren] en niet ontkoppeling’. Terwijl een voormalig veiligheidsadviseur van Trump heeft verklaard dat Trump ernaar streeft de Amerikaanse economie te ontkoppelen van de Chinese economie. 

  • Is de inflatie in de Eurozone eindelijk onder controle? 

    Is de inflatie in de Eurozone eindelijk onder controle? 

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar de Eurozone, waar de inflatie voor het eerst sinds 2021 onder de 2-procentnorm is gezakt. Betekent dit ook dat het inflatiespook voorlopig is bedwongen?

    Dit artikel verscheen woensdag in de nieuwsbrief, exclusief voor abonnees. Wil je elke week op de hoogte blijven? Neem dan een (proef)abonnement – tijdelijk al vanaf €1,50 per maand – op 360 Magazine.

    Wat zijn de huidige inflatiecijfers?

    ‘De inflatie in de eurozone is vorige maand gedaald tot 1,8 procent en is daarmee voor het eerst in drie jaar onder de doelstelling van de Europese Centrale Bank (ECB) uitgekomen’, schreef Financial Times op 1 oktober naar aanleiding van de cijfers over september gepubliceerd door Eurostat, het Europese bureau voor de statistiek. Volgens het zakenblad versterkt deze laatste daling, na de 2,2 procent van augustus, ‘de verwachting van een renteverlaging’ tijdens de volgende ECB-vergadering op 17 oktober. De markten ‘verwachten dat de ECB haar rentetarieven met een kwart procentpunt zal verlagen tot 3,25 procent’, na een eerste verlaging in juni en nog een in september. De belangrijkste doelstelling van de centrale bank is prijsstabiliteit en daarom streeft ze naar een inflatiecijfer van onder de 2 procent. 

    ‘Opnieuw zijn er grote verschillen tussen de jaarlijkse inflatiecijfers voor de afzonderlijke eurolanden’

    De grote Europese economieën laten inflatiecijfers zien van minder dan 2 procent, waaronder Duitsland (1,8 procent), Spanje (1,7 procent), Frankrijk (1,5 procent) en Italië (0,8 procent). In Nederland blijft de inflatie onverminderd hoog met 3,3 procent. De inflatie in de eurozone is daarmee ‘op het laagste niveau sinds begin 2021’. Europa kende ‘een piek van 10,6 procent in oktober 2022, als gevolg van de stijging van de energie- en voedselprijzen na de inval van Rusland in Oekraïne’. 

    ‘Opnieuw zijn er grote verschillen tussen de jaarlijkse inflatiecijfers voor de afzonderlijke eurolanden’, schrijft Handelsblatt. ‘Eurostat toont een zeer hoog cijfer van 4,5 procent voor België en een zeer laag cijfer van 0,2 procent voor Ierland.’

    Waardoor is de inflatie gedaald? 

    ‘De inflatie in de eurozone is sterker gedaald dan verwacht’, aldus Handelsblatt. In een prognose van persbureau Reuters werd namelijk gesteld dat de inflatie in september op 1,8 procent zou liggen. De huidige daling is grotendeels het gevolg van dalende energieprijzen, die met 6 procent ten opzichte van vorig jaar zijn gedaald. ‘De kerninflatie, exclusief energie, voedsel en tabak, daalde licht van 2,8 procent in augustus naar 2,7 procent in september. De inflatie in de dienstensector, een belangrijke indicator van de binnenlandse prijsdruk, bleef echter hoog op 4 procent, iets lager dan de 4,1 procent in augustus,’ schrijft FT.

    charlotte venema 2OxSJVGE5zM unsplash 1
    Uitzicht op de Europese Centrale Bank en de skyline van Frankfurt. – © Charlotte Venema / Unsplash

    Jörg Krämer, hoofdeconoom van de Duitse Commerzbank, tegen Handelsblatt: ‘Het was duidelijk dat de inflatie ver onder de grens van 2 procent zou dalen door de daling van de energieprijzen. Het is echter opmerkelijk dat de inflatie ook zonder de volatiele prijzen voor energie en voedsel is gedaald.’

    Naast lagere energieprijzen hebben hogere leenkosten ook geholpen om de inflatie te bedwingen, schrijft The Economist. Wereldwijd hebben centrale banken hun rentes verhoogd, waardoor lenen op de kapitaalmarkt duurder werd en bedrijven minder gingen investeren. Het gevolg hiervan was dat er minder geld in omloop kwam en de vraag naar producten en diensten daalde. Ook is na de coronapandemie het aanbod van veel producten en diensten weer gestegen, waardoor de prijzen stabiliseren, zo benadrukt columnist Frank Wiebe van Handelsblatt. ‘De daling van de inflatie is misschien minder een succes voor de centrale banken dan ze willen doen geloven.’

    Waardoor zouden de prijzen weer omhoog kunnen schieten?

    The Guardian waarschuwt dat de inflatie zomaar weer zou kunnen gaan stijgen, nu wereldwijde toeleveringsketens onder druk staan door conflicten, stakingen en problemen op belangrijke vaarroutes voor de internationale scheepvaart. Een daling in het aanbod zorgt immers voor stijgende prijzen. 

    ‘Scheepvaartmaatschappijen worden geconfronteerd met talloze problemen, van het conflict in het Midden-Oosten en de droogte in Midden-Amerika [waardoor er problemen zijn met het Panamakanaal] tot stakingen in de VS, en bedrijven vinden het moeilijker – en duurder – om voorraden te vervoeren’, aldus de Britse krant. 

    Laten we eerst kijken naar het Midden-Oosten. De oplaaiende conflicten in het Midden-Oosten hebben al hun impact op het handelsverkeer via de Rode Zee. Het verkeer via deze belangrijke scheepvaartroute is met twee derde gekelderd sinds de aanvallen op schepen door Houthi-rebellen vorig jaar begonnen. Hiervoor was de route goed voor 12 procent van alle wereldwijde handel, aldus The Guardian.

    ANP 485629298
    Een boot met Houthi-strijders verlaat de haven van Al-Salif aan de Rode Zee. – © Yahya / Arhab / EPA

    Veel bedrijven, waaronder grote rederijen als Maersk, laten de route vrijwel volledig links liggen en kiezen in plaats daarvan om via de Kaap de Goede Hoop te varen, wat de reis tien dagen langer maakt en aanzienlijke kosten met zich meebrengt.

    Een nieuwe opflakkering van de spanningen in het Midden-Oosten in de afgelopen dagen heeft de vrees doen ontstaan dat nog meer schepen de route zullen mijden, maar Peter Sand, hoofdanalist bij het platform voor scheepvaartanalyse Xeneta, zegt tegen de Britse krant dat de laatste escalatie een kleinere impact zal hebben, omdat de meeste containerschepen de Rode Zee al mijden. Hij waarschuwt echter dat ‘een verdere verslechtering van de politieke situatie betekent dat een grootschalige terugkeer van containerschepen naar de Rode Zee verder uit het zicht lijkt’.

    ‘Beleidsmakers en beleggers moeten zich bewust zijn van het risico dat inflatie niet snel saai wordt’

    Ook op die andere belangrijke vaarroute, het Panamakanaal, zijn er problemen. Het verkeer door de vaarweg die de Atlantische Oceaan met de Grote Oceaan verbindt ‘is gedaald nadat een droogteperiode de exploitant eerder dit jaar dwong om het aantal schepen dat erdoorheen kon varen te verlagen van 36 naar 20 per dag’, bericht The Guardian

    Volgens The Economist is een dreigende handelsoorlog ook een mogelijke factor die de inflatie omhoog zou kunnen stuwen. ‘Donald Trump heeft een algemeen tarief van 10 procent beloofd als hij terugkeert in het Witte Huis (…). De heffing en eventuele vergeldingsmaatregelen van China zullen de importkosten opdrijven.’ Ook wijst het zakenblad naar klimaatverandering en toenemende investeringen in groene infrastructuur als een reden voor stijgende prijzen van grondstoffen. Voor de energietransitie zijn namelijk veel materialen nodig. 

    ‘Beleidsmakers en beleggers moeten zich bewust zijn van het risico dat inflatie niet snel saai wordt,’ stelt ook Tomasz Wieladek, Europees hoofdeconoom bij T. Rowe Price in Financial Times.

  • De autoritaire leider van Bangladesh is afgezet. Maar brengt dat ook democratie?

    De autoritaire leider van Bangladesh is afgezet. Maar brengt dat ook democratie?

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar Bangladesh, waar studentenprotesten onlangs uitmondden in het afzetten van premier Sheikh Hasina. Hoe kan het land ervoor zorgen dat de revolutie tot een duurzame democratie leidt?

    Buiten de grenzen is exclusief voor abonnees. Heb je deze nieuwsbrief doorgestuurd gekregen en wil je blijven lezen? Neem dan een (proef)abonnement – tijdelijk al vanaf € 1,50 per maand – op 360 Magazine.

    – Redacteur Joep Harmsen

    Hoe zijn de protesten ontstaan in Bangladesh?

    ‘De ondergang van de schijnbaar meest onvermurwbare alleenheersers voltrekt zich vaak met een buitengewone snelheid. Dat geldt ook voor Sheikh Hasina van Bangladesh’, schrijft Financial Times over de afgezette premier. Hasina leidde de afgelopen vijftien jaar – en in de afgelopen 28 jaar in totaal twintig jaar – de regering van het Zuid-Aziatische land. Maar op 5 augustus, na weken van studentenprotesten – en hardhandig optreden van de veiligheidstroepen waarbij honderden doden vielen –, ontvluchtte ze haar woonplaats Dhaka per helikopter. Hoe kwam de val van ‘de IJzeren Dame’ van Bangladesh, zoals Nikkei Asia haar noemt, tot stand? 

    Studenten aan de universiteit van Dhaka begonnen begin juli te protesteren tegen een quotawet die bijna een derde van de overheidsbanen toekende aan de familieleden van mensen die vochten voor onafhankelijkheid in 1971. De kritiek was dat dit systeem vooral baantjes opleverde voor aanhangers van de partij van Hasina. 

    18 miljoen Bengalezen tussen de 15 en 24 jaar zijn werkloos, studeren niet en volgen ook geen andere opleiding

    De bij aanvang vreedzame protesten escaleerden door het gewelddadige optreden van de regering. Door de verontwaardiging over het overheidsgeweld bleven de protesten doorgaan ondanks het feit dat het hooggerechtshof de quotawet nietig verklaarde. De antiregeringsbeweging in het Zuid-Aziatische land met ongeveer 170 miljoen inwoners trok mensen uit de hele samenleving aan – waaronder acteurs en muzikanten – en werd geleid door jonge Bengalezen, zoals The Guardian in een artikel over de demonstranten schrijft. 

    Een van de dieperliggende oorzaken van de onvrede onder studenten in Bangladesh is de massawerkloosheid. 18 miljoen Bengalezen tussen de 15 en 24 jaar zijn werkloos, studeren niet en volgen ook geen andere opleiding, bericht Le Monde. Aanvankelijk eisten de studenten gelijke kansen, maar in plaats van naar hen te luisteren, gooide de premier olie op het vuur. Sheikh Hasina noemde de demonstranten razakars, de ‘collaborateurs’ die tijdens de onafhankelijkheidsoorlog samenwerkten met Pakistan. Deze beledigingen gingen gepaard met brute repressie. Een video van de dood van Abu Sayed, een 25-jarige student, op 16 juli ging viral. Hij stond in zijn eentje voor de politie en opende zijn armen in een gebaar van verzet. Het eerste schot raakte hem in de borst en er volgden meer schoten. Volgens de VN zijn er sinds half juli meer dan 650 mensen omgekomen en volgens de interim-regering lopen 625 mensen kans hun gezichtsvermogen te verliezen omdat ze zijn geraakt door rubberen kogels.

    ANP 505269305 1
    Protesterende studenten vieren feest in Dhaka nadat bekend is dat premier Sheikh Hasina het land heeft ontvlucht. – © Abu Sufian Jewe / Middle East Images / ABACAPRESS.COM

    De demonstranten vonden ook dat er een gebrek aan democratie was. Het militaire bewind van de jaren tachtig werd in 1991 weliswaar vervangen door een democratisch systeem waarin de Awami League van Hasina en de Bangladesh Nationalistische Partij (BNP) van haar rivaal Khaleda Zia elkaar afwisselden, maar beide partijen werden daarna in verband werden gebracht met corruptie en politiek geweld. Volgens Subho Basu, universitair hoofddocent geschiedenis en klassieke studies aan de McGill University en auteur van het boek Intimation of Revolution: Global Sixties and the Making of Banglades, vonden er sinds 2014 herhaaldelijk schijnverkiezingen plaats waarbij de ‘oppositie ofwel werd geboycot ofwel werd gereduceerd tot een kansloze minderheid’. ‘En dus werden de mensen ongeduldig,’ zegt Basu tegen The New Yorker

    ‘Sheikh Hasina kon aan de macht blijven omdat ze aanzienlijke hoeveelheden buitenlands geld leende, voornamelijk van China, maar ook van Japan,’ vervolgt hij. ‘Dit heeft geleid tot grote infrastructuurprojecten en economische groei – ondanks plundering en massale corruptie – maar onlangs werd de inflatie een zeer belangrijk probleem en daalde het groeitempo. Dat was de achtergrond waartegen de huidige studentenopstand plaatsvond.’

    Wie zitten er in de interim-regering?

    De katalysator voor de omverwerping van Sheikh Hasina was het besluit van de veiligheidstroepen om niet verder te schieten op de demonstranten’, schrijft Financial Times. ‘De steun van het leger was lange tijd van vitaal belang geweest voor haar bewind.’ De gesprekken over het vormen van een interim-regering hebben dan ook plaatsgevonden onder leiding van legerleider Waker-uz-Zaman en president Mohammed Shahabuddin – het presidentschap is voornamelijk een symbolische functie in Bangladesh. Naast het leger namen ook organisatoren van de studentenprotesten die Hasina van de macht hielpen verdrijven, prominente mensen uit het zakenleven en leden van het maatschappelijk middenveld deel aan de gesprekken.

    Zij kondigden al op 7 augustus aan dat Muhammad Yunus werd aangesteld om de interim-regering te leiden. ‘Yunus , bekend als de “bankier van de allerarmsten” en al lange tijd criticus van de afgezette Sheikh Hasina, zal optreden als waarnemend premier totdat er nieuwe verkiezingen worden gehouden’, schrijft The Guardian in een profiel. Volgens de Britse krant schoven de studentenleiders die de protesten organiseerden Yunus naar voren als premier. Yunus was op dat moment in Parijs, waar hij de organisatie van de Olympische Spelen adviseerde.

    Yunus, politiek tegenstander van Hasina, noemde haar aftreden de ‘tweede bevrijdingsdag’ van het land

    De 84-jarige Yunus is een bekend criticus en politiek tegenstander van Hasina. Hij noemde haar aftreden de ‘tweede bevrijdingsdag’ van het land (de eerste is de onafhankelijkheid van Pakistan). Hasina noemde hem op haar beurt ooit een ‘bloedzuiger’. In januari werd Yunus veroordeeld voor het overtreden van de arbeidswetgeving in Bangladesh in een proces dat door zijn aanhangers als politiek gemotiveerd werd geschetst. Yunus, econoom en bankier van beroep, kreeg in 2006 de Nobelprijs voor de Vrede voor zijn pionierswerk op het gebied van microkrediet om verarmde mensen, vooral vrouwen, te helpen. Hij heeft miljoenen mensen uit de armoede gehaald.

    Op 8 augustus werden Yunus en zijn kabinetsploeg beëdigd, bestaande uit ministers afkomstig uit het maatschappelijk middenveld, inclusief twee studentenleiders. Nahid Islam, een van de studenten die nu kabinetslid is, zei tegen The New York Times dat hij onder het bewind van Hasina geblinddoekt en gemarteld is door veiligheidstroepen. ‘De portefeuille van Islam riekt naar gerechtigheid – hij heeft de leiding over het ministerie van Informatietechnologie, terwijl Hasina het internet had afgesloten om te proberen de beweging de pas af te snijden’, schrijft de Amerikaanse krant.

    The Prime Minister Shri Narendra Modi and the Prime Minister of Bangladesh Smt. Sheikh Hasina arrived at Hyderabad House in New Delhi on June 22 2024 1 1
    Sheikh Hasina bij een bezoek op 22 juni aan de Indiase premier Narendra Modi. Na haar afzetting vluchtte Hasina naar India. © Kantoor van de minister-President van India / Wikimedia Commons

    Asif Mahmud, de andere studentenleider die zitting neemt in de interim-regering, is met 26 jaar het jongste kabinetslid; hij leidt het ministerie van Sport en Jeugd. Le Monde interviewde hem kort na zijn aantreden: ‘Een paar dagen eerder ging deze student taalkunde samen met honderdduizenden van zijn medeburgers de straat op in Dhaka om het aftreden te eisen van premier Sheikh Hasina.’ Tegen de Franse krant vertelde Mahmud: ‘We willen de natie opnieuw opbouwen door onrecht te bestrijden. (…) De regering van Sheikh Hasina moest weg en het fascistische systeem moest worden afgeschaft.’

    In de regering zitten ook een hindoe en een vertegenwoordiger van de Chakma-gemeenschap, een minderheid uit de regio Chittagong Hill Tracts, evenals mensenrechten- en vrouwenrechtenactivisten.

    Kan Bangladesh het pad van de democratie inslaan?

    In een ingezonden stuk in The New York Times schrijft de Bengalees-Britse schrijver Tahmima Anam dat ze hoopvol is over de machtswisseling in Bangladesh, maar vreest dat fouten uit het verleden worden herhaald. ‘Er is nooit een gezonde relatie geweest tussen de mensen die aan de macht zijn en degenen die zich tegen hen verzetten. Partij werd altijd boven land geplaatst. Dit is een vloek geweest, waardoor solide democratische instellingen niet tot bloei konden komen in Bangladesh en waardoor onze politiek verdeeld en haatdragend was en doorspekt met geweld en tegengeweld.’

    Anam legt uit waarom ze desalniettemin hoopvol is: ‘De taferelen in Bangladesh zijn opwindend en inspirerend. Nadat ze hun kameraden gedood zagen worden, hebben bevlogen universiteitsstudenten letterlijk de straten heroverd, het verkeer geregeld, trottoirs schoongemaakt en prachtige muurschilderingen gemaakt. Ze vertegenwoordigen een politieke beweging die iets nieuws en anders biedt dan de twee partijen die de afgelopen drieënvijftig jaar de macht hebben gemonopoliseerd. Hun eisen gaan over rechtvaardigheid en het beëindigen van corruptie en dynastieke politiek. Overal waar je kijkt, gloort hoop.’

    ‘Het voelt goed dat we eindelijk opgeleide mensen hebben die onze regering leiden’

    Veel studenten zijn evenenees hoopvol over de machtswisseling. Zo vertelt de negentienjarige student Zahin Ferdous aan The Guardian: ‘Het voelt goed dat we eindelijk opgeleide mensen hebben die onze regering leiden.’ Sommige studenten vrezen echter dat bij nieuwe verkiezingen de BNP, de voormalige oppositiepartij die ook wordt geassocieerd met corruptie en geweld, de grootste zou worden. ‘We hebben dit regime verdreven en zullen dat opnieuw doen als de nieuwe leiders niet aan onze verwachtingen voldoen. Ik hoop dat toekomstige partijen in gesprek zullen gaan met studenten en het maatschappelijk middenveld om te voorkomen dat fouten uit het verleden worden herhaald,’ zegt de vijfentwintigjarige student Tamanna Islam tegen de Britse krant.

    Anam is daarnaast bang dat nieuwe leiders zich niet in bedwang kunnen houden: ‘Sinds de interim-regering de macht heeft overgenomen, zijn Awami League-politici, voormalige ministers en rechters, geleerden, advocaten en zelfs journalisten die de kant van het oude regime kozen, gearresteerd en aangeklaagd voor moord. Het lijdt geen twijfel dat er misdaden zijn gepleegd in naam van de regering van Hasina. Deze moeten eerlijk en volgens de wet worden berecht.’

    Muhammad Yunus cropped 1
    Bankier en econoom Muhammad Yunus ontving in 2006 de Nobelprijs voor de Vrede. Voordat hij gevraagd werd om de interim-regering van Bangladesh te leiden was hij al een uitgesproken criticus van Hasina en werd hij door haar regime vervolgd. – © University of Salford Press Office / Wikimedia Commons

    The Guardian bericht over geweld sinds de machtswisseling: ‘Het politieke geweld dat de Bengaalse politiek lange tijd heeft geteisterd, keerde onmiddellijk terug na het aftreden van Hasina, en bracht de demonstranten nog eens in herinnering waarom ze zo graag wilden breken met het oude systeem.’ Tevens hebben er aanvallen plaatsgevonden op de hindoeminderheid in het land. 

    Anam sluit af met een hoopvolle opdracht: ‘Bengalezen hebben de kans om een einde te maken aan de giftige politieke cultuur die hun land ervan heeft weerhouden zijn volledige potentieel te verwezenlijken en om een nieuw verhaal te schrijven – een verhaal dat vasthoudt aan het verleden en tegelijkertijd naar de toekomst kijkt.’

    ‘De volgende prioriteit van Yunus is om de politiek van Bangladesh nieuw leven in te blazen’

    Ook The Economist heeft een aanbeveling voor Bangladesh en zijn nieuwe premier: ‘De volgende prioriteit van Yunus is om de politiek van Bangladesh nieuw leven in te blazen. Daarvoor volstaan nieuwe verkiezingen niet. De rechtbanken en andere democratische instellingen van het land moeten worden hersteld. De invloed van politieke partijen op universiteiten – lange tijd een bron van onrust – moet worden ingeperkt. En nieuwe politieke krachten moeten tijd en ruimte krijgen om zich te organiseren. Zonder deze stappen zouden nieuwe verkiezingen gemakkelijk in de kaart kunnen spelen van islamistische groeperingen of een gehergroepeerde BNP, die ook te lijden heeft onder corruptie.’

    Het is vooralsnog onzeker wanneer er nieuwe verkiezingen zullen worden gehouden. Het tijdspad voor de volgende verkiezingen moet nog worden vastgesteld. Eerder nam een waarnemende regering gedurende ongeveer twee jaar het roer over terwijl er intense conflicten tussen de partijen woedden en het wantrouwen van het publiek ten opzichte van politici hoogtij vierde’, schrijft Nikkei Asia.

  • Waar komt de onvrede in Kenia vandaan?

    Waar komt de onvrede in Kenia vandaan?

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar Kenia, waar al wekenlang protesten plaatsvinden tegen de regering. Wat willen de demonstranten? En hoe heeft het politiegeweld bij de protesten zo uit de hand kunnen lopen?

    Buiten de grenzen is exclusief voor abonnees. Heb je deze nieuwsbrief doorgestuurd gekregen en wil je blijven lezen? Neem dan een (proef)abonnement – tijdelijk al vanaf € 1,50 per maand – op 360 Magazine.

    Wat was de aanleiding van de protesten?

    ‘De protesten zijn teruggekeerd in de straten van Kenia, nu het land de laatste fase bereikt van de slowmotionrevolutie die in Kenia al meer dan veertig jaar plaatsvindt. Uit woede over de arrogantie van de staat, corruptie en jarenlange verwaarlozing van hun behoeften, zoals nu blijkt uit de belastingvoorstellen, is een nieuwe generatie de strijd aangegaan’, schrijft de Keniaanse journalist Patrick Gathara op de website van Al Jazeera over de protesten die Kenia al wekenlang in hun greep houden. 

    De directe aanleiding voor de massale demonstraties was een reeks belastingverhogingen die de hoge staatsschuld van het Afrikaanse land omlaag moest brengen. ‘Kenia loopt volgens het Internationaal Monetair Fonds groot risico om in de schuldencrisis te raken, meer dan een derde van de inkomsten gaat op aan rentebetalingen’, schrijft The Guardian. Er werden heffingen voorgesteld op basisproducten zoals brood en suiker, belastingverhogingen op luiers, maandverband en mobiel betaalverkeer, en een belasting op auto’s. Veel jonge Kenianen, die al moeite hadden om rond te komen, spraken zich online uit tegen de wet. 

    Het verzet mondde op 18 juni uit in straatprotesten, die op sociale media werden georganiseerd onder de hashtag #RejectFinanceBill2024. Sindsdien zijn minstens 41 demonstranten gedood door de politie. Op 25 juni bestormden demonstranten zelfs het parlementsgebouw in Nairobi, waarbij ze ramen ingooiden en brandstichtten. President William Ruto kondigde op 26 juni tot ieders verrassing aan dat hij het wetsvoorstel niet zou ondertekenen. Een overwinning voor de demonstranten, maar de protesten gingen door en velen eisten zijn aftreden. Om de gemoederen tot bedaren te brengen, ontsloeg Ruto op 11 juli zijn volledige ministersploeg. Alleen buitenlandminister Musalia Mudavadi mocht aanblijven, bericht The New York Times. Maar het blijft onrustig in het Oost-Afrikaanse land.

    ANP 502117032 1
    De Keniaanse president William Ruto houdt een toespraak in Nairobi, Kenia, op woensdag 26 juni 2024. Hij verklaart dat hij de voorgestelde nieuwe belastingwet niet zal ondertekenen. – © AP Photo / Patrick Ngugi

    ‘De recente protesten in Kenia zijn een waarschuwing dat het Internationaal Monetair Fonds (IMF) faalt’, duidt het Keniaanse dagblad The Star. Tijdens de protesten hielden demonstranten borden omhoog waarop stond: ‘Kenia is niet de laboratoriumrat van het IMF’, meldt The Voice of America. Kenia heeft een binnenlandse en buitenlandse schuld van 80 miljard dollar. De schuld bedraagt 68 procent van het bbp, ruim boven het door de Wereldbank en het IMF aanbevolen maximum van 55 procent. De belastingverhogingen in Ruto’s impopulaire wetsvoorstel waren bedoeld om wanbetaling te voorkomen en kwamen na een akkoord tussen Kenia en het IMF over een uitgebreid hervormingspakket.

    Andere oorzaken zijn het falen van de regerende klasse om de corruptie aan te pakken, de overheidsfinanciën op verantwoorde wijze te besteden en een economie te beheren die banen produceert en de levensstandaard van de jonge Keniaanse bevolking verbetert, aldus de Amerikaanse nieuwswebsite. 

    Maar om de protesten in Kenia echt te doorgronden moeten we volgens Patrick Gathara teruggaan in het verleden. Ondanks mooie beloften van democratische hervormingen door de politici uit de generatie van de ouders van de huidige demonstranten en uit de generatie van de onafhankelijkheid van Kenia in 1963, ontbreekt het de huidige generatie aan economische zekerheid en zeggenschap. ‘Hun ogen zijn strak op de toekomst gericht, niet op het verleden, en hun horizon is noodzakelijkerwijs veel breder’, schrijft Gathara op Al Jazeera

    ‘De protesten gaan erom dat we nog steeds willen leven, dromen, bouwen en hopen als Kenianen’, schrijft journalist Kevin Mwachiro op The Elephant, verwijzend naar de vele jonge mensen in Kenia die niet naar het buitenland willen te hoeven emigreren – mochten ze daar de middelen en de mogelijkheden voor hebben – voor een kans op een betere toekomst. ‘Ze willen een betere toekomst en ze weten dat dit hun moment is.’

    Wat is de omvang van het politiegeweld tijdens de protesten?

    ‘Eén activist werd meegenomen terwijl hij een bijeenkomst organiseerde waarop bloed werd gedoneerd voor gewonde demonstranten. Een ander vertelde dat hij werd meegenomen toen hij na middernacht thuis aan het werk was, terwijl zijn vrouw en drie kinderen sliepen. Een derde zei dat hij was geslagen en geblinddoekt voordat hij in de kofferbak van een auto werd gegooid.’ Zo opent The New York Times een artikel over het politiegeweld tijdens de protesten, waarbij 41 Kenianen werden gedood. ‘Ze zeiden allemaal dat ze de afgelopen twee weken in Kenia waren opgepakt door veiligheidstroepen van de overheid, nadat ze zich hadden uitgesproken tegen een omstreden wetsvoorstel om de belastingen in het door geldnood geplaagde Oost-Afrikaanse land te verhogen.’

    ANP 502187005 1
    Politieagenten in oproeruitrusting treden hard op tijdens de aanhoudende protesten in Nairobi, Kenia,. 27 juni 2024. – © Daniel Irungu / PA

    Ten minste 32 mensen, waaronder activisten en gezondheidswerkers, zijn ontvoerd of willekeurig vastgehouden, volgens interviews van The New York Times met mensenrechtenwaarnemers en tientallen activisten, waaronder vijf die vertelden dat ze gevangen waren genomen. Sommigen spraken op voorwaarde van anonimiteit omdat ze vergelding vreesden. ‘Voor veel Kenianen doen de recente ontvoeringen denken aan het autoritaire bewind van Daniel arap Moi, wiens 24 jaar aan de macht, van 1978 tot 2002, werden getekend door corruptie, ontvoering van tegenstanders, marteling en buitengerechtelijke executies.’

    President William Ruto lijkt vierkant achter het optreden van de politie te staan. Zo noemt hij de demonstranten ‘gevaarlijke criminelen’ en ‘verraders’. Hij heeft zelf het leger ingezet om de protesten neer te slaan. Over de verdwijningen zegt Ruto dat alle vermisten ‘in hechtenis zijn en dat de arrestanten die al verhoord zijn weer zijn vrijgelaten’. Toch zijn er nog steeds Kenianen die deelnamen aan de protesten vermist. Bij protesten vorig jaar zouden veiligheidsdiensten al verantwoordelijk zijn voor 136 buitengerechtelijke executies in Kenia. Velen van de slachtoffers stierven in politiehechtenis, schrijft de Amnesty International in een rapport

    ‘Voor veel jonge Kenianen is de prijs van protesteren hoog’, schrijft The New York Times. Ten minste één activist, met wie de Amerikaanse krant sprak, vertelde dat ze seksueel misbruikt werd. ‘Anderen kregen te horen dat hen en hun familie iets zou worden aangedaan als ze zich publiekelijk zouden uitspreken over wat er was gebeurd. Ze werden allemaal ondervraagd over wie hun leider was en wie de antiregeringsprotesten financierde.’

    Een andere activist met wie de Amerikaanse krant sprak, vertelde dat hij de opdracht kreeg om de namen van andere activisten te delen. Zijn ondervrager zou hebben gezegd: ‘Als je je wilt blijven uitspreken over dit wetsvoorstel en de regering, kun je het beste in het buitenland asiel aanvragen.’

    Hoe komt Kenia aan zo’n grote staatsschuld?

    ‘Ondanks Kenia’s democratische instellingen, transparante verkiezingen, onafhankelijke rechtspraak, vrijheid van meningsuiting en een levendig maatschappelijk middenveld, ondermijnen de gekozen regeringen systematisch de sociale en economische eisen van de Keniaanse bevolking – niet zozeer omdat die regeringen het mandaat dat ze van de kiezers hebben gekregen willen negeren, maar omdat ze te maken hebben met financiële druk vanuit het buitenland die hen dwingt om prioriteit te geven aan de buitenlandse schuldendienst en de financiële behoeften van schuldeisers en buitenlandse investeerders’, schrijft econoom Fadhel Kaboub in The Guardian

    In 2019 gebruikte Kenia 19 procent van zijn exportinkomsten om de buitenlandse schuld af te lossen; nu is dat cijfer opgelopen tot bijna 50 procent, aldus Kaboub. Maar hoe komt het Oost-Afrikaanse land aan zo’n grote staatsschuld?

    ANP 503614234 1
    In Nairobi, Kenia, trokken demonstranten op 16 juli richting het parlementsgebouw om te protesteren tegen de overheid. – © Gerald Anderson / Anadolu

    Volgens politiek analist Nanjala Nyabola is de Keniaanse staatsschuld de pan uitgerezen doordat de vorige regering, waar de huidige president deel van uitmaakte, tien jaar lang veel te veel geld had uitgegeven aan ‘onverstandige infrastructuurprojecten die veel meer kostten dan begroot, slecht werden uitgevoerd en achterliepen op schema’. Ook heeft Ruto zijn ministersploeg uitgebreid met vijftig zogenoemde chief administrative secretaries, een soort staatssecretarissen, en kregen zijn vrouw, de vrouw van de vicepresident en de vrouw van de kabinetssecretaris elk een eigen secretariaat met een budget, een kantoor en personeel. 

    ‘Veel Keniaanse politici pronken regelmatig met hun rijkdom op sociale media, delen video’s op TikTok van dure auto’s en huizen, of geven obsceen grote donaties aan religieuze organisaties en goede doelen. Keniaanse wetgevers zijn de op een na best betaalde ter wereld in verhouding tot het bbp en zouden vanwege hun status vrijgesteld zijn van veel van de nieuwe belastingen. De begrotingswet werd omschreven als een bezuinigingsmaatregel, maar dit zijn geen bezuinigingen: dit is een greep uit het geld van de armen om de levensstijl van de rijken te ondersteunen’, schrijft Nyabola in The Guardian.

    Econoom Kaboub wijst eerder naar het koloniale verleden om te de schuldenberg van Kenia te verklaren. ‘In feite is de buitenlandse schuldencrisis van Kenia het symptoom van neokoloniale structurele valkuilen, waaronder tekorten op het gebied van voedsel, energie en productie. Ten eerste zijn Kenia’s belangrijkste landbouwproducten voor de export thee, snijbloemen en koffie (koloniale cash crops), terwijl de import bestaat uit kerngewassen zoals tarwe, rijst en maïs. Ten tweede importeert Kenia vooral geraffineerde olieproducten. En ten derde vereist het soort productie dat Kenia mocht hebben dat de machines, de brandstof om de fabrieken van energie te voorzien, de tussenliggende onderdelen die door goedkope arbeidskrachten worden geassembleerd en zelfs de verpakking worden geïmporteerd. Als gevolg daarvan heeft de Keniaanse export een lage toegevoegde waarde, terwijl de import een hoge toegevoegde waarde heeft. Daarom zit Kenia vast aan de onderkant van de mondiale waardeketen, net als de rest van het Zuiden.’ 

    Kaboub stelt dan ook: ‘Het is tijd om een einde te maken aan de schuldenhoudgreep en de Keniaanse economie te dekoloniseren.’ Maar in plaats daarvan, schrijft Kaboub, probeert Ruto aan de eisen van het IMF te voldoen om de rentetarieven omlaag te krijgen. ‘Ruto heeft ervoor gekozen om te luisteren naar beleidsadvies van instellingen uit het mondiale Noorden in plaats van Keniaanse en pan-Afrikaanse onafhankelijke experts, denktanks en maatschappelijke organisaties.’

  • ANC verliest zijn absolute meerderheid: wat brengt de toekomst Zuid-Afrika?

    ANC verliest zijn absolute meerderheid: wat brengt de toekomst Zuid-Afrika?

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar Zuid-Afrika, waar ANC – de partij die ooit werd aangevoerd door Nelson Mandela – tijdens de verkiezingen van vorige week voor het eerst in de geschiedenis zijn meerderheid verloor. Wat gaat dit politieke keerpunt het land brengen?

    Dit artikel verscheen woensdag in de nieuwsbrief, exclusief voor abonnees. Wil je elke week op de hoogte blijven? Neem dan een (proef)abonnement – tijdelijk al vanaf €1,50 per maand – op 360 Magazine.

    Hoe zijn de verkiezingen in Zuid-Afrika verlopen? 

    ‘Het African National Congress (ANC) – de oudste bevrijdingsbeweging van het continent, de aanvoerder van het verzet tegen de apartheid en de regeringspartij sinds 1994 – is niet langer een hegemoniale kracht in de Zuid-Afrikaanse politiek’, schrijft The Economist in een analyse. De partij heeft voor het eerst sinds de afschaffing van de apartheid dertig jaar geleden geen absolute meerderheid behaald. ANC blijft steken op 40,2 procent van de stemmen, waarmee het kan rekenen op 159 van de 400 zetels, terwijl de partij bij de vorige verkiezingen 230 zetels in de wacht sleepte. ‘Door de verslechterde infrastructuur, massale werkloosheid en recordcriminaliteit in Zuid-Afrika, heeft de partij die sinds 1994 het politieke leven heeft gedomineerd, een nog grotere klap gekregen dan de meeste opiniepeilingen voorspelden’, aldus het pan-Afrikaanse tijdschrift The Continent.

    ANC verloor ook de controle over drie van de negen Zuid-Afrikaanse provincies, waaronder KwaZulu-Natal, waar de impact van de nieuwe partij van voormalig president Jacob Zuma, uMkhonto we Sizwe (MK) – die nationaal verraste met 14,6 procent van de stemmen – het sterkst werd gevoeld. De tweede partij van het land werd de Democratic Alliance (DA), een centrumrechtse liberale partij met een voornamelijk witte achterban, met 21,8 procent van de stemmen. De Economic Freedom Fighters (EFF), een radicale afsplitsing van ANC, kreeg 9,5 procent van de stemmen.

    Hoewel er weinig ongeregeldheden waren na de uitslag, probeerde voormalig president Jacob Zuma, die beschuldigd werd van corruptie en in 2018 moest aftreden na een reeks schandalen, nog op 1 juni onrust te stoken door te spreken van verkiezingsfraude zonder enig bewijs te leveren. Vervolgens eiste hij dat de bekendmaking van de verkiezingsuitslag zou worden opgeschort. ‘Waar Zuma ook gaat, anarchie en chaos zijn nooit ver weg. Hij is nog niet klaar met ons’, waarschuwde columnist Justice Malala in Sunday Times.

    ANP 499861331 2
    Mensen staan in de rij om hun stem uit te brengen bij een stembureau in Eshowe, in het noorden van de provincie KwaZulu-Natal. – © ANP

    Ook in de Westkaap, waar DA 55 procent van de stemmen heeft behaald en haar meerderheid heeft behouden, heeft een aantal kleinere partijen de kiescommissie schriftelijk verzocht om een handmatige hertelling van de in de provincie uitgebrachte stemmen, bericht de Zuid-Afrikaanse krant Mail & Guardian.

    Maar de de definitieve verkiezingsuitslag werd uiteindelijk zoals gepland op 2 juni bekendgemaakt door de kiescommissie. De dreiging die uitgaat van de achterban van Zuma wordt echter wel serieus genomen door de autoriteiten, die vrezen voor een herhaling van juli 2021, toen de arrestatie van de ex-president, die tot vijftien maanden gevangenisstraf werd veroordeeld wegens minachting, werd gevolgd door een week van rellen en plunderingen waarbij meer dan 350 mensen omkwamen. De politie is in opperste staat van paraatheid, vooral in zijn thuisprovincie Kwazulu-Natal, meldt News24.

    Hoe gaat Zuid-Afrika een regering vormen? 

    ‘[President] Cyril Ramaphosa wordt de eerste ANC-leider zonder parlementaire meerderheid. In tegenstelling tot zijn held Nelson Mandela, die er tijdens de eerste drie jaar van de multiraciale democratie grootmoedig voor koos om coalitieregering te vormen, zal de Zuid-Afrikaanse president geen andere keuze hebben dan een deal te sluiten om zijn partij aan de macht te houden’, aldus The Economist. Dit is een ‘aardverschuiving’ voor de jonge democratie van Zuid-Afrika, die deze exercitie nog nooit op nationaal niveau heeft uitgevoerd, aldus onderzoekswebsite Daily Maverick.

    Ramaphosa is ondanks het historische verlies niet van plan om af te treden. Volgens hooggeplaatste kaderleden van zijn partij, waarmee Mail & Guardian sprak, is de president van plan om een centrumregering te vormen met DA. Sommige bronnen van de Zuid-Afrikaanse krant suggereren zelfs dat er een principeovereenkomst is tussen de twee grootste partijen om samen te werken en dat het slechts neerkomt op het uitwerken van de details. 

    Daar hebben de twee partijen weinig tijd voor. De Zuid-Afrikaanse politiek heeft vijftien dagen de tijd vanaf de bekendmaking van de uitslag op 2 juni om over een nieuwe regering te onderhandelen en ‘het land opnieuw vorm te geven’, schrijft Daily Maverick. Daarna komt het parlement bijeen om een nieuwe president aan te wijzen. 

    Mochten de gesprekken met DA mislukken, kan ANC het ook over links proberen, door een coalitie te vormen met de radicaal-linkse EFF. The Economist noemt in een commentaar zo’n coalitie met de partij van Julius Malema ‘het grootste gevaar’ voor Zuid-Afrika. ‘Dit is een radicale socialistische partij die vaak de racismekaart trekt. [EFF] wil landbouwgrond onteigenen en herverdelen en mijnen, banken en andere grote bedrijven zonder compensatie nationaliseren. De partij MK van Zuma is een andere mogelijke coalitiepartner. ‘Zuma wil het “westerse” rechtssysteem afschaffen dat hem heeft veroordeeld wegens minachting van de rechtbank, banken en bedrijven nationaliseren en de grondwet herschrijven om meer macht te geven aan feodale leiders’, aldus het economische weekblad. 

    ANP 499816922 2
    Verkiezingsposters in Tembisa, ten oosten van Johannesburg. – © Themba Hadebe / AP Photo

    Met name het bedrijfsleven ‘luidt de noodklok’ en waarschuwt dat een coalitie met EFF of de partij MK ‘een vloek’ zou zijn voor investeerders, meldt het Zuid-Afrikaanse weekblad Sunday Times. ‘De partijen zijn allebei voorstander van het verhogen van de overheidsuitgaven en het nationaliseren van de mijnen en de centrale bank. Het vooruitzicht dat ze deel gaan uitmaken van de regering en populistische politieke veranderingen eisen, weegt op de Zuid-Afrikaanse munt en schuld’, voegt Bloomberg toe.

    Maar een coalitie tussen ANC en DA ‘zou niet zonder risico’s zijn voor beide partijen’, aldus The Economist. ‘Ramaphosa zou waarschijnlijk door zijn eigen partij ervan worden beschuldigd zijn idealen te verloochenen. Steenhuisen [de leider van DA] zet de reputatie van DA als gedegen bestuurders op het spel door samen te werken met een partij die synoniem is geworden met corruptie.’ Het Britse weekblad roept de twee partijen op om, ondanks de ‘enorme compromissen’ die nodig zijn, een akkoord te sluiten. ‘Zowel Ramaphosa als Steenhuisen moet het land boven de partij stellen om te voorkomen dat Zuid-Afrika de weg naar de ondergang inslaat.’

    Met welke uitdagingen krijgt een nieuwe regering te maken?

    ‘Analisten beschrijven het verlies van ANC als een aanklacht tegen het economisch bestuur van de partij in de afgelopen tien jaar. De ongelijkheid [in Zuid-Afrika] is gestegen tot de ergste ter wereld; meer dan een op de drie mensen is werkloos en frequente stroomstoringen hebben ervoor gezorgd dat de groei van het bbp onder de 1 procent is gebleven’, schrijft Financial Times.

    Naast zorgen over de economie zijn veel Zuid-Afrikanen ook bezorgd over de hoge misdaadcijfers. ‘Overal in het land praten zowel witte als zwarte mensen over misdaad’, zei politiek analist William Gumede tegen The Guardian. ‘De criminaliteit ontneemt Zuid-Afrikanen de kans op een volwaardig leven. De ziel wordt uit het land gezogen.’

    De vooruitgang die onder leiding van Mandela en zijn opvolger Thabo Mbeki was geboekt, stokte toen Zuma aan de macht kwam. Miljarden werden geplunderd uit de staatskas, waardoor bijna elk staatsbedrijf failliet ging, van de nationale luchtvaartmaatschappij tot het agentschap dat de spoorwegen beheerde. Een officieel onderzoek concludeerde dat ‘ANC onder Zuma corruptie toestond, steunde en mogelijk maakte’, aldus de Britse krant.

    De nieuwe regering moet vooral het vertrouwen terugwinnen van jongeren. ‘Een nieuwe generatie kiezers heeft niet de doorleefde ervaring van de apartheid of de emotionele band die hun ouders en grootouders hadden met de partij [ANC]’, schrijft The New York Times. Veel jongeren zijn dan ook niet gaan stemmen. ‘In Zuid-Afrika, waar de mediaanleeftijd 28 is, vormen jongeren meer dan een kwart van de geregistreerde kiezers op een bevolking van 62 miljoen en zijn ze een cruciaal stemblok. Maar slechts 4,4 miljoen van de 11 miljoen Zuid-Afrikanen in de leeftijd van 20 tot 29 jaar hebben zich geregistreerd om te stemmen voor deze verkiezingen’, aldus de Amerikaanse krant. 

    ANP 500179284 1
    De Zuid-Afrikaanse president Cyril Ramaphosa spreekt het land toe nadat de officiële resultaten van de verkiezingen van 29 mei bekend zijn gemaakt op 2 juni. Ondanks de verkiezingsnederlaag van zijn partij het ANC, wil Ramaphosa opnieuw president worden. – © Jemal Countess / Shutterstock

    En dan heeft het land nog te maken met de erfenis van de apartheid, zoals de Wereldbank concludeerde in een rapport uit 2022, waarin de organisatie discriminatie op basis van huidskleuren ongelijk landbezit als aanhoudende kernproblemen identificeerde. Zelfs nu, dertig jaar later, heeft ongeveer 10 procent van de 60 miljoen inwoners 80 procent van het vermogen in handen.

    ‘Pogingen van de overheid om het speelveld gelijk te trekken, mislukken vaak’, aldus Simon Tisdall in The Observer. ‘Enquêtes geven aan dat er grote verschillen blijven bestaan tussen het gemiddelde maandinkomen van zwarte en witte huishoudens. Huisvesting en onderwijs zijn andere grote probleemgebieden, waar de discriminerende en segregationistische praktijken uit het verleden de minst bedeelden nog steeds benadelen.’ Een van de belangrijkste redenen dat de economische maatregelen weinig succes hebben, is corruptie, aldus Tisdall. ‘Georganiseerde corruptie blijft een enorm en destructief probleem.’

    ‘De beslissingen die de komende twee weken worden genomen, zullen de economische en sociale ontwikkeling van het land voor meerdere jaren bepalen’, schrijft Daily Maverick. ‘Dit wordt een machtspolitiek spel waarin desinformatie, bedreigingen en geld een grote rol zullen spelen. Gezien de mate van compromis die nodig is, zullen alle partijen – en waarschijnlijk ook de kiezers – niet gelukkig zijn met de resultaten.’ Volgens het Zuid-Afrikaanse medium zou een coalitie tussen ANC en DA leiden tot meer economische groei, maar instabiliteit in de provinciebesturen. Een coalitie met MK van Zuma zou daarentegen leiden tot stabiliteit op lokaal niveau, maar economische hervormingen tegenhouden en straffeloosheid handhaven – Zuma is nog steeds onderwerp van een corruptieonderzoek. ‘Een nieuwe regering moet het vertrouwen opbouwen rond de belofte van Zuid-Afrika van na 1994, een constitutionele democratie die ongelijkheid wil bestrijden en de rechtsstaat wil bevorderen’, concludeert Daily Maverick. 

  • Geschiedenis, geweld en geopolitiek: het conflict in Nagorno-Karabach 

    Geschiedenis, geweld en geopolitiek: het conflict in Nagorno-Karabach 

    Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar Nagorno-Karabach, waar duizenden etnische Armeniërs op de vlucht zijn geslagen uit angst voor een etnische zuivering door Azerbeidzjan. Hoe is dit conflict ontstaan?

    Dit artikel verscheen woensdag in de nieuwsbrief Buiten de grenzen, exclusief voor abonnees. Wil je elke week op de hoogte blijven? Neem dan een (proef)abonnement – al vanaf €5 per maand – op 360 Magazine en abonneer je op de nieuwsbrieven.

    Wat is er aan de hand in Nagorno-Karabach?

    ‘We wachten niet alleen op onze families; we wachten op heel Nagorno-Karabach,’ zei een Armeniër tegen persbureau AFP. Hij stond bij een controlepost vlak bij de enclave Nagorno-Karabach, waar 120.000 etnische Armeniërs wonen, onder andere enkele familieleden van hem. Inmiddels hebben ruim 14.000 van deze Armeniërs het gebied verlaten, uit angst voor een etnische zuivering door Azerbeidzjan.

    Dit is het laatste hoofdstuk in een voortslepend en sluimerend conflict dat vorige week tot uitbarsting kwam, toen Azerbeidzjaanse troepen een offensief lanceerden op de enclave. Internationaal wordt het gebied erkend als Azerbeidzjaans grondgebied, historisch en cultureel gezien zijn er veel banden met Armenië vanwege de aanwezigheid van deze Karabach-Armenen.

    Het offensief, door Azerbeidzjan een ‘militaire operatie’ genoemd, was gericht op separatistische leiders in het gebied, die streden voor de onafhankelijkheid van Nagorno-Karabach. Binnen 24 uur vielen er zeker tweehonderd doden, met name Armeense militairen. Een wapenstilstand volgde, en Azerbeidzjan eiste dat Armeense strijders in het gebied hun wapens inleverden. Intussen kwam er een vluchtelingenstroom op gang, ondanks Azerbeidzjaanse beloften om de rechten van Armeense burgers in het gebied te respecteren.

    Financial Times sprak met enkele vluchtelingen, die zeiden ‘dat ze de voorkeur gaven aan ballingschap boven een leven onder de heerschappij van hun historische vijand’. Anderen zeiden dat ze niet zouden terugkeren uit angst voor hun leven. Nikol Pashinyan, de premier van Armenië, zei eerder dat de Armeniërs Nagorno-Karabach ontvluchtten om ‘hun leven en identiteit te redden’.

    ANP 479456812
    Een Armeense vrouw is in tranen bij het verlaten van Nagorno-Karabach. – © Alain Jocard / AFP

    Pashinyan gaf volgens Politico aan dat de Armeniërs in de enclave garanties voor hun veiligheid nodig hadden, nadat hij eerder deze week had opgeroepen tot een VN-veiligheidsmissie.

    Luis Moreno Ocampo, de eerste hoofdaanklager van het Internationaal Strafhof, verklaart in een opiniestuk in The Washington Post dat hij de angst van de Karabach-Armenen begrijpt. Moreno wijst erop dat Azerbeidzjan al sinds december 2022 de Laçin-corridor blokkeert, wat de enige verbinding is tussen Armenië en Nagorno-Karabach. Het Internationaal Gerechtshof kwam eerder dit jaar tot de uitspraak dat de blokkade de volksgezondheid van Armenen in gevaar bracht, en eiste dat deze werd opgeheven.

    ‘In plaats van te voldoen aan het bindende bevel van de rechtbank om de blokkade te beëindigen, gingen de veiligheidstroepen van Azerbeidzjan in juni nog verder en sloten de enclave volledig af, waardoor zelfs het vervoer van voedsel, medische voorraden en andere essentiële zaken onmogelijk werd’, schrijft Ocampo. ‘Sindsdien heeft  Aliyev [de president van Azerbeidzjan] herhaaldelijke oproepen van de secretaris-generaal van de VN en de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken genegeerd om te voldoen aan de uitspraak van de rechtbank.’ Volgens Ocampo komen de acties van Azerbeidzjan neer op genocide.

    Waar komen de spanningen in Nagorno-Karabach vandaan?

    Hoewel de oorlogen tussen Armenië en Azerbeidzjan om Nagorno-Karabach teruggaan naar het uiteenvallen van de Sovjet-Unie, kent het daadwerkelijke conflict een veel langer verleden. Tegen het einde van de negentiende eeuw stortten de machtige Russische, Ottomaanse en Perzische rijk achter elkaar in, waardoor Armenië, gesteund door Rusland, en Azerbeidzjan, gesteund door Ottomaans Turkije, lijnrecht tegenover elkaar kwamen te staan in hun drang naar onafhankelijkheid.

    Nagorno-Karabach was vanaf het begin een centrum van spanning, omdat het bergachtige gebied een gemengde gemeenschap van Armeniërs en Azeri’s herbergde en door beide naties werd gezien als een centraal onderdeel van hun nationale geschiedenis en identiteit. In de beginjaren van de Sovjet-Unie, onder leiding van Josef Stalin, werd Nagorno-Karabach een autonome regio met een meerderheid van etnische Armeniërs.

    ANP 479458550
    In het Azerbeidzjaanse Bakoe worden gesneuvelde soldaten uit een eerdere oorlog om Nagorno-Karabach herdacht. – © Resul Rehimov / Anadolu Agency

    In de nadagen van de Sovjet-Unie verlangden de twee Sovjetrepublieken wederom onafhankelijkheid en werd Nagorno-Karabach, dat aansluiting zocht bij Armenië, opnieuw het epicentrum van het geweld. Tijdens een oorlog begin jaren negentig wist Armenië de controle over het gebied te veroveren. Niet alleen binnen de enclave werd gevochten: in Armenië werden Azeri’s het doelwit, en andersom werden Armenen vervolgd in Azerbeidzjan.

    De BBC citeert redacteur Konul Khalilova, die zich nog goed herinnert hoe honderdduizenden etnische Azeri’s uit Armenië werden verdreven en vluchtten naar Azerbeidzjan. In 2020 kwam het opnieuw tot een treffen, en ditmaal veroverde Azerbeidzjan een groot deel van de enclave tijdens een 44 dagen durende oorlog. Nagorno-Karabach bleef echter onafhankelijk, mede door een vredesakkoord dat met de hulp van Rusland tot stand kwam.

    De grote vraag is of het nu ook tot een directe oorlog tussen de twee landen kan komen. Volgens Benyamin Poghosyan, senior fellow voor buitenlands beleid aan het Applied Policy Research Institute of Armenia, is daar geen sprake van. Wel kan het conflict de regio verder destabiliseren, zegt hij tegen Vox. Hij waarschuwt voor sluimerend nationalisme in Armenië, dat de komende jaren aan een sterker leger zal werken om mogelijk een nieuwe oorlog te beginnen om Nagorno-Karabach te veroveren.

    Wat is de rol van de internationale gemeenschap?

    Velen kijken naar Rusland, dat verschillende onderhandelingen tussen de twee landen leidde en vredessoldaten in Nagorno-Karabach had op het moment dat Azerbeidzjan zijn offensief lanceerde. De uitkomst is volgens internationale media symbolisch voor de rol die het land tegenwoordig speelt in wat de Russen cultureel en historisch gezien als hun invloedssfeer beschouwen.

    ‘Hoewel de enclave in theorie onder bescherming stond van Russische vredeshandhavers, bleken de garanties van Moskou uiteindelijk waardeloos’, schrijft Thomas de Waal, senior fellow bij Carnegie in Foreign Affairs. De banden tussen Rusland en Azerbeidzjan zijn daarmee hechter geworden, zegt de Waal.

    ANP 425285741
    De Azerbeidzjaanse president Ilham Aliyev bezoekt een gebied nabij Nagorno-Karabach, dagen na het offensief dat aan tweehonderd mensen het leven kostte. – © SalamPix / Abaca Press

    Aliyev, de autocratische president van Azerbeidzjan, is ‘duidelijk van mening dat Turkije en Rusland, en niet de westerse landen, de enige machten zijn die hij serieus moet nemen’. The Guardian schrijft dat de historische alliantie tussen Turkije en Azerbeidzjan in 2020 nog een impuls kreeg, toen Turkije de Bayraktar TB2-drones leverde waarmee de oorlog werd gewonnen.

    Maar volgens The New York Times heeft Rusland met zijn rol tijdens het conflict één ding aangetoond: ‘Moskou, overbelast in Oekraïne, heeft niet langer de militaire of diplomatieke kracht’ om een doorslaggevende rol te spelen in de regio. Armenië, historisch gezien juist bondgenoot van Rusland, is onder premier Nikol Pashinyan meer naar het Westen gaan kijken.

    Er is een geopolitieke verschuiving gaande in de zuidelijke Kaukasus’, schrijft Foreign Policy. ‘Armenië twijfelt aan zijn langdurige partnerschap met Rusland en begint op niet zo subtiele manieren op te schuiven in de richting van het Westen, wat een pijnlijke tegenslag betekent voor het Kremlin in de strategische regio.’

    Het land stuurde voor het eerst humanitaire hulp naar Oekraïne, die persoonlijk werd afgeleverd door de vrouw van Pashinyan, tijdens een bezoek aan Kyiv. ‘Vervolgens, om nog wat zout in de wonden van het Kremlin te strooien, kondigde Armenië een nieuwe gezamenlijke militaire oefening met de Verenigde Staten aan.’

    Europa en de VS blijven de nadruk leggen op een diplomatieke oplossing. Azerbeidzjan is verworden tot een belangrijke strategische partner van de EU, vanwege de vele energiebronnen die het land heeft en door het wegvallen van Rusland als partner op gas- en oliegebied. Met name Frankrijk steunt Armenië, door de grote Armeense gemeenschap in het land.De grote vraag blijft: hoe nu verder met Nagorno-Karabach? Zaur Shiriyev, een analist van de International Crisis Group voor de zuidelijke Kaukasus, zegt tegen Al Jazeera dat lokale vertegenwoordigers van Armenië en Azerbeidzjan een dialoog moeten aangaan om de rol van de Azerbeidzjaanse autoriteiten in de regio te bespreken. ‘Discussies en afspraken over hoe de rechten van de lokale bevolking te behouden zijn cruciaal. Anders is een gedwongen integratie bij voorbaat gedoemd te mislukken.’

    Lees ook: