Tag: crisis

  • György Konrád:
‘Orbán zegt ook goede dingen’

    György Konrád:
‘Orbán zegt ook goede dingen’

    De Hongaarse premier Viktor Orbán krijgt in het vluchtelingendebat steun uit onverwachte hoek. Ook schrijver György Konrád, het intellectuele geweten van de natie, spreekt zich uit voor het sluiten van de grenzen.

    Keuze uit het archief

    Vandaag worden de Hongaarse verkiezingen gehouden. Zal het oppositiekandidaat Péter Magyar lukken om Viktor Orbán na zestien jaar premierschap uit het zadel te wippen?
    Voor landen die democratische waarden hoog in het vaandel hebben, is het moeilijk te begrijpen dat Orbán, die de vrije pers aan banden legt en zich steeds verder als autocraat ontpopt, nog altijd zo populair is. Volgens de Hongaarse schrijver György Konrád komt dat vooral door zijn strenge grensbeleid en omdat Orbáns visie daarop realistischer zou zijn dan die van linkse politici.

    ‘Viktor Orbán voert een gevaarlijke, autoritaire politiek, hij holt de democratie uit, doet de scheiding der machten die fundamenteel is voor de rechtsstaat teniet. Maar dat wil niet zeggen dat hij af en toe niet ook goede dingen zegt. De Schengengrens moet beter beschermd worden tegen deze nieuwe tsunami.’ Verbazingwekkend genoeg is het de boven elke verdenking verheven György Konrád, éminence grise en kritisch geweten van de Hongaarse literatuur en tevens dissident, eerst onder de communisten en nu onder de nationaal-conservatieve regering in Boedapest, die een lans breekt voor de premier. 
We horen zijn bittere overwegingen aan in zijn bescheiden maar gezellige flatje in het heuvelachtige Boeda.

    Hoe zit dat: u steunt de harde, vaak xenofobe uitspraken van Orbán, die door heel Europa worden veroordeeld?

    ‘Ik zeg dat er reële problemen bestaan, en dat met name links al een tijdlang niet in staat is gebleken zich daarop te bezinnen en er conclusies uit te trekken.’

    Maar de vluchtelingen zijn voor het merendeel hoogopgeleide Syriërs, slachtoffers van een meedogenloze oorlog…

    ‘Dat is een realiteit, die echter het risico met zich meebrengt dat we overhaaste keuzes maken en verkeerde wegen inslaan. Mevrouw Merkel heeft klare taal gesproken – ook al is dat haar intern op kritiek van haar conservatieve Beierse bondgenoten komen te staan – en daar heeft ze haar redenen voor. Redenen van nationaal economisch belang, dat moge duidelijk zijn: de Duitse economie is zeer sterk, heeft toenemende behoefte aan gekwalificeerde mensen, zoals die migranten, en de Duitsers brengen al jaren minder kinderen voort. Dus zonder gekwalificeerde migranten zullen noch hun economie noch de financierbaarheid van hun welvaart, sociale zekerheid en pensioenstelsel in de toekomst gegarandeerd zijn.’

    Vindt u dat niet een enigszins beperkte visie, gezien de grote hoeveelheden mensen die het slagveld ontvluchten? Ook in andere Europese landen, zo blijkt uit veel studies, zullen de groei en de sociale zekerheid zonder migranten niet gegarandeerd zijn.

    ‘De situatie verschilt per geval. Wij Hongaren hebben geen gekwalificeerde Syrische artsen en ingenieurs nodig. Als onze economie groeit, kunnen we de vele etnische Hongaren uit de buurlanden terughalen.’

    Hongaarse soldaten bij de grens met Servië kregen van Orbán het bevel om ieder die de grens oversteekt, te arresteren. Hiermee wil hij een einde maken aan de stroom van tot nu toe ruim 160.000 vluchtelingen die het land binnenkwamen.
© Thomas Campean
    Hongaarse soldaten bij de grens met Servië kregen van Orbán het bevel om ieder die de grens oversteekt, te arresteren. Hiermee wil hij een einde maken aan de stroom van tot nu toe ruim 160.000 vluchtelingen die het land binnenkwamen.
© Thomas Campean

    ‘Wij Hongaren hebben geen gekwalificeerde Syrische artsen en ingenieurs nodig’

    Een braindrain uit landen waarvan 
de Hongaarse extremisten grondgebieden opeisen?

    ‘Ik eis geen grondgebieden op, ik beroep me op het Europese constitutionele recht op vrijheid van beweging binnen de Europese Gemeenschap. Maar in plaats van zich te bezinnen op de specifieke situatie in Hongarije weten Duitsland en Europa niet hoe snel ze Orbán moeten afschilderen als de 
bullebak van de buurt. Nogmaals, hij is een van mijn politieke tegenstanders, hij is een demagoog die van het liberaal-radicalisme is overgestapt naar het nationaal-populisme, maar dat wil nog niet zeggen dat hij alleen maar onzin verkondigt.’

    De stortvloed van mensen die de oorlogen ontvluchten is een realiteit. Hoe kunnen we die op andere manieren het hoofd bieden, naast het optrekken van muren?

    ‘Door na te denken over een strategie die zowel rekening houdt met het aanbod van gekwalificeerde migranten als met onze economische behoeften. Zeker, het dient gezegd dat de Muur van Orbán, die metalen versperring aan de Servische grens, een mislukking is gebleken: hoe je er ook over wilt oordelen, dat hek dient nergens toe, het heeft de tsunami niet kunnen tegenhouden. En toch, een andere oplossing vinden is niet zo eenvoudig. Er zitten meerdere aspecten aan de islamitische emigratie, die zowel een verrijking als een risico en een uitdaging is. En in het huidige gespannen klimaat belooft de groeiende teleurstelling van de migranten ten aanzien van Europa alleen maar negatieve reacties. Overigens staat Orbán zeker niet alleen in zijn verzoek om een harde lijn: luister maar eens naar de betogen van de populistische linkse Slowaakse premier Robert Fico, of naar de Tsjechische politici, om maar twee voorbeelden te noemen. Wie vlucht, ook als het voor de oorlog is, vlucht op zoek naar een betere economische toekomst.’

    Maar toch: roept de Muur geen duistere herinneringen op, juist bij jullie ex-vervolgden uit Oost-Europa?

    ‘Er bestaan nog steeds veel muren. Maar muren zoals ze zijn gebouwd in het zuiden van de VS, of aan de Israëlische grens, of tussen Spanje en Marokko, en ook de harde Australische politiek ten aanzien van migranten, zijn erop gericht illegaal binnendringen te verhinderen. Ook moreel gezien is dat heel iets anders dan de Berlijnse Muur die Oost-Duitse staatsburgers het recht ontzegde om ook maar één stap buiten de hermetische grenzen van het DDR-socialisme te zetten.’

  • Wat is er aan de hand met Oost-Europa?

    Wat is er aan de hand met Oost-Europa?

    Waar in West-Europa brede steun bestaat voor het opvangen van vluchtelingen, is dat in het Oosten wel anders. Ivan Krastev legt uit waar die houding vandaan komt.

    Naar aanleiding van de migrantenstroom die zich onafgebroken via Hongarije naar Oostenrijk en Duitsland begeeft, zei een Hongaarse journalist laatst tegen me: ‘We hebben geen steden meer. Alleen één groot treinstation.’ Twintig jaar geleden waren Hongarije en zijn Oost-Europese buren samenlevingen in transitie, in de overgang van een communistisch naar een democratisch bestel, en sommige – Bulgarije, Macedonië, Servië – zijn dat nog steeds. Nu zijn deze transitionele landen in één klap transitlanden geworden. Het gevolg is dat Europa zich niet alleen zorgen moet maken over de instroom van honderdduizenden migranten, maar ook over de wig die deze crisis drijft tussen zijn oostelijke en zijn westelijke helft.

    De ‘vrachtwagen van de schande’ in Oostenrijk en de taferelen van verdronken migranten hebben in veel West-Europese landen een golf van compassie teweeggebracht. Zestig procent van de Duitsers steunt het regeringsbesluit om 800.000 vluchtelingen, oftewel bijna 1 procent van de Duitse bevolking, op te vangen. Maar in Oost-Europa blijft het publiek onaangedaan, en leiders daar zijn fel van leer getrokken tegen de Brusselse beslissing om vluchtelingen te herverdelen onder de lidstaten van de Europese Unie. De meerderheid binnen de transitlanden staat achter het bouwen van muren langs hun grenzen; uit een recente peiling in Tsjechië blijkt dat 44 procent wil dat de regering geen kroon extra besteedt aan de hulp aan migranten. Premier Robert Fico van Slowakije ging nog verder door te beweren dat 95 procent van de asielzoekers geen vluchtelingen waren maar economische migranten, en dat zijn land alleen bereid zou zijn christenen te ontvangen. Het ontstellendst is misschien een uitgelekte e-mail van de Hongaarse publieke omroep, waarin journalisten werd gevraagd geen beelden van kinderen van migranten te tonen. Beelden van lijdende kinderen, zo lijkt de Hongaarse regering te vrezen, zullen het hart van haar bevolking doen smelten en – God verhoede – compassie wekken.

    Oost-Europeanen geloven dat zij degenen zijn die geholpen moeten worden

    Cynisme

    Wat is er aan de hand met de Oost-Europeanen? Nog maar drie decennia geleden was ‘Solidariteit’ hun symbool. Tegenwoordig zou een bumpersticker met het opschrift: ‘Oost-Europa: Waar zelfs Donald Trump sympathiek overkomt’ meer op zijn plaats zijn.
    Het korte antwoord is teleurstelling, wantrouwen, demografie en democratie. Na het communisme en de liberale hervormingen volgde een allesoverheersend cynisme. Nu de Oost-Europeanen worden geconfronteerd met een instroom van migranten en het spookbeeld van economische onzekerheid, voelen velen zich verraden door hun hoop dat aansluiting bij de Europese Unie het begin van welvaart en het einde van de crisis zou betekenen, 
terwijl veel regeringsleiders vrezen 
dat ze hun politieke steun uitsluitend kunnen terugwinnen door te tonen dat je alleen om je eigen soort geeft, 
en geen zier om de vreemdelingen. Oost-Europeanen geloven dat zij degenen zijn die geholpen moeten worden, dat was hun immers bij de eenwording beloofd. Wij zijn armer dan de West-Europeanen, zeggen ze, dus hoe kan iemand solidariteit van ons verwachten? Er zijn ons toeristen beloofd, geen vluchtelingen.
    Maar het is niet alleen maar een kwestie van zelfmedelijden. Ondanks het feit dat ze zich op de viersprong van Europa, Azië, Rusland en het Midden-Oosten bevinden, zijn veel Oost-Europeanen ongeïnteresseerd en in zichzelf gekeerd. De Bulgaarse televisie heeft nooit geld of belangstelling gehad om verslaggevers naar landen als Syrië te sturen die de apocalyptische dimensies van wat zich daar afspeelt duidelijk hadden kunnen maken. Afrika ontbreekt totaal in de politieke geografie van Bulgarije. Het gevolg is dat islamofobie, terrorisme, stijgende criminaliteit en een algehele beduchtheid voor alles wat onbekend is de kern vormen van de morele paniek die door de instroom van migranten wordt uitgelokt. Vreemd genoeg is demografische paniek een van de factoren die het minst aan bod komen als men de houding van de Oost-Europeanen probeert te verklaren. Toch is die van doorslaggevend belang. Volgens voorspellingen van de Verenigde Naties zal de Bulgaarse bevolking in 2050 met 27 procent zijn gekrompen. In veel kleine Oost-Europese landen heerst het schrikbeeld van ‘etnische verdwijning’.
    Voor hen betekent de komst van de migranten hun vertrek uit de geschiedenis, en het populaire argument dat Europa migranten nodig heeft versterkt alleen maar het toenemende gevoel van existentiële melancholie. Als je de televisiebeelden ziet van bejaarde inwoners die protesteren tegen het opnemen van vluchtelingen in hun ontvolkte dorpen waar al decennia geen kind meer geboren is, breekt je hart voor beide kanten – voor de vluchtelingen, maar ook voor de oude, eenzame mensen die hun wereld hebben zien wegsmelten.

    Een vluchteling wacht op de bus die haar vanuit het Servische Horgos naar Kroatië zal brengen. – © Nikola Gligic / Getty Images
    Een vluchteling wacht op de bus die haar vanuit het Servische Horgos naar Kroatië zal brengen. – © Nikola Gligic / Getty Images
    Het is geen gebrek aan solidariteit, maar een botsing van solidariteiten

    Roma

    De mislukte integratie van de Roma draagt ook bij tot dit gebrek aan compassie. Oost-Europeanen zijn bang voor buitenlanders omdat ze er niet op vertrouwen dat de staat bij machte is om de ‘anderen’ die al in hun midden leven te laten integreren. En het feit dat de Oost-Europese staten democratieën zijn maakt het er niet makkelijker op. Wat we zien is geen gebrek aan solidariteit; wat we zien is een botsing van solidariteiten: nationale, etnische en religieuze solidariteit die aanschuren tegen onze plichten als mens. Inmiddels is duidelijk geworden dat de migratiecrisis een grotere existentiële bedreiging voor de Europese Unie vormt dan de eurocrisis of de Russische annexatie van de Krim. Donald Tusk, de voorzitter van de Europese Raad, waarschuwt openlijk tegen de gevaarlijke tweedeling tussen het oosten en het westen van Europa.
    Dat gezegd zijnde is compassie niet voldoende om de migratieproblemen op te lossen die Europa overspoelen. Enkele jaren geleden wees de Hongaarse filosoof en voormalige dissident Gáspár Miklós Tamás erop dat de Verlichting, waarin het idee van de Europese Unie intellectueel is geworteld, universeel burgerschap vereist. Maar voor universeel burgerschap moeten er wel een paar dingen gebeuren: ofwel arme en disfunctionele landen worden oorden waarvan het de moeite waard is burger te worden, of Europa opent zijn grenzen voor iedereen.
    Geen van deze dingen, zo wordt steeds meer duidelijk, zal gebeuren. Het bouwen van een Vrijheidsbeeld op Lampedusa zal nauwelijks genoeg zijn om het probleem te verhelpen. Libië en Syrië zijn frustrerende voorbeelden: noch de Europese interventie in Libië noch de non-interventie in Syrië heeft de oorlogen in de buurt van Europa kunnen stoppen. Verscheurd tussen zijn morele verplichting om anderen te helpen 
die in extreme nood verkeren en de praktische onmogelijkheid om iedereen te helpen, zal Europa gedwongen zijn sommigen op te nemen en anderen uit te zetten. Het is dieptreurig om te zien dat Oost-Europese samenlevingen en regeringen beweren dat het moreel juist is om hun deuren te sluiten voor mensen die op de vlucht zijn voor de dood. Het gebrek aan compassie benadrukt de veel diepere crisis in het hart van het plan-Europa.

    Ivan Krastev

    Ivan Krastev is directeur van het Centre for Liberal Strategies in Sofia.