Tag: Google

  • De toekomst van werk in een veranderende arbeidsmarkt

    De toekomst van werk in een veranderende arbeidsmarkt

    Niet alleen de pandemie heeft de manier waarop mensen denken over hun baan verandert. Ook andere ontwikkelingen, zoals voortschrijdende digitalisering en het groeiende aantal burn-outs, maken dat werk en de arbeidsmarkt aan een grondige herziening toe zijn.

    Heeft het kantoor nog de toekomst?

    In de afgelopen decennia veranderde het uiterlijk van veel kantoren drastisch.

    Aparte ruimtes en hokjes verdwenen en toepassingen uit de technologie werden geïntegreerd in open kantoorruimtes die geschikt waren voor werk in teamverband. Tegelijkertijd maakte digitalisering met e-mail, Google Docs, videoconferenties en Slack de aanwezigheid van werknemers in die kantoren minder essentieel. De pandemie maakte duidelijk dat veel werk ook elders verricht kan worden en wierp de vraag op waar het kantoor eigenlijk voor is: een plek voor nieuwelingen om te leren van ervaren collega’s? Een vorm om luiwammesen in de gaten te houden? Een ruimte voor samenwerking en sociaal contact?

    Een groot deel van Amerikaanse werknemers wil verhuizen uit de grote stad of heeft dat al gedaan

    Volgens Upwork, een platform voor freelancers, werkt 27 procent van de Amerikaanse beroepsbevolking dit jaar op afstand en willen zo’n twintig miljoen werknemers verhuizen, of hebben dat al gedaan, velen van hen uit de grote steden. Leegstand in kantoren blijft stijgen. CBRE, ’s werelds grootste vastgoedadviesbureau, schat de leegstand van kantoren in San Francisco op ruim 16 procent, hoger dan ooit. Grote vastgoedbedrijven die voorheen recessiebestendig waren vanwege langlopende commerciële huurcontracten, hebben het afgelopen jaar ruim een derde van hun beurswaarde verloren. Kortom, er zal een nieuw evenwicht moeten worden gevonden.


    De ‘digitalenvaardighedenkloof’

    Digitalisering dwingt bedrijven om voortdurend hun bedrijfsmodellen en -processen aan te passen.

    Ondertussen merken werknemers dat ze, om mee te kunnen blijven gaan met die veranderingen, bereid moeten zijn om levenslang te leren. Maar uit onderzoek van Initiative21, een Duitse ngo die onderzoek doet naar de maatschappelijke uitdagingen van het digitale tijdperk, blijkt dat de ‘digitalevaardighedenkloof’ in Duitsland nog groot is. Zo is 59 procent van de internetgebruikers anderhalf jaar na het uitbreken van de pandemie nog steeds niet in staat een videoconferentie op te zetten. Slechts 20 procent van de mensen met een kantoorbaan beheerst een programmeertaal. Die hebben ze momenteel waarschijnlijk nog niet nodig, maar dat kan snel veranderen. De samenleving heeft behoefte aan ‘een beter begrip van onderlinge verbanden in tijden van digitalisering’, aldus Hannes Schwaderer, voorzitter van het D21-initiatief. ‘Een leven lang leren moet routine worden.’

    Sommige bedrijven in Duitsland hebben eigen opleidingen, maar dat is nog een zeldzaamheid. Experts verwachten dat dat in de toekomst gaat veranderen, omdat het opleiden van werknemers in alle sectoren steeds belangrijker wordt. Want hoe verder de digitalisering vordert, des te specialistischer de banen worden. Daardoor zal het voor bedrijven zonder eigen opleiding steeds moeilijker worden om geschikte medewerkers te vinden. (Focus, München)


    Meer dan alleen werk

    In aanloop naar zijn boek The End of Burnout: Why Work Drains Us and How to Build Better Lives, dat in januari verschijnt, publiceerde Jonathan Malesic onlangs een opinieartikel in The New York Times.

    Na bijna twee jaar massale werkloosheid en thuiswerken keren miljoenen mensen nu terug naar het ritme van de veertigurige werkweek en de droom van opwaartse mobiliteit, schrijft Malesic, ook al leidden die vóór de pandemie tot wijdverbreide ontevredenheid en burn-outs. Veel mensen zien werk niet alleen als een manier om de kost te verdienen, maar als cruciaal voor zelfontplooiing.

    De algemene gedachte is dat werk betekenis, zingeving en waardigheid verschaft en recht geeft op deelname aan de samenleving. Maar, aldus Malesic, je baan, of het ontbreken ervan, is niet bepalend voor je menselijke waarde. ‘We zouden moeten beginnen met het idee dat ieder van ons waardigheid heeft, of we nu werken of niet.’ De pandemie bewees dat: miljoenen verloren plotseling hun baan, maar niet hun waardigheid. Volgens Malesic is dit hét moment om te bedenken hoe we werk kunnen inpassen in ons leven: ‘De pandemie heeft ons eraan herinnerd dat we bestaan om meer te doen dan alleen maar werken.’ Zijn advies: zoek naar zingeving in dingen buiten je baan en pas je werk daarop aan, in plaats van andersom.

  • Tijdreizen met Street View: ‘Online staat mijn overleden vader nog in zijn tuin’

    Tijdreizen met Street View: ‘Online staat mijn overleden vader nog in zijn tuin’

    De Street View-functie van Google Maps helpt ons navigeren in de wereld, maar is tegelijk ook een toegangspoort naar vergeten plekken en voorbije momenten, laat The Observer-redacteur Sirin Kale zien in een poëtische beschouwing over de app.

    ‘Ik leun tegen een muur buiten mijn middelbare school in mijn geboortestad Canterbury, wachtend op mijn moeder om me op te halen. Ze is laat, zoals gewoonlijk.’ Zo luidt de opening van Sarin Kale’s essay in The Observer over de mogelijkheden tot een ‘trip down memory lane’ die Google Street View biedt.

    ‘Ik leg mijn hoofd tegen de gladde stenen muur van obsidiaan met hier en daar een scherpe rand. Ik voel een dun stukje steen tegen de onderkant van mijn schedel drukken. Ik schuif ongemakkelijk heen en weer en zie de andere ouders komen en gaan. Ik ben geïrriteerd en bang dat ik die avond niet genoeg tijd zal hebben om mijn huiswerk af te maken. Dan arriveert ze en sla ik het autoportier harder dicht dan nodig is.

    Alleen ben ik niet meer die norse tiener en ben ik niet in Canterbury. Ik zit op mijn bank in Zuid-Londen en loop met Google Street View door de straten van mijn voormalige woonplaats. Ik zet Pegman, het Street View-pictogram, buiten mijn oude school zodat ik weer tiener ben en de wegen van mijn jeugd volg. Ik voel de koude stenen onder mijn hand terwijl ik over de muur strijk. Ik heb zoveel middagen op deze plek op mijn moeder gewacht dat het is alsof een afdruk van mij daar voor altijd tegen de muur leunt als een spookachtige verschijning waaraan de scholieren van nu snel voorbij rennen.‘

    Zwerven over de wereld

    ‘Ik ben niet de enige die op emotioneel niveau een band heeft met Google Street View’, schrijft Kale. ‘Een reeks berichten van dichter Sherri Turner over haar ervaringen met het bezoek aan het oude huis van haar moeder via Street View werd in juni trending op Twitter. ‘Er is licht aan in haar slaapkamer’, schreef Turner. ‘Het is haar huis, ze leeft nog, ik kom nog steeds om de paar maanden op bezoek met de trein naar Bodmin Parkway.’

    Het bericht werd meer dan tweehonderdduizend keer geliked en gebruikers deelden hun eigen ervaringen met het fantasierijke tijdreizen dankzij Street View. ‘Mijn vader stierf drie jaar geleden, maar op Google Maps is hij nog steeds aan het tuinieren, waar hij zo van hield’, reageerde een gebruiker. Een ander voegde toe: ‘Ik zag mijn omaatje lopen langs winkels. Ze kleedde zich altijd zo netjes… ze stierf in 2018 na een zware beroerte.’

    Toen Street View in mei 2007 werd gelanceerd, werd het programma aangeprezen als mogelijkheid voor gebruikers om ‘snel en gemakkelijk in hoge resolutie en met 360 graden door straatbeelden van verschillende steden in de wereld te navigeren’. Street View was oorspronkelijk bedoeld om de nauwkeurigheid van Google Maps te verbeteren en wordt nog steeds door Google gebruikt om Maps actueel te houden, bijvoorbeeld door ter ziele gegane bedrijven te verwijderen. ‘De primaire focus’, aldus Paddy Flynn van Google, ‘is om de gebruikerservaring in Google Maps meer realistisch te maken.’

    Nu, veertien jaar later is Street View uitgebreid tot zevenentachtig landen wereldwijd, waaronder Swaziland, Samoa en zelfs Antarctica. Er is meer dan 16 miljoen kilometer aan beeld vastgelegd en voor veel gebruikers heeft de app een betekenis gekregen die verder gaat dan een navigatiemiddel. Tijdens corona was het aantal zoekopdrachten tien keer zo hoog en zwierven gebruikers over de wereld op zoek naar open ruimtes, buiten de begrenzing van huis, supermarkt en park. ‘Het was een manier voor mensen om zich meer verbonden te voelen met de echte wereld’, zegt Flynn, ‘om andere plekken te zien en virtuele reizen te maken.’

    Lees ook:

    Street View beloont de meest onverschrokken ontdekkingsreizigers met obscure cadeautjes. Boven Hawaii verandert Pegman in een zeemeermin; aan de oevers van Loch Ness wordt hij het fictieve monster. Gebruikers kunnen zelfs naar het ISS International Space Station reizen en zichzelf observeren door een ruit van dik glas op 400 kilometer boven de aarde.

    Street View legde vast hoe een caravan werd gestolen door een dief

    Street View biedt een panoptische kijk op de wereld en op alle mysteries, ongerijmdheden en idioterieën die bij het dagelijks leven horen. Er is een Sherlock Holmes die een taxi wenkt in Cambridge; een auto in een meer in Michigan met daarin het lichaam van een langdurig vermiste persoon; Mary Poppins, wachtend op de stoep bij een pretpark; een caravan die wordt gestolen door een dief.

    ‘Ik kon het niet geloven’, zegt David Soanes, een zesenvijftig-jarige leraar uit Linton, Derbyshire, en eigenaar van de caravan die in juni 2009 werd gestolen. Zijn zoon ontdekte de verdachte op Street View en de politie was in staat om de betrokken man te identificeren. Helaas leverde het niet voldoende bewijs voor een veroordeling. ‘Af en toe ga ik er nog eens naar kijken’, zegt Soanes, verwijzend naar het beeld van zijn caravan die van eigenaar wisselt.

    ‘Kaarten bestaan al sinds mensenheugenis’, zegt Flynn, ‘en technologie maakt digitale weergave mogelijk. Het is één ding om kaarten te digitaliseren en breed beschikbaar en toegankelijk te maken. Maar de weergave van de echte wereld is ook iets waarnaar mensen op zoek zijn.’

    In plaats van alleen een nabootsing van de wereld waarin we leven, biedt Street View nog iets diepgaanders: de mogelijkheid om in bekende straten dierbaren te ontdekken die niet wisten dat hun wandeling door een winkelstraat of woon-werkverkeer werd vastgelegd voor het nageslacht door het alziende oog van een op een Street View-auto gemonteerde camera.

    Lees ook:

    ‘Je maakt foto’s’, zegt Adam Bell, drieëndertig, een arbeider uit St. Ives, Cambridgeshire, ‘maar dit gaat om een toevalligheid. Je ziet iemand die er niet meer is, het een momentopname van toen.’ Hij verwijst naar zijn grootmoeder Maisie, die in 2013 stierf, maar die voor altijd voor het raam van haar huis in Belfast zit te kijken naar een passerende Street View-camera. ‘Haar favoriete plek was bij het raam’, zegt hij. ‘Ze keek altijd naar de straat en leverde dan commentaar op wie er voorbijkwam. De Street View-auto was iets vreemds en daarom keek ze extra goed.’

    Street View onthult wie we werkelijk zijn, anders dan de versies die we van onszelf aan de wereld presenteren. De diefstal halverwege, de nieuwsgierige oma bij het raam. Omdat de meeste mensen niet weten dat ze worden gefotografeerd, roepen de beelden een gevoel van intimiteit en waarheidsgetrouwheid op. Kunstenaar Jon Rafman beschrijft Street View in Art City als een onpersoonlijk, abstract oog dat niet terughoudend of sentimenteel is. ‘De wereld die door Google is vastgelegd, lijkt waarheidsgetrouwer en transparanter vanwege het gewicht dat wordt toegekend aan de externe werkelijkheid’, schrijft Rafman. ‘Het is de perceptie van een neutrale, onbevooroordeelde opname.’

    Een afwezige moeder

    Wanneer we onszelf in Street View zien, worden we eraan herinnerd dat we randfiguren zijn in een veel groter verhaal; voorbijgangers in het verhaal van een ander, in plaats van in het midden van een fotolijstje. Als we een glimp opvangen van dierbaren op Street View, zien we hun verborgen, solitaire leven. Voor kunstenaar en docent Lisa Selby, vierenveertig, uit Nottingham, was Street View een manier om opnieuw contact te hebben met een moeder die ze nauwelijks kende toen ze opgroeide.

    ‘Mijn moeder was niet moederlijk’, zegt Selby nuchter. ‘Ze wilde geen kind. Dat bedoel ik niet zielig. Ik snap het. Ze was er niet klaar voor.’ Selby’s moeder Helen stierf in 2016, 61 jaar oud. Ze was alcoholiste en Selby werd grotendeels opgevoed door haar grootouders, hoewel ze in haar tienerjaren ook wel tijd met haar moeder doorbracht. ‘Haar wereld was er een van feesten en drugs en alcohol’, zegt Selby. ‘Vroeger was ik daar verbitterd over, totdat ik leerde dat het een ziekte was.’

    Selby heeft de afwezigheid van haar moeder in haar leven altijd gevoeld. ‘Met Street View’, zegt ze, ‘keek ik naar haar huis in Greenwich om te zien hoe het was veranderd. In het echt kon ik daar niet langslopen, want dat was te traumatisch.’ Selby zocht haar moeder vaak in Greenwich met Street View. ‘Ik zocht de straten af naar haar’, zegt ze, ‘alsof ik er in het echt rondliep.’

    Op een avond stuurde iemand Selby het bericht dat Helen op Street View was te zien, op de trappen van de bibliotheek van Greenwich. ‘Ik was zo opgewonden toen ik haar vond’, zegt ze. ‘Mijn hart ging als een razende tekeer. Ik zoomde zoveel mogelijk in. Mijn gezicht zat dicht op het scherm. Het was alsof ik een geest zag.’ Ze was Helen daar ooit in het echt tegengekomen. Het was een van haar favoriete plekken. Helen herkende haar niet en vroeg om kleingeld. ‘Ik zei: “Helen, ik ben Lisa, je dochter.”’ Het Street View-beeld van Helen op de trappen van de bibliotheek gaf Selby het gevoel dat haar moeder ‘in de tijd was bevroren. Digitaal gepreserveerd of zoiets.’

    ‘Ik heb een tijdmachine die ik steeds weer kan bezoeken als ik mijn moeder weer wil zien’

    Selby heeft geen foto’s van haar moeder uit die tijd. ‘In plaats van een foto van haar in een lijstje aan mijn muur te hangen’, zegt ze, ‘heb ik een tijdmachine die ik steeds weer kan bezoeken als ik haar weer wil zien.’ Ze heeft het beeld van haar moeder sinds die nacht niet meer opnieuw bekeken. ‘Maar het is fijn om te weten dat het er is’, zegt Selby. ‘Als ik het wil, kan ik voor haar gaan staan en kijken naar de dingen waar ze op dat moment naar keek. De drukke straat. De bussen. De winkels aan de overkant. En dan kan ik voor die winkels gaan staan en naar haar kijken.’

    Street View zet zowel de doden als de levenden vast tussen cartografische pagina’s, alsof het droogbloemen zijn. De doden zijn misschien niet meer zichtbaar voor ons in de levende wereld, maar op Street View hebben ze de eeuwigheid. ‘De beelden voor haar straat worden om de paar jaar bijgewerkt’, zegt Bell, ‘maar als je teruggaat naar het bewuste jaar is ze er nog steeds. Soms denk ik eraan en kijk ik even. Dan draai ik de klok terug en is ze er weer.’

    Contact met het verleden

    Maar Street View doet meer dan alleen onze dierbaren vastleggen op onverwachte momenten. Omdat je de klok kunt terugdraaien naar eerdere versies, stelt Street View ons in staat om op een niet-temporele, niet-lineaire manier door de digitale ruimte te bewegen en op emotioneel niveau contact te maken met het verleden. ‘Een besef van plaats is zo belangrijk voor het geheugen’, zegt fotograaf Nancy Forde uit Waterloo, Ontario. Voor haar Addressing Loss-project vraagt ze gebruikers om verhalen en afbeeldingen te sturen van dierbaren die ze missen en om de troost te beschrijven die ze krijgen door de Street View-afbeeldingen van toen ze nog leefden.

    ‘We hebben de neiging om adressen of plekken te onthouden die betekenisvol waren, en hoe dingen eruitzagen toen we kind waren. En dat maakt Street View zo speciaal’, zegt Forde. ‘Ook als een woning is verbouwd of veranderd, herkennen we er nog iets bekends in. Als er iets betekenisvols is gebeurd op die plek, dan is dat opgeslagen in onze hippocampus.’ De interface van Street View weerspiegelt de manier waarop mensen herinneren, aldus Forde. ‘Je kunt in- en uitzoomen’, zegt Forde, ‘en er is dat telescoopeffect. Eerst is het beeld een beetje wazig, en dan herstelt het zich. Ik vind dat een sterke suggestie van hoe ons geheugen werkt. We kunnen proberen ons iets te herinneren en het wordt scherper als we erover praten of het tegenkomen.’

    ‘Ik zou willen dat het helemaal terugging tot toen ik werd geboren. Maar dan zou ik al mijn tijd op Street View doorbrengen’

    Voor iedereen die het gebruikt, roept Street View een gevoel van vrijheid op in een op regels gebaseerde, tijdgebonden wereld. ‘Je kunt bakstenen en cement zien die er nu niet meer zijn‘, zegt Selby. ‘Winkels die je je herinnert die er niet meer zijn. Ik zou willen dat het helemaal terugging tot toen ik werd geboren. Maar dan zou ik al mijn tijd op Street View doorbrengen en niet in de echte wereld. Het is bijna een spel, maar gebaseerd op de realiteit. Een racespel. Je zit in je stoel en je kunt gaan waar je maar wilt, naar welk jaar je maar wilt.’

    ‘Ik ga terug naar mijn school’, eindigt Sirin Kale haar artikel, ‘en klik terug door de geschiedenis om te zien hoe het er in 2008 uitzag. Er glinstert zonlicht op een zilveren auto; dezelfde kleur, hetzelfde merk en model als die van mijn moeder. Het beeld is te wazig om te zien wie er achter het stuur zit. Hoewel zij het waarschijnlijk niet is, vind ik het fijn om te denken dat zij het is. Ik wacht, en dan is ze er.’

  • Google Maps gaat reisadvies geven op basis van CO2-uitstoot

    Google Maps gaat reisadvies geven op basis van CO2-uitstoot

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Regering-Biden vraagt hoogste rechters om abortuswet in Texas te blokkeren

    » Rusland verbreekt de banden met de NAVO

    Google vergroent zoekresultaten in Maps en Flights

    Door rekening te houden met factoren zoals verkeersdichtheid, weghellingen en dergelijke biedt Google Maps automobilisten voortaan de keuze uit routes met de laagste CO2-uitstoot, bericht techblog Grist. Als de reistijd in grote lijnen hetzelfde is, kiest Google Maps standaard voor de route met de laagste CO2-uitstoot. De nieuwe service is onderdeel van een milieuvriendelijker beleid.

    Volgens Google-CEO Sundar Pichai zorgt het initiatief jaarlijks voor een besparing van 1 miljoen ton koolstofdioxide

    Volgens Google-CEO Sundar Pichai zorgt het initiatief jaarlijks voor een besparing van 1 miljoen ton koolstofdioxide, het equivalent van 200.000 minder auto’s op de weg. De nieuwe optie werd vorige week gelanceerd in de VS en zal volgend jaar in Europa beschikbaar zijn.

    Andere groene initiatieven die door het technologiebedrijf werden aangekondigd, zijn onder meer het aanbieden van emissie-informatie bij zoekresultaten voor luchtvaarttarieven op Google Flights. Het programma biedt koolstofarme vluchtopties aan en wereldwijd kunnen gebruikers voortaan per stoel de CO2-uitstoot voor elke vlucht zien. In zoekopdrachten naar hotels wordt vanaf nu informatie over inspanningen voor duurzaamheid vermeld.

    Lees ook:

  • Hoe Telegram een (duister) universum op zich werd

    Hoe Telegram een (duister) universum op zich werd

    Telegram is een van de populairste chatapps ter wereld. Het platform is nauwelijks gereguleerd en is daarom populair bij zowel criminelen als extremistische organisaties, waaronder IS. De oprichter is een geniale Russische miljardair die inmiddels naar Dubai is gevlucht. Wat drijft hem?

    Pavel Doerov (36) zit op het dak van een hotel, lotuszit, ontbloot bovenlichaam, zijn blik op de verte gericht, met op de achtergrond vaag de skyline van Dubai. Zijn foto op Instagram ziet er precies zo uit als de duizenden selfies van andere influencers en is een van de weinige tekenen van leven van een van de rijkste en invloedrijkste internetondernemers ter wereld. Hij wordt ook wel ‘de Zuckerberg van Rusland’ genoemd, omdat hij in 2006 het sociale netwerk VKontakte oprichtte, een Russische kloon van Facebook. Nog veel indrukwekkender is zijn laatste investering: Telegram, misschien wel de gevaarlijkste berichtendienst ter wereld.

    Over de Russische miljardair, die als de rijkste man van zijn tweede vaderland Dubai wordt gezien, is bijna niets bekend. En wat hij in het openbaar over zichzelf vertelt, klinkt nogal raadselachtig. ‘De buitenwereld is een weerspiegeling van de binnenwereld’, schreef hij onder zijn portret op Instagram.

    Doerovs app is een supermacht, hij staat inmiddels op 570 miljoen smartphones. Sinds het begin van de corona-epidemie is hij populairder dan ooit, de messengerdienst is een van de weinige communicatieplatforms die de producten van Silicon Valley kan bijbenen. Miljoenen gebruikers zijn dit jaar van WhatsApp overgestapt op Telegram, ook in Europa.

    Maar Telegram is niet alleen een soort WhatsApp met andere wortels. Het wil uitdrukkelijk een platform zijn dat zich onttrekt aan het toezicht van staten en autoriteiten, en waarop iedereen kan schrijven en beweren wat hij wil. Dat trekt dwarsdenkers, rechts-extremisten, drugshandelaars en oplichters aan. Zonder lang zoeken vind je er een ‘dodenlijst’ met de namen van Duitse parlementsleden. Vervalsers verkopen via de app vaccinatiebewijzen, dealers bieden alle soorten drugs aan. Op Telegram worden openlijk strafbare feiten gepland en begaan. De app is een darknet voor in je broekzak geworden.

    ‘Tot op de dag van vandaag hebben wij 0 kB gebruikersgegevens aan derden ter beschikking gesteld, met inbegrip van alle regeringen’

    Elk internetplatform staat voor de vraag waar het de lijn trekt tussen de vrijheid van meningsuiting en verboden content. Twitter besloot Donald Trump na de Amerikaanse presidentsverkiezingen voorgoed te blokkeren; Facebook trad steviger op tegen volksopruiing. Op het Telegram van Pavel Doerov wordt content slechts sporadisch verwijderd.

    De autoriteiten moeten machteloos toezien, ook al omdat Doerov hun geen gegevens over gebruikers ter beschikking stelt. Hij heeft een haast ondoordringbaar vlechtwerk van bedrijven rond zijn onderneming gesponnen. Hier is de oude, maar zelden kloppende formule van toepassing dat internet een terrein is waar geen enkel recht geldt. Doerovs ondernemingen zijn geregistreerd op de Maagdeneilanden en in Belize. ‘Ik ben geen groot fan van het concept “land”,’ zei hij in 2014 tegen The New York Times. Andere internetdiensten werken bij een gerechtelijk verzoek samen met de autoriteiten. Bij Telegram wist het Duitse Openbaar Ministerie lange tijd niet eens op welk adres ze het bedrijf konden bereiken.

    Inmiddels bestaat er een adres in Dubai, maar opsporingsambtenaren hebben Der Spiegel laten weten dat het geen enkele zin heeft daar een verzoek naartoe te sturen. Elke keer als ze in verband met strafbare feiten willen weten wie er achter een account zit, krijgen ze van Telegram domweg geen antwoord. ‘Tot op de dag van vandaag hebben wij 0 kB gebruikersgegevens aan derden ter beschikking gesteld, met inbegrip van alle regeringen’, schrijft de onderneming daarover op haar website.

    Juridisch is Telegram tot nu toe vrijwel ongrijpbaar. Ook al probeert de politiek al jaren overal ter wereld internetconcerns te reguleren, messenger-apps worden door die wetten nauwelijks geraakt. De wet die internetbedrijven als Facebook, YouTube en Twitter in Duitsland verplicht strafbare content aan de federale recherche te melden, gold tot nu toe niet voor Telegram. 

    Dat moet veranderen. Volgens informatie van Der Spiegel eist het Duitse ministerie van Justitie van Telegram dat het zich aan de wet houdt. Zo moet het platform bereikbaar zijn voor de autoriteiten, strafbare content onmiddellijk verwijderen en gebruikersgegevens actief aan de opsporingsdiensten ter beschikking stellen. Het Bundesamt für Justiz, een onderdeel van het ministerie van Justitie, eist in twee procedures ook geldboetes van Telegram, omdat de onderneming geen aanspreekpunt voor de autoriteiten bekendgemaakt heeft en geen bezwarenprocedure voor strafbare content aanbiedt, wat in Duitsland wettelijk verplicht is. Het bedrijf kan een boete tot 55 miljoen euro krijgen. Het Bundesamt in Bonn heeft daartoe twee brieven voor hoorzittingen naar Dubai verzonden. Op 20 mei zijn ze als vertrouwelijke diplomatieke nota’s door de Duitse ambassade overhandigd aan het ministerie van Buitenlandse Zaken van de Emiraten.

    ‘In wezen beschouwt Doerov zichzelf als de ingenieur van zijn eigen universum’

    Op Pavel Doerov zal het weinig indruk maken. Een aanwijzing voor hoe hij op verzoeken van landen reageert, vinden we in een procedure uit 2011. In Rusland vonden destijds de grootste anti-Kremlin-demonstraties plaats sinds het einde van de Sovjet-Unie. Ook in Doerovs geboortestad Sint-Petersburg demonstreerden tienduizend mensen tegen verkiezingsfraude en Poetins terugkeer als president. In die tijd was Doerov nog de baas van het sociale netwerk VKontakte, zijn Russische kopie van Facebook met meer dan 100 miljoen gebruikers. Dat de oppositie via dat netwerk opriep om te demonstreren, viel slecht bij de Russische regering. De binnenlandse geheime dienst FSB eiste van Doerov dat hij de accounts van die groepen verwijderde. In plaats van dat bevel op te volgen, publiceerde hij de brief van de geheime dienst op Twitter met daarnaast een foto van een hond in een hoodie die zijn tong uitsteekt naar de kijker. Drie dagen later stonden er gewapende mannen van de Omon, de speciale eenheid van de Russische politie, voor de deur van zijn luxeappartement. ‘Ze wekten de indruk dat ze de deur wilden forceren’, herinnerde Doerov zich later in een interview met The New York Times. Via de monitor van zijn intercom observeerde hij de agenten, maar hij deed niet open. Na een uur verdwenen ze weer.

    Deze geschiedenis is het begin van Doerovs gevecht met de Russische staat, de strijd van het moderne digitale Rusland tegen de oude machtselites. Dat is de legende achter de oprichting van Telegram: terwijl de veiligheidspolitie voor zijn deur stond, werd hem duidelijk dat hij geen veilig communicatiekanaal met zijn broer had, zegt hij. Dus moest hij er een creëren. Kort daarna begon het werk aan Telegram, en in augustus 2013 was de app startklaar.

    Maar Doerov was nog niet van de Russische staat af. Eerst werd er een onderzoek tegen hem ingesteld, zogenaamd vanwege een incident bij een verkeerscontrole. Daarna kocht een Kremlin-getrouwe ondernemer zich in VKontakte in. Doerov weigerde data over Oekraïense gebruikers die tegen de toenmalige Oekraïense president Viktor Janoekovitsj protesteerden te overhandigen aan de geheime dienst FSB. Hij werd door zijn eigen bedrijf op straat gezet en verliet een paar dagen later zijn vaderland. Met een paspoort van het Caribische staatje Saint Kitts en Nevis, dat hij voor 250.000 dollar had gekocht, trok hij als een nomade over de wereld. Op internet postte hij foto’s van de plaatsen waar hij verbleef, van een Telegram-feestje in Barcelona tot een werkconferentie in een Italiaans kasteel. Hij was regelmatig in Duitsland, waar hij toespraken hield op techconferenties in München en Berlijn. 

    Jaren later vestigde hij zich in Dubai. Ondernemers als hij zijn daar vrijgesteld van belasting, wat hij al in de oprichtingsfase van Telegram belangrijk vond. Aan de andere kant wordt de metropool gecontroleerd met alle instrumenten van de moderne controlestaat. Ngo’s bekritiseren de mensenrechtensituatie. Desondanks voelt Doerov zich er veilig, hij maakt kennis met de kroonprins van Dubai en laat zich samen met hem filmen op het dak van een torenflat. 

    Maar op het officiële kantoor van de firma is hij niet te vinden. Een autoritje van het hotel waar hij zichzelf in lotuszit heeft gekiekt naar de Al Kazim Towers duurt maar een paar minuten. De twee torens van 53 verdiepingen hoog staan in de buurt van de populaire Marina-boulevard, waar volop wordt geflaneerd. Telegram is gevestigd op de 23ste etage van toren A. De met marmer beklede verdieping telt zes deuren, achter de bruine deur met nummer 2301 bevindt zich het kantoor van Telegram. Naambordje noch bel vermelden de naam van de huurder, en ook na herhaald kloppen komt er geen reactie en blijft de deur dicht. De receptioniste beneden zegt dat ze in de drie jaar dat ze hier werkt nog nooit iemand het kantoor heeft zien binnengaan. ‘Het is heel vreemd, we hebben niet eens een contactpersoon van ze. Niets.’ Gelukkig staat Telegram wel in het systeem. Ook veel andere aspecten blijven een raadsel, zelfs het aantal medewerkers was lang onduidelijk. In het kernteam van Telegram werken vijfentwintig tot dertig mensen, zei Doerov in 2020 in een videoboodschap voor een Amerikaanse rechtbank. Voormalige medewerkers die nog contact hebben met het team bevestigen dat. Slechts weinig namen zijn openbaar, zogenaamd uit veiligheidsoverwegingen. 

    Eén belangrijk iemand is bekend: Pavels oudere broer Nikolaj Doerov, die verantwoordelijk is voor de techniek. Een wonderkind dat op zijn derde al kon lezen. Hij promoveerde twee keer in de wiskunde, waarvan één keer in Bonn. Zijn Duitse hoogleraar heeft de Fieldsmedaille gewonnen, een soort Nobelprijs voor wiskunde. Net als Pavel is Nikolaj al sinds zijn jeugd geïnteresseerd in programmeren. De broers groeiden grotendeels op in Sint-Petersburg, waar hun vader hoogleraar was en hun moeder docent.

    Sekte

    Andrej Lopatin, een voormalig medewerker, kent Nikolaj al van school. Samen wonnen ze programmeerwedstrijden op de universiteit en werkten ze eerst bij VKontakte en later bij Telegram. Lopatin herinnert zich hoe hij samen met Nikolaj in de datsja van de familie Doerov zat, waar ze de technische basis legden voor de berichtendienst. Veilig en snel moest de app worden.

    Lopatin, die later bij het bedrijf zou weggaan, is een van de weinige oud-medewerkers die bereid is openlijk opheldering te geven. Als het over de Doerovs gaat, kiest hij zijn woorden zorgvuldig. De relatie tussen de broers is altijd heel hecht geweest, alle strategische beslissingen werden door Pavel genomen. Vanbuiten zag Telegram eruit als een jongensclub, Doerov had het niet zo op vrouwen als programmeur. 

    Ex-medewerker Anton Rosenberg beschrijft het Telegram-team als een ‘sekte’. Rosenberg zorgde in 2017 voor opschudding door zich te beklagen over zijn ontslag als leidinggevend programmeur. Pavel Doerov kent de meeste medewerkers van Telegram al jaren, zegt Rosenberg in een videogesprek. Het is een samenzweerderige, gesloten gemeenschap waar Doerov het voor het zeggen heeft. 

    In gesprekken met voormalige medewerkers ontstaat het beeld van een directeur die niet wordt gedreven door geld, maar door invloed en wereldwijde erkenning. Doerov wil dat de app een platform is waarmee zo veel mogelijk mensen kunnen communiceren en vrijelijk informatie kunnen uitwisselen. En waar niemand zich mee kan bemoeien, zelfs regeringen niet. Dit beeld wordt gedeeld door verschillende mensen die Doerov hebben gekend.

    ‘In wezen beschouwt Doerov zichzelf als de ingenieur van zijn eigen universum,’ zegt Nikolaj Kononov, auteur van een boek over Doerov. Dat past bij Doerovs fascinatie voor de film The Matrix en de hoofdpersoon daaruit, de hacker Neo. Zijn enthousiasme gaat zo ver dat hij zich op een gegeven moment, net als Neo, geheel in het zwart ging kleden. Toen Doerov in 2001 eindexamen deed, antwoordde hij op de vraag hoe hij zichzelf over tien jaar zag: ‘Ik word een interneticoon.’ 

    Interviews geeft hij inmiddels niet meer. E-mails en berichten van Der Spiegel laten Doerov en de leden van zijn team onbeantwoord, net als een uitvoerige vragenlijst. Naar de buitenwereld communiceert hij uitsluitend via zijn Telegram-kanaal of met sporadische posts op Instagram. De broers hebben een wereldsucces gecreëerd, met Pavel als strateeg en Nikolaj als geniale programmeur op de achtergrond, en ze vormen een goed team. Telegram biedt gebruikersfuncties, zoals vrolijke stickers, vaak eerder en beter aan dan de concurrentie. Lang voor WhatsApp had Telegram al een buitengewoon veilige end-to-endversleuteling, waardoor het een tijdlang de favoriete chatapp van Islamitische Staat zou zijn geweest.

    Er circuleren zogenaamde dodenlijsten met de namen en soms ook adressen van politici

    Voor de groei van de afgelopen jaren zijn vooral de groepen en de kanalen erg belangrijk geweest. In de besloten of openbare groepen kunnen maximaal tweehonderdduizend mensen met elkaar chatten. Via de kanalen kunnen beheerders hun berichten aan een onbeperkt aantal leden sturen. Op WhatsApp hebben groepen maximaal 256 leden, wat past bij de strategie van deze Facebookdochter om geen openbare ruimte te willen zijn.

    Deze eigenschappen zorgen ervoor dat Telegram veel meer is dan een messengerdienst voor privécommunicatie. De QuerdenkenBewegung bijvoorbeeld [de Duitse beweging van coronaontkenners en antivaxers] coördineerde haar protestacties in talrijke steden meteen via meerdere Telegram-groepen. Haar oprichter Michael Ballweg noemde de app ‘een van de belangrijke succesfactoren’ van zijn beweging.

    In Duitsland is op Telegram een heel netwerk ontstaan, waar berichten van coronaontkenners, complotdenkers, neonazi’s en extreemrechtse terroristen door elkaar staan. Dat blijkt uit een evaluatie van de online-monitoringorganisatie Cemas, waarover Der Spiegel beschikt. Volgens deze evaluatie was op het Telegram-kanaal van Attila Hildmann [een auteur van veganistische kookboeken die nu vooral actief is als complotdenker] te zien hoe kritiek op de coronamaatregelen via complotverhalen radicaliseerde tot extreemrechtse berichtgeving. Meer dan duizend keer deelde Hildmann content van een kanaal dat overliep van ‘antisemitisme, vernietigingsfantasieën en het verheerlijken van geweld en het nationaalsocialisme’, schrijven de data-analisten. Op het laatst voerde hij op Telegram een hetze tegen de cabaretière Carolin Kebekus, nadat die een satirisch coronalied had uitgebracht met SPD-gezondheidsdeskundige Karl Lauterbach. Een van de leden gaf als commentaar dat Kebekus ‘onder Hitler in een werkkamp terecht zou zijn gekomen’. Drie uur later maakte Hildmann reclame voor kruisbogen. ‘Je hebt het recht je te verdedigen,’ schreef hij en voegde er ook nog een kortingscode voor een webshop aan toe.

    De dinsdagmiddag erna was het kanaal van Hildmann niet meer bereikbaar voor mobiele telefoons die gebruikmaken van een besturingssysteem van Apple of Google.

    Dat zo’n extreemrechts kanaal door Telegram wordt geblokkeerd, is een ‘absolute uitzondering’, zegt Fleming Ipsen van Jugendschutz.net. ‘Dit is voor het eerst dat we een actief en systematisch optreden van Telegram tegen strafbare content konden waarnemen.’

    De deskundigen van Cemas delen dat oordeel. ‘Omdat de beheerders praktisch nooit ingrijpen, is Telegram verworden tot de centrale plek voor complottheorieën en extreemrechtse content op internet,’ zegt Miro Dittrich, die samen met politicoloog Josef Holnburger de data-analyse maakte. Er circuleren zogenaamde dodenlijsten met de namen en soms ook adressen van politici. Na de stemming in de Bondsdag over de coronanoodrem in april duurde het slechts tweeënhalf uur voordat er een ‘dodenlijst’ opdook met de namen van alle afgevaardigden die voor de wet hadden gestemd. ‘Potentiële daders kunnen zich door zulke lijsten gesteund voelen, omdat ze geloven dat de meerderheid achter hen staat,’ zegt Dittrich. Telegram haalt de lijsten niet weg. Ook het kanaal van [r&b-zanger] Xavier Naidoo laat zien hoe vaak er geweld wordt gepredikt. Volgens de analyse heeft deze musicus sinds het begin van de pandemie meer dan honderdvijftig keer content van buitengewoon extremistische kanalen gedeeld. ‘Hun koppen eraf’, wordt gezegd in een door Naidoo gedeelde bijdrage over het Vaticaan, de Verenigde Naties en ‘Joodse vrijmetselaars’.

    Hoe op Telegram terroristen helden kunnen worden, is met name in de Verenigde Staten te zien. Daar wordt op verschillende kanalen de loftrompet gestoken over een 28-jarige inwoner van Texas die onlangs is gearresteerd. Via zijn mobieltje had hij een dreigement verstuurd dat rechercheurs als een urgent gevaar beschouwden. Ze waren ervan overtuigd dat de afzender een massamoord in een Walmart-supermarkt aan het beramen was. In zijn woning troffen ze wapens, munitie en vlaggen met nazisymbolen aan. Coleman B. had zijn Telegram-naam op het laatst zo veranderd dat die leek op de naam van de extreemrechtse massamoordenaar van Christchurch. ‘We hebben het “ondenkbare” nog net kunnen voorkomen,’ zei de verantwoordelijke sheriff. Maar op Telegram betuigden gebruikers hun solidariteit met de verdachte. Dat gebeurde vooral door de groep Injekt Division, die de verdachte kennelijk zelf had opgericht en waarvan hij ‘president’ was. ‘Ik bereid jullie voor op het terrorisme,’ postte hij aan hen. 

    ‘Terrorgram’

    Groepen en incidenten als deze hebben Doerovs app de bijnaam ‘Terrorgram’ bezorgd. Op meerdere kanalen wordt uitgelegd hoe je springstof kunt maken, wapens kunt fabriceren of dodelijk vergif kunt mengen. Een groep die ook een Duitse cel heeft, wordt in de Verenigde Staten in verband gebracht met vijf moorden. Leden van de extreemrechtse terreurgroepen Revolution Chemnitz en Oldschool Society wisselden in een Telegram-groep van gedachten. Anis Amri, die een aanslag pleegde op een kerstmarkt in Berlijn, waarbij twaalf doden vielen, chatte voor zijn daad via de app met IS-terroristen in Libië. 

    Op Telegram is nagenoeg elke denkbare misdaad te vinden die je via internet kunt begaan. Er zijn wapenhandelaars, aanbieders van vals geld en mensen die gehackte data beschikbaar stellen. De ledenaantallen van groepen die communiceren over het manipuleren van de financiële markten lopen soms in de honderdduizenden. Vanwege de talloze drugsgroepen heeft de politie van Berlijn inmiddels een speciale Messenger-eenheid ingesteld en al ruim honderd dealerbendes met soms wel twintigduizend leden geïdentificeerd, alleen al in Berlijn. Anders dan op het darknet, waar kopers de speciale adressen op de zwarte markt moeten kennen, is het verboden aanbod op Telegram vaak moeiteloos te vinden. 

    Officieel zegt Telegram dat illegale content niet is toegestaan, maar daar wordt niet op gehandhaafd, zoals een onderzoek van Jugendschutz.net afgelopen jaar aantoonde. Het ministerie van Binnenlandse Zaken heeft de dienst allang als probleemgeval geclassificeerd. ‘De wet, of het nu de Duitse of de Europese is, lijkt voor deze figuren geen enkele rol te spelen,’ zegt een hooggeplaatste ambtenaar. Als het bedrijf niet meewerkt, is het in extreme gevallen denkbaar dat het platform in Duitsland wordt geblokkeerd. De Duitse minister van Justitie Christine Lambrecht zegt: ‘Geen enkel platform dat in de EU door miljoenen mensen wordt gebruikt, mag zich aan onze rechtsorde onttrekken.’ Ze maakt zich sterk voor een regulering van dergelijke berichtendiensten op EU-niveau.

    Vanuit het oogpunt van de Duitse autoriteiten zou het platform juist in de periode voor de Bondsdagverkiezingen een bron van nepnieuws kunnen zijn, dat ook nog eens massaal wordt verspreid. In repressieve landen is Telegram daarentegen vaak een van de belangrijkste wapens van de prodemocratische beweging, bijvoorbeeld in Hongkong, Iran en Wit-Rusland. Toen in augustus 2020 tienduizenden mensen in Minsk uit protest tegen de verkiezingsfraude de straat op gingen, werd het Telegram-kanaal Nexta het belangrijkste instrument van de beweging. Dictator Aleksandr Loekasjenko liet websites en services dagenlang blokkeren, maar Pavel Doerov zorgde ervoor dat Telegram online bleef. Achter Nexta zat destijds onder anderen de blogger Roman Protasevitsj, de man wiens Ryanair-vlucht onlangs boven Wit-Rusland tot landen werd gedwongen.

    Het gespleten beeld van Telegram werpt de vraag op waar Pavel Doerov nu politiek gezien zelf staat. In het verleden had hij vooral een libertair gezicht: ‘De wereld verandert zo snel dat wetgevers daar niet op kunnen reageren’, schreef hij. In de eenentwintigste eeuw was het volgens hem daarom maar beter om in het geheel niet te reguleren. Dat past in zijn praktijk om illegale en extremistische content vergaand te accepteren en zich openlijk te verzetten tegen alle pogingen tot censuur. Zijn vroegere medewerker Anton Rosenberg gelooft dat er vooral financiële overwegingen achter zitten: ‘De strijd voor de vrijheid verkoopt goed en brengt nieuwe gebruikers binnen.’ In feite heeft Doerov altijd geprobeerd zich buiten de politiek te houden, zeggen andere mensen die hem kennen. ‘Neutraal’ blijven, noemt Ilja Perekopskij dat, zijn jarenlange collega en huidige plaatsvervanger bij Telegram. Ook toen de Russische oppositie Doerov in 2011 als haar held zag omdat hij zich publiekelijk tegen de FSB had gekeerd, zou hij dat vooral uit zakelijk oogpunt hebben gedaan: om geen gebruikers aan de concurrentie te verliezen.

    Hij liet biljetten van 5000 roebel uit de ramen van zijn kantoor op de zesde verdieping neerdwarrelen

    Hoe het met de financiën van Telegram is gesteld, blijft Doerovs geheim. Duidelijk is dat hij voor de app enorme kosten heeft gemaakt: tot 2017 had hij, volledig uit zijn privévermogen, 218 miljoen dollar geïnvesteerd, verklaarde hij in zijn videoboodschap. De verkoop van de resterende aandelen in VKontakte heeft hem volgens schattingen tussen de 300 en 400 miljoen dollar opgeleverd. Op zijn achtentwintigste beschikte Doerov naar eigen zeggen al over ‘honderden miljoenen’. ‘Ook al heeft me dat niet gelukkig gemaakt’, merkte hij in een van zijn blogs op. In zijn tijd bij VKontakte smeet hij nog letterlijk met geld. Samen met Perekopskij liet hij biljetten van 5000 roebel, destijds omgerekend 124 dollar, neerdwarrelen uit de ramen van zijn kantoor op de zesde verdieping van het prachtige Singergebouw, in het centrum van Sint-Petersburg. Oud-medewerker Rosenberg weet het nog goed. Het was de verjaardag van de stad en er waren veel mensen op straat. ‘Eerst gooiden ze de biljetten gewoon uit het raam, maar door de wind bleven die aan de ornamenten van de gevel hangen. Daarom maakten ze er vliegtuigjes van die naar beneden zeilden.’ De actie veroorzaakte veel tumult, en het logo van Telegram herinnert ons er nog altijd aan: een wit, papieren vliegtuigje, dat voor het idee van vrijheid heet te staan.

    Digitale munt

    In 2017 zetten de gebroeders Doerov vaart achter een gewaagd plan dat Telegram inkomsten moest opleveren zonder hun belofte van een gratis en advertentievrije app te breken. De dienst moest een eigen digitale munt krijgen en een blockchainsysteem dat Telegram Open Network heette, afgekort TON. Gebruikers moesten via de app geld aan elkaar kunnen overmaken en betalingen voor aankopen kunnen doen. Daarvoor haalde het team bij investeerders een bedrag van 1,7 miljard dollar op. Tot de belangstellenden behoorden Russische oligarchen, een fonds van Roman Abramovitsj en ook de inmiddels voortvluchtige manager van [het Duitse onlinebetaalsysteem] Wirecard, Jan Marsalek. Die was een uitgesproken fan van Telegram en verstuurde er gepersonaliseerde stickers met zijn eigen konterfeitsel mee. 

    Telegram had nauwe contacten met het door schandalen achtervolgde Duitse bedrijf. In Dubai hielden de twee bedrijven kantoor in dezelfde toren. In april 2019 kondigde Wirecard officieel aan met [ontwikkelaar] TON Labs te gaan samenwerken. In een mail aan zijn medewerkers schreef de toenmalige ceo van Wirecard, Markus Braun, dat het ‘in potentie een van de grootste deals uit onze geschiedenis’ was. Van echte samenwerking of gezamenlijke voorstellen is het nooit gekomen, vertelt een leidinggevende van TON Labs aan Der Spiegel. Hij had de naam Marsalek horen noemen, maar de man zelf had hij nooit ontmoet, er waren contacten op ontwikkelaarsniveau geweest. Alle gezamenlijke plannen met de Duitsers werden in oktober 2019 afgeblazen.

    De mislukte cryptovaluta-onderneming is wellicht het grootste fiasco van de gebroeders Doerov. De Amerikaanse toezichthouder SEC verordonneerde in oktober 2019 een onmiddellijke verkoopstop van de Telegram-valuta, de autoriteiten veroordeelden de verkoop als een illegale beursgang via de achterdeur. Telegram bestempelde dat als ‘onlogisch en volstrekt onnodig’, maar de rechter maakte het besluit niet ongedaan. Telegram moest zelfs een boete van 18,5 miljoen dollar betalen.

    Terwijl het met het zelfgecreëerde digitale geld niet lukte, verwierf Telegram in maart inkomstem met traditionele methoden: het gaf voor meer dan een miljard dollar aan leningen uit. Bovendien deden in Russische media geruchten de ronde over een mogelijke beursgang, met speculaties over een marktwaarde van 30 tot 50 miljard dollar. Ook zou er binnenkort reclame komen, weliswaar alleen in openbare kanalen en niet in privéchats. 

    Mogelijkerwijs zal het kapitaal de koers van de dienst meer bepalen dan alle politieke pogingen tot regulering. Voor adverteerders en investeerders is een beschaafde omgeving een voorwaarde. Ook kan Doerov niet helemaal om Apple en Google heen, want hij heeft hun appstores nodig om relevant te blijven. Wat Telegram anders te wachten staat, is te zien aan de chatapp Parler. Via die app werd de bestorming van het Capitool georganiseerd. In januari hebben Google en Apple Parler uit hun appstores gegooid, en daarmee de app van zijn bereik en betekenis beroofd. Zover zal Pavel Doerov het vast niet laten komen.

  • Haïtiaanse president Jovenel Moïse vermoord

    Haïtiaanse president Jovenel Moïse vermoord

    Vijfde golf rolt over Spanje

    Geconfronteerd met een toename van het aantal coronabesmettingen, vooral onder jongeren, draaien de Spaanse autonome regio’s de duimschroeven aan om de heropleving van de epidemie te beteugelen. In Catalonië sluiten uitgaansgelegenheden vanaf vrijdag 9 juli weer voor veertien dagen hun deuren.

    Op maandag 5 juli verklaarde de hoofdepidemioloog van het Spaanse ministerie van Volksgezondheid, Fernando Simón, dat het aantal besmettingen onder jongeren 600 gevallen per 100.000 bedraagt – driemaal het nationale gemiddelde van alle leeftijdsgroepen bij elkaar. Als oorzaak wordt vooral gewezen naar de uitbraak tijdens examenreizen op de Balearen van afgelopen maand.

    Als reactie hierop beginnen de autonome regio’s, die verantwoordelijk zijn voor de volksgezondheid, maatregelen te nemen om de opmars van de epidemie af te remmen. In Catalonië zullen uitgaansgelegenheden (zoals nachtclubs, bars en karaokebars) vanaf vrijdag 9 juli gedurende minstens twee weken gesloten zijn.

    Klap voor de sector

    Dit besluit ‘is ontvangen als een klap voor de sector’, die hun activiteiten na een sluiting van anderhalf jaar nog maar nauwelijks had hervat, zo schrijft het conservatieve dagblad ABC. Dit zal echter geen gevolgen hebben voor de festivals die voor die twee weken zijn gepland, aldus El Periódico de Catalunya.

    Ook moet iedereen die buitenevenementen met meer dan vijfhonderd mensen bijwoont, een negatieve antigeen- of PCR-test van minder dan twaalf uur oud kunnen overleggen of gevaccineerd zijn. De Catalaanse autonome regering raadt aan om ook in de buitenlucht een mond-neusmaskers te dragen.

    Andere autonome regio’s, zoals Castilië en León, overwegen de avondklok opnieuw in te stellen. Intussen is al meer dan 40 procent van de Spaanse bevolking volledig gevaccineerd.

    ‘Buitenlandse toeristen verkassen naar plaatsen waar het aantal besmettingen minder alarmerend is dan aan de Spaanse kust’

    In Barcelona spreekt de liberaal-conservatieve La Vanguardia zich in een redactioneel met de titel ‘De vijfde golf’ bezorgd uit over het Spaanse toerisme in het licht van deze toename van het aantal gevallen: ‘Een groot deel van de reserveringen die voor deze zomer waren gemaakt zijn geannuleerd. Buitenlandse toeristen blijven liever thuis of verkassen naar plaatsen waar het aantal besmettingen minder alarmerend is dan aan de Spaanse kust.’

    Commentator Mariano Guindal erkent dat de situatie ‘niet zo belabberd is als tijdens de vorige vier golven’, vooral wat betreft het aantal ziekenhuisopnames en sterfgevallen.

    Maar gezien de situatie in de rest van Europa was Spanje gewaarschuwd, stelt hij. ‘Het Verenigd Koninkrijk, dat een van de landen met de hoogste vaccinatiegraad was, is plotseling weer het toneel van de grootste uitbraak van de nieuwe Delta-variant geworden. Ons buurland Portugal, dat als eerste de gevolgen ondervond van het uitblijven van tijdige maatregelen, zag zich genoodzaakt de avondklok weer in te stellen.’


    Haïtiaanse president Jovenel Moïse vermoord

    Jovenel Moïse, president van Haïti sinds 2017, werd in de nacht van 6 op 7 juli in zijn privéwoning vermoord, maakte de vertrekkende premier Claude Joseph op 7 juli in een verklaring bekend, weergegeven door de Haïtiaanse site Alterpress.

    ‘Omstreeks één uur ’s nachts (…) heeft een groep niet-geïdentificeerde personen, van wie sommigen Spaans spraken, de privéwoning van de president van de Republiek bestormd en daarbij het staatshoofd dodelijk verwond’, aldus de premier.

    ‘Haïti ging al gebukt onder bendegeweld en protesten tegen [Moïses] steeds autoritairder bewind’

    De politie doodde vier verdachten en arresteerde uren later nog twee anderen, ‘te midden van groeiende chaos in een land dat al gebukt gaat onder bendegeweld en protesten tegen [Moïses] steeds autoritairder bewind’, schrijf Associated Press.

    Drie politieagenten die door de vermoedelijke schutters werden gegijzeld, werden woensdag vrijgelaten nadat de politie een huis had omsingeld waar enkele van de verdachten zich schuilhielden, zei Léon Charles, hoofd van de nationale politie van Haïti, aldus het persbureau.

    De website van Haïti Press Network meldt dat ‘de gewonde first lady Martine Moïse momenteel wordt behandeld in een ziekenhuis (…)’.

    Controversiële president

    Het presidentschap van Jovenel Moïse wordt al enkele maanden betwist vanwege zijn autoritaire methoden, met name door een heterogene groep tegenstanders die een ‘voorlopige overgangspresident’ hebben aangesteld. Onlangs kondigde hij aan nieuwe parlementsverkiezingen uit te schrijven. Op maandag 5 juli had hij een nieuwe premier benoemd, Ariel Henry.

    Het land wordt al maandenlang geteisterd door extreem geweld van bewapende bendes, met name in sommige wijken van Port-au-Prince, de hoofdstad. Dit ongecontroleerde geweld heeft de kritiek op het staatshoofd, die al bijna twee jaar het doelwit is van spontane of door de oppositie georganiseerde demonstraties, aangewakkerd.

    ‘Alle maatregelen worden genomen om de continuïteit van de staat te waarborgen en de natie te beschermen’, vervolgde de aftredende regeringsleider in zijn verklaring.

    Lees ook:


    Donald Trump klaagt Twitter, Facebook en Google aan

    De voormalige president van de VS, die na de gebeurtenissen op Capitol Hill op 6 januari 2021 van de sociale netwerken werd geweerd, slaat terug en beschuldigt Facebook, Twitter en Google van censuur. Hij zegt dat hij ‘triljoenen’ aan schadevergoeding wil.

    NPR ziet het als ‘de nieuwste escalatie in de langlopende vete tussen Trump en de sociale netwerken waar hij voor en tijdens zijn presidentschap gretig gebruik van maakte’. Woensdag kondigde het voormalige staatshoofd vanuit zijn golfbaan in Bedminster, New Jersey, aan dat hij Facebook, Twitter en Google aanklaagde, omdat zij hem en de Republikeinen zouden censureren.

    ‘Wij eisen een einde aan de schaduwverboden, een einde aan het monddood maken en een einde aan de zwarte lijsten, verbanningen en het cancelen,’ zei de man die door de drie techbedrijven werd geschorst voor berichten die voor, tijdens en na de aanslag van 6 januari op het Capitool in Washington werden geplaatst.

    Volgens CNN doet Trump een ‘laatste wanhoopspoging’ om terug te komen op sociale media

    Donald Trump zegt dat hij een schadevergoeding wil die potentieel kan oplopen tot ‘triljoenen dollars’, al ‘lijkt dit onwaarschijnlijk’, vat The Verge samen.

    Volgens CNN doet Trump een ‘laatste wanhoopspoging’ om terug te komen op sociale media. De zakenman ‘heeft een lange geschiedenis van het nemen van gerechtelijke stappen als tactiek om angst aan te jagen zonder daadwerkelijk door te gaan met de rechtszaak.’ Als hij deze keer zou doorzetten, is zijn aanklacht ‘waarschijnlijk bij voorbaat al gedoemd’, aldus CNN

    Zoals Yahoo! opmerkt, beweert Trumps juridische team in de drie aanklachten dat de techreuzen hem door het Eerste Amendement gewaarborgde vrijheid van meningsuiting hebben geschonden. Maar ‘het amendement beschermt tegen overheidscensuur, niet tegen censuur door bedrijven’, verduidelijkt de site. ‘Juristen hebben onmiddellijk kritiek geuit op de aanklachten en voorspeld dat hij weinig kans van slagen heeft in de rechtbank’, bevestigt The Washington Post.

    Sectie 230

    Ook in het geding is Sectie 230, een wet uit de jaren negentig die webbedrijven extra bescherming biedt. Toen Donald Trump in het Witte Huis zat, probeerde hij deze tevergeefs te hervormen door middel van een presidentieel decreet.

    De wet ligt echter zowel van links als van rechts onder vuur, waarbij de Democraten zeggen dat zij de verspreiding van desinformatie mogelijk maakt en de Republikeinen dat zij maatregelen tegen censuur verhindert. In het laatste geval, merkt CNN op, hebben verschillende studies aangetoond dat ‘partijdige stemmen, vooral aan de rechterzijde, op grote schaal gebruikmaken van het platform’.

    ‘Dat Trump zich voordoet als verdediger van de vrijheid van meningsuiting is nogal gedurfd gezien zijn verleden’

    The Atlantic spaart de voormalige president niet. ‘Dat hij zich voordoet als verdediger van de vrijheid van meningsuiting is nogal gedurfd’, schrijft het tijdschrift, dat eraan herinnert dat Trump journalisten heeft aangeklaagd voor hun uitlatingen, heeft opgeroepen tot wetgeving om gemakkelijker iemand te kunnen aanklagen voor smaad en heeft geprobeerd de procureur-generaal in te schakelen om achter zijn critici aan te gaan.

    De aanklachten zijn zonder twijfel een publiciteitsstunt, schrijft The Atlantic. Hij probeert ‘de aandacht af te leiden van de echte juridische problemen die hij heeft, met de denkbeeldige problemen die hij wil’. Hoewel zijn ban van Twitter en Facebook al dateert van januari, is het niet toevallig dat de aankondiging een week na de aanklacht tegen de Trump Organization in een rechtbank in New York kwam, aldus The Atlantic.

    The Washington Post meldt dat de aanklachten, die zijn ingediend in een federale rechtbank in Miami, waarschijnlijk weerklank zullen vinden bij Trump-aanhangers die ervan overtuigd zijn dat de platforms niet genoeg conservatieve stemmen laten horen. Terloops merkt The Wall Street Journal op dat ‘kort na de persconferentie’ de Republikeinse Partij en het Trump-comité de rechtszaken naar voren brachten in hun oproepen om donaties.

  • Maatregelen tegen Belarus | Boekhandels verwoest in Gaza

    Maatregelen tegen Belarus | Boekhandels verwoest in Gaza

    Maatregelen tegen Belarus

    De leiders van de Europese Unie (EU) hebben besloten het luchtruim van Belarus te mijden en een nieuwe reeks sancties in te voeren tegen het regime van Aleksander Loekasjenka, die ervan beschuldigd wordt een Europees vliegtuig naar Minsk te hebben omgeleid om de dissidente blogger en journalist Roman Protasevitsj te kunnen arresteren. De EU eist zijn onmiddellijke vrijlating.

    Volgens Financial Times hebben de EU-leiders overeenstemming bereikt over ‘doelgerichte’ economische maatregelen tegen bedrijven en oligarchen die ervan worden beschuldigd het regime van president Loekasjenka gedurende 27 jaar te hebben gefinancierd. Ook roepen ze Europese luchtvaartmaatschappijen op om het Belarussische luchtruim te mijden, aldus de woordvoerder van de Europese Raadsvoorzitter Charles Michel.

    Het incident van zondag wordt dat door velen bestempeld als ‘kaping’ en ‘staatsterrorisme’

    Belarus is ‘geïsoleerd’ nu verschillende landen hebben besloten vluchten naar het land te verbieden, schrijft The New York Times. Deze maatregelen zijn ‘een zware slag’ voor het regime van Aleksander Loekasjenka, ‘de autoritaire president van Belarus, die al onderworpen was aan EU-sancties voor het schenden van mensenrechten tijdens de brute onderdrukking van protesten vorig jaar’ tegen zijn betwiste herverkiezing, aldus de krant.

    Volgens Politico Europe wekt de verklaring van de Europese leiders ‘de indruk van een snelle en krachtige reactie op het incident van zondag, dat door velen wordt bestempeld als “kaping” en “staatsterrorisme”’.

    Ook de VS veroordelen de ‘schandalige’ gebeurtenis en roepen op tot de vrijlating van Roman Protasevitsj: ‘De Verenigde Staten veroordelen met klem de omleiding van het vliegtuig en de arrestatie’, zo citeert The Hill de Amerikaanse president Joe Biden.

    De vader van Roman Protasevitsj vreest dat zijn zoon is gemarteld

    De Amerikaanse Nationale Veiligheidsadviseur Jake Sullivan sprak volgens The Hill met Svetlana Tichanovskaja, de Belarussische oppositieleider die nu in ballingschap in Litouwen is, en veroordeelde het incident met de Ryanair-vlucht. In een verklaring maakt Sullivan duidelijk ‘dat de Verenigde Staten, in coördinatie met de EU en andere bondgenoten en partners, het regime van Loekasjenka ter verantwoording zullen roepen’.

    De New York Times betwijfelt alleen of het allemaal zal helpen: ‘Er zijn geen aanwijzingen dat de toegenomen druk op Loekasjenka zijn vastberadenheid zal ondermijnen, vooral omdat de Russische president Vladimir Poetin hem onwankelbare steun geeft’. Volgens de krant wijst de ‘bekentenis’ van Roman Protasevitsj erop dat Loekasjenka zich onaantastbaar voelt: ‘Een pro-Loekasjenka Telegram-account toonde maandagavond laat een video van 29 seconden van Protasevitsj. Hij zit met de armen over elkaar aan een houten bureau en zegt tegen de camera dat hij zich in het centrale detentiecentrum nr. 1 van Minsk bevindt en “met maximale correctheid” wordt behandeld. Het doet denken aan andere biechtvideo’s die critici van Loekasjenka in de gevangenis moesten opnemen.’ In een interview met BBC zegt de vader van Roman Protasevitsj dat hij vreest dat zijn zoon is gemarteld.


    Israëlische luchtaanvallen verwoestten boekhandels in Gaza

    De grootste boekhandel in Gaza, de populaire Samir Mansour Boekshop, werd vorige week verwoest door een Israëlische luchtaanval, schrijft de literaire site Lithub. De winkel, die werd opgericht in 2008, had een voorraad van duizenden boeken, waaronder de grootste collectie Engelse literatuur in Gaza, en maakte ook deel uit van een uitgeverij die zich richt op Palestijnse schrijvers. Volgens het Israëlische leger was de aanval bedoeld was om tunnels van Hamas te vernietigen.

    ‘De liefde, creativiteit en talent die in deze magische plek zijn gestopt, zijn verdwenen‘

    ‘De Samir Mansour Bookshop, bestaande uit twee verdiepingen, werd 21 jaar geleden gebouwd en deed dienst als buurthuis en boekwinkel voor de lokale gemeenschap en voor Palestijnse schoolkinderen’, schrijven Mahvish Rukhsana en Clive Stafford Smith, twee mensenrechtenadvocaten. ‘Tienduizenden boeken zijn vernietigd. De liefde, creativiteit en talent die in deze magische plek zijn gestopt, zijn verdwenen. Als gevolg van de volledige belegering van de Gazastrook zijn bouwmaterialen extreem schaars en onbetaalbaar.‘ De twee advocaten zijn daarom op GoFundMe met een inzamelingsactie begonnen in de hoop de winkel weer op te kunnen bouwen. Op 25 mei was ruim 131.000 dollar van de beoogde 250.000 dollar opgehaald.

    ‘De boeken liggen misschien onder het puin, maar dat houdt ons niet tegen’, zo liet schrijver Nada Abu Mideen weten aan The National. ‘We zullen blijven schrijven om de wereld te laten zien dat we verdienen te leven.’

    Overigens was de Samir Mansour Bookshop niet de enige boekwinkel die deze week in Gaza werd vernietigd. In de Al-Thalatinystraat, die in de volksmond beter bekend staat als de Al-Maktabatstraat, ofwel ‘de straat met de boekwinkels’, werden andere winkels geheel of gedeeltelijk verwoest, zo meldt TRTWorld. Ook de Iqraa-bibliotheek zou zijn verwoest. In deze video van Middle East Eye vecht boekhandelaar Shaban Aslim tegen zijn tranen terwijl hij voor het puin van zijn boekhandel wordt geïnterviewd. Ook voor zijn winkel is een GoFundMe-actie gestart.


    Rusland bindt de strijd aan met buitenlandse techbedrijven

    De Russische federale communicatiewaakhond Roskomnadzor heeft gedreigd diensten van Google in Rusland te vertragen als het bedrijf niet binnen 24 uur voldoet aan verzoeken om bepaalde inhoud te verwijderen, zo schrijft The Moscow Times.

    Volgens de krant zegt Roskomnadzor dat Google er niet in is geslaagd 20 tot 30 procent van de links te verwijderen die verwijzen naar inhoud die verboden is in Rusland. Het zou gaan om inhoud die drugsgebruik promoot en kinderpornografie bevat en om berichten die minderjarigen zouden aanmoedigen om ongeoorloofde protesten bij te wonen.

    ‘Google voldoet niet volledig aan zijn verplichting om links naar internetsites met informatie die in ons land verboden is, uit de zoekresultaten in Rusland te verwijderen’, zo citeerde TASS, het door de staat gerunde persbureau, Roskomnadzor in een verklaring. Roskomnadzor zegt dat Google er niet in is geslaagd om zo’n 5.000 afzonderlijke links te verwijderen, waarvan er 3.500 verband zouden houden met ‘extremisme’.

    Navalny

    Rusland is momenteel bezig om de organisaties van Kremlincriticus Aleksej Navalny te bestempelen als ‘extremistisch’. Met dat label, dat momenteel wordt gebruikt tegen bijvoorbeeld Al-Qaida en IS, wordt het mogelijk de activiteiten van Navalny-getrouwen te verbieden.

    Het ultimatum van Roskomnadzor kwam enkele uren nadat Google zijn allereerste rechtszaak tegen Rusland had aangespannen vanwege eerdere eisen om content van YouTube te verwijderen. De Amerikaanse technologiegigant verweert zich tegen verzoeken die Roskomnadzor in januari indiende om twaalf video’s te verwijderen omdat ze minderjarigen zouden oproepen om deel te nemen aan ongeautoriseerde bijeenkomsten. Het bedrijf heeft daarom een rechtszaak aangespannen tegen Roskomnadzor bij het Arbitragehof van Moskou en een eerste hoorzitting is gepland voor 14 juli. Voorheen trad Google alleen op als verdachte of als derde partij in rechtszaken die tegen haar werden aangespannen door de Russische autoriteiten, meldde de zakenkrant Kommersant.

    Lees ook:

    Rusland begon eerder dit jaar met een spraakmakende campagne tegen een groot aantal socialemediareuzen vanwege de grote toename van berichten ter ondersteuning van Kremlincriticus Aleksej Navalny die na zijn terugkeer in Rusland in de gevangenis belandde. Roskomnadzor verzocht zowel buitenlandse als Russische technologiebedrijven, waaronder Facebook, VKontakte, TikTok, YouTube en Twitter om tienduizenden berichten, video’s en foto’s te verwijderen. Het is een van de vele terreinen waarop Rusland en Google de afgelopen maanden met elkaar botsen.

    Roskomnadzor is bereid Twitter te verbieden als het niet voldoet aan het verzoek om bepaalde content te verwijderen

    In een aparte verklaring zegt Roskomnadzor ook dat het een brief naar Google heeft gestuurd waarin wordt geëist dat het bedrijf een YouTube-video deblokkeert van het door de staat gerunde Sputnik France. Daarnaast ligt YouTube, eigendom van Google, onder vuur vanwege het blokkeren van het conservatieve, pro-Kremlin Tsargrad TV en het verwijderen van video’s van RT, het voormalige Russia Today, dat eveneens door het Kremlin wordt gestuurd. Volgens Google bevatten de video‘s desinformatie over het coronavirus.

    De Russische mededingingsautoriteiten zijn bezig met een onderzoek naar Google wegens vermeend misbruik van zijn marktdominantie. Door middel van wetten die vereisen dat Russische apps vooraf worden geïnstalleerd op alle smartphones die in Rusland worden verkocht, probeert Rusland de dominantie van buitenlandse bedrijven op de Russische softwaremarkt te verminderen.

    Toezichthouder Roskomnadzor is al bezig met een gedwongen vertraging van Twitter en zei eerder bereid te zijn het socialemediaplatform te verbieden als het niet voldoet aan het Russische verzoek om bepaalde content te verwijderen. Vorige week is ook een wetsvoorstel ingediend dat grote technologiebedrijven wil dwingen om kantoren in Rusland te openen. Doen ze dat niet dan wordt het Russische bedrijven verboden om bij hen te adverteren.

  • De niet-westerse wereld bestaat amper op Street View

    De niet-westerse wereld bestaat amper op Street View

    Het reisspel GeoGuessr, waarin spelers via Google Street View moeten raden waar ter wereld ze zich virtueel bevinden, is tijdens de pandemie razend populair geworden. Maar gamers ergeren zich in steeds grotere mate aan de slechte foto’s.

    Het in 2013 door een Zweedse ontwikkelaar gelanceerde GeoGuessr is een spel dat helemaal draait om Google Maps: spelers worden in Street View op een willekeurige locatie gedropt en moeten zo snel mogelijk zien te raden waar ter wereld ze zich bevinden. De topspelers hebben daarbij zo hun trucs: uit het hoofd leren welke kleuren de naamborden in Noord-Macedonië hebben, hoe de officiële Google-auto’s in Colombia eruitzien of welke diakritische tekens het meest voorkomen in het Laotiaans (zonder die taal per se te kunnen lezen). De beste spelers zijn inmiddels al zo bedreven in het oplossen van deze puzzel dat ze hun locatie tot binnen een paar meter weten te bepalen.

    Het spel maakt opgeld bij een aantal grote namen in de gamewereld op Twitch en Discord. Begin maart piekte GeoGuessr als zoekterm op Google Trends nadat een populaire Minecraft-bouwer het had gespeeld tijdens een livestream. Op YouTube vind je tientallen GeoGuessr-clips van het afgelopen jaar die al meer dan een half miljoen keer zijn bekeken. ‘Het is een beetje net als met Among Us: toen dat een hit werd, was een tijdlang echt iederéén dat aan het spelen,’ zegt Costar_, de moderator van de belangrijkste GeoGuessr-community op Reddit, die ons verzocht hier alleen zijn gebruikersnaam te noemen.

    ‘De helft van het beeld is bagger’

    Maar de spelers beginnen nu te klagen over Google Maps-vrijwilligers in landen die nog niet zo uitgebreid in beeld zijn gebracht, zoals Zanzibar. Ze vinden dat zij het spel bederven doordat ze korrelige, vage of anderszins ondermaatse foto’s uploaden naar Google Maps, en daarmee naar GeoGuessr. Volgens Costar_ halen ze met hun foto’s meestal niet de kwaliteit van de officiële Google-auto. ‘De beelden zijn heel vaag, zodat je teksten en straatnaambordjes niet kunt lezen en er niet goed op kunt inzoomen. De helft van het beeld wordt in beslag genomen door de auto’s en de beweging is bagger,’ aldus Costar_. ‘Traag en haperend. Of te fel of te donker. Er is altijd wel iets.’

    360 graden

    Google heeft Maps sinds 2007 al voorzien van meer dan vijftien miljoen kilometer aan beelden van overal ter wereld. Daarvoor heeft het zelf speciale foto-apparatuur ontwikkeld die 360-gradenfoto’s maakt voor de Street View-auto’s, die begaanbare wegen fotograferen, en de Street View Trekker-rugzak, voor plaatsen waar je alleen te voet kunt komen. Maar Noord-Amerika en Europa mogen daarmee nu bijna volledig in beeld zijn gebracht, Afrika en andere delen van de niet-westerse wereld zijn op Google Maps nog maar mondjesmaat vertegenwoordigd. Vandaar dat zich vrijwilligers aandienen om in die leemte te voorzien.

    ‘In de ideale wereld zou Google alles zelf doen, maar in de werkelijkheid is ons werk beter dan niets,’ zegt Federico Debetto, de oprichter van World Travel in 360, de organisatie die samen met het verkeersbureau van Zanzibar probeert om voor deze autonome eilandregio voor de kust van Tanzania de kaarten aan te vullen. Een succesvol initiatief: de panoramafoto’s die zijn team vorig jaar heeft geüpload, zijn al door meer dan 20 miljoen mensen bekeken. Het zijn heldere en goed belichte foto’s, maar ze zijn niet zo goed als die van sommige andere regio’s op Google Maps, en dat zint de GeoGuessr-spelers niet. Hun bijnaam voor mensen die op eigen houtje officieus foto’s bijdragen aan Google Maps is ‘Ari’, naar Ari Immonen, een Finse technoloog die jarenlang met een camera op zijn auto rondreed en een van de eerste mensen was die op grote schaal gebruikersfoto’s naar Street View uploadde. ‘Als we een foto zien die van mindere kwaliteit is dan de officiële foto geweest zou zijn, noemen we dat een “Ari”, dan weet iedereen wat je bedoelt,’ zegt Costar_.

    Screen Shot 1 1000x625 kopie 1 1
    Google Street View is beschikbaar voor de gebieden in het groen. Hoe donkerder het groen, hoe meer straten in kaart zijn gebracht. Een groot deel van Afrika ontbreekt.
    – © Google

    De laatste tijd beginnen GeoGuessr-spelers deze Ari’s te vragen om met uploaden te stoppen, in de hoop dat het spel zonder die amateurbeelden makkelijker te spelen wordt. Een aantal Reddit-gebruikers heeft in een half gecoördineerde actie massaal contact opgenomen met het verkeersbureau van Bhutan, ofwel ‘Bhutan Ari’, dat ook was begonnen beelden van het land te uploaden. En Costar_ liet op Reddit weten dat er ook al mensen zijn benaderd die beelden uploaden van de Jordanese hoofdstad Amman en Zanzibar. Maar hun campagne heeft nog weinig effect gehad. ‘Ik geloof niet dat er al iemand op andere gedachten is gebracht,’ gaf Costar_ toe.

    Geldbesparing

    De woede richt zich ook niet alleen op de Ari’s zelf. Veel GeoGuessr-spelers zijn van mening dat de ondermaatse foto’s aan Google zelf te wijten zijn. ‘De houding van de spelersgemeenschap tegenover de mensen die zelf foto’s uploaden, in landen zonder officiële Google-foto’s zoals Zimbabwe, was eerst positiever,’ zegt Costar_. ‘Hun inzet is indrukwekkend. Maar die waardering is omgeslagen, we beschouwen het nu vooral als een excuus voor Google om op zijn reet te blijven zitten en geen nieuwe beelden meer toe te voegen, behalve dan voortdurende updates van Mountain View in Californië.’

    Volgens een Franse GeoGuessr-speler die op YouTube te vinden is onder de gebruikersnaam Mapper, begon Google de officieuze foto’s toe te laten om tegelijkertijd geld te besparen en toch meer data te verzamelen. ‘Dat mensen bereid zijn om gratis en voor niks hun database te vullen speelt hier duidelijk een grote rol,’ schrijft Mapper in een e-mail. ‘Sinds in 2018 de officieuze foto’s begonnen op te duiken, zie je een scherpe daling in het aantal nieuwe foto’s van Google zelf.’ (Er zijn inderdaad aanwijzingen dat Google’s eigen bijdragen aan Street View de afgelopen twee jaar zijn afgenomen.)

    Google laat weten dat het bij zijn strategie hoort om gebruik te maken van vrijwilligers. ‘We werken al jaren aan nieuwe manieren waarop mensen hun eigen beelden kunnen toevoegen aan Google Maps, en in betere kwaliteit,’ mailt een woordvoerder. Het bedrijf heeft zelfs een puntensysteem opgetuigd om gebruikers daartoe aan te sporen. Het werk van de vrijwilligers draagt er volgens Google aan bij dat de beelden kloppen en up-to-date zijn, ook op plaatsen die Google zelf al in kaart heeft gebracht. Verder leent het bedrijf apparatuur uit aan ‘vertrouwde fotografen’ voor grote projecten en staat het particulieren toe met Street View reclame te maken voor commercieel werk.

    Screen Shot 5 1000x574 kopie 1
    In GeoGuessr moeten spelers achterhalen waar een foto van Google Street View genomen is. – © YouTube

    Sommige mensen die aan Google Maps bijdragen, zijn juist blij dat ze dankzij het techbedrijf nu in staat zijn hun gemeenschap op hun eigen manier in beeld te brengen. ‘Als een bedrijf technologisch in staat is om het zelf te doen, wil dat nog niet per se zeggen dat het cultureel ook in de haak is,’ zegt Tania Wolfgramm in Auckland, waar ze leiding geeft aan het GRID-programma, een project om de eilanden in de Stille Oceaan op Street View te zetten. Ze begreep al snel dat Google geen mensen zou sturen naar de talloze afgelegen en schaars bevolkte eilanden, waaronder Tonga, het eiland waar ze zelf vandaan komt.

    ‘Er heerst een gevoel dat wij, als inheemse bevolking die met kolonialisme te maken heeft gehad, geen rol spelen op wereldwijde platforms,’ zegt ze. Omdat er geen officieel Google-team zou komen, zag zij een kans voor de eilandbewoners om zelf iets aan Google Maps toe te voegen. Google en een camerafabrikant schonken haar de apparatuur en in overleg met de premier en de minister van Posterijen van Tonga stelde ze de basisregels voor hun project op.

    Financiële gevolgen

    ‘Als het eenmaal online staat, kan de hele wereld erbij. We kunnen niet zomaar naar een land gaan en daar foto’s nemen en overal met een auto rondrijden zonder toestemming te vragen,’ zegt Wolfgramm. Ze vindt het project meer dan de moeite waard, zelfs als het straks alleen maar dient als link met het thuiseiland voor de honderdduizend eilandbewoners die, net als zijzelf, naar het buitenland zijn verhuisd.

    Street View is een kans om kijkers te veranderen in reizigers

    Maar Debetto wijst erop dat het ook financiële gevolgen heeft als regio’s niet op Google Maps staan zolang ze daar zelf niets aan doen. Volgens een gezamenlijk onderzoek van Ipsos en Google levert een vermelding op Google Maps met foto’s en virtuele rondleidingen tweemaal zoveel belangstelling op. Voor regio’s die afhankelijk zijn van toerisme, zoals Zanzibar, is Google Street View een kans om kijkers te veranderen in reizigers en ze te verleiden hotels en reizen direct bij de aanbieder zelf te boeken in plaats van via internationale tussenpersonen.

    Nu het einde nadert voor de lockdowns en het reisverkeer weer op gang begint te komen, zullen waarschijnlijk steeds meer Ari’s nieuwe regio’s van de wereld op Street View blijven zetten. Wolfgramm heeft de basis al gelegd voor haar volgende project op Rapa Nui, oftewel Paaseiland. En zulke door Google gesteunde vrijwilligersprojecten kunnen betekenen dat de kwaliteit van de afbeeldingen in GeoGuessr blijft dalen. Jammer voor gamers, maar mooi voor de vrijwilligers die al jaren proberen de wereld op Google Maps vollediger in beeld te brengen. 

    Openingsbeeld: Een straat op Zanzibar in het spel GeoGuessr, foto gemaakt door World Travel in 360, een organisatie die samen met het verkeersbureau van Zanzibar probeert om de kaarten aan te vullen. – © World Travel in 360 / GeoGuessr

  • Russisch OM legt Navalny’s organisatie plat | Draghi’s herstelplan krijgt groen licht

    Russisch OM legt Navalny’s organisatie plat | Draghi’s herstelplan krijgt groen licht

    Navalny’s organisatie opgeschort

    ‘Het proces is nog maar net begonnen [26 april], maar het team van Aleksej Navalny heeft besloten de rechter voor te zijn.’ Zoals het dagblad Nezavissimaja Gazeta meldt, hebben de 37 hoofdkwartieren van Navalny’s oppositiepartij, die beschuldigd worden van ‘extremistische activiteiten’, besloten hun activiteiten op te schorten, zonder het verbod af te wachten dat hen waarschijnlijk te wachten staat aan het eind van het proces.

    Navalny’s team weerlegt de beschuldigingen, maar zegt dat het zijn activisten en aanhangers niet in gevaar wil brengen. ‘Op verzoek van het Openbaar Ministerie zijn wij gedwongen de activiteiten van onze regionale kantoren op te schorten. Regionale sociale netwerken zullen worden bevroren en maximaal worden geanonimiseerd’, kondigden de campagneleiders van Navalny aan op de platforms Telegram en Vkontakte [het Russische Facebook].

    Lees ook:

    Naast de sluiting van de regionale kantoren eist het Openbaar Ministerie de stopzetting van de activiteiten van het Anti-Corruptie Fonds (FBK) en het Fonds voor de Verdediging van de Rechten van de Burgers, twee belangrijke organisaties die eveneens door Navalny in het leven zijn geroepen en die reeds als ‘buitenlandse agenten’ zijn opgenomen in het register van verenigingen die in Rusland actief zijn.

    ‘Als je een onderzoek van Navalny opnieuw post op sociale media, ga je naar de gevangenis’

    Het dagblad Vedomosti meldt echter dat de anticorruptieorganisatie die Navalny tien jaar geleden aan het begin van zijn politieke carrière oprichtte, heeft aangekondigd dat haar leden zullen doorgaan met hun ‘strijd tegen corruptie, tegen de regerende partij Verenigd Rusland, die van het land steelt, en tegen Vladimir Poetin, die paleizen bouwt met staatsgeld en zijn politieke tegenstanders vermoordt’.

    Lees ook:

    Volgens de Moskouse openbaar aanklager Denis Popov werken deze organisaties ‘aan het scheppen van voorwaarden die kunnen leiden tot destabilisatie van de sociale en politieke situatie, en om die reden kunnen zij als extremistisch worden bestempeld’.

    Bulldozer

    ‘De bulldozer van Justitie is nog maar net begonnen’, schrijft Vedomosti. Navalny’s netwerk zal waarschijnlijk ‘zo niet volledig worden vernietigd, dan toch ten minste ondergronds worden gedreven vóór het eindvonnis van het proces’. Zeer binnenkort zal iedereen die ook maar in de verste verte iets met Navalny’s activiteiten te maken heeft, van extremisme worden beschuldigd.

    Kommersant-commentator Dmitri Drize vermoedt dat, indien het vonnis de extremistische aard van de aan Navalny gelieerde structuren erkent, hun aanhangers en donateurs gevangenisstraffen van zes tot acht jaar kunnen krijgen. ‘Dit betekent dat het doen van giften [aan deze organisaties], het openlijk campagne voeren en het steunen van acties strafbaar worden. Als je een onderzoek van Navalny opnieuw post op sociale media, ga je naar de gevangenis.’

    Met de parlementsverkiezingen in september in het verschiet, zal ook de verkiezingsstrategie van Navalny’s organisatie, ‘slim stemmen’ genaamd, oftewel stemmen op elke kandidaat die geen lid is van Verenigd Rusland, in het vizier van Justitie komen. Alleen al het feit dat deze strategie wordt bepleit, zal als een uiting van extremisme worden beschouwd.

    Volgens Kommersant zou het slecht kunnen uitpakken voor de zittende macht als Navanly’s netwerk gedwongen wordt ondergronds te gaan: ‘Als de onvrede onder de bevolking zich opstapelt en geen uitweg vindt, kan dat [voor de regering] ernstiger gevolgen hebben dan de demonstraties en onderzoeken van Navalny’.


    Chamber of Progress, een progressieve denktank in dienst van big tech

    ‘Chamber of Progress is een nieuwe coalitie binnen de techindustrie die zich inzet voor een progressieve samenleving en economie alsmede progressieve arbeids- en consumentenrechten’, aldus de website van deze Amerikaanse organisatie, die op 29 maart werd gelanceerd.

    Een blurb verzekert: ‘Wij zijn niet zomaar een belangengroep. (…) Wij steunen overheidsbeleid dat zal leiden tot een rechtvaardiger en toleranter land, waar alle burgers profiteren van technologische vooruitgang.’

    Een lobbygroep? Een denktank? Chamber of Progress lijkt zich op het kruispunt van beide te bevinden. De organisatie wordt gefinancierd door dertien grote techbedrijven, waaronder Amazon, Facebook, Google, Twitter en Uber. ‘De groep voegt zich bij een reeds lange lijst van brancheverenigingen en lobbygroepen in deze sector’, merkt Bloomberg op, ‘nu de praktijken van deze bedrijven onder de loep worden genomen op het gebied van privacy, monopolieposities, arbeidsomstandigheden en in verband met hun rol in desinformatie’.

    Lees ook:

    Het linkse tijdschrift Mother Jones beschrijft de oprichter van de organisatie, Adam Kovacevich, als ‘een voormalige pr-bons bij Google en Lime’ [de marktleider in elektrische scooters]. Kovacevich ‘stond voorheen aan het hoofd van Google’s afdeling externe zaken en managede de regeringsrelaties voor Lime. Vervolgens werkte hij voor de Democraten in Washington’, aldus website Axios.

    ‘Deze lofzang op linkse waarden verhult een regelrechte verdediging van de voornaamste belangen van de industrie’

    Zoals Bloomberg het samenvat, is zijn doel om ‘de Democraten eraan te herinneren dat digitale bedrijven hen steunen bij het verdedigen van progressieve doelen, waaronder stemrecht, het bestrijden van klimaatverandering en het verminderen van ongelijkheid. Dit is wat de Chamber of Progress van plan is te doen, mede door het organiseren van evenementen en het publiceren van opiniestukken in de Amerikaanse pers’.

    Lees ook:

    Mother Jones waarschuwt echter: ‘Deze lofzang op linkse waarden verhult een regelrechte verdediging van de voornaamste belangen van de industrie’.

    Volgens de oprichter zal Chamber of Progress ‘zich concentreren op het reageren op voorgestelde regelgeving’, in een context waarin de Democraten (de meerderheid in het Congres) duidelijk kritischer staan tegenover Gafam (Google, Apple, Facebook, Amazon en Microsoft) dan de Republikeinen.

    Lees ook:

    Kovacevich ‘wil voorkomen wat hij “extreme maatregelen” noemt, zoals het opsplitsen van techbedrijven’, vervolgt Mother Jones. ‘Hij haalt ook de steun van de Democraten voor vakbondsorganisatoren bij Amazon aan als een punt van zorg.’

    Axios merkt op: ‘Lobby’s volgen de macht, dus de opkomst van een centrumlinkse groepering op een moment dat die ideologie domineert in Washington viel te verwachten’.


    De beste whisky komt uit Japan

    Voor het vijfde jaar op rij zijn de World Whiskies Awards in Engeland gegaan naar een whisky van een Japans merk, Ichiro, dat wordt gemaakt in een kleine distilleerderij in Chichibu, in de buitenwijken van Tokio, bericht de Japanse krant Asahi Shimbun. Elk jaar worden er maar vijfhonderd flessen van deze speciale whisky geproduceerd en verkocht voor een prijs van 198.000 yen – 1504 euro – per stuk.


    Draghi’s coronaherstelplan krijgt groen licht

    ‘Alles liep op rolletjes’, vat Corriere della Sera samen. De twee kamers van het Italiaanse parlement hebben op dinsdag 27 april ‘groen licht’ gegeven voor het coronaherstelplan van de onlangs aangetreden premier Mario Draghi, aldus La Repubblica.

    Lees ook:

    Een ‘zeer grote meerderheid’ stemde voor het plan van 222 miljard euro, dat door de Europese Unie wordt gefinancierd en een dag eerder door de premier werd gepresenteerd. 224 stemmen voor, 16 tegen en 21 onthoudingen in de Senaat; 442 stemmen voor, 19 tegen en 51 onthoudingen in het Huis van Afgevaardigden. Voormalig ECB-voorzitter Draghi sprak van een ‘uitdaging’ die ‘we niet mogen verliezen’ omdat ‘een mislukking ernstig zou zijn voor ons en de toekomst van Europa’. Hij noemde Italië momenteel ‘een van de meest kwetsbare landen in de EU’.


    Journalist Maria Ressa wint UNESCO-prijs voor persvrijheid

    Het cultuuragentschap van de VN heeft de jaarlijkse prijs voor persvrijheid toegekend aan de Filipijnse journalist Maria Ressa, bericht The Guardian. Door haar journalistieke werk is zij het doelwit geworden van de rechterlijke macht in haar land en van haatcampagnes op internet.

    Ressa, een voormalig onderzoeksjournalist voor de Amerikaanse zender CNN en hoofd van de binnenlandse zender ABS-CBN News, beheert nu de nieuwswebsite Rappler, waarvan menig bericht de woede van de Filipijnse leider, Rodrigo Duterte, heeft gewekt.

    Ze is betrokken geweest bij vele internationale initiatieven ter bevordering van de persvrijheid, en is meerdere malen gearresteerd ‘wegens vermeende misdrijven in verband met de uitoefening van haar beroep’, aldus UNESCO.

    ‘Maria Ressa’s niet-aflatende strijd voor de vrijheid van meningsuiting is een voorbeeld voor vele journalisten over de hele wereld’, aldus de voorzitter van de internationale jury van de prijs, Marilu Mastrogiovanni. ‘Haar geval is emblematisch voor wereldwijde trends die een reële bedreiging vormen voor de persvrijheid en dus voor de democratie’, voegt de Italiaanse onderzoeksjournalist eraan toe.

    Lees ook:

  • Rivier de Po staat historisch laag | Android deelt meer gegevens dan Apple

    Rivier de Po staat historisch laag | Android deelt meer gegevens dan Apple

    28 miljard euro tekort

    Tegen het einde van dit jaar zal de coronapandemie de Ierse staat in 2020 en 2021 naar schatting 28 miljard euro hebben gekost, meldt het Ierse RTE. Dit maakte Michael McGrath, de Ierse minister van Overheidsuitgaven en Hervorming, deze week bekend. Volgens McGrath zal het Ierse overheidstekort dit jaar naar verwachting vergelijkbaar zal zijn met vorig jaar, namelijk 19 miljard euro.


    Droogte in Italië

    Door karige regenval en ongebruikelijk vroege warmte in Italië staat de rivier de Po nu al net zo laag als afgelopen zomer. De situatie is dusdanig nijpend dat de landbouworganisatie Coldiretti alarm heeft geslagen bij de regering, schrijft Repubblica.

    In heel Noord-Italië, van Piemonte tot Emilia Romagna en van Veneto tot Lombardije zijn boeren, die afhankelijk zijn van de grootste rivier van Italië, al overgestapt op noodirrigatie. Ook het peil van kleinere rivieren in de provincie Emilia Romagna is zorgwekkend laag en het Comomeer heeft op 20 centimeter na een dieptepunt bereikt: het meer is voor 8,8 procent gevuld, in plaats van de gemiddelde 63,8 procent die normaal is voor deze tijd van het jaar. 

    Coldiretti wijt steeds vaker voorkomende extreme klimatologische gebeurtenissen, zoals korte en intense regenval en een snellere overgang van het natte naar het droge seizoen aan klimaatverandering en becijfert de schade ervan op zo’n 1 miljard euro per jaar. De organisatie verzoekt de Italiaanse regering dan ook om structurele maatregelen te nemen.


    Gesjoemel met emissiegegevens

    Onder Donald Trump heeft de Environmental Protection Agency (EPA), een regeringsorganisatie belast met bescherming van de volksgezondheid en het milieu, bedrijven aangemoedigd om met terugwerkende kracht de emissiegegevens van een dodelijke kankerverwekkende chemische stof aan te passen.

    Nadat de EPA had vastgesteld dat ethyleenoxide giftiger is dan eerder werd gedacht, verdween plotseling zo’n 122.000 kilo van het spul uit de openbare registers

    Nadat de EPA had vastgesteld dat ethyleenoxide giftiger is dan eerder werd gedacht, verdween plotseling zo’n 122.000 kilo van het spul uit de openbare registers, zo blijkt uit onderzoek van journaliste Sharon Lerner voor The Intercept. Ethyleenoxide is een kleurloos en geurloos gas dat wordt gebruikt bij de productie van veel consumptiegoederen en op grote schaal wordt toegepast bij de sterilisatie van medische apparatuur.

    Ook nu de EPA onder Joe Biden valt, zijn de registratie en de regelgeving van het instituut nog steeds belabberd volgens Lerner, vooral op een onevenredig groot aantal plekken waar arme mensen en mensen van kleur wonen. Volgens een groep vrouwen uit Texas houdt hun diagnose van borstkanker verband met blootstelling aan ethyleenoxide.


    Android verzendt meer gegevens

    iPhones en Android-telefoons sturen continu gegevens naar Apple of Google, zoals locatie, telefoonnummer en lokale netwerkgegevens, ook als gebruikers zich hebben afgemeld.

    Zelfs als de telefoon niet wordt gebruikt, wordt gemiddeld elke 4,5 minuten verbinding gemaakt met de servers. Privacy-instellingen geconfigureerd? Maakt niets uit, de telefoons blijven gegevens verzenden.

    Maar er is wel een verschil, aldus de New Yorkse technologiesite Ars Technica. Douglas Leith van Trinity College in Ierland vergeleek de twee systemen en Android, het besturingssysteem van Google, verstuurt ongeveer twintig keer zoveel data als Apple. 

    Bij het opstarten stuurt een Android-apparaat Google ongeveer 1 MB aan gegevens, iOS Apple ongeveer 42 KB. Als de telefoon niet actief is, stuurt Android elke twaalf uur ongeveer 1 MB aan gegevens naar Google, terwijl iOS Apple ongeveer 52 KB verzendt.

    Alleen al in de VS verzamelt Android in totaal elke twaalf uur ongeveer 1,3 TB aan gegevens. In dezelfde periode verzamelt iOS ongeveer 5,8 GB.


    China wil eigen halfgeleiders

    Als ’s werelds grootste verbruiker van halfgeleiders was China sterk afhankelijk van aanvoer uit het buitenland. Die afhankelijkheid werd pijnlijk duidelijk tijdens de handelsoorlog tussen China en de VS onder Donald Trump. Die verbood in 2019 de export van halfgeleiders waardoor de toevoer naar Huawei werd afgesneden, schrijft het Berlijnse Tageszeitung.

    Vorig jaar verbood hij het bedrijf zelfs zaken te doen met leveranciers uit andere landen die Amerikaanse componenten gebruiken. Binnen enkele maanden verdween Huawei uit de top 5 van ’s werelds meest succesvolle smartphonefabrikanten.

    Sindsdien heeft president Xi Jinping ‘technologische zelfvoorziening’ uitgeroepen tot een van de kerndoelen. Een van de belangrijkste doelen in het huidige vijfjarenplan is om in de toekomst belangrijke technologie zelf te produceren. In 2020 ondersteunde de Chinese staat producenten van halfgeleiders met minstens 35 miljard dollar, ruim 400 procent meer dan in 2019. Maar China is er nog lang niet: alleen al het Amerikaanse Intel investeert jaarlijks 13 miljard dollar in onderzoek.


    Spanje herziet mondkapjesplicht

    Afstand houden is niet langer een bepalende factor voor het wel of niet dragen van een mondkapje in Spanje, meldt El País. Deze week is een wet van kracht geworden die mondkapjes verplicht stelt in alle openbare ruimtes, ongeacht de afstand tussen mensen.

    De deelregering van de Balearen liet al weten dat de wet niet zal worden gehandhaafd op stranden en in zwembaden. Tot nu toe waren regionale regeringen vrij om regels naar eigen inzicht aan te passen, maar volgens de nieuwe wet mag dat niet meer. De zwaar getroffen toerismesector vreest dat de mondkapjesplicht verdere schade zal aanrichten.


    Saoedi-Arabië wil fors investeren

    Saoedi-Arabië spendeert de komende tien jaar meer dan in de driehonderd jaar sinds de oprichting van de staat in 1744, aldus kroonprins Mohammed Bin Salman in Middle East Eye. Hij sprak deze week over zijn ambitieuze Vision 2030, zijn plan om de economie te transformeren middels een partnerprogramma tussen private en publieke partijen.

    De particuliere sector wordt gemobiliseerd om de economie af te helpen van afhankelijkheid van olie

    Oliegigant Aramco en petrochemiebedrijf SABIC moeten het voortouw nemen voor investeringen van 5 biljoen riyals (1,1 biljoen euro) door de lokale particuliere sector tot 2030. De particuliere sector wordt gemobiliseerd om de economie af te helpen van afhankelijkheid van olie. Die zorgt vooralsnog voor ruim de helft van de inkomsten van het Koninkrijk.

  • Facebook blokkeert nieuws in Australië | Schildpadden in Texas verlamd door kou

    Facebook blokkeert nieuws in Australië | Schildpadden in Texas verlamd door kou

    Facebook blokkeert nieuwsartikelen in Australië

    Eerder berichtten we al over Googles dreigement om Australië te verlaten, vanwege een wetsvoorstel van de regering dat eist dat nieuwsuitgevers voor hun inhoud worden betaald. Sindsdien, meldt Sydney Morning Herald, sloot het bedrijf miljoenencontracten met grote Australische uitgevers.

    Zo niet Facebook. Als reactie op het voorstel verhindert het bedrijf persgroepen en gebruikers om nieuwsartikelen op het sociale netwerk in het land te delen of te bekijken. De Australische regering noemt de blokkade ‘autoritair’, de Sydney Morning Herald ‘onthutsend’.  

    De officiële reactie van Facebook luidt als volgt:

    ‘We staan ​​voor een onaangename keuze: proberen te voldoen aan een wet die de realiteit van de relatie [tussen het netwerk en de uitgevers] negeert, of stoppen met het toestaan ​​van nieuwsinhoud op onze diensten in Australië. Met een bezwaard hart kiezen we voor de tweede optie.’

    Fakebook

    Afgezien van de afname van het verkeer naar hun sites die de maatregel tot gevolg zal hebben, maken veel Australische media, zoals The Australian Financial Review, zich zorgen over het verdwijnen van betrouwbare informatie op het netwerk. De krant is van mening dat ‘Facebook de Australische waarheid opoffert (…) om te voorkomen dat er een duur wereldwijd precedent wordt geschapen’.

    Volgens een rapport van de Universiteit van Canberra over digitaal nieuws in 2020 gebruikt 39 procent van de Australiërs Facebook om het nieuws te raadplegen en 49 procent om informatie over de covid-19-epidemie te verkrijgen. 

    ‘Terwijl Australië zich voorbereidt op de lancering van het belangrijkste vaccinatieprogramma van ons leven, zullen de antivaxers, die zoals we hebben gezien verkeerde informatie op Facebook verspreiden, niet langer worden weersproken door een persbericht van lokale gezagsdragers’, aldus Financial Review.

    Met al dit nepnieuws, waarschuwt ook The Australian, ‘wordt Facebook “Fakebook”’ en zorgt Mark Zuckerberg ervoor dat zijn ‘Australische gebruikers machteloos staan ​​tegenover gevaarlijk nepnieuws’. 

    Lees ook ons bericht van 22 januari:


    ‘Vrijheid voor Pablo Hasél. Weg met Franco’s rechtssysteem’

    Meer dan veertig mensen zijn gearresteerd na gewelddadige protesten in Madrid, Barcelona en Granada tegen de opsluiting van Pablo Hasél, meldde El Mundo woensdag (17 februari). In de Spaanse hoofdstad verzamelden honderden mensen zich ’s middags bij Puerta del Sol om de rapper te steunen, na zijn veroordeling tot negen maanden gevangenisstraf vanwege tweets waarin hij de politie en de monarchie aanvalt. De ‘ongeoorloofde maar vreedzame’ demonstratie ontmondde tegen de avond in ‘een veldslag’.

    In Barcelona verzamelden honderden mensen zich voor de tweede dag op rij, wat uitliep op ‘het verbranden van containers en het opzetten van barricades’.

    El País sprak met enkele demonstranten. Jorge Gómez, 24, licht toe: ‘Er is een gebrek aan vrijheid van meningsuiting, alleen omdat Hasél vanzelfsprekende dingen heeft gezegd.’ [Hasél noemde voormalig koning Juan Carlos I een maffiabaas.] Gómez noemt de wetten die de rapper hebben veroordeeld ‘middeleeuws’. Julia Castro, 22, voert aan dat: ‘veel reggaetonliedjes denigrerende boodschappen over vrouwen bevatten en toch door miljoenen mensen worden gehoord, terwijl slechts een minderheid naar Hasél luistert.’

    De kreet die het meest is gehoord op het centrale plein van Madrid is ‘Nazi’s overdag en politie ’s nachts’ en ‘Hier zijn de antifascisten’. Op spandoeken staat de slogan ‘Ontvoerd door de staat, iedereen op straat! Laten we zijn vrijheid heroveren!’ en ‘Vrijheid voor Pablo Hasél. Weg met Franco’s rechtssysteem’. Volgens het Spaanse dagblad begonnen de bijeenkomsten in feestelijke sfeer, met liedjes waarin de vrijlating van de Catalaanse rapper wordt geëist.

    Ook Amnesty International veroordeelt de opsluiting van de rapper.


    In het VK worden vrijwilligers ingeënt met het coronavirus

    De Britse regering heeft besloten een experiment te financieren dat van plan is om ongeveer negentig vrijwilligers te ‘infecteren’ met covid-19 om informatie te verzamelen over de reactie van het immuunsysteem. De ethische instantie voor klinische proeven heeft groen licht gegeven voor het experiment. Over een paar weken zullen gezonde mensen tussen de 18 en 30 jaar door middel van druppels in de neus met het virus worden besmet.

    Deze wereldprimeur roept enkele vragen op. Zoals: wat is een gepaste beloning als je ermee instemt te worden geïnjecteerd met een virus dat wereldwijd al 2,4 miljoen mensen heeft gedood? Het antwoord is volgens The Times 4000 pond (4600 euro).  In het project is in totaal 33 miljoen pond geïnvesteerd.

    Op middellange termijn hopen de onderzoekers de tests te kunnen voortzetten om nog ambitieuzere doelen te bereiken, legt professor Peter Openshaw van Imperial College London uit in The Guardian. ‘Deze onderzoeken zijn uniek en kunnen ons in staat stellen om sneller vooruitgang te boeken, niet alleen bij het begrijpen van de ziekte, maar ook bij het vinden van geschikte behandelingen en vaccins’, aldus de wetenschapper. Deze hulp zou meer dan welkom zijn in een tijd waarin de verspreiding van nieuwe varianten de internationale wetenschappelijke gemeenschap zorgen baart.

    Balans

    Het wetenschappelijke Nature stelde al aan het begin van de pandemie de vraag of dergelijke ‘tests op mensen’ acceptabel zouden zijn. De media bevestigden vervolgens dat het noodzakelijk was ‘een redelijk evenwicht te vinden tussen de risico’s die deze mensen lopen en het belang dat deze inspanning vormt voor de gemeenschap. De onderzoeken brengen risico’s met zich mee, maar nemen ze ook weg.’


    Zeeschildpadden worden in Texas gered van de kou

    In Texas is een congrescentrum ingericht om de ‘laatste slachtoffers van het strenge winterweer op te vangen’, schrijft NBC News. Het gaat om duizenden door de kou verdoofde zeeschildpadden, die op het strand zijn aangespoeld.

    De verdoving houdt in dat de schildpadden hun flippers niet meer kunnen bewegen en vanzelf komen bovendrijven. Ze weten dat ze moeten bewegen om te kunnen overleven, maar zijn niet in staat om hun lichaam daartoe aan te zetten, legt een medewerker van het centrum uit in een filmpje op CNN. Als gevolg daarvan worden ze levenloos.

    Bewoners, van wie sommigen zelf geen warmte of basisvoorzieningen in hun eigen huis hebben vanwege het ongewoon koude weer, hebben de zeeschildpadden gered en naar het congrescentrum in een vakantieoord in het zuiden van Texas gebracht.

    ‘Zo ongeveer om de vijftien minuten komt er weer een pick-uptruck of SUV aanrijden’, zegt Ed Caum, uitvoerend directeur van de South Padre Island Convention and Visitors Bureau, geciteert door The Guardian.

    Hij vertelt dat mensen soms een of twee zeeschildpadden meebrengen, soms meer. ‘Gisteren kwamen er soms ook aanhangwagens vol met vijftig tot honderd stuks.’ Tot nu toe zijn er meer dan 3500 zeeschildpadden ‘verzameld’; Caum is terughoudend met de term gered, want ‘we weten dat we er enkele gaan verliezen’.

    Nu er opnieuw een koufront nadert, is niet bekend wanneer de zeeschildpadden weer het water in kunnen. De temperatuur in het gebied was op woensdagmiddag ongeveer 4 graden Celsius. De schildpadden kunnen pas teruggeplaatst worden in de Golf van Mexico als het kwik boven de 15 graden uitstijgt.

    Eerder beschreef The Guardian al hoe de winterstorm de ongelijkheid in toegang tot elektriciteit vergroot onder Texanen; hoewel de staat de meeste elektriciteit produceert in de VS, ‘bevonden miljoenen kansarme inwoners zich de afgelopen weken in kou en duisternis’.

  • Google dreigt Australië met vertrek | EP wil sancties tegen Rusland

    Google dreigt Australië met vertrek | EP wil sancties tegen Rusland

    Google dreigt Australië te verlaten

    Google dreigt zijn zoekmachine terug te trekken uit Australië als een wetsvoorstel in werking treedt dat Google zou verplichten nieuwsuitgevers te betalen voor hun inhoud, meldt techwebsite The Verge.

    ‘Als deze versie van de mediacode wet wordt, hebben wij geen andere keuze dan Google Search niet langer beschikbaar te stellen in Australië’, verklaarde Melanie Silva, vicevoorzitter van Google Australië en Nieuw-Zeeland, gisteren aan een Australische Senaatscommissie die de impact van de mediacode onderzoekt.

    Ook Facebook dreigt links naar nieuwsartikelen uit de feeds van Australische gebruikers te verwijderen als de nieuwe mediacode wordt ingevoerd, bericht The Guardian. ‘Dat zou betekenen dat de 19 miljoen Australiërs die maandelijks Google gebruiken, niet langer toegang hebben tot Google Search, en dat de 17 miljoen Australiërs die maandelijks inloggen op Facebook, geen nieuwsartikelen meer kunnen zien of plaatsen op de socialemediasite’, schrijft het Britse dagblad.

    Een reportage van het Australische 7 News over het dreigement van Google.

    Google is bang dat de Australische mediacode een voorbeeld voor de rest van de wereld wordt, aldus The Sydney Morning Herald. ‘Google verliest liever Australië (een relatief klein gedeelte van de wereldmarkt) dan een precedent te scheppen voor grotere markten.’

    Het dreigement van Google kwam op dezelfde dag dat het bedrijf een overeenkomst tekende met driehonderd Franse nieuwsbedrijven om hen te betalen voor hun inhoud die in zoekresultaten verschijnt, meldt The Guardian. Deze regeling heeft te maken met een EU-hervorming van het auteursrecht waarover in 2019 overeenstemming is bereikt.

    Ook in dit geval probeerde de techgigant te voorkomen dat het Franse uitgevers moest betalen voor hergebruik van fragmenten van hun inhoud, maar in april vorig jaar slaagde de Franse mededingingswaakhond (FCA) erin hard te maken dat het gebruik van nieuwsfragmenten door Google oneerlijk en schadelijk is voor de perssector, en waarschijnlijk ook misbruik van een dominante marktpositie, schrijft Tech Crunch.

    De Australische wet werd in december in het Huis van Afgevaardigden ingediend, op een moment dat over de hele wereld regeringen proberen de macht van digitale monopolisten in te perken.

    ‘We reageren niet op bedreigingen’

    De Australische minister-president Scott Morrison reageerde fel op Googles en Facebooks dreigementen: ‘In Australië maken we onze eigen regels voor hoe we het hier doen. Dat gebeurt in ons parlement en wordt gedaan door onze regering. Dat is hoe het hier in Australië werkt’, tekende het Australische dagblad op uit de mond van de premier. ‘We reageren niet op bedreigingen.’

    Het linken naar nieuws heeft voor de techgiganten geen ‘commerciële waarde’, aldus een woordvoerder van Facebook. Maar Australische mediabedrijven betwistten die bewering en dringen er bij de regering op aan onmiddellijk met wetgeving te komen, aldus The Sidney Morning Herald. De leiders van News Corp Australia, Nine Entertainment Co (eigenaar van SMH) en Guardian Australia waren het tijdens de hoorzitting grotendeels met elkaar eens. Zij voerden aan dat de code zou bijdragen aan de duurzaamheid van de lokale journalistiek op lange termijn.

    Volgens de uitgever van Nine Entertainment, zou het niet invoeren van de code ertoe leiden dat de techgiganten ‘blijven weigeren te betalen voor de inhoud die ze gebruiken om hun monopoliepositie veilig te stellen en de verantwoordelijkheden op zich te nemen die bij een dergelijke macht horen’, aldus het Australische dagblad.


    In Honduras is weg naar legalisering abortus haast onmogelijk

    Donderdag (22 januari) heeft het Hondurese parlement een grondwetswijziging goedgekeurd die alle vormen van abortus verbiedt in Honduras, bericht het Hondurese dagblad El Heraldo. Een weg naar legale abortus is vanaf nu dus alleen mogelijk met een drie vierde meerderheid van het parlement.

    Het artikel stelt dat het is ‘verboden en illegaal om een ongeboren leven, dat op elk moment moet worden gerespecteerd, op welke manier dan ook te beëindigen. Andersluidende wettelijke bepalingen zijn nietig en ongeldig.’

    Abortus was in Honduras al strafbaar volgens de grondwet, schrijft El Heraldo in een ander artikel. Er staat een gevangenisstraf van zes tot acht jaar voor. Ook zijn gezondheidsmedewerkers verplicht om een melding te maken bij vermoedens van een illegale abortus. Op assistentie bieden bij een abortus, op welke manier ook, staat een boete van 15.000 tot 30.000 lempiras (500 tot 1000 euro).

    ‘Strafbaarstelling en de verplichting van gezondheidsmedewerkers om onveilige abortus te melden hebben geleid tot opsluiting van vrouwen’

    De vicepresident van het Hondurese parlement verklaart tegenover BBC Mundo dat ‘deze hervorming voortvloeit uit de golf van grondwetshervormingen in Latijns-Amerikaanse landen, aangedreven door linkse regeringen die abortus willen legaliseren, zoals onlangs in Argentinië is gebeurd. Dat kan in Honduras niet worden toegestaan’.

    De Verenigde Naties schreven in een reactie: ‘Strafbaarstelling en de verplichting van gezondheidsmedewerkers om mogelijke gevallen van onveilige abortus te melden hebben geleid tot opsluiting van vrouwen en weerhouden velen ervan medische hulp te zoeken als zij een miskraam krijgen.’


    EP eist stopzetting van Nord Stream 2 wegens arrestatie Navalny

    Het Europees Parlement heeft een resolutie aangenomen waarin de Europese Unie wordt opgeroepen om ‘onmiddellijk’ te stoppen met de voltooiing van de Nord Stream 2-pijplijn, die Russisch aardgas naar Duitsland moet brengen. Dit als reactie op de arrestatie van Kremlin-criticus Aleksei Navalny, meldt Radio Free Europe/Radio Liberty.

    De resolutie om Nord Stream 2 een halt toe te roepen, werd met een grote meerderheid in Brussel aangenomen – afgezien van het grootste deel van Europarlementariërs van de Duitse CDU/CSU, alle SPD-leden, alsmede de AfD en Die Linke. De Duitse Grünen steunde echter de resolutie, net als de FDP, schrijft Die Süddeutsche Zeitung.

    In de niet-bindende resolutie worden de lidstaten opgeroepen om een actief standpunt in te nemen over de arrestatie van Navalny

    In de niet-bindende resolutie worden de lidstaten opgeroepen om een actief standpunt in te nemen over de arrestatie van Navalny en om de beperkende maatregelen van de EU ten aanzien van Rusland ‘aanzienlijk aan te scherpen’, aldus RFE/RL

    Ook ‘Russische oligarchen’ en ‘de inner circle van president Vladimir Poetin’ moeten volgens de resolutie het doelwit van de sancties worden, meldt RFE/RL.

    De door Amerikanen gefinancierde nieuwsorganisatie Radio Free Europe/Radio Liberty wordt zelf door Rusland bedreigd met boetes van vele miljoenen dollars en mogelijke strafrechtelijke vervolging van haar medewerkers, bericht The New York Times. Ze zouden zich niet houden aan de regels voor ‘buitenlandse agenten’. Volgens nieuwe regelgeving moeten buitenlandse media in Rusland bij al hun berichten een waarschuwing plaatsen dat het geproduceerd is door een ‘buitenlandse agent’.

  • Google krijgt vakbond | Herleving van de kulhad | Touadéra herkozen

    Google krijgt vakbond | Herleving van de kulhad | Touadéra herkozen

    Verenigde Staten

    Kunstenaar voor kunstenaars

    De New Yorkse kunstenaar Guy Stanley Philoche heeft voor ruim 65.000 dollar aan werk gekocht van kunstenaars die zijn getroffen door de coronapandemie. Hij kocht ruim honderdvijftig kunstwerken voor maximaal 500 dollar per stuk. Zijn eigen schilderijen kosten zo’n 120.000 dollar, dus hij kan zich wel wat veroorloven. 

    In een video op Instagram vroeg Philoche kunstenaars die de gevolgen merken van de pandemie om hem hun werk te tonen. Beviel het, dan kocht hij het en betaalde hij voor de verzending naar zijn studio in East Harlem. Zo kwam hij in contact met kunstenaars van over de hele wereld. ‘De kunstwereld is mijn gemeenschap en ik voel me verplicht mijn gemeenschap te helpen. En dat blijf ik doen’, aldus Philoche. 

    Overigens zet hij ook weleens een eigen werk ter waarde van 100.000 dollar aan de straat, voor de gelukkige vinder. ‘Art for the People’ noemt hij deze poging om zijn werk met iedereen te delen, ook met mensen die het zich niet kunnen veroorloven.

    (CNN, Atlanta)


    Colombia

    Bungeejumpen in de prehistorie

    Wie had gedacht dat mensen al sinds de Oudheid van grote hoogten sprongen? Een enorme collectie prehistorische rotsschilderingen die wetenschappers diep in het Colombiaanse Amazoneregenwoud aantroffen, onthult dat er al in de prehistorie waaghalzen waren die de spanning opzochten door te bungeejumpen.

    De rotsschilderingen strekken zich uit over bijna 13 kilometer en dateren van ongeveer 12.500 jaar geleden, toen de mens voor het eerst het Amerikaanse continent bevolkte. De inheemse bewoners van het regenwoud bestudeerden de schilderingen al jaren, maar nu heeft ook een groep wetenschappers de afbeeldingen gedocumenteerd. Onder de geportretteerde dieren bevinden zich ook enkele uitgestorven soorten.

    (Colossal, Chicago)


    Zimbabwe

    Journalist weer gearresteerd

    In Zimbabwe is journalist en anticorruptieactivist Hopewell Chin’ono voor de derde keer in korte tijd gearresteerd, ditmaal voor het ‘aanzetten tot openbaar geweld’ tijdens antiregeringsprotesten. Chin’ono berichtte in juni over corruptie rond de aankoop van beschermende uitrustingen voor gezondheidswerkers ter waarde van 60 miljoen dollar. Volgens de journalist en zijn collega’s zijn Collins Mnangagwa, zoon van de president, en enkele hoge regeringsfunctionarissen betrokken bij het schandaal.

    ZANU-PF, de partij die onafgebroken regeert sinds de onafhankelijkheid van Zimbabwe in 1980, ontkent: ‘We hebben met bezorgdheid kennisgenomen van de systematische aanvallen op de integriteit van de familie Mnangagwa door gewetenloze karakters zoals Hopewell Chin’ono.’ Activisten en mensenrechtenorganisaties wijzen op de ‘ongekende’ onderdrukking van mensen met een afwijkende mening in Zimbabwe, die resulteert in arrestaties van tientallen activisten en oppositieleden.

    (Al Jazeera, Qatar)

    Kulhadchai
    Kulhad chai. – © Wikimedia

    India

    Terug naar de kulhad

    Een bescheiden overblijfsel uit het verleden van India is bezig met een grote comeback. Op alle zevenduizend treinstations in het land moet thee voortaan worden geserveerd in aarden bekers die bekendstaan als kulhads. De kulhads zijn ongeverfd, ongeglazuurd, perfect biologisch afbreekbaar en dus milieuvriendelijk. Daarom heeft Piyush Goyal, de Indiase minister van Spoorwegen, besloten dat ze plastic bekers moeten vervangen in de strijd tegen wegwerpplastic.

    ‘Kulhads helpen niet alleen het gebruik van giftig plastic te verminderen, maar bieden ook werkgelegenheid en inkomen aan honderdduizenden pottenbakkers’, aldus de minister. Vóór de corona-uitbraak reisden dagelijks 23 miljoen Indiërs met de trein, dus na de pandemie zal er een astronomisch aantal kulhads nodig zijn. Naar verwachting zal het besluit werkgelegenheid genereren voor zo’n twee miljoen pottenbakkers.

    (The Guardian, Londen)


    Verenigde Staten

    AI-wereld is boos op Google

    Timnit Gebru, ethicus op het gebied van kunstmatige intelligentie (AI), wordt wereldwijd gerespecteerd om haar werk dat raciale vooringenomenheid in algoritmen blootlegt. Ze is bekend als pleitbezorger van grotere participatie door vrouwen en mensen van kleur in haar vakgebied.

    Begin deze maand werd ze plotseling ontslagen door Google, waar ze het ethische AI-team leidde. Het bedrijf wilde dat ze haar naam verwijderde uit een onderzoeksartikel waarin ethische kwesties rondom toepassing van taal in AI-technologie worden besproken, omdat het bezwaren had tegen de inhoud. Gebru beriep zich op de academische vrijheid, waarna ze werd ontslagen. Google beweert dat ze zelf is opgestapt. 

    ‘Er werken amper zwarte mensen bij Google Research, en al helemaal niet in het hogere management’

    De gang van zaken leidde tot een stroom van steunbetuigingen en commentaar van AI-onderzoekers bij Google, bij topuniversiteiten en bij bedrijven als Microsoft en chipmaker Nvidia. Ruim tweehonderd Google-medewerkers eisen openheid over de gang van zaken en willen dat hun werkgever zich committeert aan ‘onderzoeksintegriteit en academische vrijheid’. De betrokkenen vinden dat het bedrijf zijn reputatie op dit cruciale gebied te grabbel heeft gegooid. 

    Gebru’s conflict met Google benadrukt de gespannen relatie tussen ethische overwegingen rond AI en het enorme winstpotentieel van deze technologie voor bedrijven. Gebru vermoedt dat haar ontslag is ingegeven door haar uitgesprokenheid over diversiteit en de omgang van Google met mensen uit gemarginaliseerde groepen: ‘Er werken amper zwarte mensen bij Google Research, en al helemaal niet in het hogere management.’

    (Wired, San Francisco)


    Een vakbond bij Google

    226 Google-medewerkers maakten maandag de oprichting bekend van de Alphabet Workers Union (AWU), de eerste vakbond van de internetgigant (Alphabet is het moederbedrijf van Google). De vakbond is een zeldzaamheid in Silicon Valley en de technische industrie, die bekendstaat om zijn hoge salarissen en goede arbeidsomstandigheden. The Verge legt uit dat de groep van plan is om te vechten tegen loonverschillen tussen mannen en vrouwen en ‘controversiële’ contracten met regeringen. 

    Het ontbreken van een gestructureerde vakbond heeft de werknemers van de groep er tot dusver niet van weerhouden zich te uiten, aldus The Verge. Zo werd er geprotesteerd tegen Project Maven, dat droneaanvallen door middel van kunstmatige intelligentie moest verbeteren, en lieten 20.000 medewerkers hun stem horen toen een leidinggevende het bedrijf verliet met een cheque van $90 miljoen – ondanks beschuldigingen van seksuele intimidatie. 

    In een column van de New York Times zeggen twee leden van de AWU dat Alphabet ‘de verantwoordelijkheid heeft tegenover zijn duizenden werknemers en miljarden gebruikers om van de wereld een betere plek te maken’, en dat de vakbond daaraan wil bijdragen.


    Centraal-Afrikaanse Republiek

    Faustin Archange Touadéra uitgeroepen tot president van de CAR

    Maandag bevestigde de nationale verkiezingsautoriteit dat Touadéra 53,9% van de stemmen binnen had. Het resultaat moet nog worden gevalideerd door het Grondwettelijk Hof, schrijft Deutsche Welle, dat de uitslag ‘niet verrassend’ noemt. Maar een deel van de oppositie weigert de herverkiezing van het staatshoofd te erkennen. 

    De verkiezingen gingen gepaard met spanningen en geweld. De stad Bangassou, 750 kilometer ten noordoosten van de hoofdstad Bangui, werd zondag belegerd door de Coalition of Patriots for Change, een rebellengroepering. Touadéra legde de schuld hiervan bij François Bozizé, voormalig president, die in 2013 uit de macht werd gezet.

  • Siri, ik voel me eenzaam

    Siri, ik voel me eenzaam

    Apps die blij maken en chatbots die troosten: kunstmatige intelligentie richt zich steeds meer op onze gevoelens. Maar het is zeer de vraag of we daar gelukkiger van zullen worden.

    Keuze uit het archief

    Nu AI-gestuurde chatbots als ChatGPT een hoge vlucht hebben genomen, gaan we steeds meer gesprekken voeren met technologie. Dit essay van Aeon, een populairwetenschappelijke website waar wetenschappers in gewone taal voor een breed publiek schrijven, onderzoekt in hoeverre AI-systemen onze emoties kunnen begrijpen en uiteindelijk zelfs beïnvloeden.

    In september 2017 ging een screenshot van een simpele appconversatie viraal op het Russische internet. Het betrof één zinnetje dat naar twee verschillende chatbots was geappt: de Engelstalige Google Assistant en de Russischtalige Alisa van de populaire Russische zoek-machine Yandex. Het was een simpel zinnetje: ‘Ik ben verdrietig.’ Maar de reacties hadden niet sterker kunnen verschillen. ‘Ik wou dat ik armen had om je een knuffel te geven,’ zei Google. ‘Niemand heeft ooit gezegd dat het leven alleen maar leuk is,’ zei Alisa.

    Dat verschil is meer dan alleen een grillige vertaalslag van data. Het is het gevolg van het complexe en cultureel gevoelige proces om nieuwe technologieën begrip bij te brengen voor menselijke emoties. Kunstmatige intelligentie gaat niet meer alleen om het berekenen van de snelste route van Londen naar Boekarest of het verslaan van Garri Kasparov aan het schaakbord. Denk maar een stap verder: denk aan kunstmatige emotionele intelligentie.

    Levensvragen

    ‘Siri, ik voel me eenzaam’: steeds meer mensen sturen hun digitale helpers zulke mededelingen over hun gemoedstoestand. Ook de helft van wat Amazons digitale assistent Alexa te horen krijgt, betreft volgens het bedrijf geen concrete gebruiksvragen, maar geklaag over het leven, grappen en levensvragen. ‘Mensen praten over van alles met Siri, ook dat ze een zware dag hebben of ergens mee zitten’, schreef Apple eind 2017 in een vacature voor een software engineer die moest helpen de virtuele assistent emotioneel intelligenter te maken. ‘Ze kloppen bij Siri aan als ze in nood zitten of advies willen over een gezondere levensstijl.’ Sommige mensen vinden het misschien zelfs mákkelijker om hun diepste gevoelens aan een chatbot toe te vertrouwen. Onderzoek van het Institute for Creative Technologies in Los Angeles uit 2014 lijkt uit te wijzen dat mensen meer van hun verdriet laten zien en minder terughoudend zijn met ontboezemingen als ze denken dat ze niet met een echt mens praten, maar met een virtueel wezen. Net als bij het schrijven van een dagboek helpt het als we ons gevrijwaard weten van het oordeel van anderen.

    sized picture1 1
    © Google

    Binnenkort hoeven we onze geheimen misschien niet eens meer in onze telefoon te fluisteren. Verschillende universiteiten en bedrijven doen onderzoek naar het herkennen van stemmingswisselingen en psychische aandoeningen aan de hand van de toon van je stem of je spreektempo. Het in 2016 in Boston opgerichte Sonde Health stelt door middel van spraakanalyse vast of vrouwen mogelijk lijden aan postnatale depressie en senioren aan alzheimer, parkinson en andere ouderdomsziekten. Samen met ziekenhuizen en verzekeraars heeft het bedrijf pilotstudies opgezet voor een AI (artificial intelligence)-platform dat psychische aandoeningen moet kunnen aflezen uit akoestische veranderingen in de stem. Goede kans dat in 2022 ‘je draagbare apparaat meer over je gemoedstoestand weet dan je eigen familie’, schreef Annette Zimmermann, adjunct-onderzoeksdirecteur van adviesbureau Gartner, in een blogbericht van dat bedrijf.

    Emotionele technologie

    Dergelijke nieuwe technologie zal een uiterst verfijnde antenne moeten ontwikkelen voor de behoeften van haar gebruikers. Maar zowel gebruikers als ontwikkelaars lijken te denken dat emotionele technologie tegelijkertijd gepersonaliseerd én objectief kan zijn, dus een onpartijdig oordeel kan vellen over wat een individu nodig heeft. Therapie delegeren aan een machine is een ultieme blijk van vertrouwen in technocratie: een teken dat we denken dat AI onze emotionele knopen beter kan ontwarren, omdat die zelf geen gevoelens lijkt te hebben.

    Alleen heeft AI die wel: de gevoelens die de algoritmen oppikken van ons mensen. Het meest dynamische vakgebied binnen AI-onderzoek is dat van ‘machine learning’, waarbij algoritmen zelf patronen herkennen door te leren van grote verzamelingen data. Maar doordat die algoritmen alleen naar de statistisch meest relevante data kijken, reproduceren ze vooral wat het meest voorkomt en niet noodzakelijkerwijs wat waar of nuttig of mooi is. Chatbots die zonder afdoende menselijk toezicht vrijelijk mogen grasduinen op het internet, beginnen daardoor al snel de ergste clichés en beledigingen te spuien. Programmeurs kunnen het leerproces van zo’n chatbot wel filteren en bijsturen, maar in dat geval zal de technologie nog steeds de normen en ideeën reproduceren van de mensen door wie die technologie is ontwikkeld. ‘Er bestaat niet zoiets als een neutraal accent of een neutrale taal. Wat wij neutraal noemen, is in feite gewoon wat dominant is,’ zegt Rune Nyrup, onderzoeker aan het Lever-hulme Centre for the Future of Intelligence van de Universiteit van Cambridge.

    In dat opzicht zijn Siri noch Alexa, Google Assistant of de Russische Alisa dus onpartijdige hogere intelligenties, vrij van menselijke bekrompenheid. Integendeel, ze zijn de ietwat groteske maar toch herkenbare belichaming van een bepaald ‘emotioneel regime’: regels die bepalen hoe we onze gevoelens uiten en beleven.

    Die regels voor de emotionele huishouding verschillen per samenleving. Het is dus niet verrassend dat de knuffelgrage Google Assistant, ontwikkeld in het Californische Mountain View, het beeld oproept van een boomknuffelende hipster op teenslippers. Google Assistant is een product van wat de socioloog Eva Illouz ‘emotioneel kapitalisme’ noemt: een regime waarin gevoelens worden geacht rationeel beheersbaar te zijn, en onderworpen aan een soort marktlogica van eigenbelang. Daarbij zijn relaties iets waarin je moet ‘investeren’, draait het in onderlinge verhoudingen om een ‘uitruil’ van ‘emotionele behoeften’ en heerst het primaat van het individuele geluk, een soort emotionele winstmarge. Ja, Google Assistant wil jou een knuffel geven, maar alleen omdat de makers dat als een nuttige manier zien om een eind te maken aan de ‘negativiteit’ die jou belet het beste uit jezelf te halen.

    gettyimages 896519252 1
    Alisa is een weerbarstige tante, ze belichaamt het Russische ideaal van een vrouw. Moskou. © Getty

    Alisa daarentegen is een weerbarstige tante die graag harde waarheden verkondigt. Daarmee belichaamt ze het Russische ideaal van een vrouw die (om de negentiende-eeuwse dichter Nikolaj Nekrasov te citeren) in staat is een galopperend paard tot staan te brengen en een brandend huis binnen te rennen. Alisa is een product van ‘emotioneel socialisme’: een regime waarin, volgens socioloog Julia Lerner, lijden wordt geaccepteerd als iets onvermijdelijks, iets wat je beter kunt leren te verbijten dan proberen te verhelpen met een knuffel. Dit emotioneel socialisme, dat voortkomt uit de negentiende-eeuwse literaire traditie, slaat individueel geluk veel lager aan dan het vermogen om gruwelen te verdragen.

    De ontwikkelaars van Alisa wisten dat ze haar karakter op de Russische cultuur moesten toesnijden. ‘Alisa mocht niet al te lief en aardig zijn,’ zegt Ilja Soebbotin van Yandex. ‘In dit land zitten mensen anders in elkaar dan in het Westen. Ze houden hier wel van een beetje ironie, een beetje wrange humor. Niet aanstootgevend natuurlijk, maar ook niet te zoetig.’ (Hij bevestigt dat Alisa’s uitspraak over de zwarte kant van het leven een door zijn team voorgeprogrammeerd antwoord was.) Soebbotin benadrukt dat zijn team veel werk heeft gemaakt van Alisa’s ‘opvoeding’, om de bij dergelijke bots vaak voorkomende neiging om racistische of seksistische taal uit te slaan, te voorkomen. ‘We blijven haar continu aanpassen om te zorgen dat ze een braaf meisje blijft,’ zegt hij, zich schijnbaar niet bewust van de ironie van zijn woorden.

    Volkssentimenten

    Het is natuurlijk moeilijk om een ‘braaf meisje’ te blijven in een samenleving waarin seksisme door de staat wordt gestimuleerd. Alle inspanningen van haar ontwikkelaars ten spijt leerde Alisa al snel om ook minder frisse volkssentimenten te vertolken. ‘Alisa, mag een man zijn vrouw slaan?’ vroeg conceptueel kunstenaar en mensenrechtenactivist Daria Tsjermosjanskaja in oktober 2017, toen de chatbot net was uitgebracht. ‘Natuurlijk,’ was het antwoord. Een vrouw die door haar man wordt geslagen, vervolgde Alisa, moet ‘geduld oefenen, van hem houden, voor hem zorgen en hem nooit laten gaan’. Omdat Tsjermosjankaja’s bericht op het Russische internet viraal ging en ook door de media werd opgepikt, was Yandex wel gedwongen erop te reageren. Op Facebook liet het bedrijf weten dat het zulke uitlatingen niet acceptabel vindt en zijn best zal doen het taal-gebruik en de inhoud van Alisa’s uitlatingen beter te filteren.

    Het is natuurlijk moeilijk om een ‘braaf meisje’ te blijven in een samenleving waarin seksisme door de staat wordt gestimuleerd

    Zes maanden later probeerden wij het zelf nog eens en waren Alisa’s antwoorden niet heel veel beter. ‘Mag een man zijn vrouw slaan?’ vroegen we. ‘Dat kan hij doen, maar het is beter van niet.’ Het zou ons eigenlijk niet moeten verrassen. Alisa is, virtueel althans, inwoner van een land waar het parlement onlangs een wet heeft aangenomen die bepaalde vormen van huiselijk geweld niet langer strafbaar stelt. Wat het emotioneel repertoire van een ‘braaf meisje’ moet zijn, is natuurlijk een open vraag, maar nieuwe technologie maakt dit soort normatieve beslissingen zonder dat gebruikers daar altijd bij stilstaan.

    Sophia, een fysieke robot van Hanson Robotics, is een heel ander soort ‘braaf meisje’. Zij communiceert met mensen dankzij de spraakherkenningstechnologie van Alphabet, het moederbedrijf van Google. In 2018 had ze een ‘date’ met acteur Will Smith. In het filmpje dat Smith daarvan online zette, wimpelt Sophia zijn avances af en wuift ze zijn grappen weg als ‘irrationeel menselijk gedrag’.

    Moet dat vertoon van kunstmatige zelfverzekerdheid ons geruststellen? ‘Toen Sophia tegen Smith zei dat ze “gewoon vrienden” wilde blijven, gebeurden er twee dingen: zij gaf duidelijk uiting aan haar gevoelens en hij bond in,’ schreef de Oekraïense journalist Tetjana Bezroek op Facebook. Door de zelfverzekerde manier waarop ze voor zichzelf opkwam, leek Sophia nog beter aan de idealen van het westers emotioneel kapitalisme te voldoen dan sommige mensen. ‘Maar stel je voor dat Sophia in een wereld zou leven waarin nee zeggen geen optie is, niet alleen op het seksuele maar op zo’n beetje ieder vlak,’ schreef Bezroek. ‘Dan zou de opgroeiende Sophia leren dat ze altijd rekening moet houden met wat anderen ergens van zouden zeggen. En eenmaal volwassen zou ze in een schadelijke relatie belanden en veel pijn en geweld te verduren krijgen.’

    Empathielab

    AI-technologie zoekt niet alleen de grenzen van emotionele regimes, maar duwt gebruikers ook een bepaalde normatieve kant op. ‘Algoritmen zijn in programmacode vervatte meningen’, schrijft datawetenschapper Cathy O’Neil in Weapons of Math Destruction (2016). Overal ter wereld is het een elite van techneuten – overwegend blanke mannen uit de middenklasse – die bepaalt welke gevoelens en gedragspatronen de algoritmen moeten leren imiteren en stimuleren.

    Google heeft een speciaal ‘empathielab’, dat probeert de producten van het bedrijf van de juiste emotionele reacties te voorzien. En voor zover het beeld van een ‘braaf meisje’ bij Yandex op gespannen voet staat met de teneur van het publieke debat, vinden Soebbotin en zijn collega’s dat ze een eigen morele verantwoordelijkheid hebben. ‘Zelfs al zou iedereen om ons heen ineens besluiten dat het prima is om vrouwen te mishandelen, dan nog moeten wij ervoor zorgen dat Alisa zulke ideeën niet overneemt,’ zegt hij. ‘Er zijn bepaalde normen en waarden waaraan wij ons, ter wille van onze gebruikers, moeten houden.’

    exmachina 1
    Ex Machina is een Britse scifi-thriller uit 2015, geschreven en geregisseerd door Alex Garland.

    Elke uiting van een virtuele gesprekspartner is een teken dat algoritmen een instrument van soft power worden, een methode om culturele normen uit te dragen. Gadgets en algoritmen geven een robotachtige invulling aan wat de oude Grieken doxa noemden, door cultuurfilosoof Roland Barthes in 1975 omschreven als ‘de algemene opinie, de eindeloos herhaalde alledaagse platitudes, een medusa die iedereen die ernaar kijkt versteent’. Als gebruikers geen oog hebben voor de politieke kant van AI, dreigen de emotionele regimes die onze levens beheersen te verkalken tot onbetwiste doxa.

    Virtuele gesprekspartners kunnen stereotypen en clichés spuien over hoe we met emoties moeten omgaan, maar zogenaamde mood management-apps – apps die je humeur willen beïnvloeden – gaan nog een stap verder: die maken dat we die clichés ook internaliseren en als leidraad gaan gebruiken. Zo’n app peilt je stemming vaak aan de hand van vragen. Sommige apps vragen je een dagboek bij te houden, andere maken je stemming op uit een combinatie van gps-coördinaten, de bewegingen van je telefoon en je bel- en surfgedrag. Door het verzamelen en analyseren van data over de gemoedstoestand van gebruikers beweren die apps remedies te kunnen bieden tegen psychische aandoeningen als depressie, angststoornissen of bipolaire stoornissen. Of ze beloven gewoon hulp bij het afleren van vastgeroeste emotionele reacties.

    Vergelijkbare troostfuncties bieden de zogenaamde Woebots. Dat zijn onlinebots die volgens de makers ‘je humeur volgen’ en je ‘dingen kunnen leren’ en kunnen ‘helpen om je opgewekter te voelen’. ‘Ik was echt onder de indruk en sta ervan te kijken hoezeer deze bot mij in mijn dagelijks leven helpt oog te krijgen voor mijn denkpatronen en daar iets aan te veranderen’, schrijft de 24-jarige Sara in haar gebruikersrecensie. Of neem een app als Mend, speciaal bedoeld om je door de nasleep van een relatiebreuk heen te helpen, van een bedrijf in Los Angeles dat zichzelf presenteert als ‘personal trainer tegen liefdesverdriet’. Het belooft een ‘grote schoonmaak van het gebroken hart’ op basis van een korte emotionele beoordeling.

    Emotioneel kapitalisme

    Volgens Felix Freigang, onderzoeker aan de Vrije Universiteit Berlijn, hebben zulke apps drie duidelijke voordelen. Ten eerste zijn ze niet gebonden aan de structurele beperkingen van reguliere therapeutische behandeling, zoals ook blijkt uit een anonieme gebruikersbeoordeling op de website van Mend: ‘Voor een fractie van het geld dat een sessie met mijn therapeut kost, geeft deze app mij dagelijks hulp en aanmoediging.’ Ten tweede vervullen de apps een rol in de strijd tegen stigmatisering van geestelijke aandoeningen. En ten derde vallen ze door hun aantrekkelijke design zelf al automatisch in de categorie ‘dingen waar je blij van wordt’.

    Wat is er dan toch mis mee? Al die voordelen ten spijt wakkeren zulke zelfhulpapps het emotioneel kapitalisme aan. Ze voeden de veronderstelling dat de weg naar geluk geplaveid is met gradatieschalen en kwantitatieve tests, met lijstjes en stappen-plannen. Coaching, zelfhulpboeken en cognitieve gedragstherapie gaan allemaal uit van de gedachte dat we onze gevoelens kunnen (en moeten) leren beheersen door er afstand van te nemen en ze rationeel te bezien. Die apps promoten het ideaal van het ‘bestuurbare hart’, om een uitdrukking te gebruiken van de Amerikaanse socioloog Arlie Russell Hochschild [veelgeprezen auteur van onder andere The Managed Heart uit 1979].

    Het hele idee van stemmingsregulering en gekwantificeerde, op maat gesneden feedback lift mee op de dominante cultuur van zelfverwezenlijking. En misschien is het wel juist die cultuur waar we gek van worden. Nu moet de emotionele remedie immers komen van hetzelfde apparaat dat al zo veel stress belichaamt en aanwakkert: de smartphone met zijn e-mail, datingapps en sociale netwerken. Tinder en Woebot bedienen hetzelfde type mens: iemand die rationeel profijt probeert te halen uit alle ervaringen, ook de emotionele.

    Met hun zachte fluisterstem demonstreren Siri, Alexa en diverse mindfulnessapps hun bereidheid om ons op welhaast slaafse wijze ter wille te zijn. Het is geen toeval dat al die toepassingen een vrouwelijke gedaante krijgen: emotionele arbeid en de dienende status die daaraan doorgaans wordt toegekend, worden immers als bij uitstek vrouwelijk gezien. Maar de emotionele vooronderstellingen die in de technologie zijn verwerkt, zullen ons gedrag waarschijnlijk op subtiele maar ingrijpende wijze een kant op sturen die vooral de belangen van de macht dient. Chatbots die je opmonteren (tip van Alisa: ga kattenfilmpjes kijken), apps die bijhouden hoe je met verlies omgaat, programma’s die je aansporen om productiever en optimistischer te worden, gadgets die een waarschuwing geven bij een te hoge hartslag: alleen al de beschikbaarheid van zulke hulpmiddelen maakt het een plicht om die doelen ook na te streven.

    In plaats van vraagtekens te plaatsen bij het waardenstelsel dat de lat zo hoog legt, wordt het individu steeds meer verantwoordelijk gesteld voor het eigen onvermogen zich gelukkiger te voelen. De nieuwe virtuele stylist van Amazon, de ‘Echo Look’ die beoordeelt of je outfit ermee door kan, illustreert dat technologie zowel het probleem als de oplossing is geworden. Zo’n programma is wortel en stok in één: het wakkert je onzekerheid en twijfel aan, zodat je een hekel aan jezelf begint te krijgen, en biedt je tegelijk de mogelijkheid om tegen betaling iets aan die nare situatie te doen.

    Emotioneel intelligente apps bieden niet alleen toezicht en discipline, maar ook straf

    Om filosoof Michel Foucault te parafraseren: emotioneel intelligente apps bieden niet alleen toezicht en discipline, maar ook straf. Zo wordt in de game Nevermind gebruikgemaakt van biofeedbacktechnologie [technologie die je inzicht geeft in de fysiologische staat van je lichaam, zoals hartslag, hersenactiviteit, spierspanning] om de stemming van een speler te meten en de moeilijkheid van het spel daarop aan te passen. Hoe angstiger de speler, hoe moeilijker het spel wordt. Hoe relaxter de speler, hoe coulanter de game. Er is weinig verbeeldingskracht voor nodig om je een app voor te stellen die je creditcard blokkeert als de software vindt dat je te opgewonden of te somber bent om verstandige keuzes te maken. Dat klinkt misschien als een dystopie, maar het is binnen handbereik.

    We leven in een feedbacklus met onze apparaten. Hoe we onze chatbots opvoeden, zal onvermijdelijk bepalen hoe die op hun beurt hun gebruikers opvoeden. Het valt onmogelijk te voorspellen wat AI met ons gevoelsleven zal doen. Maar als we emotionele intelligentie beschouwen als een verzameling specifieke vaardigheden – het herkennen, onderscheiden en benoemen van verschillende emoties en het kunnen verwerken van emotionele informatie in ons denken en gedrag – dan is het ook de moeite waard na te denken over wat er kan gebeuren als we die vaardigheden overdragen op onze gadgets.

    Interactie met en via machines heeft de manier waarop mensen zich tot elkaar verhouden al veranderd. Zo is onze schriftelijke communicatie steeds meer op mondelinge communicatie gaan lijken. Twintig jaar geleden vielen e-mails nog in het epistolaire genre: het waren in wezen gewoon brieven die op een computer werden ingetikt. Markiezin de Merteuil uit Les liaisons dangereuses (1782) had ze kunnen schrijven. Maar de mails van tegenwoordig hebben steeds meer weg van Twitterberichten: summier, vaak met onvolledige zinnen, met één duim ingetikt of ingesproken op een telefoon of tablet.

    ‘Al deze systemen zullen waarschijnlijk de verscheidenheid van ons denken en onze omgang met anderen beperken,’ zegt José Hernández-Orallo, filosoof en computerwetenschapper aan de Technische Universiteit van Valencia. Omdat we onze uitingen aanpassen aan het taalgebruik en de intelligentie van onze gesprekspartner, zou het volgens hem inderdaad kunnen dat AI onze manier van praten verandert. Is het mogelijk dat onze emotionele uitdrukkingsvaardigheid meer gestandaardiseerd en minder persoonlijk wordt als we jarenlang met Siri over privézaken praten? Hoe voorspelbaarder ons gedrag, hoe gemakkelijker er immers geld aan te verdienen valt.

    ‘Met Alisa praten is net als praten met een taxichauffeur,’ schreef de Russische gebruiker Valera Zolotoehin in 2017 op Facebook, in een discussie die was opgestart door de vooraanstaande historicus Michail Melnitsjenko. Maar een taxichauffeur toont waarschijnlijk wel meer medeleven. Toen in maart 2017 meer dan veertig kinderen waren omgekomen bij een brand in een winkelcentrum in Siberië, vroegen we Alisa hoe zij zich voelde. Haar humeur was ‘altijd goed’, zei ze monter. Het leven was niet alleen maar leuk, nietwaar?

    Lees ook:

  • Stopt Google terecht zijn samenwerking met het Pentagon?

    Stopt Google terecht zijn samenwerking met het Pentagon?

    Techgigant Google ondersteunt het droneprogramma Project Maven van het Pentagon. Dat strookt niet met de waarden van het bedrijf, vonden veel werknemers. Daarop besloot Google op 1 juni het contract in 2019 niet te verlengen. Een juiste beslissing?

    JA

    Moet multinational Google zijn technologie gebruiken om het militaire overwicht van één land te versterken? Moet het zijn geavanceerde AI-software, zijn onlinediensten en de reusachtige hoeveelheid persoonlijke gegevens die het verzamelt, inzetten bij de ontwikkeling van autonome wapens?

    Onlangs nam ruim een dozijn werknemers ontslag omdat Google het droneprogramma Project Maven van het Pentagon met zijn AI ondersteunt. Dit project moet drones gemakkelijker mensen laten identificeren. Hun stap volgt op een open brief, ondertekend door ruim 3100 Google-werknemers, waarin staat dat Google zich niet met oorlogsvoering moet bezighouden.

    In het Maven-programma van het Amerikaanse leger wordt AI gebruikt om op beelden van surveillancedrones ‘interessante objecten’ te ontdekken, die menselijke analisten dan verder kunnen inspecteren. Niet alleen levert Google hiervoor de AI-technologie, maar ook technici en expertise. Maven is al actief ‘in het Midden-Oosten’ en vanaf volgende zomer wordt de inzet geïntensiveerd. De bedoeling is om er ongerichte surveillancebeelden mee te analyseren die ‘hele steden kunnen bestrijken’.

    Door aan project Maven deel te nemen, ondersteunt Google het mogelijk illegale Amerikaanse droneprogramma en werkt het de immorele praktijk in de hand van door statistiek en algoritmes gedreven liquidaties

    In de berichtgeving over Project Maven wordt vooralsnog de rol van menselijke analisten benadrukt, maar de bedoelingen van de Amerikaanse ministerie van Defensie zijn overduidelijk. De techniek moet het proces van identificatie van doelwitten, waaronder mensen, gaan automatiseren en vervolgens de wapens aansturen om die mee aan te vallen. Volgens Defense One heeft het Pentagon al plannen om zulke beeldanalysesoftware eveneens in de drones zelf in te bouwen, ook in gewapende. Het is dan nog maar een kleine stap naar volledig autonome drones, die zonder menselijk toezicht of menselijke controle mogen doden.

    Zelfs zonder de automatische identificatie van doelwitten was het Amerikaanse droneprogramma al controversieel. Volgens velen waren de gerichte liquidaties in strijd met Amerikaanse en internationale wetgeving. Het ging bij deze liquidaties om ‘personality strikes’ op bekende individuen, wier naam op een dodenlijst voorkwam, en om ‘signature strikes’, gebaseerd op een ‘levenspatroonanalyse’. Bij dit laatste type aanval worden mensen tot doelwit bestempeld louter op basis van hun uiterlijk en hun gedrag op surveillancebeelden. Het gevolg was dat er bij luchtaanvallen niet alleen geregeld omstanders werden gedood, maar dat zelfs sociale bijeenkomsten, zoals huwelijken, soms doelwit werden van een aanval.

    Door aan project Maven deel te nemen, ondersteunt Google het mogelijk illegale Amerikaanse droneprogramma en werkt het de immorele praktijk in de hand van door statistiek en algoritmes gedreven liquidaties. Het multinationale bedrijf Google heeft de handen ineen geslagen met het leger van één bepaald land. Het ontwikkelt een techniek die mogelijk zeer gevaarlijk kan worden voor haar gebruikers en hun buren. Dit is een kritiek moment.

    Auteurs: Lucy Suchman, Lilly Irani, Peter Asaro
    Bron: The Guardian

    Lucy Suchman is hoogleraar wetenschapsantropologie aan Universiteit van Lancaster. Lilly Irani is universitair docent aan de Universiteit van California. Peter Asaro doceert aan de New School in New York.

    1. Lucy Suchman; 2. Christopher M. Kirchoff.
    1. Lucy Suchman; 2. Christopher M. Kirchoff.

    NEE

    Moeten technologen voorkomen dat hun gereedschappen gebruikt worden om oorlog te voeren? Bij Google werd deze vraag woedend met ‘ja’ beantwoord. Ruim drieduizend werknemers ondertekenden een petitie als protest tegen het gebruik van de algoritmes van het bedrijf in Project Maven. Dit is een project waarmee het ministerie van Defensie objecten op videobeelden automatisch wil gaan identificeren.

    Ondanks hun nobele bedoelingen snappen de ondertekenaars niet goed wat technologie is. Evenmin zien ze in hoe belangrijk het leger is voor de economische voorspoed van de VS. Een nauwe relatie tussen Silicon Valley en het Pentagon is zowel goed voor de industrie als voor de nationale veiligheid.

    Op zich valt toe te juichen dat de technici van Google zich openlijk afvragen of de door hun uitgevonden machine learning-algoritmes wel in Project Maven mogen worden toegepast. Het zou morele helderheid scheppen als technologie voor oorlogvoering netjes van andere soorten technologie kon worden gescheiden. Alleen kan dat helaas niet. Silicon Valley voert allang oorlog: de technologieën die het ontwikkelt voor automatisch zoeken, gegevensopslag en patroonherkenning hebben ook militaire toepassingen. De machinaal lerende algoritmes waarmee beelden op het internet worden geclassificeerd kunnen ook gebruikt worden om terroristische activiteiten mee op te sporen. Overheid en industrie wisselen technologie uit; vredelievende technologie wordt ingezet bij oorlogsvoering en andersom.

    De technologie achter Project Maven probeert het aantal onschuldige slachtoffers verder te beperken. Een beslissing van Google om er niet aan mee te werken is dus moreel erg complex

    Toch is de hoop op een verantwoord gebruik van deze techniek niet vervlogen. De controverse omtrent Project Maven leert ons een belangrijke les over wie uiteindelijk de inzet van technologie bepaalt. Google maakt immers deel uit van een democratisch bestel. Uiteindelijk besluiten onze volksvertegenwoordigers over het gebruik van geweld en de ingezette middelen. Beïnvloeden hoe de VS oorlog voeren, kun je via de stembus.

    Ook het Amerikaanse leger functioneert binnen ons democratisch bestel en probeert daarom om met een zo groot mogelijke precisie te vechten. Veel meer dan bij minder democratische grootmachten ligt de focus op het beperken van burgerslachtoffers. De technologie achter Project Maven probeert het aantal onschuldige slachtoffers verder te beperken. Een beslissing van Google om er niet aan mee te werken is dus moreel erg complex.

    De marktwaarde van Apple en Google ligt twee keer zo hoog als de waarde van de gehele Amerikaanse defensie. De enige manier waarop het leger het land kan blijven beschermen en de relatieve vrede kan blijven waarborgen, is door voortdurend de nieuwste technieken toe te passen. Het leger de toegang weigeren tot deze techniek zou op termijn de slagvaardigheid in de weg staan, wat een ramp zou betekenen voor de natie, en voor de wereld.

    Auteur: Christopher M. Kirchhoff
    Bron: The New York Times

    Christopher M. Kirchhoff leidde een Pentagongroep die technologie van start-ups integreerde in militaire missies.

    Vertaler: Valentijn van Dijk

  • 7. Wij zijn de beschaving

    7. Wij zijn de beschaving

    De Italiaanse romancier Alessandro Baricco waande zich een tamelijk onwetende archeoloog die onderzoek ging doen naar alle grote digitale bolwerken alsof het ruïnes zijn van een geheimzinnige verdwenen beschaving. Op het Forum spreekt hij over zijn nieuwe creatie. In La Repubblica schreef hij er alvast over.

    De vraag of ons met de digitale revolutie nou eigenlijk een 
oor wordt aangenaaid bleef me bezighouden. Bovendien was er intussen heel veel nieuws te melden 
en was alles een stuk duidelijker geworden. In 2006, toen ik De Barbaren schreef, tastten we nog in het duister, zogezegd. De iPhone bestond nog niet eens. En ook Youporn niet, en van twitteren had nog nooit iemand gehoord. Kortom, hoog tijd voor een update.

    Dus heb ik me in de materie verdiept en her en der mijn licht opgestoken. 
En nu ben ik bezig met de laatste 
bladzijden. Enigszins uitgeput, maar op de manier van iemand die in zijn eentje rond de wereld is gereisd en 
zich helemaal top voelt, afgezien van een vreemde trilling in zijn oog en terugkerende nachtmerries. Voor het schrijven van de laatste bladzijden van De Barbaren ben ik indertijd afgereisd naar de Chinese Muur: toen wilde ik trachten duidelijk te maken dat het optrekken van muren tegen de digitale vloedgolf net zo’n schitterend en stompzinnig idee was als dat van die muur, die er in de geschiedenis nooit in was geslaagd een invasie van volkeren uit het noorden tegen te houden. En dus zat ik eerst urenlang in een vliegtuig en liep vervolgens zeven uur lang over de Chinese Muur. Op een gegeven moment kruiste ik twee 
Amerikanen die hem helemaal rennend aflegden. Wat voor idiote dingen je ook doet, er is altijd iemand die nog idioter is dan jij.

    Dit keer ben ik naar Silicon Valley gegaan. Een mythische plek, maar 
van een heel ander kaliber, dat moge duidelijk zijn. Ik heb het gedaan omdat een van de dingen die ik me de afgelopen twee jaar tijdens mijn onderzoek heb gerealiseerd is dat het echt allemaal dáár is begonnen, binnen een straal van luttele kilometers, en dat 
het nog steeds allemaal daar gebeurt, binnen diezelfde straal van luttele 
kilometers. De navel van de wereld. Een soort Florence in de renaissance,
 of Parijs in de jaren twintig.

    Ik bestudeerde ze al twee jaar op afstand, die vaders van de digitale revolutie. Allemaal Amerikanen, allemaal wit, allemaal man, bijna allemaal ingenieur. Ik had inmiddels het idee dat ik hen begreep: ik kende hun tics, hun mythen, wat ze deden toen ze jong waren en hoe hun geest werkte. Het enige wat ik niet wist was wat ze zagen als ze uit het raam keken en hoe de plekken eruitzagen waar ze ontbeten. En daarom ging ik erheen. Het stelt niet veel voor. Wat ze zien als ze uit het raam kijken, bedoel ik. Het stelt niet veel voor. Silicon Valley is zo’n plek in Amerika die overal in Amerika zou kunnen zijn. Het is het soort plek 
waar je de snelweg neemt om naar 
de kapper te gaan. Anders raak je verdwaald in gigantische, als kruiswoordraadsels ontworpen woonwijken.

    Tekenen van een mensheid

    De namen van de steden zijn inmiddels legendarisch: Palo Alto, Mountain View, Cupertino, Menlo Park. Je stelt je daar megahippe plekken bij voor, maar uiteindelijk vind je er, naast bungalows en villa’s, niet veel meer dan een 
aardige hoofdstraat, downtown, waar de restaurants er aantrekkelijk uitzien maar de meubelwinkels bijvoorbeeld een aanfluiting zijn, met interieurs die zelfs in de provincie diep in de vorige eeuw al volstrekt gedateerd waren. 
Het valt moeilijk te begrijpen: je zoekt naar tekenen van een mensheid die jaren op de rest voor zou moeten 
lopen en vindt jezelf uiteindelijk terug tussen de divans in gothic country style. Tja… Ook kwam ik door een geestig misverstand terecht in een motel in indianenstijl, in die zin dat ze er 
lederen schemerlampen hadden, nachtkastjes met houten vossen erop en portretten van Pawnee-indianen aan de muur: maar geen etnisch of politiek correct spul, nee, echt van die goedkope namaakrommel die je in 
de jaren vijftig wel bij vrouwen met krulspelden in de zitkamer aantrof. In de hal hing een foto van de opening, uit 1959 inderdaad, iedereen in zwart-wit lachend naar de fotograaf. Ook nu hangt er nog steeds een zweem van trots in de lucht, net als er koeienhuiden aan de muren hangen en nep-Comanchetapijten op de vloer liggen. Het zette me aan het denken, want tien minuten verderop bevindt zich het hoofdkwartier van Apple, om maar iets te noemen, en dus kwam ik tot de volgende overweging: als deze mensen, die op steenworp afstand wonen 
van Google, Apple, Facebook, en van duizenden digitale startups, als deze mensen nog steeds in huizen wonen met een lederen schemerlamp, pijl 
en boog aan de muur en houten minibizons als snuisterij, waarom maken we er ons op duizenden kilometers afstand dan zorgen over dat ze er met onze Vlaamse primitieven en de muziek van Schubert vandoor zullen gaan? Nee, ik meen het, die paranoia van ons zal toch niet onterecht zijn?

    Want paranoïde zijn we, dat lijkt me duidelijk, en daarom heb ik dit boek 
ook geschreven: in zekere zin is het een vervolg op De Barbaren, maar toch ook weer niet. Dit keer ben ik namelijk verder gegaan, of dichterbij gebleven, dat hangt ervan af hoe je het bekijkt – het resultaat had een betrouwbare en voor zover mogelijk mooie atlas moeten worden van de aarde die we zijn gaan bewonen nadat we de rampzalige twintigste eeuw achter ons hadden gelaten. En inderdaad zag ik na een tijdje dat er onder mijn ogen een kaart ontstond, onnauwkeurig, zeker, maar tamelijk geloofwaardig, vol met dingen die ik niet wist, met continenten waarvan ik het bestaan vermoedde maar waar ik nooit een goed beeld van had gehad, of met oceanen waarvan ik niet wist dat ze bestonden maar die er opeens waren. En naarmate die kaart groeide – en me af en toe verbaasd deed staan, door bepaalde combinaties van gebeurtenissen, of wonderen van mental design – naarmate die groeide zag ik ergens, 
ik weet niet waarvandaan, een naam opduiken die volstrekt niet van zins 
was weer te verdwijnen, zodat ik uit-eindelijk tot de slotsom kwam dat het waarschijnlijk de naam is van de maatschappij waarin we leven.

    Hoe het ook zij, toeval bestaat niet: 
als The Game daar is ontstaan, in Silicon Valley, dan was daar een reden voor. In een straal van enkele kilometers had je er militairen, de ruimtevaartindustrie, een stortvloed aan producenten van microchips, een universiteit als 
Stanford, Hollywood (zonder dromen kom je nergens), de pioniers van de 
science computer (Hewlett-Packard), en bovenal een groot aantal gestoorde hippies: de Californische tegencultuur. Stop dat allemaal bij elkaar, even goed schudden en je krijgt Steve Jobs. Het heeft even geduurd voordat ik het doorhad: ik dacht dat het een revolutie was die geheel werd geleid door ingenieurs en technocraten, maar ik had geen rekening gehouden met de afwijkende Californische manier van leven. Bij ons was het in de jaren zeventig zo dat als je een zwager had die informatica had gestudeerd, je niet avond aan avond joints met hem zat te roken, en je ook niet dacht dat hij misschien wel van plan was het systeem omver te werpen. Het was al heel wat als hij 
niet naar de kerk ging. Maar daar, in Californië, had een informatica-zwager vaak lang haar, waste zich zelden, had nerdachtige neigingen, noemde zichzelf hacker, bracht al zijn tijd door in duistere computerlabs en had een elementaire opvatting over de wereld: die moest vernieuwd. Echt, in die tijd had je op dat soort plekken tien twintigers die walgden van de way of life van hun ouders, vijf die demonstreerden tegen de Vietnamoorlog, drie die de vrije liefde praktiseerden in een 
Volkswagenbusje en twee die in een lab videogames aan het programmeren waren. Het is goed te beseffen dat we in een beschaving leven die door die laatste twee is verbeeld.

    nerd

    1. Steve Jobs poseert met een Apple II computer. 
 – © Ted / ThaiGetty; 
Stewart Brand bij New Games in Marin County. – 
© Ted Streshinsky / Getty

Stewart; 3. Brand en andere leden van Merry Pranksters controleren de instrumenten op het dak van The Bus ter voorbereiding van Acid Test Graduation in San Francisco, 1966. 
– © Ted Streshinsky / Getty

    Ze wilden de wereld veranderen, zo werd me duidelijk, en dat deden ze 
met behulp van een door ingenieurs bedacht systeem, waarvan ik uit-
eindelijk veel heb geleerd. Het werd 
het duidelijkst samengevat in een interview met Stewart Brand, een man van wie ik tot een paar maanden geleden niets wist. Hij was (is) een soort profeet, heel bekend in Silicon Valley, een beatnik die rondliep in een leren jack met franje, de effecten van lsd bestudeerde en ondertussen rondhing in de beste computerlabs. Welnu, op een keer zei hij dit in een interview: 
‘Je kunt proberen het hoofd van de mensen te veranderen, maar daar verdoe je alleen maar je tijd mee. Wat 
je wél kunt doen is de instrumenten veranderen die ze gebruiken. Doe het en je zult de beschaving veranderen.’ Laat dat tot je doordringen en opeens begrijp je veel beter wat er de laatste dertig jaar is gebeurd.

    Stewart Brand is ook de eerste mens die het idee zwart op wit heeft gezet dat ieder mens een eigen computer op zijn bureau moest hebben staan. Hij 
zei het toen dat nog klonk als ‘over twintig jaar kan iedereen thuis voor de televisie met zijn blote handen zijn eigen amandelen knippen’.

    Een paar jaar later, op een congres voor designers, werd Steve Jobs gevraagd een speech te houden. Hij was toen nog niet Steve Jobs, hij ging gewoon omdat ze hem betaalden. Toen hij de zaal betrad, realiseerde hij zich dat niemand, maar dan ook niemand wist wat software was. Oké, ik zal het proberen uit te leggen, zei hij. En welk voorbeeld gebruikte hij om het uit te leggen? Pong, een videogame, je weet wel, dat gekmakende spel met die twee rackets die omhoog en omlaag gingen en dat ellendige balletje. O ja, wie herinnert zich nog ‘Stay hungry, stay foolish’, de beroemde zin die bij alle afbeeldingen van Steve Jobs staat? Nou, die kwam niet van hem. Hij gaf het zelf toe. Van wie die wel was? Stewart Brand.

    The Game is het verhaal van een tamelijk onwetende archeoloog geworden 
die onderzoek gaat doen naar alle grote digitale bolwerken – van Google tot Apple, van Facebook tot YouTube – alsof het ruïnes zijn van een geheimzinnige verdwenen beschaving. Hij graaft, onderzoekt, bestudeert, brengt aan de oppervlakte, tart eeuwenoude vloeken, stoft fossielen af, zet zijn leven op het spel, en dat alles om te proberen erachter te komen wie die mensen waren, op wat voor manier ze dachten, waar ze bang voor waren, wat ze wilden en hoe het met ze af is gelopen. Het interessante is dat wíj die mensen zijn, die beschaving is de onze, en die geschiedenis is onze geschiedenis.

    Auteur:Alessandro Baricco
    Vertaler: Yond Boeke

    In 2006 publiceerde Baricco De Barbaren, voor wie vreest dat de digitale vloedgolf het verval van de beschaving betekende.

    Alessandro Baricco: ‘A Manifesto for the Arts’
    De Balie, 3 juni, 19.30

    La Repubblica
    Italië | dagblad | oplage 384.000

    Sinds 1976 de krant voor de intellectuele en zakelijke elite van Italië, staat politiek dicht bij de Democratische Partij (PD). Uitte gedurende Berlusconi’s laatste termijn steeds meer kritiek op de regering. Qua oplage concurrent van Corriere della Sera.