Het festijn verandert het gebied rondom de berg Fuji in een roze tapijt
Japan is een van de meest spectaculaire plekken om in de lente te bezoeken. Mensen reizen van over de hele wereld om de sakura (kersenbloesem) in volle bloei te bewonderen, maar er is nog een ander seizoensgebonden evenement dat minstens zo adembenemend is. Het Fuji Shibazakura Festival verandert het landschap aan de voet van de berg Fuji in een levendige zee van roze.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
In het Fuji Motosuko Resort in Japan bloeien van half april tot eind mei zo’n 500.000 shibazakura, ook wel moss phlox genoemd, in oogstrelende tinten roze, paars en wit. Anders dan kersenbloesems groeien ze op de grond en vormen zo een tapijt dat wekenlang blijft liggen.
My Modern Metbeschrijft de bloemenvelden die ongeveer 15.000 vierkante meter beslaan, vergezeld door kunstinstallaties zoals de reflecterende Sparkling Flower Drop Mirror en het Door to Happiness-uitkijkpunt dat de Mount Fuji omlijst. De overgefotografeerde berg wordt vanaf de bekendste instagramhoek afgeschermd voor het toerisme met een groot zwart scherm.
Klimaatopwarming verlengt pollenseizoen met twee weken
Als gevolg van klimaatverandering duurt het pollenseizoen in Europa sinds de jaren negentig één tot twee weken langer. In de periode 2015-2024 begon het voor berken, elzen en olijfbomen één tot twee weken eerder dan in de periode 1991-2000. Dat blijkt uit het meest recente onderzoek naar de gevolgen van klimaatverandering voor de gezondheid in Europa. Warm weer en hoge concentraties koolstofdioxide zorgen ervoor dat planten meer pollen produceren, wat allergische reacties veroorzaakt bij mensen met hooikoorts en leidt tot symptomen die variëren van lichte irritatie tot levensbedreigend, , schrijft The Guardian.
De bevinding is misschien minder dramatisch dan de overstromingen en bosbranden die doorgaans met een opwarmende planeet worden geassocieerd, maar toch betekent ze een enorme toename van het gezamenlijke leed van tientallen miljoenen mensen, aldus de onderzoekers.
Hoe minder technologie, hoe meer concentratie
Steeds meer scholen zetten in op digitale leermiddelen, maar dat pakt niet altijd goed uit. Toen een Amerikaanse docent alle schermen uit zijn klas verwijderde, verbeterden de concentratie en prestaties van zijn leerlingen merkbaar, schrijft The Atlantic.
De docent besloot laptops en tablets volledig te bannen en terug te keren naar pen en papier. Binnen korte tijd merkte hij dat leerlingen alerter waren, minder afgeleid en actiever deelnamen aan de les. Ook maakten ze meer opdrachten af en werd het voor hem makkelijker om te zien waar leerlingen vastliepen.
Volgens hem zorgen schermen er vaak voor dat leerlingen sneller afhaken of zich achter technologie verschuilen. Digitale tools kunnen handig zijn, maar leiden in de praktijk regelmatig tot multitasking en verlies van focus.
Daarnaast maakt werken op papier het denkproces van leerlingen zichtbaarder: aantekeningen, fouten en verbeteringen zijn direct te volgen, wat gerichtere begeleiding mogelijk maakt. Dat zou niet alleen het leerproces verdiepen, maar ook de betrokkenheid vergroten.
500.000 roze bloemen
In het Fuji Motosuko Resort in Japan bloeien van half april tot eind mei zo’n 500.000 shibazakura, ook wel mossvlox genoemd, in oogstrelende tinten roze, paars en wit. Anders dan kersenbloesems groeien ze op de grond en vormen zo een tapijt dat wekenlang blijft liggen. My Modern Metbeschrijft de bloemenvelden die ongeveer 15.000 vierkante meter beslaan, vergezeld door kunstinstallaties zoals de reflecterende Sparkling Flower Drop Mirror en het Door to Happiness-uitkijkpunt dat de Mount Fuji omlijst. De overgefotografeerde berg wordt vanaf de bekendste instagramhoek afgeschermd voor het toerisme met een groot zwart scherm.
Duitse NSDAP-zoekmachine razend populair
Die Zeit heeft in samenwerking met Duitse en Amerikaanse archieven een online zoekmachine ontwikkeld waarmee mensen kunnen achterhalen of hun voorouders lid waren van de nazipartij. Met de tool kunnen mensen miljoenen ledenkaarten van de NSDAP doorzoeken. Sinds de lancering begin april is de zoekmachine ‘miljoenen keren geraadpleegd en duizenden keren gedeeld’, aldus Die Zeit.
De NSDAP-ledenkaarten werden bijna vernietigd tijdens de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog, maar op het nippertje gered en aan de Amerikanen overhandigd, die ze in 1994 overdroegen aan het Duitse federale archief.
Tot voor kort konden mensen de ledenkaarten alleen raadplegen door een formeel verzoek in te dienen bij het Duitse archief. In maart dit jaar is het Amerikaanse archief begonnen zijn archiefstukken online beschikbaar te stellen.
Hoe de gokmarkt de vrije pers kan bedreigen
De journalist Emanuel Fabian meldde op 10 maart op het liveblog van The Times of Israel dat er een raket was neergekomen in de Israëlische plaats Bet Shemesh en dat daarbij geen gewonden waren gevallen.
Kort daarop kreeg Fabian meerdere berichtjes en mailtjes binnen waarin hij onder druk werd gezet om zijn nieuwsbericht aan te passen. Het betrof geen raket, maar de brokstukken van een onderschepte raket. De journalist begreep niet waarom mensen dat detail zo belangrijk vonden. Totdat hij ontdekte dat de afzenders actief waren op het gokplatform Polymarket.
Wat was het geval? Mensen hadden geld ingezet op een weddenschap dat Iran op 10 maart een luchtaanval op Israël zou uitvoeren. Raketten en drones die onderweg werden onderschept, golden echter niet als een aanval, ook niet als ze in Israël landden of schade aanrichtten. Door bij de journalist erop aan te dringen zijn verslag te wijzigen, wilden degenen die ‘nee’ hadden gegokt alsnog hun gelijk halen en hun prijzengeld in de wacht slepen.
De berichtjes ontaardden op den duur in doodsbedreigingen. De journalist besloot aangifte te doen bij de politie. Hoewel Fabian zijn rug recht hield, laat zijn verhaal zien onder welke druk journalisten in onze tijd soms hun werk moeten doen.
Precieze locatie van Shakespeares huis in Londen ontdekt
Fans van William Shakespeare weten dat de grote toneelschrijver afkomstig was uit Stratford-upon-Avon. Maar hij maakte naam in Londen – hoewel er in de Britse hoofdstad nog maar weinig sporen van hem te vinden zijn.
Een recent ontdekte kaart uit de zeventiende eeuw werpt nieuw licht op het Londense leven van de toneelschrijver, schrijft The Independent. Voor het eerst is de exacte locatie bekend van het enige huis dat Shakespeare in de stad kocht, en waar hij mogelijk aan zijn laatste toneelstukken werkte. Volgens Shakespeare-onderzoeker Lucy Munro, die de kaart vond, voegt hij ‘extra stukjes van de puzzel’ van Shakespeares leven toe.
Historici wisten allang dat Shakespeare in 1613 een stuk grond kocht in de buurt van het Blackfriars Theatre, maar de exacte locatie was een mysterie. Een plattegrond van het Blackfriars-complex toont echter in detail Shakespeares huis: een aanzienlijke L-vormige woning, uitgehouwen uit het voormalige middeleeuwse Dominicanenklooster.
Het is niet zeker of Shakespeare in zijn Londense woning woonde of deze alleen verhuurde. Volgens Munro suggereren de grootte van het huis en de ligging op vijf minuten loopafstand van het Blackfriars Theatre dat hij aan het einde van zijn leven mogelijk meer tijd in Londen heeft doorgebracht dan algemeen wordt aangenomen.
Shakespeare liet het pand na aan zijn dochter Susanna, en het bleef nog een halve eeuw in de familie. In 1666 brandde het gebouw tot de grond toe af in de Grote Brand van Londen, die een groot deel van de middeleeuwse stad verwoestte.
In dit gebied, dat nu deel uitmaakt van het financiële district van de Britse hoofdstad, zijn nog maar enkele overblijfselen van Shakespeares Londen te vinden, waaronder een fragment van een muur van het voormalige Dominicanenklooster. Vlakbij herinnert de naam Playhouse Yard eraan dat hier ooit een theater stond.
Volgens The Guardian start Japan Airlines in mei met een test op luchthaven Haneda in Tokio, waarbij robots bagage en vracht verplaatsen op het platform. De proef loopt tot 2028 en moet de fysieke werkdruk voor personeel verminderen.
De robots, ontwikkeld door het Chinese bedrijf Unitree, kunnen zelfstandig werken maar moeten na enkele uren worden opgeladen. Belangrijke taken zoals veiligheidscontrole blijven in handen van mensen.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De inzet van robots komt op een moment dat Japan kampt met een snel vergrijzende bevolking en een groeiend tekort aan arbeidskrachten. Tegelijkertijd neemt het aantal toeristen sterk toe, wat extra druk legt op luchthavenpersoneel.
Volgens betrokken bedrijven kunnen robots helpen om zwaar en repetitief werk over te nemen, terwijl ze ook op termijn voor andere taken kunnen worden ingezet, zoals het schoonmaken van vliegtuigen.
In jisei, Japanse ‘doodsgedichten’ die vaak worden opgesteld in de laatste momenten van het leven van de dichter, is de dood niet groter dan hij is, of juist precies zo groot, als een ogenblik in de natuur.
SEIJU (盛住) – Overleed op de 15e dag van de 8e maand in 1776, op 75-jarige leeftijd. Geen enkel moment staat iets stil – getuige de kleuren in de bomen.
Hoewel het besef van de dood in de meeste culturen sterk deel uitmaakt van het leven, geldt dat misschien nergens zo sterk als in Japan, waar een eeuwenoude traditie bestaat van het schrijven van jisei, oftewel ‘doodsgedichten’. Deze worden vaak opgesteld in de laatste momenten van het leven van de dichter.
SHOHI (松琵) – Overleed op de 14e dag van de 8e maand in 1750, op 79-jarige leeftijd. O morgenwinde – ook ik verlang naar eeuwigheid.
Ze komen voort uit een mengeling van zenboeddhistische en samoeraicultuur, waarin het sterven geen absolute breuk is maar een moment van helderheid. Vaak zijn het korte verzen – haiku of tanka – waarin één enkel beeld wordt vastgelegd: een vallend blad, smeltende sneeuw, de maan.
SHOFU (椎風) – Overleed op de 5e dag van de 12e maand in 1848, op 57-jarige leeftijd. Eén maan – één ik – een besneeuwd veldpad.
Zo beschrijft Kyutaro, de schrijver van de eerste jisei, die in zijn latere jaren tussen arbeiders en dagloners in Tokio leefde en een radicale anarchist werd, hoe hij verlangde naar een eind aan het lijden. In 1923 schoot hij op een regeringsfunctionaris en werd hij tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld. Hij pleegde zelfmoord in zijn cel.
KYUTARO (久太郎) – Overleed op de 20ste dag van februari in 1928, op 36-jarige leeftijd. Tedere winden boven de sneeuw doen menig lijden smelten.
Masahide, van het derde gedicht, was arts maar verloor zijn huis door brand en werd straatarm. Toen hij stierf bezat hij niets dan het gezelschap van de maan.
MASAHIDE (正秀) – Overleed op de derde dag van de achtste maand in 1723, op 67-jarige leeftijd. Terwijl ik loop houdt de maan mij gezelschap: een vriend in het water.
In Japanese Death Poems zijn jisei van Japanse monniken, dichters en krijgers uit verschillende eeuwen gebundeld en vertaald.
TANKO (旦葵) – Overleed in 1735 (?) op ongeveer 70-jarige leeftijd. Ook vandaag koel als een meloen stijgt de maan boven de velden. Dodelijke bijl – gelokt door de hertenroep nadert een hinde. De maan sijpelt uit de mouwen van wolken en laat schaduwen vallen. De eerste sneeuw valt in de diepten van Toribe-yama.
Het is een radicale ommezwaai voor het pacifistische Japan
Tokio kondigde dinsdag aan dat het zijn decenniaoude regels voor wapenexport versoepelt. Deze historische verandering opent de deur voor de verkoop van dodelijke wapens aan het buitenland door Japan, dat sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog altijd een pacifistische grondwet heeft gehad. De wijziging werd goedgekeurd door de regering en de Nationale Veiligheidsraad, aldus persbureau Kyodo.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Premier Sanae Takaichi, die ultranationalistische opvattingen huldigt en sinds oktober 2025 aan de macht is, had dit tot een speerpunt van haar beleid gemaakt. Zij is van mening dat deze ontwikkeling de archipel in staat zal stellen zijn nationale defensie te versterken en tegelijkertijd de wapenindustrie te stimuleren om een motor voor economische groei te worden.
In Japan vrezen tegenstanders van de verandering dat deze wetswijziging mogelijk conflicten kan verergeren en kan bijdragen aan een regionale wapenwedloop, aldus The Japan Times.
Dankzij betaalbare woningen en subsidies voor kinderen trekt het dorp Shichikashuku op het eiland Honshū nieuwkomers aan en wordt de bevolkingsdaling afgeremd.
Wie op de Tohoku-snelweg in het noordoosten van Japan de afslag Shiroishi neemt en vervolgens drie kwartier de provinciale weg volgt, bereikt na een reeks tunnels het dorp Shichikashuku. Door het centrum verspreid staan enkele recent gebouwde houten huizen, die qua uiterlijk sterk op elkaar lijken.
De gemeente biedt deze huizen aan aan jonge gezinnen – stellen jonger dan veertig met kinderen in de basisschoolleeftijd – die zich in het dorp willen vestigen. De maandelijkse huur bedraagt 39.000 yen [ongeveer 220 euro]. Wie er twintig jaar blijft wonen, krijgt het huis en de grond cadeau. Omdat de woningen op aanvraag worden gebouwd, kunnen de bewoners zelf de indeling bepalen. Kazumasa Narita (47) is een van die nieuwkomers. Hij verhuisde zeven jaar geleden vanuit Sendai, de grootste stad van de regio Tōhoku, om in de regionale ontwikkeling te werken. Naast de prachtige natuur was het vooral de aantrekkelijke prijs die zijn vrouw en twee dochters over de streep trok.
De gemeente bouwt jaarlijks twee van deze ‘woningen voor lokale ontwikkeling’. Momenteel zijn het er negentien, waarin vierentachtig nieuwkomers wonen. De twee huizen die dit jaar zijn gebouwd worden binnenkort betrokken door twee vierkoppige gezinnen.
Ook de gunstige regelingen voor kinderen wekken belangstelling. Shichikashuku was een van de eerste gemeenten in de prefectuur Miyagi die gratis schoolmaaltijden, kinderopvang en medische zorg tot achttien jaar invoerde. Bovendien ontvangen gezinnen eenmalige toelagen bij de geboorte van een kind of bij de start van de schoolcarrière: 300.000 yen (circa 1700 euro) voor het eerste kind, 500.000 yen (2800 euro) voor het tweede en 700.000 yen (4000 euro) voor het derde.
Lokaal bedrijf
De werkgelegenheid in het dorp zelf beperkt zich tot een lokaal bedrijf dat de openbare voorzieningen beheert. Maar wie met de auto naar het werk gaat, krijgt brandstofvergoeding. Sinds de start van het woningbouwprogramma in 2016 vestigen zich jaarlijks twintig tot veertig nieuwe mensen in Shichikashuku. Vorig jaar liep het totale aantal nieuwkomers op tot 331. Daarvan woonden er 235 permanent in het dorp. Dat komt neer op ongeveer 20 procent van de totale bevolking (1176 inwoners in augustus 2025).
Sinds 2016 zijn er onder de nieuwkomers eenentwintig baby’s geboren. Wanneer we de enige crèche van het dorp binnenlopen, valt de levendigheid direct op. Van de dertig ingeschreven kinderen zijn er negentien van nieuwkomers.
De oorspronkelijke bewoners zagen de nieuwkomers als buitenstaanders
Die snelle groei ging echter niet zonder slag of stoot. De oorspronkelijke bewoners zagen de nieuwkomers als ‘buitenstaanders van wie je maar moet afwachten wat ze komen doen’. Er heerste wantrouwen.
De nieuwkomers op hun beurt klaagden over de vijandigheid van de dorpelingen, die hen op een afstand hielden. Ongeschreven regels, bijvoorbeeld over het buitenzetten van afval of de tijden waarop je het gras mag maaien, werden niet met hen gedeeld. ‘We moeten de barrières zelf doorbreken’, besefte Keisuke Takahashi. Drie jaar geleden richtte hij met een tiental anderen de Vereniging van Nieuwe Bewoners op.
De leden meldden zich aan bij de vrijwillige brandweer, dragen het draagbare heiligdom (mikoshi) tijdens het dorpsfeest en bemannen een suikerspinkraam op lokale evenementen. ‘In een klein dorp als dit kun je veel voor elkaar betekenen,’ aldus Takahashi. Het werkte: langzaamaan werden de nieuwkomers door de oorspronkelijke bewoners geaccepteerd.
Financiering
Hoe worden deze royale steunmaatregelen gefinancierd? Sinds de aanleg van de enorme Shichikashukudam ontvangt het dorp jaarlijks zo’n 300 miljoen yen (1,7 miljoen euro) aan overheidssubsidies, wat voor een stabiele inkomstenbron zorgt. Met dit geld is een speciaal fonds opgericht om de aantrekkelijkheid van het dorp te vergroten. Het woningbouwproject alleen al heeft tot nu toe 425 miljoen yen (2,4 miljoen euro) gekost. Maar is dit genoeg om de leegloop definitief te stoppen? Het tempo van de bevolkingsdaling en de vergrijzing is vertraagd. Toch is een deel van de nieuwkomers alweer vertrokken, waaronder degenen die oorspronkelijk uit het dorp kwamen en zo’n 20 procent van de mensen die zich er de afgelopen tien jaar vestigden.
De kern van het probleem blijft immers onveranderd: jongeren verlaten het dorp voor hun studie of werk en keren nooit meer terug. Het komt er eigenlijk op neer dat zij door nieuwkomers worden vervangen.
Burgemeester Koichi Koseki erkent dit probleem. Hij zet zich in om ontmoetingen tussen de oorspronkelijke bewoners en de nieuwkomers te organiseren. Hij hoopt ook dat de mensen van buitenaf voor verandering en nieuwe denkwijzen zullen zorgen.
Kazumasa Narita, de nieuwkomer die bij de regionale ontwikkelingsmaatschappij werkt, deelt de zorgen van de burgemeester: ‘Als de kinderen van de nieuwe bewoners later ook vertrekken, begint de bevolking opnieuw te krimpen. We moeten manieren vinden om hen duurzaam aan Shichikashuku te binden, bijvoorbeeld via het onderwijs. Daar willen wij zelf ook graag aan bijdragen.’
Punch, een zeven maanden oude makaak in de dierentuin van Ichikawa in Japan, werd bij zijn geboorte door zijn moeder verstoten. Als vervanging voor zijn moeder kreeg hij van de dierverzorgers een orang-oetanknuffel, waarmee hij een zeer intieme band opbouwde. De video’s van het aapje dat zijn knuffelkameraad achter zich aan sleept, zijn wereldwijd viraal gegaan.
Het gevolg is dat niet alleen bezoekersaantal van de dierentuin van Ichikawa explosief is gestegen, maar dat ook de orang-oetanknuffels – die door IKEA worden geproduceerd en verkocht – niet meer aan te slepen zijn. In een mum van tijd waren de knuffels in bijna alle vierenvijftig IKEA-winkels in de VS uitverkocht, schrijft CNN.
In Maleisië zal een deel van de opbrengst van elke verkochte knuffel worden gedoneerd aan projecten ter bescherming van orang-oetans in het land, aldus de regionale IKEA-pagina.
Schimmels als biologisch afbraakmiddel voor plastic
Wereldwijd belanden er jaarlijks zo’n 157 miljard luiers op vuilstortplaatsen, wat resulteert in miljoenen tonnen afval. Het kost weinig tijd om ze te verschonen, maar het kan eeuwen duren voordat ze ecologisch afgebroken zijn, aldus Financial Times.
Nu worden schimmels ingezet om dit proces te versnellen. Start-ups beweren dat schimmels materialen kunnen afbreken waar traditionele recyclingmethoden niet tegen opgewassen zijn, zoals plastic en petrochemische reststoffen.
Zo biedt de Texaanse startup Hiro een luier aan waarin de gebruiker een zakje met schimmels kan stoppen voordat de vieze luier wordt weggegooid. Na een week of twee worden de schimmels geactiveerd door vocht en beginnen ze de plastic componenten van de luier af te breken.
Gezien de stijgende stortkosten, strengere regelgeving en de druk op bedrijven om hun ecologische voetafdruk te verkleinen zouden schimmels in de toekomst wel eens een niche voor onconventionele afvalverwerkingstechnieken kunnen creëren.
Zanele Muholi wint de Hasselblad Award 2026
Zanele Muholi (1972), een Zuid-Afrikaanse, visuele activist, heeft de prestigieuze Hasselblad Award gewonnen. De Zweedse prijs, een bedrag van bijna twee honderdduizend euro, werd eerder uitgereikt aan Nan Goldin, Cindy Sherman, Wolfgang Tillmans en aan de Nederlandse fotograaf Rineke Dijkstra.
Muholi zet zich in tegen racisme, tegen alle ismes en strijdt voor de rechten van de lhbti-gemeenschap waar hun deel van uitmaakt. Zelf opgegroeid onder de apartheid, in een land waar queer zijn nog altijd gevaarlijk is, combineert Muholi activisme met humor en verbeeldingskracht, zonder in somberheid te vervallen.
Hun bekendste project is Faces and Phases: een reeks portretten van zwarte lesbische en transgender individuen, met als doel de visuele geschiedenis van Zuid-Afrika te herschrijven. Eerder documenteerde Muholi in Only Half the Picture het leven van lesbiennes en slachtoffers van haatmisdrijven. De portretten spelen in op vooroordelen en hebben inmiddels galeries en musea veroverd die lang het domein waren van witte curatoren en kunstenaars.
Lange wachtrijen in Japan binnenkort verleden tijd
Een wachtrij is een zichtbaar teken van populariteit en kan de beste reclame zijn die een restaurant kan hebben. Maar ze zijn ook tijdrovend en niet alle potentiële klanten zijn fysiek in staat om in de rij te wachten, aldus Nikkei Asia.
In Japan hebben ze daar iets op gevonden: een skip-the-linesysteem. Dit houdt in dat bezoekers online een pas kunnen kopen waarmee ze de wachtrij kunnen overslaan voor ongeveer 3 tot 7 euro per persoon.
Het systeem is zeer geschikt voor eettentjes die geen reserveringen aannemen en wordt steeds vaker gebruikt in drukke eetgelegenheden als ramenrestaurants of cafés. Het verbetert de toegankelijkheid, waardoor restaurants kunnen profiteren van de klantengroep die liever niet lang in de rij staat.
Yu Taniguchi van TableCheck ziet deze diensten als onderdeel van een bredere verandering in de horeca. Volgens hem is dit de overgang naar een systeem waarin prijzen niet vast staan, maar dynamisch zijn.
Microtrips zijn populairder dan ooit
Er is een nieuwe reistrend in opkomst, de microvakantie: korte trips van twee tot vier dagen die de manier veranderen waarop mensen vakantie vieren. Reizigers houden al tientallen jaren microvakanties, maar de populariteit van deze korte uitstapjes is de laatste jaren enorm toegenomen.
Microvakanties zijn niet hetzelfde als weekendjes weg. Veel reizigers beschrijven een microvakantie als een reis naar een nieuw land in plaats van een vertrouwde bestemming, een reis met een thematische focus – cultuur, fietsen, eten, wellness, aldus BBC.
‘Een microvakantie is ontworpen om aan te voelen als een vakantie, maar dan binnen een beperkt tijdsbestek. Het is tijd die je bewust gebruikt, en dat onderscheid spreekt hedendaagse reizigers aan,’ aldus Clarissa Cappelletti, manager bij WeRoad, een Europees groepsreisbureau.
Reisorganisaties spelen hierop in. In oktober 2025 introduceerde Intrepid Travel de categorie ‘korte vakanties’: reisroutes van vier tot zes dagen, gericht op mensen met ‘weinig tijd, maar veel avonturisme’.
Microvakanties zijn deels een reactie op het beperkte aantal betaalde vrije dagen en krappere budgetten. Kortere vakanties zijn gemakkelijker te plannen en leiden minder snel tot een overvolle inbox. Steeds vaker gebruiken reizigers kortere vakanties om meer van de wereld te zien in behapbare, herhaalbare porties, in plaats van al het plezier te bewaren voor één jaarlijkse vakantie.
Hoe gratis OV Duinkerken transformeerde
Burgemeester Patrice Vergriete beloofde tijdens zijn verkiezingscampagne in 2014 dat Duinkerken de grootste stad in Frankrijk zou worden waar de ov-tarieven zouden worden afgeschaft. Tegenwoordig rijden er zo’n 150 gratis voertuigen door de stad en de omgeving, waardoor 200.000 inwoners gratis toegang hebben tot 18 routes.
In Duinkerken duurde het vier jaar – van 2014 tot 2018 – voordat de plannen daadwerkelijk van start gingen, aldus Reasons to Be Cheerful. Eerst maakten de autoriteiten het programma bekend via de media en op straat, voerden ze enquêtes uit onder de inwoners, vereenvoudigden en herwerkten ze de dienstregelingen, verbeterden ze de kwaliteit van de voertuigen, verplaatsten ze bushaltes en breidden ze het wagenpark uit.
In 2015 introduceerden ze gratis reizen in het weekend als proefperiode, voordat gratis ov in september 2018 zeven dagen per week werd ingevoerd.
De autoriteiten maken de bussen dagelijks schoon en een kapotte stoel wordt binnen een dag vervangen. Op elke route moest elke 10 minuten een bus rijden. Met smartphone-apps kunnen passagiers checken waar de bus zich bevindt en hoe vol deze is.
Een onderzoek uit 2019 wees uit dat als gevolg van dit ov-beleid inwoners vaker naar het stadscentrum reizen, ongeveer de helft van de nieuwe bus reizigers de auto vaker laat staan en de aantrekkelijkheid en het imago van de stad zijn verbeterd.
Blijkens onderzoek uit 2021 doen steeds meer jongeren hun auto van de hand, waardoor het gebruik van de parkeerterreinen in de stad met 30 procent is afgenomen.
Frankrijk is echter zeker niet het enige land dat gratis ov heeft ingevoerd. De Estse hoofdstad Tallinn introduceerde in 2013 gratis ov voor haar inwoners en Luxemburg werd in 2020 het eerste land ter wereld waar al het ov gratis is (met uitzondering van de eerste klas in de trein).
De dierentuin van het aapje krijgt ineens veel meer bezoek
Punch, een zeven maanden oude makaak in de dierentuin van Ichikawa in Japan, werd bij zijn geboorte door zijn moeder verstoten. Als vervanging voor zijn moeder kreeg hij van de dierverzorgers een orang-oetanknuffel, waarmee hij een zeer intieme band opbouwde. De video’s van het aapje dat zijn knuffelkameraad overal achter zich aan sleept, zijn wereldwijd viraal gegaan.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Het gevolg is dat niet alleen het bezoekersaantal van de dierentuin van Ichikawa explosief is gestegen, maar dat ook de orang-oetanknuffels – die door IKEA worden geproduceerd en verkocht – niet meer aan te slepen zijn. In een mum van tijd waren de knuffels in bijna alle vierenvijftig IKEA-winkels in de VS uitverkocht, schrijft CNN.
In Maleisië zal een deel van de opbrengst van elke verkochte knuffel worden gedoneerd aan projecten ter bescherming van orang-oetans in het land, aldus de regionale IKEA-pagina.
Klanten kunnen een pas kopen om de rij over te slaan
Een wachtrij is een zichtbaar teken van populariteit en kan de beste reclame zijn die een restaurant kan hebben. Het nadeel is echter dat het tijdrovend is en niet alle potentiële klanten fysiek in staat zijn in de rij te wachten.
In Japan hebben ze daar iets op gevonden: een skip-the-line-systeem. Dit houdt in dat bezoekers online of ter plaatse een pas kunnen kopen waarmee ze de wachtrij kunnen overslaan, schrijft Nikkei Asia.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Het systeem is zeer geschikt voor eettentjes die geen reserveringen aannemen en wordt steeds vaker gebruikt in drukke eetgelegenheden als ramenrestaurants of cafés. Het verbetert de toegankelijkheid, waardoor restaurants kunnen profiteren van de klantengroep die liever niet lang in de rij staat.
Om de week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. De eerste vrouwelijke Japanse premier, Sanae Takaichi, behaalde tijdens de herverkiezingen begin deze maand een recordoverwinning. Wie is ze, hoe bracht ze de Liberale Democratische Partij weer tot leven en welke plannen heeft ze voor de vele uitdagingen waar Japan mee kampt?
Wie is Sanae Takaichi?
Afgelopen zomer kreeg de Liberale Democratische Partij, al jaren de dominerende politieke kracht in Japan, te maken met een reeks verkiezingsnederlagen waardoor haar leider, Shigeru Ishiba, gedwongen werd af te treden. De partij vond vervolgens een redder: Sanae Takaichi, een ervaren conservatieve politicus die in oktober de eerste vrouwelijke Japanse premier werd. ‘Ze wil graag de pacifistische grondwet van haar land herzien en het leger opnieuw opbouwen, is voorstander van een grote overheid en overheidsuitgaven om de groei te stimuleren en pleit als uitgesproken conservatief voor strenge immigratiecontroles’, schrijft Time Magazine.
Haar populariteit is verrassend. ‘Op papier is Sanae Takaichi het soort leider dat Japanners eerder zouden haten’, schrijft Quico Toro, een journalist woonachtig in Tokio, in Persuasion. ‘Ze is bazig en eigenzinnig. Ze houdt niet van small talk en zakendiners. In plaats daarvan gaat ze na afloop van haar werkdag naar huis om papierwerk door te nemen.’ En Sanae Takaichi is inderdaad conservatief, maar niet op de voorspelbare, compromisgerichte manier die vaak met LDP-politici wordt geassocieerd. Ze opereert volgens Toro juist met een opvallend stellige, door overtuiging gedreven stijl, ‘een vorm van politieke profilering die in Japan doorgaans wordt afgezwakt’.
‘Japanse kiezers werden voor de vraag gesteld: wie vertrouw je? Takaichi of de oppositie?’
Eind januari kondigde Takaichi vervroegde verkiezingen aan. Die kwamen voor de oppositie als verrassing, maar volgens Time Magazine was het een berekende zet. ‘Het was een manier om economische tegenwind en teleurstelling onder de kiezers voor te zijn. En ook onmiskenbaar een referendum over de kwaliteiten en daadkracht van Takaichi, waarbij Japanse kiezers voor de vraag werden gesteld: wie vertrouw je? Takaichi of de oppositie?’
Dat antwoord kwam luid en duidelijk. Bij de herverkiezingen van 8 februari behaalde de LDP meer dan twee derde van de zetels in het Huis van Afgevaardigden. Geen enkele partij in het hele naoorlogse tijdperk wist een twee derde meerderheid in het Lagerhuis te behalen.
Wat maakt Takaichi zo populair?
Takaichi doet het opvallend goed onder jonge kiezers, die zich volgens The New York Times aangetrokken voelen door haar nationalistische oproepen voor een ‘sterk en welvarend’ Japan, maar ook door haar kleurrijke posts op sociale media. ‘Ze heeft zich een meester bewezen in het creëren van virale momenten. Vorige maand nodigde ze bijvoorbeeld de president van Zuid-Korea uit voor een K-pop jamsessie op drums.’ Jonge vrouwen kopiëren haar outfits en tieners zouden massaal op zoek zijn naar precies hetzelfde model roze balpen als zij gebruikt. Ze stond op de derde plaats in de jaarlijkse trendranglijst voor middelbare schoolmeisjes, tussen een influencer en een boyband. De verpletterende overwinning eerder deze maand had dan ook ‘niks te maken met de LDP, maar alles met Takaichi’.
Het imago van Takaichi is gebaseerd op de perceptie dat ze is wat het Japanse internet ‘gachi’ noemt, vrij vertaald: het echte werk, bloedserieus, berekenend. Zoals de Japanse commentator Inoue Toshiyuki het verwoordde, aangehaald door Toro: ‘Jonge kiezers vinden haar betrouwbaar en serieus. Serieus over politiek. Serieus over beleid. En, zo blijkt, zelfs serieus over drummen.’
‘Haar overtuiging en haar persoonlijkheid zijn één’
Sinds premier Takaichi in november verklaarde dat een aanval op Taiwan voor Japan aanleiding zou zijn om zijn zelfverdedigingskrachten in te zetten, zijn de relaties met China tot het laagste punt in jaren gedaald, schrijft BBC. Beijing reageerde resoluut: er werden oorlogsschepen en drones richting Japanse wateren gestuurd, exportbeperkingen ingevoerd op zeldzame aardmetalen en andere kritieke grondstoffen, en tientallen vliegroutes en culturele evenementen geschrapt. Zelfs symbolische samenwerking werd teruggedraaid: de laatste Chinese reuzenpanda’s in de dierentuin van Tokio moesten terug naar China. Toch weigert Takaichi haar koers ten opzichte van China bij te stellen.
Volgens Toro kun je Takaichi’s persoonlijkheid en politieke werkwijze onmogelijk van elkaar scheiden. ‘De vrouw die tegen de wil in van haar ouders in het buitenland ging studeren, is dezelfde vrouw die niet terugdeinst voor Beijing. De vrouw die naar huis gaat voor het papierwerk in plaats van te netwerken, is dezelfde vrouw die in het parlement recht door zee is in plaats van zich te verschuilen achter diplomatieke flauwekul.’ Dat onderscheidt haar van de reeks grijze pakken die haar voorgingen. ‘Haar overtuiging en haar persoonlijkheid zijn één, en in een politieke cultuur die murw is van decennia consensusmanagement, is die combinatie zeer ontregelend.’
The Economist, die haar vorige week uitriep tot ‘The world’s most powerful woman’, schrijft: ‘Ze belichaamt een breuk met de oude garde. Ze is nuchter en afkomstig uit een middenklassegezin, niet de gekunstelde telg van een politieke dynastie, zoals veel van haar voorgangers.’
Wat betekent de keuze voor Takaichi voor Japan?
‘Japan kampt al jaren met een gevoel van stagnatie door deflatie, stagnerende lonen, vergrijzing en een afnemend vertrouwen in de internationale positie van het land’, analyseert Time Magazine. Met haar verpletterende overwinning krijgt Takaichi ruimte om een ambitieus pakket economische en defensieve hervormingen door te voeren dat Japan – ’s werelds op drie na grootste economie en Amerika’s belangrijkste bondgenoot in Azië – ingrijpend kan transformeren.
Takaichi begon haar ambtstermijn met het promoten van een aangepaste versie van ‘Abenomics’ [vernoemd naar voormalig premier Shinzo Abe], waarbij ze overheidsuitgaven financiert met leningen, aldus Time. De Japanse staatsschuld was voor haar aantreden gestegen tot ongeveer 9 biljoen dollar. Voor de Japanse burgers waren de gevolgen tastbaar: hogere hypotheekrentes en stijgende prijzen doordat een zwakke munt de kosten van geïmporteerd voedsel en brandstof opdreef.
Takaichi speelt in op de onrust met een uitgesproken ‘Japan first’-agenda
‘Takaichi’s belofte om de belastingen op voedsel te verlagen dreigt de overheidsinkomsten verder te verminderen, waardoor het tekort nog groter wordt’, analyseert het Amerikaanse tijdschrift. Ze beloofde af te zien van wat ze ‘buitensporige bezuinigingen’ noemt en strategische investeringen te doen in zeventien industrieën, om daarmee de economie nieuw leven in te blazen. ‘Maar Takaichi blijft vaag over hoe dit alles moet worden betaald.’
Foreign Policy gaat in op het migratiestandpunt van Sanae Takaichi. Volgens het blad wijzen de verkiezingsuitslagen erop dat vooral jonge Japanners onrustig zijn door economische en politieke onzekerheid en daardoor ontvankelijker worden voor populistische, radicaal-rechtse boodschappen. Takaichi speelt daarop in met een strengere toon over migratie en een uitgesproken ‘Japan first’-agenda. Op sociale media wordt daarbij ingezoomd op wangedrag van buitenlandse toeristen – vooral uit China – terwijl vergelijkbaar gedrag van dronken Japanse kantoormedewerkers nauwelijks aandacht krijgt. Zo uitte ze bij haar kandidatuur verontwaardiging over vermeende incidenten waarbij buitenlanders de tamme herten in het Nara-park zouden hebben geschopt – incidenten waarvan het bestaan niet eens vaststond.
‘De todolijst van de premier is om moe van te worden’
Volgens The Japan Times is Takaichi bepaald niet de extremist waarvoor zowel conservatieven als liberalen haar uitmaken. Haar beleid mikt volgens de krant niet op het terugdringen van de buitenlandse bevolking, maar op het scheppen van een ordelijk kader voor de onvermijdelijk groeiende instroom van migrerende werknemers. Hoewel ze pleit voor het uitzetten van mensen die te lang blijven en voor een ‘passende’ aanpak van criminaliteit, bevat haar programma ook maatregelen om integratie te bevorderen, zoals taallessen en gerichte sociale voorzieningen. Sociaal is ze conservatief, maar van een duidelijke ruk naar rechts zou geen sprake zijn – ‘om de eenvoudige reden dat Japan zelf al lange tijd vrij conservatief is’.
‘Takaichi zal deze laatste overwinning waarschijnlijk interpreteren als een duidelijk mandaat om haar agressieve fiscale en nationale veiligheidsagenda door te voeren’, schrijft Nikkei Asia. Vooral de defensie-uitgaven liggen gevoelig, gokt de krant. ‘Er bestaat consensus over het feit dat er meer moet worden uitgegeven, maar er absoluut niet over hoe dat moet worden betaald.’ Takaichi’s populariteit lost de problemen bovendien niet op, want ‘die neemt de problemen niet weg; ze krijgt alleen meer vrijheid om ze aan te pakken.’
‘De todolijst van de premier is om moe van te worden’, schrijft The Economist, wijzend op de vele uitdagingen waar Japan momenteel mee geconfronteerd wordt. ‘Mevrouw Takaichi vroeg de kiezers of ze hen door deze tumultueuze tijden mocht leiden. Het antwoord was een volmondig ja. Als ze haar mandaat verspilt aan symboliek en populisme, zal Japan in de toekomst niet snel opnieuw zo’n grote kans geven aan een kandidaat.’
Azië gaat 2026 in als het zwaartepunt van de wereldeconomie en als toneel van stille maar diepgaande systeemveranderingen. China probeert zich te presenteren als stabiele handels- en ontwikkelingspartner tegenover een grillig Amerika, terwijl landen als India, Bangladesh, Japan en Vietnam hun binnenlandse spelregels herschrijven. Ondertussen wordt met eilanden als Tuvalu letterlijk en juridisch getest wat er van een staat overblijft als het land verdwijnt.
China: betrouwbare handelspartner?
Aan het eind van 2026 ontvangt Xi Jinping de leiders van zo’n drie vijfde van de wereldeconomie op de APEC-top in China. Dat wordt niet slechts een diplomatiek feestje; Beijing wil expliciet laten zien dat het, in tegenstelling tot Trumps Amerika, de betrouwbare economische partner is in een wereld van handelsoorlogen en ad-hoctarieven.
De contouren daarvan zijn in 2025 al zichtbaar. China wist de ASEAN-landen, die klagen over Chinese dumpprijzen, toch te verleiden tot een geüpdatet vrijhandelsakkoord dat het juist moeilijker maakt om Chinese import af te weren. Er liggen plannen voor nieuwe handelsakkoorden met Golfstaten en Zuid-Korea, en zelfs voor een mogelijke hernieuwde toetreding tot het Trans-Pacific Partnership – het handelsblok dat Obama ooit ontwierp om China te omzeilen en dat Trump vervolgens direct weer opzegde.
De APEC-top wordt het podium waarop China zijn model tegenover dat van Trumps Amerika zet: AI als hulpmiddel voor het Globale Zuiden in plaats van een race, voorzichtig klimaatbeleid dat naast dat van klimaatontkenner Trump ineens verantwoord oogt. Tegelijk blijft het risico bestaan dat Washington elk land dat te dicht naar Beijing opschuift alsnog via vage ‘transshipment’-tarieven treft. ‘Betrouwbaar’ is in 2026 een relatief begrip.
Bangladesh: een kleine revolutie
In Bangladesh moet 2026 het jaar van de democratische wedergeboorte worden. Na de studentenprotesten die in 2024 het autoritaire bewind van Sheikh Hasina ten val brachten, kreeg Nobelprijswinnaar Muhammad Yunus de leiding over een interim-regering. De euforie was groot: eindelijk een breuk met vijftien jaar machtsconcentratie en uitholling van instituties.
Maar het tussenjaar 2025 is vooral een politiek vacuüm. Hervormingsplannen komen traag, juridische basis en uitvoering blijven vaag. Bovendien dreigt het oude patroon van wraakpolitiek terug te keren: het verbod op de partij Awami Moslim Liga en arrestaties van haar aanhangers doen denken aan precies de vergeldingslogica waar Bangladesh van af wilde.
Als er begin 2026 daadwerkelijk vrije verkiezingen komen, is dat op zichzelf al een kleine revolutie: de stembusgang van 2024 was een farce. Maar wie er ook wint – de bekritiseerde maar kansrijke BNP of islamistische partijen – er liggen enorme dossiers klaar: een textielsector die door Amerikaanse tarieven onder druk staat, jeugdwerkloosheid en de vraag hoe dicht Dhaka naar China durft te kruipen zonder aan de strategische relatie met India te tornen.
India: tellen is macht herverdelen
Waar Bangladesh hoopt überhaupt weer verkiezingen te kunnen houden, gebruikt India 2026 om de spelregels zelf te herschrijven via iets ogenschijnlijk neutraals als een census.
Voor het eerst in zestien jaar worden alle inwoners weer geteld. De operatie – 3,5 miljoen tellers, van de Himalaya tot de regenwouden – moet niet alleen laten zien hoeveel Indiërs er precies zijn, maar vooral wie waar woont, tot welke kaste men behoort en hoe de machtsbalans verschoven is. De uitkomst vormt de basis voor drie gevoelige herschikkingen. Ten eerste: vrouwenquota. Een grondwetswijziging voorziet erin dat een derde van de zetels in het parlement en de deelstaatassemblees na de nieuwe census naar vrouwen gaat. Formeel is dat een sprong vooruit; informeel bestaat de vrees dat mannelijke machthebbers simpelweg echtgenotes en dochters naar voren schuiven.
Ten tweede: kastegegevens. Voor het eerst sinds de onafhankelijkheid wordt systematisch gevraagd naar kaste, in een politiek die al decennia draait op kastecoalities en positieve discriminatie India bereidt zich voor op 1,45 miljard mensen, Tuvalu ziet het land letterlijk onderlopen zonder actuele cijfers. Wie talrijker blijkt dan gedacht, zal meer van de koek opeisen; wie krimpt, verliest invloed.
Ten derde: herindeling van kiesdistricten. De demografisch succesvolle, relatief welvarende zuidelijke staten zullen onvermijdelijk zetels afstaan aan het armere, bevolkingsrijkere noorden. Dat versterkt vermoedelijk de greep van Modi’s BJP, die in het noorden domineert, maar is democratisch moeilijk aanvechtbaar: een land waarin de ene stem twee keer zo veel weegt als de andere houdt zichzelf voor de gek.
Parallel werkt India aan een heel andere vorm van herverdeling: die van digitale macht. AI-toepassingen worden gebouwd bovenop bestaande publieke infrastructuur – Aadhaar, UPI – en gevoed met open datasetprojecten in 22 talen. Het ideaalbeeld: AI als publieke nutsvoorziening, gecontroleerd door instituten die burgers al vertrouwen, in plaats van ondoorzichtige zwarte dozen van Big Tech.
Tuvalu komt aan wal
Terwijl India zich voorbereidt op het tellen van 1,45 miljard mensen, telt Tuvalu vooral de jaren tot zijn eiland letterlijk onderloopt. In 2026 zullen de eerste officieel erkende ‘klimaatvluchtelingen’ in Australië arriveren: tot 280 Tuvaluanen per jaar mogen zich er permanent vestigen onder het Falepili-verdrag.
Op papier gaat het om migratie; in de praktijk is het een juridisch experiment in staatsrecht. Tuvalu heeft met Australië en een groep andere landen afgesproken dat het, zelfs als zijn landoppervlak verdwijnt, zijn status als staat en zijn exclusieve economische zone behoudt. De VN-jurisprudentie schuift langzaam dezelfde kant op: soevereiniteit wordt losgekoppeld van fysieke grond.
Voor Australië is het verdrag ook een middel om China buiten de veiligheidsarchitectuur van de Pacifische eilanden te houden; Tuvalu moet Canberra eerst raadplegen voordat het andere veiligheidsdeals sluit. En voor Tuvalu zelf dreigt een braindrain: een staat van elfduizend inwoners kan geen honderden ambtenaren missen zonder uitgehold te raken. Zo groeit klimaatadaptatie uit tot een strijdpunt dat mensenrechten, territoriale claims en geopolitieke invloed in de Stille Oceaan onder druk zet.
In transitie: Japan en Vietnam
In Japan wordt in 2026 voor het eerst in 77 jaar het familierecht herzien: gezamenlijke voogdij na echtscheiding wordt eindelijk mogelijk. Dat moet de armoede onder alleenstaande moeders terugdringen en vaders dwingen meer financiële en emotionele verantwoordelijkheid te nemen. Tegelijk vrezen vrouwenorganisaties dat de maatregel slachtoffers van huiselijk geweld juist aan hun ex-partner geketend zal houden.
Intussen schuurt het land langs andere grenzen van traditie en gelijkheid. De eerste vrouwelijke premier is verkozen, maar ze is sociaal conservatief en verzet zich tegen iets ogenschijnlijk eenvoudigs als het recht op verschillende achternamen binnen een huwelijk. Rechtbanken verklaren het verbod op het homohuwelijk ongrondwettig; gemeenten erkennen in de praktijk al duizenden partnerschappen.
Energie & klimaat 2026: waarom het afbouwen van olie en gas centraal komt te staan
Wereldwijd groeit het besef dat klimaatdoelen niet haalbaar zijn zonder een scherpe reductie van olie en gas – niet alleen door schonere energiesystemen te creëren, maar ook door daadwerkelijk minder fossiele brandstoffen te winnen.
Uit angst voor economische verstoring schuiven veel landen die conclusie voor zich uit, maar de terughoudendheid begint scheuren te vertonen.
Ten eerste verandert de geopolitieke context. De combinatie van extreem weer, nieuwe analyses van het IPCC en toenemende druk van verzekeraars en financiële markten maakt fossiele investeringen risicovoller. Grote fondsen beginnen zich terug te trekken uit olieprojecten met een lange terugverdientijd, terwijl alternatieven – zonne- en windenergie, maar ook opslag en elektrolyse – sneller rendabel worden dan verwacht.
Ten tweede kantelt de publieke opinie. In Europa en Latijns-Amerika groeit een jongere generatie kiezers op voor wie klimaatbeleid gelijkstaat aan bestaanszekerheid: betaalbare energie, minder luchtvervuiling, minder afhankelijkheid van geopolitiek instabiele leveranciers. Dit zet regeringen onder druk om niet alleen emissies te reduceren maar daadwerkelijk productieplafonds te bespreken. Ten derde verandert het energieland- schap technologisch. De wereldwijde doorbraak van goedkope batterijen, warmtepompen en elektrische industriële processen maakt de klassieke rol van gas als ‘overgangsbrandstof’ steeds dubieuzer.
Zo ontstaat in 2026 voor het eerst een serieuze internationale discussie waarin het afbouwen van olie en gas zelf – niet alleen mitigatie of compensatie – het hoofdthema wordt. Olieproducenten winnen de slag van de dag, maar verliezen langzaam maar zeker de strijd van het decennium.
Vietnam kiest een andere route: geen debat, maar doorrammen. Onder partijleider Tô Lâm wordt de private sector officieel tot ‘belangrijkste motor’ van de economie verklaard. Ministeries verdwijnen, provincies worden samengevoegd, tienduizenden ambtenaren kunnen vertrekken. Investeringen in infrastructuur schieten omhoog; de ambitie is een soort turboversie van het oude exportmodel, nu met R&D, financiële hubs en snellere vergunningverlening.
Maar ook hier is de geopolitiek uiteraard niet te negeren. De VS zijn de grootste afzetmarkt voor Vietnamese export, en zij scherpen de regels tegen ‘doorvoer’ van Chinese goederen juist aan. Als Washington in 2026 echt probeert Chinese componenten uit mondiale ketens te wringen, kan Vietnam ineens klem komen te zitten tussen zijn economische afhankelijkheid van China en zijn strategische flirt met Amerika.
Een aardbeving met een kracht van 7,6 trof maandag Noord-Japan, waar verschillende tsunamigolven tot wel 70 centimeter hoog werden geregistreerd. Volgens premier Sanae Takaichi raakten bij de aardbeving minstens dertig mensen gewond. Het Japanse Agentschap voor Brandweer en Rampenbestrijding gaf opdracht tot de evacuatie van 28.000 mensen.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De autoriteiten hieven de tsunamiwaarschuwing in de vroege ochtend van dinsdag op, voordat ze een nieuwe waarschuwing uitvaardigden vanwege het risico op een mega-aardbeving in de komende dagen, meldt de Japanse publieke omroep NHK. Het land is nog steeds getraumatiseerd door de verwoestende aardbeving met een kracht van 9 in 2011, die een tsunami veroorzaakte met zo’n 18.500 doden en vermisten tot gevolg.
In een kunstwereld die lange tijd gedomineerd werd door het viseuele, zette de Japanse kunstenares Takako Saito (1929-2025) onze fundamentele annames over waarneming radicaal op hun kop. Saito is dochter van een Japanse grootgrondbezitter, studeerde psychologie en nam deel aan de Sāzo Biiku undo-beweging, voor kunstonderwijs. Kunstenaar en landgenoot Ay-O introduceerde haar in de avant-gardekringen van Tokio, en later in New York.
Daar introduceerde oprichtend lid en coördinator George Maciunas haar bij de Fluxusgroep, een internationale gemeenschap van kunstenaars, architecten, componisten en ontwerpers met wie ze dezelfde vrije geest deelde. Saito begon (onder andere) met eindeloze variaties op het schaakspel.
Ze verving de traditionele houten stukken door identieke transparante flesjes gevuld met verschillende kruiden. Witte pionnen werden kaneel, zwarte lopers komijn, de zwarte koning duivelsdreksaus. Om te kunnen spelen, moet de deelnemer eerst twaalf verschillende geuren memoriseren. Ze verzegelde dozen die verschillende geluiden maken, gebruikte gewichten als pionnen, transponeerde het vlakke schaakbord naar spiralen, trappen en zelfs een bord van slechts 1 vierkant breed maar 64 vierkanten lang.
De democratiserende impuls – ze wilde dat iedereen deelnemer kon zijn – werd de kern van haar werk. Waar schaak traditioneel een cerebraal spel is, dwong Saito spelers hun zintuigen in te zetten.
De meer dan honderd schaakgerelateerde werken zijn volgens kenners ‘de meest diepgaande verkenning van de relatie tussen schaak en kunst sinds Marcel Duchamp’, die het spel vierde als ‘doelloos en puur’ intellectueel vermaak. Saito’s rijke erfenis strekt zich uit tot het MoMA, British Museum en Centre Pompidou en herinnert ons eraan dat kunst de meest radicale vorm van vrijheid kan zijn.
Japan is een van de snelst vergrijzende landen ter wereld
In 2024 werden in Japan meer dan 20.000 baby’s geboren met buitenlandse ouders, wat neerkomt op meer dan 3 procent van alle pasgeborenen. Zowel het absolute aantal als het percentage zouden een recordhoogte hebben bereikt.
Buitenlandse inwoners, voornamelijk in de werkende leeftijd, maken ongeveer 3 procent uit van de totale bevolking van Japan. Nu beginnen hun baby’s een rol te spelen in het tegengaan van de daling van het aantal geboorten onder Japanners, schrijft Nikkei Asia.
Het ministerie van Volksgezondheid, Arbeid en Welzijn definieert de ‘geboorte van een buitenlandse burger in Japan’ als een baby die geboren is met buitenlandse ouders of met een ongehuwde buitenlandse moeder.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De definitieve cijfers voor 2024 laten 22.878 van dergelijke geboorten zien, een stijging van meer dan 3.000 ten opzichte van het jaar ervoor en een groei van 50 procent ten opzichte van tien jaar eerder. Ondertussen daalde het aantal geboorten onder Japanse ouders tot 686.173, een daling van 41.115 ten opzichte van het jaar ervoor. Dit betekent dat buitenlandse pasgeborenen meer dan de helft van de daling van het aantal Japanse geboorten compenseren.
Japan is een van de snelst vergrijzende landen ter wereld en heeft moeite om het geboortecijfer op het niveau te brengen dat nodig is om de bevolking, die momenteel ongeveer 125 miljoen mensen telt, op peil te houden.
De niet-Japanse bevolking is de afgelopen jaren sterk gegroeid, omdat er meer arbeidsmigranten worden aangeworven om tekorten op de arbeidsmarkt op te vullen. Dankzij deze trend is immigratie voor het eerst een belangrijk verkiezingsthema geworden, schrijft The Guardian.
Er waren in 2024 bijna een miljoen meer sterfgevallen dan geboorten
Het aantal Japanse staatsburgers is vorig jaar met ruim 900.000 personen gekrompen. Dat blijkt uit op woensdag gepubliceerde cijfers van het Japanse ministerie van Binnenlandse Zaken en Communicatie. Het is de sterkste bevolkingskrimp sinds het begin van de metingen in 1968, aldus de BBC.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De krimp komt mede door een historisch laag geboortecijfer: slechts 686.061 geboorten tegenover bijna 1,6 miljoen sterfgevallen. Hoge kosten van levensonderhoud, stagnerende lonen en een zware werkcultuur ontmoedigen veel jonge mensen om een gezin te stichten. Daarnaast zorgen traditionele rolpatronen ervoor dat vrouwen nog altijd het grootste deel van de zorglast dragen.
Premier Shigeru Ishiba noemt de vergrijzing een ‘stille noodsituatie’ en belooft maatregelen zoals gratis kinderopvang en flexibelere werktijden. Maar het vruchtbaarheidscijfer is al sinds de jaren zeventig laag en experts waarschuwen dat ingrijpende verbeteringen pas effect zouden hebben over tientallen jaren.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
