Tag: Julinummer

  • Juli- en augustusnummer | Herbewapening

    Juli- en augustusnummer | Herbewapening

    » Lees dit nummer online

    Met onder andere:

    » Dossier Herbewapening

    » Brazilianen kunnen binnenkort hun digitale gegevens verkopen

    » Dit artikel zal je niet van gedachten doen veranderen. En wel hierom

    Bergtop

    Terwijl de internationale afgezanten uit alle windstreken langzaam Nederland binnendruppelden, had 360 Magazine een eigen top, en wel in het sprookjesachtige Bern, met een beter uitzicht dan de vertegenwoordigers van de ministeries in de hotelzone rond de Haagse Zeestraat kunnen dromen, namelijk op de Jungfrau (4158 m) – een échte top met een glinsterende sneeuwkap, de Eiger en de Mönch als veiligheidsagenten aan haar flanken.

    In Bern, te gast op het True Story Festival, ging het in zekere zin ook over hoe wij ons kunnen verdedigen: met de pen als wapen, in plaats van de destructieve waanzin waarmee landen elkaar heden ten dage bestoken. Tijdens tientallen lezingen en discussies werd telkens weer de kracht van de journalistiek benadrukt, die het ‘gewicht van duizend bergen kan dragen’, volgens de Chinese journalist Quiming Ling.

    Welke journalist krijgt nog die ruimte?

    Daartoe riep ook de Russische Nobelprijswinnaar en journalist Dmitri Moeratov op, die zich verbaasd uitsprak over het recht op leven dat in het ene land blijkbaar zwaarder weegt dan in het andere. Waar blijft de wereldwijde vredesbeweging, vraagt de medeoprichter van oppositiekrant Novaja Gazeta, inmiddels Novaja Gazeta Europa, zich af. Na de moord op Anna Politkovskaja en meerdere redactieleden, en een maand nadat Rusland aan de invasie van Oekraïne was begonnen, verhuisde de redactie naar de Letse hoofdstad Riga, om daar onvermoeibaar haar belangrijke werk voort te zetten.

    Waar overdag talloze onderwerpen de revue passeerden in statige locaties, kwamen ’s avonds aan tafel de tongen los en werden allianties gesmeed. De bekroonde Oostenrijks-Duits-Franse en helaas gepensioneerde oorlogsjournalist Antonia Rados, die conflicten in Irak, Afghanistan en andere crisisgebieden versloeg en het boek Afghanistan von innen: Wie der Frieden verspielt wurde schreef, hoopt dat wat zij ‘emotionele journalistiek’ noemt terugkeert naar, tja, eigenlijk naar de beoefening van het vak zoals zij dat decennialang heeft gedaan. Conflicten waar ook ter wereld kunnen volgens haar het best over het voetlicht worden gebracht door heel diep en lang te graven en met kritische toewijding inzicht te verkrijgen in de belevingswereld van de strijdende partijen. Alleen door de talloze reizen en gesprekken met talloze betrokkenen slaagde zij erin de oorzaken van het falen van westerse interventies te doorgronden.

    Kom daar maar eens om, zei ze. Welke journalist krijgt nog die ruimte? Want het is, zoals ook Sarah Stein Lubrano schrijft, vooral sociale nabijheid die deuren opent naar verandering.

    Katrien Gottlieb

    gottlieb@360international.nl

    Screenshot 2025 06 26 at 15.13.47
  • Julinummer | 0.0

    Julinummer | 0.0

    » Lees dit nummer online

    Met onder andere:

    » Hoe een van de grootste mysteries van de kosmologie steeds dichter bij de oplossing komt

    » Moeten we ingrijpen in het telefoongebruik van kinderen?

    » Dubai: het paradijs van de narco’s

    Zonsondergang

    Het woord Europa is mogelijk afgeleid van het Fenicische ereb, dat ‘avond’ betekent. Een van de aanduidingen van Europa en van het Westen als geheel is dan ook ‘het Avondland’, aangezien vanuit Fenicië gezien (nu Libanon en Syrië) de zon boven Europa ondergaat. Het Morgenland is de Oriënt, oftewel Azië. De Occident is grappig genoeg dus een benaming van het Westen die is gevormd vanuit het perspectief van ‘de ander’. Voor ‘ons in het Westen’ gaat de zon niet boven ons eigen continent onder. Voor ons in het Westen gaat de zon sowieso niet op één plek onder, aangezien de zogenaamde westerse landen zich over de hele wereld bevinden, van Europa tot Australië en Nieuw-Zeeland tot de VS en Canada. Wat is het Westen dan precies?

    Meestal wordt met de term verwezen naar landen die vanaf 1500 middels een kapitalistisch systeem een dominante positie innamen in de rest van de wereld, en zodoende rijk en machtig werden. De term ‘westers’ wordt ook wel geassocieerd met arrogantie, succes. Maar is die arrogantie of dat succes voorbehouden aan westerse landen en beschavingen? Westers staat ook voor expansiedrift. Maar kennen andere culturen die niet evengoed? En het vooruitgangsdenken waarmee het Westen wordt geassocieerd, of, zoals Bertrand ­Russell, gespecialiseerd in westerse filosofie het noemt, de ziekelijke hang naar efficiëntie, is evenmin voorbehouden aan Amerika, Europa en Australië. 

    Het gaat vooral om het inzicht dat één ideologie de rest van de wereld niet langer kan domineren

    Andersom maakt de wens om efficiëntie tegen te gaan evengoed onderdeel uit van westerse filosofieën. Dat ‘westers’ is dus een vaag en enigszins verdelend begrip. Leuk weetje: een groot deel van West-Europa ligt ten oosten van de meridiaan van Greenwich, en dus officieel op het oostelijk halfrond. 

    Zo ongedefinieerd als dat Westen is, is ook het ‘mondiale Zuiden’. Landen die hiertoe worden gerekend vormen niet één geheel, één verbond. Er wordt zelfs gesproken van ‘the West vs the Rest’. Momenteel is het vooral opportunisme wat de bondgenootschappen bepaalt; per situatie wordt afgewogen wat de beste positie is. Een begrijpelijke houding in een overgangsfase, maar weinig houdbaar op de lange termijn.

    Het ziet er hoe dan ook naar uit dat de zon langzaam ondergaat voor het Westen – al is dat enigszins dramatisch verwoord. Het gaat vooral om het inzicht dat één ideologie de rest van de wereld niet langer kan domineren, en om de behoefte aan een nieuw vormgegeven, stabiele wereld. U leest erover in dit extra dikke nummer. We wensen u veel mooie zonsondergangen toe deze zomer, vanuit waar op de wereld ook bezien.

    Laura Weeda

    weeda@360international.nl

    Screenshot 2024 07 04 at 11.28.31
  • Julinummer | Geprezen journalistiek

    Julinummer | Geprezen journalistiek

    » Lees dit nummer online

    Met onder andere:

    » Grootschalige sigarettensmokkel in Oekraïne

    » Sociale kwestie moet weer kern politieke debat zijn

    » ‘De chef-kok duwt me tegen de muur, zijn mes vlak bij mijn oog’

    » Mizrachim-feministen schudden mensenrechtensituatie in Israël op

    Het grote verhaal

    Redactioneel

    Wij mensen zijn de enige wezens die in staat zijn om verhalen te vertellen en daar bovendien in te geloven, schreef Yuval Noah Harari in zijn Homo sapiens. Dat we zowel het verzinnen als het geloven bovendien hard nodig hebben, bepleit de Russisch-Britse journalist Peter Pomerantsev in zijn essay met de prachtige titel ​​‘Memory in the age of impunity’ (Geheugen in tijden van straffeloosheid), dat hij schreef voor Coda Story en dat werd bekroond door 360-partner European Press Prize. De verhalen van nu dwingen nog maar moeizaam aandacht af, aldus Pomerantsev, laat staan consequenties. De reden is het gebrek aan een groter verhaal, dat gebeurtenissen wereldwijd overkoepelt, dat aantoont ‘waarom een kwestie in Manilla ook te maken heeft met Silicon Valley en Moskou en jou’. Net als in een film of boek ‘geloven’ we een verhaal blijkbaar pas als we ons er op de een of andere manier mee kunnen identificeren, zodat we het grotere belang inzien en onze aandacht erbij kunnen houden. Niet per se omdat we vinden dat de wereld om onszelf draait, maar omdat we niet al het onrecht tegelijk kunnen bestrijden en dus op zoek zijn naar samenhang.

    Hij staat arm in arm met iemand die dreigde ‘de naald in zijn arm te steken’

    Wat is het grotere verhaal van Guantánamo? Ik vroeg het Mohamedou Ould Slahi, die er veertien jaar vastzat en werd gemarteld, ook nadat hij onschuldig was bevonden. Bij zijn bezoek aan De Balie had ik het voorrecht hem te spreken. Waarom hier blijvende aandacht voor moet bestaan, zei Slahi, is dat Amerika staat voor hoop, vrijheid, democratie. Als daar al een plek bestaat waar totale rechteloosheid heerst, dan stort ook dat grotere verhaal ineen. In Slahi’s Guantanamo Diary, geschreven op de cel in gesmokkelde stukjes papier, vertelt Slahi in detail wat voor afschuwelijks hem overkomt, en komt hij tot het inzicht dat er voor hem maar één manier is om verder te gaan: zijn beulen vergeven. Hij laat me foto’s zien waarop hij arm in arm staat met iemand die zijn cel binnenkwam en dreigde ‘de naald in zijn arm te steken’. Die Zeit schreef er een indrukwekkende longread over, dat eveneens in de Press Prize-prijzen viel. Hoewel de beul in dit verhaal niet overtuigd is van Slahi’s onschuld, wil hij hem vertellen dat hij weet dat wat hij deed fout was. Ondanks zijn wantrouwen in Slahi wil hij zich aansluiten bij een groter verhaal, namelijk dat mensen elkaar zo niet behandelen mogen.

    De ‘open gevangenis’ sluit beter aan op dat geloof in democratie en menswaardigheid. Dit zeldzame concept draait op vertrouwen: gevangenen mogen de instelling overdag verlaten en keren ’s avonds zelf weer terug. Je vindt ze onder meer in Finland en India – twee landen die je op het eerste gezicht niet snel met elkaar zou verbinden.

    Laura Weeda

    weeda@360international.nl

    360 209 cover LR 1