De astronauten willen twee maankraters een naam geven
Het ruimtevaartuig Artemis 2 begon maandag aan de terugreis na een flyby vol gedenkwaardige momenten. De astronauten konden voorheen onbekende maankraters, een zonsopgang en zonsondergang en een zonsverduistering observeren. ‘De belichting was ideaal om de kleuren’ op het maanoppervlak te observeren, aldus de Houston Chronicle. Astronaut Jeremy Hansen beschreef groenachtige tinten rond het Aristarchus-plateau, meldt de Texaanse krant. De Canadees zag ook bruine schaduwen in andere gebieden.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘De kleuren die de Artemis 2-astronauten beschreven, kunnen wetenschappers helpen de samenstelling of ouderdom van maanstructuren en -regio’s te bepalen’, legt de Houston Chronicle uit. Tijdens hun flyby langs de maan op maandag maakte de bemanning ook van de gelegenheid gebruik om een speciaal verzoek in te dienen: ze wilden twee maankraters vernoemen, één naar hun ruimtevaartuig genaamd Integrity en de andere naar Carroll Taylor Wiseman, de vrouw van de commandant, die in 2020 aan kanker overleed. Dit verzoek roerde de astronauten tot tranen.
‘Voor het eerst in meer dan vijftig jaar zijn astronauten vanaf de aarde naar de maan gelanceerd‘, jubelt Space.com. De SLS-raket (Space Launch System), NASA‘s krachtigste raket, ‘verlichtte de nachtelijke hemel boven Florida‘ toen hij om 18:35 uur lokale tijd zonder incidenten opsteeg vanaf het Kennedy Space Center. Aan boord bevinden zich vier astronauten voor een tien dagen durende reis rond de maan. Dit is de ‘eerste bemande reis naar de maan sinds de Apollo 17-missie in 1972,‘ meldt de website enthousiast.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De Orion-capsule, met de astronauten aan boord, scheidde zich acht minuten na de lancering af van de eerste trap van de raket en kwam in een baan om de aarde. De capsule zal 25 uur rond de aarde cirkelen voordat hij zijn reis naar de maan voortzet, waar hij naar verwachting maandag zal aankomen. De leden van de Artemis 2-missie – waaronder een vrouw, een zwarte man en een Canadees, drie primeurs voor een maanvlucht – zullen alleen ‘langs‘ de satelliet vliegen, aldus Space.com.
Maar ‘hoewel ze niet in een baan om de maan zullen komen of erop zullen landen, is deze missie niettemin een cruciale stap in NASA‘s hernieuwde inspanningen om de menselijke aanwezigheid buiten de lage aardbaan uit te breiden,‘ voegt de site eraan toe. De terugkeer van aardbewoners naar het maanoppervlak staat gepland voor 2028, mits de maanlanders, die nog in ontwikkeling zijn bij SpaceX en Blue Origin, op tijd klaar zijn.
De bouw van de basis zal naar schatting in 2029 beginnen
Het Amerikaanse ruimtevaartagentschap kondigde dinsdag aan dat het project voor de bouw van een ruimtestation in een baan rond het maanoppervlak, genaamd Gateway, wordt opgeschort om zich te concentreren op ‘het opzetten van een infrastructuur om een duurzame aanwezigheid’ op het maanoppervlak te garanderen.
‘Hoewel NASA’s ambitie om weer mensen naar de maan te sturen en daar een operationele bemande basis te vestigen al langer bekend is, betekent de aankondiging van dinsdag een aanzienlijke versnelling van het tijdschema voor het bereiken van deze doelen’, aldus ABC News.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De ruimtevaartorganisatie heeft aangegeven dat de bouw van de maanbasis naar verwachting in 2029 van start gaat en dat de basis vanaf 2032 semipermanent in gebruik zal worden genomen.
Het is de bedoeling om in 2028 de eerste astronauten naar het maanoppervlak te sturen, een mijlpaal die sterk afhankelijk is van het succes van de Artemis 2-missie, die naar verwachting niet eerder dan 1 april vanuit Florida zal worden gelanceerd.
De Verenigde Staten moeten de terugkeer van astronauten naar de maan voorlopig nog uitstellen. NASA’s Artemis-programma, het ‘vlaggenschip van de Amerikaanse ruimteverkenning’, kampt met verdere vertragingen, meldt The Wall Street Journal.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘Terwijl het ruimteteam van Donald Trump vorm begint te krijgen’, heeft de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie aangekondigd dat de volgende maanmissie, Artemis 2, wordt uitgesteld tot april 2026, en de daaropvolgende missie, die astronauten voor het eerst sinds de laatste Apollo-missie in 1972 weer naar de maan moet sturen, tot medio 2027. NASA loopt dus enkele maanden achter op schema.
Draaiend in de hemel op 3,2 miljoen km afstand van de aarde bevindt zich momenteel een asteroïde, ook wel bekend als 2024 PT5. ‘De asteroïde kwam niet dichtbij genoeg om door de zwaartekracht de baan van de aarde in getrokken te worden,’ schrijft The Guardian.
Toen de Universiteit van Hawaï de minimaan in augustus had waargenomen met behulp van een Zuid-Afrikaanse telescoop, is NASA de asteroïde gaan volgen. Omdat de afstand tussen de aarde en de minimaanzo groot is – maar liefst negen keer de afstand tussen de maan en de aarde – en de asteroïde zo klein is, is deze enkel met sterke telescopen te volgen. ‘Sindsdien is het een verre metgezel van de aarde,’ aldus NASA.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Astronomen vermoeden dat de minimaan eeuwen geleden is afgestoten van de maan door een ruimtesteen: ‘Gezien de gelijkenis tussen de beweging van asteroïde 2024 PT5 en die van onze planeet, vermoeden wetenschappers dat het object een grote brok steen zou kunnen zijn die van het maanoppervlak werd geworpen na een inslag van een asteroïde lang geleden,’ aldus Josh Handal, programma-analist voor het PDCO [Planetary Defense Coordination Office] bij NASA.
Sinds september hangt de kleine maan aan de hemel, maar maandag zal ze beginnen aan haar vertrek richting de zon. Verwacht is dat het rotsblok bijna 1,8 miljoen km van de aarde verreisd zal zijn in januari, vanwege de gravitatiekracht die de zon uitoefent op de asteroïde, meldt The Guardian.
De Artemis III-missie zal pas in september 2026 opstijgen, vertelden functionarissen van de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA dinsdag op een persconferentie. De Artemis III-missie stond oorspronkelijk gepland voor 2025, om voor het eerst sinds het Apollo-programma mensen op de maan te zetten.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De vertraging is voornamelijk te wijten aan SpaceX’s Starship – het raket- en ruimtevaartsysteem dat is ontworpen om astronauten naar de zuidpool van de maan te brengen – waarvan de laatste twee testvluchten in 2023 eindigden in explosies, schrijft CNN.
Ook de Artemis II-missie, die een bemanning van vier personen rond de maan wil laten vliegen, is uitgesteld tot september 2025. Problemen met het hitteschild moeten nog worden opgelost, aldus CNN, dat eraan toevoegt dat ‘NASA nog steeds mikt op 2028 voor Artemis IV, die astronauten naar een ruimtestation, genaamd Gateway, in een baan rond de maan moet brengen’.
Het onderliggende doel van het Artemis-programma is om een permanente menselijke aanwezigheid op de maan te vestigen. Rivaliserende landen, waaronder China, streven soortgelijke ambities na. Ook India en Rusland werken aan ruimtemissies naar de maan.
Dalende kosten van raketten zorgen voor een ware ruimtewedloop, nu ook nieuwe spelers als India en China een succesvol ruimteprogramma hebben opgetuigd. Om dat allemaal in goede banen te leiden zijn nieuwe internationale regels nodig, schrijft commentator Stephen Bush.
In de ruimte blijft al je gepraat over soft power in het luchtledige hangen. Vraag het maar aan Colombia. Daar werd in 1976 een top belegd met Brazilië, Ecuador, Oeganda, Kenia, Indonesië, Congo en toenmalig Zaïre. Die landen gaven een verklaring af waarin ze stelden dat het luchtruim boven hun land tot aan de geostationaire baan niet bij de ruimte hoort, maar bij het grondgebied van hun land. Die Verklaring van Bogotá was een flop. Colombia mag zijn aanspraak op dat deel van de ruimte dan in zijn grondwet hebben verankerd, internationaal vond de verklaring geen weerklank en ‘hun’ ruimte wordt nog onverminderd geëxploiteerd.
Al deze landen hadden dezelfde klacht: dat de internationale wetgeving over het gebruik van de ruimte niet de belangen dient van alle landen ter wereld, maar vooral die van de grootmachten. En ze hadden gelijk, al zal dat een schrale troost zijn. In het internationale Ruimteverdrag staat dat verkenning van de ruimte zal worden uitgevoerd ‘in het belang van alle landen’. Maar sinds dat verdrag werd aangenomen en ondertekend (in 1967, met de VS, de Sovjet-Unie en het Verenigd Koninkrijk voorop) is de macht van landen in de ruimte altijd nauw verbonden geweest met hun macht op aarde. Een goed voorbeeld daarvan zijn de wetten die de VS unilateraal opstelt over zaken die in het verdrag van 1967 niet of niet duidelijk genoeg geregeld zijn, zoals commerciële mijnbouw op asteroïden en de maan.
Kostendaling
De maanlanding van Chandrayaan-3 eind augustus was belangrijk als romantische illustratie van iets wat we al wisten: dat India deze eeuw een grootmacht in opkomst is. Maar het was ook een belangrijk moment om een andere reden: naar verluidt had India de nog niet eerder verkende zuidpool van de maan weten te bereiken voor slechts 74 miljoen dollar, nauwelijks meer dan Arsenal heeft betaald voor de Duitse voetballer Kai Havertz. Dat kunnen veel andere landen ze niet nadoen, en dat is deels te danken aan de kennis die India in de loop van zijn nu al 54 jaar oude ruimteprogramma heeft opgebouwd.
Maar het past ook binnen de bredere kostendaling in de ruimtevaart die wordt aangewakkerd door commerciële bedrijven als SpaceX. Het succes van India is deels te danken aan zijn eigen macht. Maar ook aan het feit dat het mede dankzij Indiase innovaties nu zelfs mogelijk wordt om een eigen maanmissie op te tuigen voor grootmachten op hun retour zoals het Verenigd Koninkrijk. En voor commerciële bedrijven en privépersonen met veel minder geld dan Elon Musk of Amazon-oprichter Jeff Bezos, die in zijn toespraak bij de diploma-uitreiking op de middelbare school al blijk gaf van zijn belangstelling voor het koloniseren van de ruimte.
Met de dalende kosten van raketten is nog maar één hindernis voor die kolonisatie uit de weg geruimd. In hun voortreffelijke nieuwe boek A City on Mars leggen Kelly en Zach Weinersmith op geestige en overtuigende wijze uit waarom je wel krankzinnig optimistisch of oliedom moet zijn om binnen afzienbare tijd een kolonie in de ruimte te willen vestigen. Helaas zijn velen van ons een van de twee of allebei.
‘De ruimte lijkt de mens tot nu toe geen verlangen naar vrede in te boezemen’
Diverse wedlopen tussen grote mogendheden in het verleden hebben aangetoond dat landen tot akelig veel stommiteiten in staat zijn om maar niet achter te blijven bij de ander. En het zou kunnen dat er op de zuidpool van de maan nog onvermoede schatten worden ontdekt. Maar het is net zo goed mogelijk dat die droom net zo’n illusie blijkt als het mythische El Dorado in het hartje van Afrika. Een van de gevolgen van de kolonisatiewedloop in Afrika was dat miljoenen Afrikanen vermoord of op de vlucht gejaagd werden. Er zijn gelukkig geen maanbewoners of marsmannetjes die we van hun land kunnen beroven. Maar een ander uitvloeisel waren directe conflicten tussen de Europese mogendheden. De race om een al dan niet reële voorsprong in de ruimte te behalen begint al hetzelfde effect te krijgen.
Dat India de doelstelling van zijn ruimteprogramma verlegd heeft van binnenlandse ontwikkeling naar maanmissies en de verdediging van Indiase satellieten, is een reactie op de proeven die China uitvoert met antisatellietwapens. En dat de VS weer met maanmissies bezig is, heeft meer te maken met de zekerheid dat China mensen naar de maan wil sturen dan de minieme kans dat er op de zuidpool van de maan iets waardevols te vinden is.
Door de dalende kosten van raketten is het verkennen van de ruimte niet langer alleen voorbehouden aan de grote mogendheden, zoals tijdens de Koude Oorlog. Het verdrag van 1967 op basis waarvan de ruimte nu met anderen gedeeld wordt, gaat nog steeds uit van een wereld waarin dit vooral een bezigheid is van de Amerikanen en de twee voormalige grote mogendheden Groot-Brittannië en de Sovjet-Unie. Terwijl de huidige koplopers in de ruimtewedloop de VS en China zijn. ‘De ruimte lijkt de mens tot nu toe geen verlangen naar vrede in te boezemen,’ schrijft het echtpaar Weinersmith. Nu de wereld zich opmaakt voor een race naar Mars, is de ruimtevaart hard toe aan nieuwe internationale regels.
Een Russisch robotachtig ruimteschip dat op weg was naar de maan, is daar zondag neergestort, aldus het Russische ruimteagentschap Roscosmos. ‘Het is de meest recente tegenslag in de ruimtevaart voor een land dat als de Sovjet-Unie tijdens de Koude Oorlog de eerste natie werd die een satelliet, een man en vervolgens een vrouw in een baan om de aarde bracht,’ schrijft The New York Times.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De Luna-25, die op 11 augustus werd gelanceerd, was de eerste Russische maanmissie sinds de jaren zeventig, schrijft het Amerikaanse dagblad. Het doel was om het zuidpoolgebied van de maan te bereiken. Overheden en particuliere bedrijven over de hele wereld zijn geïnteresseerd in dat deel van de maan omdat ze denken dat er waterijs kan liggen dat in de toekomst door astronauten gebruikt zou kunnen worden.
India wil het vierde land worden dat een maanlanding voltooit
Drieëntwintig dagen nadat het de aarde verliet, kwam Chandrayaan-3, dat als eerste Indiase ruimtevaartuig een zachte landing op de maan wil maken, zaterdagavond in een baan om de maan. Het ‘voltooide daarmee een nieuwe mijlpaal op zijn reis,’ schrijft The Indian Express. ‘Dit is Chandrayaan-3, ik kan de zwaartekracht van de maan voelen,’ schreef ISRO, de Indiase ruimtevaartorganisatie, op X – het voormalige Twitter.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Twee Indiase ruimtevaartuigen hadden al eerder een baan om de maan bereikt, maar Chandrayaan-2 slaagde er niet in om op het hemellichaam te landen. Chandrayaan-3 blijft nog een paar dagen in een baan om de maan voordat het een poging zal wagen om te landen. Als dat lukt, wordt India het vierde land dat een ruimtevaartuig naar de maan stuurt, na de Verenigde Staten, Rusland en China.
Een groep wetenschappers heeft een plan voorgesteld om stofdeeltjes van de maan de ruimte in te schieten om op die manier de zonnestralen van de aarde af te buigen. Dit zou een mogelijke oplossing zijn voor de klimaatopwarming, schrijft The Guardian.
Het schijnbaar bizarre concept, dat in een nieuw onderzoek wordt uiteengezet, houdt in dat in de ruimte een ‘zonneschild’ wordt gecreëerd. Dat moet gebeuren door miljoenen tonnen stof van de maan te delven en het vervolgens ‘met een ballistisch apparaat’ naar een punt in de ruimte te schieten op ongeveer een miljoen kilometer van de aarde, waar de zwevende stofkorrels het inkomende zonlicht gedeeltelijk zouden blokkeren.
Er moeten ieder jaar miljoenen tonnen stof de ruimte in geschoten worden om een zonneschild in stand te houden
Om dit project uit te voeren moet er heel wat gebeuren. Zo zou er ergens tussen de zon en de aarde een nieuw ruimtestation moeten komen om ‘stofhopen in goede banen te leiden zodat ze zo lang mogelijk het zonlicht kunnen afschermen’, aldus een onderzoeker, geciteerd door de Britse krant. Ook zouden er ieder jaar miljoenen tonnen stof de ruimte in geschoten moeten worden om dit zonneschild in stand te houden.
Niet iedereen ziet echter brood in dit idee. Volgens Frank Biermann, professor Global Sustainability Governance aan de Universiteit Utrecht, kan het geen oplossing zijn voor het klimaatprobleem. ‘Wat we nodig hebben, is een aanzienlijke vermindering van de uitstoot van broeikasgassen, waarvoor snelle technologische vooruitgang en sociaaleconomische veranderingen nodig zijn. De maan afgraven is niet de oplossing’, citeert The Guardian. Ook zou het plan de aandacht afleiden van het werkelijke probleem: het verbranden van fossiele brandstoffen.
De lancering van NASA’s ‘historische’ maanmissie werd maandag geannuleerd nadat het team een probleem met een van de vier motoren van de raket niet kon oplossen, meldt CNN. De ‘volgende gelegenheid’ komt vrijdag, volgens de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie, ‘maar of we die dag nog een poging wagen, hangt af van hoe de tests verlopen’.
Momenteel wijst het niet op een motorprobleem, maar eerder op een probleem in het ontluchtingssysteem dat wordt gebruikt om de motor te koelen, zei NASA in een persconferentie. Wanneer Artemis I gelanceerd wordt, zal de reis van het ruimteschip Orion tweeënveertig dagen duren, waarin het naar de maan reist, er een lus omheen maakt en terugkeert naar de aarde – in totaal een reis van 2,1 miljoen kilometer.
Japan heeft vorige week het schema van zijn plannen voor ruimteverkenning herzien. De bedoeling is nu om in de tweede helft van de jaren 2020 een Japanner op de maan te zetten. Het Japanse streven om de eerste niet-Amerikaan op de maan zetten is onderdeel van het Artemis-programma, een door de VS geleid initiatief dat tot doel heeft astronauten terug te brengen op de maan, meldtAsiaOne.
Buurland China heeft eveneens ambities om rond 2030 een grote ruimtevaartmacht te worden en wil zo snel mogelijk astronauten op de maan zetten; experts verwachten dan ook een Aziatische ruimtewedloop in de nabije toekomst.
De zogenaamde ‘aardeschijn’ neemt al twintig jaar af
Onderzoekers van het Big Bear Solar Observatory hebben ontdekt dat de aarde niet meer zo helder is als vroeger en de lichtintensiteit verder afneemt, bericht CNN. De onderzoekers maten de ‘aardeschijn’, die optreedt wanneer ‘de donkere kant van de maan de gereflecteerde gloed van de aarde opvangt en dat licht terugkaatst’, aldus NASA. De hoeveelheid aardeschijn varieert van nacht tot nacht en van seizoen tot seizoen.
De aarde reflecteert nu ongeveer een halve watt minder licht per vierkante meter dan twintig jaar geleden
‘Als je kijkt naar de maan in het eerste kwartier zie je dat de overige driekwart wordt verlicht door dit spookachtige schijnsel’, legt Philip Goode uit. Hij is onderzoeker aan het New Jersey Institute of Technology en de hoofdauteur van de nieuwe studie. Na twintig jaar de aardeschijn gemeten te hebben, ontdekte zijn team dat die aan het vervagen is. ‘Het is eigenlijk het zonlicht dat door de aarde wordt weerkaatst, en dat wordt steeds zwakker’, zei Goode. In feite reflecteert de aarde nu ongeveer een halve watt minder licht per vierkante meter dan twintig jaar geleden.
De Amerikaanse staat Arkansas heeft dinsdag (9 maart, een dag na Internationale Vrouwendag) een wet aangenomen die abortus verbiedt, zelfs in gevallen van verkrachting of incest. De enige uitzondering in de wet is om ‘het leven van de moeder te redden in een medische noodsituatie’, bericht USA Today.
Met deze wet hopen tegenstanders van abortus aan te sturen op een herziening van de uitspraak van het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten uit 1973 dat Amerikaanse vrouwen recht hebben op abortus. Een dergelijke herziening zou het elke staat mogelijk maken naar eigen goeddunken te handelen en de verschillen tussen staten benadrukken, legt CBS News uit.
Sinds Donald Trump drie conservatieve rechters heeft benoemd in de hoogste rechtbank van de Verenigde Staten, gaan tegenstanders van abortus ervan uit dat het Hooggerechtshof nu eerder bereid is om het mijlpaalarrest ‘Roe v. Wade’ uit 1973 terug te draaien. Dit was een eerste overwinning voor hen.
Toekomst Netanyahu onzeker
Ook in Israël vinden binnenkort landelijke verkiezingen plaats, op 23 maart. En de experts zijn het er unaniem over eens: de verschillen zullen klein zijn. Intussen heeft de verkiezingscampagne in tijden van corona moeite om de belangstelling te wekken van de Israëli’s, die voor de vierde keer in twee jaar naar de stembus gaan.
‘De kiezer moet uit zijn coma worden wakker geschud en naar de stembus worden gelokt’, signaleert bijvoorbeeld Israel Hayom, de gratis krant die dicht bij Likoed staat, de rechtse partij van premier Benyamin Netanyahu.
De strijd tussen de twee grote politieke blokken is een nek-aan-nekrace, waarbij alles zal neerkomen op een paar zetels, schrijft de krant. ‘Het doel is daarom een hoge opkomst: we moeten het electorale potentieel van Israëlisch rechts maximaliseren’, aldus de krant.
Het dagbladMaariv publiceert, in samenwerking met radiostation 103 FM, de laatste opiniepeiling: de Likoed zou 28 van de 120 zetels in de Knesset (het Israëlisch parlement) krijgen. Netanyahu’s partij lijkt daarmee de grootste te worden, terwijl de andere partijen er ver achter liggen.
De anti-Bibi-partijen zouden volgens de laatste peilingen genoeg zetels krijgen om een rechtse coalitie te blokkeren
De belangrijkste conclusie van de peiling, stelt Maariv, is dat het rechtse blok – een coalitie van religieuze en ultranationalistische partijen die Netanyahu steunen – niet meer dan 58 zetels heeft. De anti-Bibi-partijen – oftewel de partijen die verklaren dat zij Netanyahu niet als premier willen – zouden volgens de peiling 62 zetels krijgen, genoeg om een rechtse coalitie te blokkeren, maar zonder dat ze zelf een levensvatbare regering kunnen vormen, wegens grote politieke verschillen onderling.
Hete adem
De Israëlische premier, die de hete adem in zijn nek voelt, is bezig het aantal campagnebijeenkomsten op te voeren, en probeert ook groepen buiten het traditionele electoraat van zijn partij te bereiken. Zo heeft hij verschillende Arabisch-Israëlische plaatsen bezocht en zelfs een kop koffie gedronken in een bedoeïenentent.
Maar volgens het oppositiedagblad Haaretz wedt Netanyahu vooral op wat de krant de ‘coronagok’ noemt. Hoewel zijn land wereldkampioen vaccineren is, ‘heeft hij ingezet op het onmiddellijk opengooien van de economie’, tegen het advies van de experts van het ministerie van Volksgezondheid in, en beweert hij dat Israël eind april van het virus zal zijn verlost.
De politieke toekomst van de premier is een van de belangrijkste kwesties die deze verkiezingen op het spel staan, schrijft Yediot Aharonot. De grote vraag, aldus het onafhankelijke dagblad in een ander artikel, is of Yair Lapid, de leider van de centrum-linkse Yesh Atid-partij (die op twintig zetels staat in de peiling van Maariv), bereid zal zijn na de verkiezingen concessies te doen, en toch zijn steun uit te spreken voor een regering met Netanyahu aan het hoofd.
Een nieuw onafhankelijk rapport beschuldigt China van genocide
In een document dat dinsdag door het Newlines Institute for Strategy and Policy in Washington werd gepubliceerd, verklaren vijftig internationale deskundigen dat de Chinese regering een beleid heeft gevoerd dat erop is gericht de Oeigoerse moslimminderheid ‘als groep te vernietigen’. Dit is de eerste keer dat een ngo een onafhankelijke analyse heeft gemaakt van de beschuldigingen van genocide in Xinjiang, aldus CNN.
Volgens het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken zijn tot twee miljoen mensen uit moslimminderheden ondergebracht in een uitgebreid netwerk van detentiecentra, waar voormalige gedetineerden beweren te zijn onderworpen aan indoctrinatie, seksueel misbruik en zelfs gedwongen sterilisatie. China ontkent deze aantijgingen en beweert dat de centra zijn ingericht om religieus extremisme en terrorisme te voorkomen.
In januari verklaarden de VS al dat er sprake was van genocide tegen Oeigoeren en andere moslims, en in februari heeft het Canadese Parlement ook gestemd voor een motie om de behandeling van Oeigoeren in Xinjiang als genocide te bestempelen, bericht Arab News.
Rusland en China bouwen samen een maanstation
Rusland en China zijn van plan een gezamenlijk maanstation te bouwen. Dit project, dat dinsdag (9 maart) door Moskou en Beijing in een persbericht werd onthuld, bestaat uit ‘een complex van experimentele onderzoeksfaciliteiten gecreëerd op het oppervlak en/of in de baan van de maan’, bericht The Verge.
Het Chinese ruimteagentschap benadrukte ook dat het station tot doel zal hebben ‘de vreedzame verkenning en het vreedzame gebruik van de ruimte door de gehele mensheid te bevorderen’, tekende de South China Morning Post op.
Rusland en China hebben in het verleden de Verenigde Staten beschuldigd van het militariseren van de ruimtevaart, vooral nadat Donald Trump in 2018 besloot een ruimtedivisie van het leger, de eerste ter wereld, op te richten, aldus de krant uit Hongkong.
Regeringspartij wint verkiezingen Ivoorkust
In de parlementsverkiezingen van Ivoorkust heeft de formatie van president Alassane Ouattara, de Rassemblement des houphouëtistes pour la démocratie et la paix (RHDP) een absolute meerderheid behaald, met 137 van de 254 zetels, meldde de nieuwssite Koaci dinsdag.
De oppositiepartijen wonnen 91 zetels. De regeringspartij van Ouattara verloor echter haar meerderheid in het parlement, die zij samen met haar vroegere bondgenoten in handen had na een stembusgang die zonder geweld verliep, in tegenstelling tot de presidentsverkiezingen van oktober.
De overwinning van de RHDP moet haar in staat stellen steun te blijven verlenen aan het ‘hervormingsbeleid’ van het staatshoofd, dat in oktober 2020 werd herkozen voor een omstreden derde termijn.
Over het rustige verloop van de verkiezingen publiceerde 360 Magazine gisteren al:
De landing van een Chinees ruimteschip op de achterkant van de maan begin januari betekent een doorbraak voor de ruimtevaart. China liep altijd achter op grootmachten VS en Rusland, maar zijn de rollen nu omgedraaid?
JA
De recente Chinese landing op de achterkant van de maan is meer dan alleen een wetenschappelijke doorbraak. Beijing geeft met zijn uitdijende ruimtevaartprogramma ook een sterk signaal af. ‘Dit is veel meer dan alleen een landing,’ zegt Alan Duffy, ruimtevaartdeskundige bij de Royal Institution of Australia. ‘Het bewijst hoe volwassen de Chinese ruimtevaarttechnologie is geworden.’
De geslaagde landing kwam voor veel wetenschappers als een verrassing: zij hadden verwacht dat die zou mislukken. Geen enkel land was ooit eerder op de achterkant geland. De moeilijkheid is dat die altijd van de aarde afgekeerd staat, wat direct radioverkeer onmogelijk maakt. Chinese onderzoekers wisten dit probleem echter te omzeilen door speciaal voor de communicatie met het Chang’e 4-ruimteschip en zijn verkenner een verbindingssatelliet te lanceren.
Begin deze eeuw had vrijwel niemand verwacht dat China zo snel een koppositie in de ruimte zou gaan innemen, aangezien het land nooit veel interesse in ruimtevaart toonde. Toen China in 2003 voor het eerst astronauten in een baan om de aarde bracht, deden westerse waarnemers dit af als een futiele poging om achterstand op de Verenigde Staten en Rusland in te lopen. Maar terwijl het Chinese ruimtevaartprogramma steeds groter werd, nam in de twee landen die al succesvolle programma’s hadden het enthousiasme voor ruimtevaart juist af. In de Verenigde Staten en Rusland kromp het budget, in China groeide het. Al in 2007, lang voordat het land de krantenkoppen haalde met baanbrekende prestaties in de ruimte, lanceerde het verkenningsmissies om de achterkant van de maan te onderzoeken.
En ondanks het veel kleinere budget staat het Chinese programma in veel opzichten nu al op gelijke hoogte met het Amerikaanse. Vorig jaar lanceerde China veertig ruimtemissies, ruim twee keer zoveel als in 2017. Deze verrassend snelle vooruitgang is volgens onderzoekers verklaarbaar doordat het land zich bewust richt op prestigeprojecten. Die moeten het land de status van ruimtegrootmacht bezorgen.
China benadrukt dat het met de missies louter vredelievende bedoelingen heeft. Het Pentagon is daar echter minder van overtuigd en schreef in augustus vorig jaar dat het Chinese ruimtevaartprogramma ‘een cruciale rol speelt in moderne oorlogsvoering’. En terwijl de nasa nauw samenwerkt met Rusland, heeft het Amerikaanse Congres dergelijke samenwerkings-projecten met het Chinese ruimtevaartagentschap uit angst voor spionage verboden.
De succesvolle Chinese landing is mogelijk een bedreiging voor het tanende Amerikaanse leiderschap in de ruimte, zij het niet op dezelfde manier als in 2007. ‘Dit gaat meer over prestige,’ aldus Duffy.
Washington Post | Verenigde Staten | dagblad | oplage 475.000
De grootste krant van Washington en een van ’s werelds meest toonaangevende titels.
Rick Noack is als buitenlandcorrespondent voor The Post grotendeels gevestigd in Berlijn, van waaruit hij schrijft over Australië, Nieuw-Zeeland en internationale veiligheid.
Adam Minter is columnist voor Bloomberg. Hij schreef het boek Junkyard Planet: Travels in the Billion-Dollar Trash Trade, over de miljarden-industrie van onze afvalbergen.
NEE
De landing van het Chinese Chang’e-4 ruimteschip op de achterkant van de maan is een indrukwekkende technische prestatie die laat zien dat China een grootmacht in de ruimte is geworden. Het komende decennium wil het land een ruimtestation in een baan om de aarde brengen, sondes naar Mars en Jupiter sturen en asteroïdenmissies uitzenden. Voor 2030 staat een bemande maanmissie gepland en voor halverwege deze eeuw een permanente kolonie.
De ambities van de nasa lijken daar schril bij af te steken. Sinds de laatste maanlanding van de Apollo in 1972 zijn Amerikaanse astronauten niet verder gekomen dan een baan om de aarde. Na ontmanteling van het spaceshuttleprogramma kunnen de Verenigde Staten het internationale ruimtestation ISS niet langer op eigen kracht bereiken. Nieuwe presidenten verlegden vaak hun prioriteiten, zodat de nasa dure missies, die al jaren gepland stonden, moest afbreken of herzien.
Toch gaat het in veel opzichten ook wel goed met het Amerikaanse ruimtevaartprogramma. Een jaar of twaalf geleden stelde het Congres de nasa in staat om publiek-private samenwerkingen aan te gaan. Sindsdien adviseert het overheidsagentschap private ruimtevaartbedrijven en investeert het in hun activiteiten. Elon Musks SpaceX is het bekendste, maar er zijn tientallen bedrijven in de commerciële ruimte-industrie actief. Hun specialisme varieert van de lancering van kleine satellieten tot maanverkenning. De resultaten zijn spectaculair: naar schatting van de nasa zelf kostte de ontwikkeling van de Falcon 9-raket door SpaceX maar tien procent van wat het de nasa zou hebben gekost om die te bouwen. Ook elders levert de steun van de nasa veel op. In de komende weken lanceert SpaceX een capsule die Amerikaanse astronauten naar het iss-ruimtestation kan brengen. Ten minste twee andere bedrijven hebben plannen voor een eigen, commercieel, ruimtestation. Tegelijk is de nasa de pure wetenschap niet uit het oog verloren. Er zijn vier missies naar Mars gaande en een naar Jupiter, er cirkelt een sonde om de zon en twee ruimteschepen hebben de interstellaire ruimte bereikt. Geen enkel ander land, ook China niet, kan zich hiermee meten: de wetenschappelijke en technologische knowhow ontbreekt simpelweg.
Zolang de vs de commerciële ruimtevaart blijft stimuleren en tegelijk met wetenschappelijke onderzoeksmissies steeds verder reikt, hoeft het land voorlopig niet bang te zijn om ingehaald te worden. Uiteraard heeft ook China het grote potentieel van de commerciële ruimtevaart ingezien en ontwikkelt het een eigen ruimte-industrie. Maar barst er inderdaad een nieuwe ruimterace los, dan hebben de Verenigde Staten alle kans die te winnen.
Bloomberg World View | Verenigde Staten | website | bloomberg.com
Bloombergs blog World View schrijft uitvoerig over de opkomende markten, en wordt met toonaangevende schrijvers wereldwijd erkend als autoriteit op het gebied van Rusland, India en China.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
