Tag: muziek

  • Zuid-Afrikaanse jazzpianist Abdullah Ibrahim op 91-jarige leeftijd overleden

    Zuid-Afrikaanse jazzpianist Abdullah Ibrahim op 91-jarige leeftijd overleden

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » VK: Rusland zat achter de aanvallen op eigendommen van premier Starmer

    » Hongarije: parlementsleden beperken ambtstermijn van de premier

    De jazzlegende heeft meer dan zeventig albums op zijn naam staan

    Abdullah Ibrahim, een ‘internationale jazzlegende’, overleed maandag in Duitsland op 91-jarige leeftijd en ‘laat een tijdloze muzikale erfenis na’, schrijft The Citizen. Ibrahim, geboren als Adolph Johannes Brand, begon op zevenjarige leeftijd met pianospelen en maakte op vijftienjarige leeftijd zijn professionele debuut. In 1959 sloot hij zich aan bij de Jazz Epistles, waarmee hij ‘geschiedenis schreef’ door ‘het eerste jazzalbum van Zuid-Afrikaanse muzikanten’ op te nemen, aldus de krant.

    image
    360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.

    Hij werd in 1963 in Zürich ontdekt door Duke Ellington en vestigde zich in New York. Vervolgens keerde hij voor een paar jaar terug naar Kaapstad, zijn geboorteplaats, voordat hij definitief terugkeerde naar New York om de apartheid te ontvluchten. Hij keerde pas terug naar Zuid-Afrika na de vrijlating van Nelson Mandela, bij wiens inauguratie hij in 1994 optrad.

    Hij schreef meer dan zeventig albums en is vooral bekend van het nummer Mannenberg, genoemd naar een township in Kaapstad, dat het lijflied werd van de strijd tegen de apartheid. De artiest, die ook ‘een passie had voor vechtsporten en bedreven was in de zenfilosofie’, trad in maart voor het laatst op tijdens het Cape Town International Jazz Festival.

  • The Rolling Stones brengen een nieuw album uit: Foreign Tongues

    The Rolling Stones brengen een nieuw album uit: Foreign Tongues

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Argentinië stuurt experts naar Ushuaia om het hantavirus te traceren

    » VK: ophef om het verdwijnen van ‘Palestine’ in het British Museum

    Op het album zijn ook overleden en oud-muzikanten te horen

    De legendarische Engelse rockband onthulde dinsdag dat het album, getiteld Foreign Tongues, vanaf 10 juli verkrijgbaar zal zijn. De Rolling Stones brachten een video uit waarin Mick Jagger, Keith Richards en Ronnie Wood te zien zijn in een opnamestudio. Het album zal trouw blijven aan de ‘Rolling Stones-sound’, met invloeden uit de blues, country en rock, zo onthulde de band op hun website.

    image
    360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.

    Drummer Charlie Watts, die in 2021 overleed, zal ook op het album te horen zijn, dankzij een opnamesessie die voor zijn dood werd afgerond, aldus The Independent. Verder zal het album gastoptredens bevatten van voormalig Beatle Paul McCartney, Cure-zanger Robert Smith en Red Hot Chili Peppers-drummer Chad Smith, meldt de Britse krant.

  • Onderzoek: zingen biedt niet alleen mentale, maar ook fysieke voordelen

    Onderzoek: zingen biedt niet alleen mentale, maar ook fysieke voordelen

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Minneapolis weer in rouw nadat ICE opnieuw een Amerikaan doodschiet

    » Israël start grootschalige operatie om laatste dode gijzelaar terug te vinden

    Zingen in groepsverband versterkt zelfs het immuunsysteem

    Zingen blijkt een breed scala aan voordelen te bieden, vooral in groepsverband. Het kan mensen dichter bij elkaar brengen, ons lichaam voorbereiden op de strijd tegen ziekten en zelfs pijn verlichten, schrijft de BBC. Psychologen zijn al lange tijd gefascineerd door de manier waarop samen zingen de sociale cohesie versterkt. Volslagen vreemden kunnen ongewoon hechte banden smeden na een uur samen zingen, aldus onderzoek.

    Aanbiedingen 360 artikel
    360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.

    Zingen heeft ook fysieke voordelen voor de longen en de luchtwegen. Zo gebruiken sommige onderzoekers zang om mensen met longaandoeningen te helpen. Ook verbetert zingen de hartslag en bloeddruk. Zingen in groepen of koren blijkt zelfs het immuunsysteem te versterken, iets wat luisteren naar muziek niet voor elkaar krijgt.

  • Twee nieuw ontdekte Bachstukken voor het eerst na 320 jaar uitgevoerd

    Twee nieuw ontdekte Bachstukken voor het eerst na 320 jaar uitgevoerd

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Australië: Meta wil tieners onder de 16 jaar weren van Instagram en Facebook

    » Organisatie COP31 in 2026 toegewezen aan Turkije en Australië

    Het is ‘99,99 procent zeker’ dat Bach ze heeft geschreven

    Recentelijk zijn twee tot dusver onbekende orgelwerken van Johann Sebastian Bach in Duitsland gepresenteerd en voor het eerst uitgevoerd. De stukken trokken de aandacht van onderzoeker Peter Wollny toen hij in 1992 Bach-manuscripten catalogiseerde, schrijft de BBC.

    Aanbiedingen 360 artikel
    360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.

    Wollny deed er dertig jaar over om de auteur van de composities te achterhalen. Ze werden na 320 jaar voor het eerst uitgevoerd door de Nederlandse organist Ton Koopman in de Thomaskirche in Leipzig, waar Bach begraven ligt en waar hij 27 jaar als cantor werkte.

    Volgens Wollny vertonen de stukken verschillende kenmerken die uniek zijn voor Bach. Tijdens een presentatie van de werken zei Wollny dat hij er voor ‘99,99 procent zeker van was dat Bach de twee stukken heeft geschreven’. Ze zijn nu toegevoegd aan de officiële catalogus van Bachs werken als BWV 1178 en 1179.

  • Gerecenseerd

    Gerecenseerd

    360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.

    Leugens en geheimen drijven familie uiteen

    Haifa Chronicles gaat over de alledaagsheid van de spanningen

    FILM – De kijker voelt onmiddellijk de spanning in Chroniques de Haïfa. Histoires palestiniennes (origineel Yinʿād ʿAlīkum), schrijft Sortir à Paris, dat de film typeert als een werk ‘in de traditie van geëngageerde realistische cinema’. Regisseur Scandar Copti volgt vier leden van een Palestijns gezin in Haifa, wier levens onder druk komen te staan door geheimen, sociale taboes en financiële last. Het zijn volgens de Franse site vooral ‘de alledaagse conflicten’ – de verantwoordelijkheid tegenover familie, de angst voor schande – die zwaar wegen.

    Ook Télérama wijst op de manier waarop Copti zijn verhaal heeft opgebouwd: ‘als een puzzel’, een structuur die de verborgen spanningen langzaam blootlegt. Het blad benadrukt hoe de film ‘met overtuiging dodelijke ideologieën afwijst’ en tegelijk de intieme verhoudingen binnen een familie onderzoekt. Le Monde spreekt van ‘een netwerk van geheimen en leugens’ dat de familie uiteendrijft, en daarmee een scherp beeld schetst van de bredere sociale druk waaraan Palestijnse minderheden in Israël blootstaan. Copti zelf onderstreept in een interview in Courrier International dat zijn werk niet los te zien is van zijn afkomst; ‘Ik ben Palestijn voordat ik filmmaker ben.’ Hij groeide zelf op in Haifa en baseerde de film op ervaringen uit zijn eigen omgeving. Met niet-professionele acteurs, die maandenlang samenleefden om de familierelaties geloofwaardig te maken, wilde hij de alledaagsheid van die spanningen vangen.

    Volgens Sortir à Paris wordt dat voelbaar in sleutelpassages, zoals de ontdekking van een zwangerschap en de ziekenhuisopname van dochter Fifi, momenten waarop ‘de façade van familie-eer afbrokkelt en de botsing tussen intimiteit en maatschappelijke verwachting scherp zichtbaar wordt’. ‘Alles begon met het verhaal van Shirley:’ vertelt Copti hierover, ‘een Joodse vrouw die gedwongen werd een abortus te ondergaan van een kind dat zij met een Palestijn had verwekt. Ik laat mij altijd inspireren door waargebeurde verhalen. (…) In mijn film stel ik vragen als: waarom zou ik geen seksuele relaties mogen hebben buiten het huwelijk? Of waarom zou ik mij moeten inschrijven bij het Israëlische leger?’


    Opblaasbare ballen en pratende kikkers

    Codes onctijferen door creatief te denken

    KUNST Museum Beelden aan Zee presenteert met Pas de Deux een expositie waarin de Britse multidisciplinaire kunstenaar Ryan Gander (1976) volgens curator Brigitte Bloksma het werk van de Franse schilder en beeldhouwer Paul Degas (1834-1917) herinterpreteert en in een hedendaagse context plaatst. Waar de schilderijen en sculpturen van Degas al anderhalve eeuw tot de verbeelding spreken, is het de eerste solotentoonstelling van Gander in Nederland.

    Art Daily omschrijft Gander als een ‘veelzijdig neoconceptualist en amateur-filosoof wiens werk is doordrenkt van intellectuele speelsheid en scherpe humor. Van een kikker die menselijke taal spreekt tot onleesbare klokken, een fictieve vlag en de verzonnen geschiedenis van een paar broers en zussen.’ Zijn werken zijn ‘opvallend concreet’ en roepen tegelijkertijd ‘een ongrijpbaar gevoel van mysterie op’.

    In de jaarlijkse Royal Academy Summer Exhibition in Londen zag Chiara Wilkinson namens TimeOut een serie reusachtige opblaasbare ballen van de hand van Gander. Daarop had hij vragen aangebracht als ‘Wanneer weet je dat je gelijk hebt?’ en ‘Gaan alle deuren open?’ ‘Niet alleen erg leuk om naar te kijken, maar het stelt ook de gangbare manier om naar kunst te kijken ter discussie. Met de bedoeling om nieuwsgierig en ruimdenkend te zijn voordat je het museum betreedt.’

    Vormen

    Collega Evgenia Siokos is minder enthousiast over de installatie, bekent ze in The Telegraph. Ze vraagt zich af waarom een kunstenaar het nietsvermoedende publiek met zulke ‘banale’ vragen confronteert: ‘Wel was ik benieuwd hoe hard het geluid zou zijn wanneer ik zo’n bal losmaakte en vlak voor de bus op Piccadilly naar beneden gooide.’

    Uit een profielschets van Australian Arts Review komt Gander naar voren als kunstenaar die mikt op ‘associatieve denkprocessen’. Zijn werk doet denken aan ‘een puzzel, een netwerk met meerdere verbindingen, de fragmenten van een ingebed verhaal of een enorme reeks verborgen aanwijzingen die moeten worden ontcijferd. Zo moedigt hij kijkers aan hun eigen verbanden te leggen om de schertsvertoning op te lossen die de kunstenaar in zijn werk heeft geënsceneerd.’

    Ryan Gander X Paul Degas, Pas de deux, Museum Beelden aan Zee, Scheveningen, t/m 4 januari 2026.


    Gedurfde metafoor voor de transformatie van Amerika

    Het Wilde Westen bestaat nog steeds

    FILM – De speelfilm Eddington van Ari Aster speelt zich af tijdens de eerste maanden van de corona- pandemie in een stoffig woestijnstadje in New Mexico. Daar voeren de sheriff (Joaquin Phoenix) en de burgemeester (Pedro Pascal) een bittere strijd over lockdown en preventiemaatregelen. Dan staat het land in brand na de dood van George Floyd door politiegeweld en komen normen en waarden nog verder op losse schroeven te staan. ‘Het stadje Eddington dient als een microscopisch kleine metonymie voor het hele land. De regisseur dompelt ons onder in een explosieve shaker die het kwaad, de gebreken en obsessies van de tijd condenseert’, schrijft Frédéric Foubert in Première.

    ‘Een gewaagde, verkwikkende out-of-the-box kosmisch-sociologische westerse thriller,’ vindt Owen Gleiberman Eddington in Variety. Volgens hem laat regisseur Aster ‘een boos, sinister en misschien wel gek, getransformeerd Amerika zien’. Alle recente ontwikkelingen komen aan bod. Van de ‘sluipende paranoia van de wapencultuur en complottheorieën’, tot ‘social media als donkere spiegelzaal waarin giftige krachten uitvergroot worden’ en de ‘onheilspellende opkomst van big tech’. ‘Aster is er met deze reflectieve pandemische western in geslaagd een zeer gedurfde verhandeling te maken over een diep gefragmenteerde samenleving’, noteert Dobrila Kontiç voor Kino-Zeit. ‘Dit horrordrama, dat slechts gedeeltelijk satirisch is, roept onaangename vragen op over de destructieve aspecten van politieke en persoonlijke kampvorming.’

    Pedro Pascal

    In Empire verklapt John Nugent dat het verhaal uiteindelijk ‘verzandt in een totale farce’ maar volgens hem is de film ‘met vaste hand’ en ‘vol zelfvertrouwen’ gemaakt. Het eind mag dan voor sommigen ‘te bizar en dubbelzinnig’ zijn; ‘niemand maakt politieke en culturele satire met zo veel inzicht’.

    Sophie Monks Kaufman concludeert in The Independent dat de film aantoont dat ‘het Wilde Westen nog steeds bestaat, op de grond en online’ en is gemaakt ‘met een scherp oog voor mensen die groeien in een zanderig, door bergen geflankeerd, eenzaam landschap’.

    Eddington, regie Ari Aster, met Joaquin Phoenix, Candice Bergen en Emma Stone, vanaf 2 oktober in de bioscoop.


    Het queer drama van King Princess

    Over pijn, rivaliteit en verlangen

    MUZIEK – Op haar nieuwe album Girl Violence, dat half september verscheen, grijpt King Princess volgens de recensenten terug op een mengeling van brutaliteit en kwetsbaarheid die haar doorbraak kenmerkte. ‘Het is gepolijst maar ook instinctief, een plaat waarin pijn en plezier, verdriet en woede hand in hand gaan’, schrijft Paste Magazine.

    AP News spreekt van een werk dat ‘even eigenzinnig als oprecht’ is, waarin ‘queer verlangen en emotionele turbulentie worden verbonden met ambient synths en gruizige gitaren’. Hoogtepunten zijn volgens hen Girls en Cry Cry Cry, nummers die ‘tegelijk intiem en

    explosief aanvoelen’. Volgens The New Yorker heeft Mikaela Straus, haar echte naam, op zesentwintigjarige leeftijd al een reputatie opgebouwd als ‘popster en provocateur van een nieuwe generatie’. Het New Yorkse magazine spreekt van een thuiskomst.

    Vrouw rode achtergrond

    Maar niet elke recensent is onverdeeld positief. Indie Is Not A Genre noemt het album ambitieus, maar ook ‘oneffen’, met enkele songs die te veel op eerder werk lijken. Readdork vindt die oneffenheid juist een kracht: ‘King Princess toont lef door contrasten uit te vergroten – van rauwe humor tot openlijke wanhoop – en dat maakt Girl Violence onweerstaanbaar.’

    Het ongemak en de intensiteit komen volgens Melodic Magazine het scherpst naar voren in de titeltrack, die ‘niet gaat over fysieke, maar psychologische girl violence: de wonden, de rivaliteit en het verlangen dat onderhuids woedt’.

  • Wat de nummers met een miljard streams ons vertellen over de muzieksmaak van nu

    Wat de nummers met een miljard streams ons vertellen over de muzieksmaak van nu

    Met meer dan 500 nummers toont Spotify’s Billions Club welke hits wereldwijd de meeste streams trekken. Toch ontbreken opvallend veel grote namen. The Guardian onderzoekt hoe moderne hits worden geboren – en waarom sommige supersterren het afleggen tegen virale TikTok-deuntjes.

    In 2011 woonden Jacob Rubeck en Nick Rattigan in een kelder in Reno, Nevada en wilden een band starten. Op een middag bedacht Rubeck een dartel Stonesachtig gitaarrifje waar Rattigan vervolgens een melodie en tekst op bedacht en Surf Curse’s ‘Freaks’ was geboren. ‘We hebben het in een half uur geschreven,’ zegt de zanger.

    Freaks, een pakkend nummer over vervreemding en verlangen, kwam uit in 2013 en werd een denderend hoogtepunt van hun liveoptredens maar de buitenwereld hield zich er niet mee bezig, tot het uit het niets werd ontdekt door vele TikTokgebruikers. De spotify-streams rezen de pan uit en uiteindelijk bereikte het nummer een indrukwekkende mijlpaal. In tegenstelling tot Bob Dylan, Bruce Springsteen, Pink Floyd en Prince heeft Surf Curse wel een plek weten te bemachtigen in Spotify’s Billions Club, de playlist waar alle nummers met meer dan een miljard streams in komen te staan. Ze weten niet zo goed wat ze ermee moeten.

    ‘Ik had een soort oplichterssyndroom,’ zegt Rattigan. ‘Het is onecht. Ik heb het voor zover mogelijk weten te negeren.’ Rubeck voegt toe: ‘Soms snap ik het en soms weer niet. Ik vind het fijn dat jonge muzikanten kunnen zien dat ook een indie-rockband uit Reno, Nevada dit kan bereiken – maar het is ook absurd dat het gebeurd is. Verdien je het nou echt om naast vijftig, zestig jaar oude klassiekers te staan?’

    Fascinatie

    Ik raakte laatst gefascineerd door de Billions Club-playlist en wat het ons leert over populariteit in het streamingtijdperk. One Dance van Drake werd in oktober 2016 het eerste nummer met een miljard streams op Spotify, maar de Billions Club werd in juni 2021 pas aangemaakt, met 150 nummers. Forbes noemde de lijst ‘het nieuwe klassensysteem’ van de muziek, hij is nog steeds vrij exclusief. Op 16 januari 2025 stonden er 857 nummers in de lijst, waarvan er 131 ook de Two Billions Club, en 17 de Three Billions Club hebben bereikt. De Four Billions Club is een intieme aangelegenheid, met enkel Blinding Lights van The Weeknd en Ed Sheeran’s Shape of You. Spotify zet de clubs ook in voor marketing: onlangs publiceerde Spotify een gefilmde versie van het eerste Billions Club Live-optreden met the Weeknd, om te vieren dat hij als eerste 25 nummers in de lijst heeft (inmiddels heeft hij er 26 [vert: inmiddels alweer 27]). 

    Voor een groot deel van de populaire muziekgeschiedenis was het onmogelijk om de populariteit van nummers goed in kaart te brengen. In de top 40 kon je per week zien welke singles het best verkochten, maar er was geen zicht op of ze het lang uithielden. Met albumverkoopcijfers had je enige kijk op levensduur, maar niet op welke nummers het meest werden gedraaid. Klassieke rock- en zogeheten ‘adult contemporary’-radiozenders hadden een canon opgebouwd, maar de enige directe aansturing door luisteraars was in verzoekprogramma’s. Pas in de jaren 2010 werd het door de doorbraak van transparante streamingdata mogelijk om direct te bekijken waar de wereld precies naar luistert. 

    Spotify is hierbij geen omstander, maar een facilitator. Door obscure suggestiealgoritmen, samengestelde playlists en functies waarmee artiesten tegen betaling worden gepromoot, speelt het platform geen neutrale rol in de moderne muzikale canon. Bij de openbare streamingcijfers komen ook problemen kijken – ze nodigen vaak uit tot conflict tussen superfans of ze worden gebruikt om sterren te vernederen als ze onderpresteren. Toch is Spotify de marktleider en zijn deze statistieken dus de beste benadering van de publiekssmaak in een versplinterd internettijdperk. 

    Als je enkel uitgaat van de Billions Club zou je een aardig vertekend beeld krijgen van de popgeschiedenis

    De Billions Club groeit steeds sneller, en hij is in de laatste anderhalf jaar zelfs in lengte verdubbeld. Naarmate er meer nummers bijkomen worden er steeds meer opvallende gaten opgevuld, maar het blijft een gekke lijst; veel van de bekendste popliederen – zoals Imagine, Jolene, Blue Monday en Get Ur Freak On – staan er nog niet in. De Beatles, Rolling Stones, Led Zeppelin, U2 en Abba zijn allemaal maar één keer vertegenwoordigd. Michael Jackson, wiens Thriller het meest verkochte album ooit is, heeft er maar twee, en er staan maar twee Motown-nummers in. Imagine Dragons heeft meer nummers dan al deze artiesten bij elkaar.

    Als je enkel uitgaat van de Billions Club zou je een aardig vertekend beeld krijgen van de popgeschiedenis. Madonna zou bijvoorbeeld alleen maar bekendstaan als gastartiest op Popular van The Weeknd; Stevie Wonder enkel als sample op een nummer van Coolio; en Bob Dylan is slechts degene die een Adèle-hit heeft geschreven. Beyoncé en Jackson zouden minder bekend zijn dan de Zweedse zangeres Zara Larsson; Radiohead en REM zouden minder invloed hebben gehad op de rockgeschiedenis dan Måneskin, de Italiaanse Eurovisiewinnaars uit 2021. 

    ‘Als ik zie dat een lied als Bridge Over Troubled Water de miljard niet heeft gehaald, voelt dat pijnlijk,’ zegt Patrick Watson, signer-songwriter uit Quebec, lachend. Zijn lied Je Te Laisserai des Mots heeft onlangs als eerste Franstalige nummer een miljard streams bereikt. Hij heeft het geschreven voor de film Mères et Filles uit 2009, en het is een tere samenstelling van piano, cello en Franse zwijmelzang. ‘Mijn bekendste nummers gaan me vaak het minst aan,’ zegt Watson. ‘Ik dacht: hier gaat niemand naar luisteren. En ik had jarenlang gelijk.’ Voordat het op TikTok razend populair werd, had het maar een miljoen streams. ‘Die getallen kan ik niet omvatten,’ vervolgt Watson. ‘Ik waardeer het, maar ik kan het moeilijk als een echte prestatie toe-eigenen.’ 

    Houdbaarheidsdatum

    De voornaamste reden dat de cijfers zo vreemd verdeeld zijn is dat Spotifygebruikers vooral een jonge smaak hebben; meer dan driekwart van de nummers uit de playlist zijn uitgekomen na 2011, het jaar dat Spotify in de VS uitkwam. Naast The Weeknd zijn de populairste artiesten Ariana Grande, Drake, Bad Bunny en Justin Bieber. Het album dat het meest op de playlist voorkomt is Sour van Olivia Rodrigo, met zeven nummers. De grootste veteranen zijn Coldplay en Eminem, die elk twaalf nummers hebben over een periode van twintig jaar. (Van alle nummers vóór 2011 is Yellow van Coldplay het meest beluisterd.) Daar tegenover staat XXXTentacion, de rapper uit Florida die in 2018 op twintigjarige leeftijd is vermoord, die in een periode van dertien maanden maar liefst tien miljardennummers wist uit te brengen. De aanwezigheid van Tones & I, Gotye en Lilly Wood and The Prick in de lijst laat zien dat de one hit wonders de wereld nog niet uit zijn. 

    Maar dit was allemaal te verwachten. Het wordt pas echt interessant als nummers die voor het streamingtijdperk uitkwamen toch een plek op de lijst weten te veroveren. De enige drie van voor 1961 zijn Kerstnummers, die geen houdbaarheidsdatum hebben. Maar wie had ooit gedacht dat volgens het Spotifypubliek de populairste band van de jaren zestig, met drie van de dertien nummers uit het decennium, Creedence Clearwater Revival is? Of de op drie na grootste hit uit de jaren negentig het nummer Iris, de gepijnigde powerballad van de Goo Goo Dolls?

    Soms komt de Billions Club overeen met traditionele populariteit. De grootste nummers uit de twintigste eeuw zijn Bohemian Rhapsody van Queen (de op twee na bestverkochte single in het Verenigd Koninkrijk) en Every Breath You Take van The Police (officieel het meest gespeelde radionummer ooit). Legendarische albums als Rumours van Fleetwood Mac (1977), Appetite for Destruction van Guns ’n Roses (1987) en Californication van de Red Hot Chili Peppers (1999) presteren nog steeds, met elk drie nummers op de lijst. Het is opvallend dat 481 nummers drie tot vier minuten duren, de welbekende ideale radiolengte.

    Jonge luisteraars verwerken het verleden chaotisch, en chronologie en context raken vaak verdraaid

    Maar jonge luisteraars verwerken het verleden chaotisch, en chronologie en context raken vaak verdraaid. Rock (en dan vooral Amerikaanse rock) leeft opvallend lang door, van AC/DC tot nu-metal; pop-rockhits van rond de millenniumwisseling zoals All-Star van Smash Mouth en The Middle van Jimmy Eat World staan naast atypische Amerikaanse doorbraken van Radiohead (Creep) en Blur (Song 2). 

    Toch komen veel giganten van de popmuziek tekort als ze buiten hun historische context worden geplaatst; Do They Know It’s Christmas?, Candle in the Wind ’97, (Everything I Do) I Do It For You en Blurred Lines, ze zijn allemaal minder populair dan All I Want door de Ierse Kodaline, die in 2013 op nummer 67 kwam. 

    Net als bij alle andere muziekplatforms – zoals de radio of MTV – kunnen artiesten gebruikmaken van de systematische voorkeuren van Spotify. Artiesten weten op twee contrasterende manieren – met pakkende rapnummers van twee minuten of juist met ‘gedempte, standaard-tempo, melancholische’ achtergrondgerichte nuttigheidsmuziek die Spotify-criticus Liz Pelly ‘Spotifycore’ noemt –de afgeleide online luisteraar te bereiken. Maar dit fenomeen wordt niet in de miljardenclub weerspiegeld: telkens als ik een naam tegenkwam waar ik nooit van had gehoord bleek die plek op de lijst een verklaring te hebben in de buitenwereld. 

    TikTok

    Ten eerste brengen de wereldwijde luistercijfers de grootste regionale hits in kaart, met name Spaanstalige liederen. Gata Only, een reggaeton-hit van de Chileense FloyyMenor en Cris MJ, domineerde deze zomer Latijns-Amerika en continentaal Europa, maar heeft de Top 40 in het Verenigd Koninkrijk volledig gepasseerd. Een andere factor komt ook snedig in het nummer voor: ‘het ritme van de TikTok.’

    Tijdens de lockdown in 2020-21 werd het videoplatform een brandhaard voor opvallende obsessies met oude en nieuwe nummers, die compleet losstond van de gebruikelijke promotie- en radiowereld. TikTokhits worden aan Spotify’s redactieplaylists toegevoegd en opgepikt door het algoritme, en er ontstaat een sneeuwbaleffect. Dit verklaart een aantal opmerkelijke leden van de Billions Club, zoals jonge artiesten met namen die klinken als stukjes van automatisch gegenereerde wachtwoorden (d4vd, JVKE) en indie-rockalbums die jaren na dato opeens van de grond komen, zoals Lovers Rock van TV Girl (2014), Space Song van Beach House (2015) en Apocalypse van Cigarettes After Sex (2017). Dit is soms wat desoriënterend. Tegen de tijd dat The Walters’ bittere, dromerige I Love You So (2014) zeven jaar later een hit werd, had de band uit Chicago er al een punt achter gezet en moesten ze de handen vlug weer ineenslaan. 

    De meeste artiesten kunnen met streaming geen brood verdienen en de openbare tellers

    die op Spotify laten zien hoe vaak een nummer beluisterd is zijn soms ontmoedigend. In de onderbetaalde middenklasse van de streameconomie is een miljardennummer dus een lot uit de loterij. Dankzij Freaks’ immense populariteit kreeg Surf Curse eindelijk een platencontract en ging het financieel voor de wind. 

    ‘Mensen willen graag verdrietig zijn. En als je verdrietig bent wil je je niet eenzaam voelen’ 

    ‘Het is toverij,’ zegt Rattigan. ‘Wij hebben nog geluk dat het hele lied bekend is geworden. Sommigen hebben maar vijftien seconden.’ Hij heeft een ouderwets indie-rockachtig vermoeden over hoe hij het klaar heeft weten te spelen. ‘Een van de redenen dat een tien jaar oud nummer het zo goed doet is dat het gemaakt is zonder enige verwachting dat het in die sferen zou belanden.’

    Liedjes barsten op TikTok uit hun voegen omdat ze goed van pas komen: structureel (op een dramatische beat-drop kan je goed monteren) maar ook emotioneel. Het is dan wel een nieuw platform, maar de aantrekking tot indienummers van bands zoals Cigarettes After Sex of Beach House is iets fundamenteels; in de jaren zestig zwijmelden ze ook al over doo-wop en meidengroepen. Nummers als Creep van Radiohead of het treurige Stick Season, Noah Kahan’s nummer 1-hit van het Verenigd Koninkrijk in 2024, vormen de achtergrondmuziek van puberliefde en gebroken harten, beladen met de wanhopige klanken van de onbeantwoorde liefde. Mijn dochter zegt dat ze om veel van die nummers heeft gehuild. ‘Ze zijn zo populair omdat je er iets bij voelt,’ zegt ze. ‘Mensen willen graag verdrietig zijn. En als je verdrietig bent wil je je niet eenzaam voelen.’ 

    Een van haar standaard-tranentrekkers is Watsons miljardenstreamer, die een soort emotioneel Esperanto is geworden omdat het op bijna alle narigheid toepasbaar is. ‘Tijdens Covid wilden mensen volgens mij iets simpels dat ze kon troosten,’ zegt Watson. ‘Er zitten geen toeters en bellen aan.’ Er is weinig context, en hoewel dit voor promotie weinig helpt ligt daar de kracht van het nummer. ‘Vaak gaat muziek gepaard met een gezicht op een aanplakbiljet. Misschien voelt dit meer alsof iemand voor je zingt die helemaal niet bestaat.’

    Ondoorgrondelijk

    Watsons op een na grootste nummer, To Build a Home (met het Cinematic Orchestra), was populair geworden omdat het op TV en in films voorkwam, en daarmee gaat een nummer snel viraal. Kate Bush en The Clash waren zonder Stranger Things nooit in de Billions Club gekomen. Florence + The Machine’s Dog Days Are Over heeft zijn plaats aan de Guardians of the Galaxy te danken, en dankzij herhalingen van Friends is With or Without You het enige U2-nummer in de lijst. 

    Nog even terug naar Iris van de Goo Goo Dolls. Het succes van dit nummer komt door meerdere factoren: dit melodramatische liefdesnummer is voor de film City of Angels geschreven, vervolgens in 1998 op de radio afgefakkeld, in 2011 opnieuw leven ingeblazen door The X Factor, in 2021 door TikTok herontdekt, en vervolgens kwam het vorig jaar prominent in de film Deadpool & Wolverine voor. Mysterie opgelost. 

    Toch is het bevredigend hoe ondoorgrondelijk megapopulariteit nog steeds is. Een nummer kan wel vaart krijgen door een TikTokrage of als het op TV komt en vervolgens kan het in Spotify’s algoritmecyclus terecht komen, maar het zal de miljarden niet halen zonder enorm veel mensen die het oprecht keer op keer willen luisteren. 

    ‘Ik besef nu: een goed nummer is gewoon een goed nummer,’ zegt Rubeck. ‘De oorwurm bestaat nog.’ Ondertussen hoort Watson vaak van fans dat Je Te Laisserai des Mots ze door moeilijke tijden heeft geholpen. ‘Het is ongelooflijk om op zo’n grote schaal een bijdrage te kunnen leveren,’ zegt hij. ‘Dat hou ik vast. De rest maakt mij niets uit.’

  • Gerecenseerd

    Gerecenseerd

    360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.

    Jackson en het fenomeen van verkeerde intimiteit

    Fotografie met een disclaimer

    FOTOGRAFIE | Alison Jackson was net afgestudeerd aan het Londense Royal College of Art toen prinses Diana in 1997 stierf. De intensiteit van het verdriet van de natie fascineerde en verontrustte haar. ‘Diana was zo sterk aanwezig in ons leven, als een lid van onze familie,’ vertelt ze. ‘Door de pers hadden we het gevoel heel dicht bij haar te staan, maar in feite stond ze heel ver van ons af.’ Ze besloot om via de fotografie dit ‘fenomeen van veronderstelde intimiteit met beroemdheden’ te onderzoeken, schrijft LA Times.

    Daarmee was ze eigenlijk haar tijd ver vooruit. Ze begon foto’s te maken die visualiseerden ‘wat bloeide en op de loer lag in de collectieve verbeelding’. Diana die haar middelvinger naar de camera opsteekt. Diana en vriend Dodi Fayed die elegante, nonchalante poses aannemen aan weerszijden van een baby, ogenschijnlijk die van hen.

    De media veroordeelden haar werk, maar drukten de foto’s af op ‘precies die plekken die voor nieuws waren gereserveerd’

    De media veroordeelden haar werk, maar drukten de foto’s af op ‘precies die plekken die voor nieuws waren gereserveerd’, aldus het dagblad uit Los Angeles. Jackson besloot verder te gaan op deze tour, en maakte met de hulp van lookalikes foto’s die zo overtuigend zijn dat kijkers ‘zeker wisten dat ze koningin Elizabeth II echt had betrapt terwijl ze geld uit een geldautomaat haalde, of Kanye die Kim in een corrigerende onderbroek helpt, of Donald Trump in het gezelschap van Ku Klux Klan-mannen met een kap op’. Zelf dringt Jackson er met disclaimers bij haar werk, zoals ‘This is not Donald Trump’, op aan dat wat we zien niet echt is – daarbij ook verwijzend naar Magrittes pijp die geen pijp is.

    Een van de gedachten achter haar werk is dat ‘nep het nieuwe echt is’, citeert The Guardian; ‘En mensen als Donald Trump en Kim Kardashian maken het ons makkelijk: ze zijn half echt, half karikatuur.’

    Volgens Jackson, die bekendstaat om haar controversiële uitspraken en dan ook, zo vertelt de Londense krant, ‘regelmatig bijna wordt gearresteerd’, begon ze te fotograferen omdat ze ‘fotografie haat. Ik vind het een bedrieglijk, glibberig en onbetrouwbaar medium dat je verleidt te geloven dat wat je ziet echt is’, aldus Daily Mail. Waar ze aan toevoegt: ‘Dat is toch eigenlijk precies waar het in Los Angeles om draait?’ 

    Truth is Death, van 23 maart tot 15 september 2024 te zien in Fotomuseum aan het Vrijthof in Maastricht.

    Door Laura Weeda

    truth is dead

    Verhalen vertellen op het dak

    Plezierig aandenken aan een onplezierige tijd

    Literatuur | Tijdens de eerste lockdown van de covidpandemie verzamelden New Yorkse flatgenoten zich ’s avonds op het dak om hun steun aan hulpverleners te betuigen door op potten en pannen te slaan. Later begonnen ze elkaar verhalen te vertellen waarin ze ook iets over zichzelf moesten prijsgeven. Dit gegeven vormde het uitgangspunt voor het boek Fourteen Days. Zesendertig schrijvers leverden een bijdrage, onder wie Margaret Atwood en Preston Douglas, die gezamenlijk de redactie voerden.  

    Het boek doet Alex Clark in The Guardian denken aan de Decamerone van Boccaccio en aan ‘de grote roman over het leven in een appartement: Het leven een gebruiksaanwijzing van George Perec’. Volgens Clark keren in elk verhaal van Fourteen Days ‘het meedogenloze verdriet en de onzekerheid van begin 2020 terug. Spookverhalen wedijveren met verhalen over verloren liefde, ruige hondenverhalen met het alledaagse, zwarte humor met het zoete en sentimentele. Het eindresultaat is een immens plezierig product van een immens onplezierige tijd.’ 

    ‘Kwesties als immigratie, racisme, politiegeweld en PTSS komen allemaal aan bod in deze monologen,’ staat te lezen op de site 24heuresdulivre. ‘Dankzij Atwood en Preston komt de lezer niet in de verleiding om telkens te kijken wie welk hoofdstuk heeft geschreven.’ De criticus concludeert dat ‘de naden misschien glad zijn, maar dat het wel een gekke lappendeken heeft opgeleverd’. 

    Samen leveren ze het bewijs dat de verhalen die we achterlaten ons menselijk maken.

    Ook Rob Merrill van The Washington Post houdt het op ‘een allegaartje, zoals te verwachten met drie dozijn schrijvers’. Wat ze gemeen hebben, is dat ze proberen ‘het zinloze te begrijpen en orde te scheppen in de wanorde. Samen leveren ze het bewijs dat de verhalen die we achterlaten ons menselijk maken.’ 

    In The Scotsman geeft Stuart Kelly aan dat hij het lezen van Fourteen Days als een spelletje beleefde: ‘Wie schreef wat? Nou, probeer dan maar eens het verschil tussen Dave Eggers en John Grisham uit te leggen.’ Meer algemeen heeft hij er veel plezier aan beleefd: ‘Al zit het er dik in dat geen enkele lezer van elk verhaal zal genieten.’ 

    Fourteen days, 36 auteurs, onder redactie van Margaret Atwood en Douglas Preston, vertaald door Liedwien Biekmann als Veertien dagen, verscheen in februari bij De Arbeiderspers. 

    Door Diederik Samwel 

    14 days

    De trauma’s en vitaliteit van Palestijnse vrouwen

    Soualem vervalt niet in oriëntalisme

    DOCUMENTAIRE | Ze is bekend van de Amerikaanse serie Succession, als de nooit volledig betrouwbare vrouw van mediamagnaat Logan Roy, om wie alles draait. Maar in de documentaire Bye Bye Tiberias laat Hiam Abbass een heel andere kant van zichzelf zien. Voor de camera van haar dochter, de Frans-Algerijns-Palestijnse regisseur Lina Soualem, ‘duikt de actrice in een verleden dat is getekend door de pijn van ballingschap’. Soualems zoektocht naar de levens en gemeenschappelijke trauma’s van de vrouwen in haar familie wordt door de Arabische pers volop geprezen. De Libanese site Raseef22 meent dat ‘het heel belangrijk is dat (…) cinema alles vertegenwoordigt wat er is gebeurd, wat er gebeurt en wat er zal gebeuren in Palestina’.

    Abbass groeide op in Palestina, dat ze verliet om haar droom te verwezenlijken: actrice worden. Aan het begin van de film staat ze met haar gezicht naar de camera van haar dochter, ‘ondergedompeld in wit licht, pratend over haar liefde voor kunst, film, komedie, maar naarmate de film vordert en richting het ouderlijk huis in Palestina beweegt, wordt de sfeer warmer, zoals dat past bij Arabische huizen. Een warmte waar iedereen in de diaspora naar terugverlangt’, aldus Raseef22.

    Vervolgens neemt Lina haar moeder mee naar Deir Hanna, het dorp dat nu in Israël ligt (vlak bij Tiberias), waar haar voorouders tijdens de Nakba in 1948 uit wegvluchtten. Vanaf dat moment klinken er ook andere stemmen, een overgrootmoeder, grootmoeder, moeder, tantes. Soualem maakt volgens Al Jazeera op ‘briljante wijze’ gebruik van oude homevideo’s, die ze vermengt met hedendaagse beelden en foto’s uit archieven. 

    Dit levert veel hartverscheurende scènes op, schrijft New Arab

    Dit levert veel hartverscheurende scènes op, schrijft New Arab. Zoals het verhaal van Abbass’ tante die tijdens de Nakba van haar familie werd gescheiden en sindsdien gedwongen in een vluchtelingenkamp in Syrië leeft, waar ze vrijwel niets voor haar kunnen betekenen.

    Toch, meent het pan-Arabische platform, is de film bovenal een ‘prachtig portret van vier generaties vrouwen: hij vertegenwoordigt het trauma dat ze hebben geërfd, maar ook de banden van liefde, de gemeenschappelijke geschiedenis en de herinneringen die ons altijd zullen verenigen met de dierbaren die ons zijn voorgegaan’. De zwaarte van dit verleden wordt verzacht door ‘de lichtheid en humor die tussen de actrice en haar zussen bestaat’.

    Ook Al Jazeera prijst de kracht en vitaliteit van de zussen, en volgens Raseef22 behoedt deze aanpak Soualem ervoor in oriëntalisme te vervallen; ‘ze toont de menselijkheid van deze vrouwen en hoe ze er ondanks hun beproevingen in zijn geslaagd hun doelen te bereiken’. 

    Door Laura Weeda

    Bye Bye Tiberias @@. V1

    Hoe een lichte tenor atletisch en scherp blijft

    Ongemakkelijke seksliedjes

    Muziek | ‘Een optreden in de pauze van de Super Bowl, de Olympus van de Amerikaanse popmuziek; als dat geen comeback is…’ Zo omschrijft Aida Baghernejad de lancering van Coming Home, het nieuwe album van rapper annex R&B-ster Usher (45) in Musikexpress. ‘En jawel, hij schrijft nog steeds ongemakkelijke seksliedjes en wil weer dolgraag knuffelen in bed. Tegelijkertijd bewijst hij met deze verbazingwekkend smaakvolle productie dat hij met zijn ongelooflijke vocale vaardigheden nog altijd relevant is.’

    ‘Puur showmanschap in plaats van creatief vernuft en esthetische visie. De twintig tracks vormen een beetje een opgeblazen puinhoop’

    Paul Attard van Slant Magazine is minder enthousiast: ‘Puur showmanschap in plaats van creatief vernuft en esthetische visie. De twintig tracks vormen een beetje een opgeblazen puinhoop.’ Voor The New York Times typeert Jon Pareles Ushers muziek als ‘langzaam wiegende soul en gesynthetiseerde pop in een eenentwintigste-eeuws jasje. Bovendien is hij er heel bedreven in om artiesten als Beyoncé, Alicia Keys en Burna Boy naar zijn studio te lokken.’ 

    De criticus van de Franse muzieksite Zimbalam weet zeker dat Usher ‘nooit een druppel melk heeft gedronken. Anders was zijn lichte tenor dertig jaar na zijn debuut nooit zo atletisch en scherp gebleven.’  

    Coming Home, het negende album van Usher Raymond IV, verscheen half februari. Concert op 22 april 2025: Ziggo Dome, Amsterdam.

    Door Diederik Samwel

    usher
  • Agenda

    Agenda

    360 selecteert een aantal toonaangevende internationale concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities.

    Haar perspectief

    OPERA | Eurydice – Die Liebenden, blind, naar het verhaal van Orpheus en Eurydice, wordt dit keer verteld vanuit háár perspectief. Een reden om ernaar uit te kijken is de terugkeer als regisseur van Pierre Audi naar het operahuis. 

    Nationale Opera & Ballet, Amsterdam, 5 t/m 17/3.

    Paal boven

    Caesura

    EXPOSITIE | In de nieuwe galerie Fanny Freitag exposeert naast Aldo van den Broek en Johnny Mae Hauser, de Mexicaans-Nederlandse kunstenaar Azul Ehrenberg. In haar interdisciplinaire werk gebruikt ze zelfgemaakt papier, visuele poëzie en bewegend beeld.

    Fanny Freitag, Amsterdam, t/m 16 maart.

    paal midden

    Surrealistisch fotoalbum

    FOTOGRAFIE | De Oekraiënse fotograaf en kunstenaar Boris Mikhailov (1938) werd fotograaf, terwijl hij was opgeleid tot ingenieur. Deze tentoonstelling omvat zo’n achthonderd foto’s, die elk op eigen wijze commentaar geven op de tijd waarin ze gemaakt zijn. Wat Mikhailov aan zijn beelden toevoegde, de zogenaamde ‘extra laag’, werd later zijn signatuur. Die zit hem in scherpe contrasten en wat hij zelf ‘lelijke’ foto’s noemde, waarmee hij zijn particuliere kleine verzet pleegde tegen het perfectionisme van de Sovjet-propaganda.

    Destijds werkte Mikhailov vooral in opdracht, hij zette jonggehuwden, baby’s en matrozen op de gevoelige plaat en bewerkte de beelden daarna voor zichzelf. Hij bewerkte ze met kitscherige kleuren en bespotte met z’n eigen beeldtaal de manier waarop alledaagse gebeurtenissen werden verheerlijkt door de staat. ‘Zonnestraaltjes’, noemde hij de foto’s die een surrealistisch familiealbum vormden, waaraan hij zo’n vijftien jaar heeft gewerkt. 

    In latere series documenteert hij genadeloos de gevolgen van de westerse invloeden die voorspoed zouden moeten brengen voor iedereen

    Mikhailov anticipeerde in de jaren tachtig voorzichtig op de naderende val van de Sovjet-Unie. Ook dan ondermijnt hij de betekenis van de beelden door opzichtige kleuren te gebruiken om uiting te geven aan zijn frustratie en desillusie over de Sovjet-idealen. 

    In latere series documenteert hij genadeloos de gevolgen van de westerse invloeden die voorspoed zouden moeten brengen voor iedereen. Maar in Oekraïne ontstond een nieuwe elite van miljonairs, terwijl een aanzienlijk deel van de bevolking in armoede raakte en het aantal daklozen dramatisch toenam.  

    Boris Mikhailov, Oekraïens dagboek, Fotomuseum Den Haag, 30 maart t/m 18 augustus.

    opening 2

    Lakecia Benjamin

    MUZIEK | De bejubelde en veerkrachtige Amerikaanse saxofonist Lakecia Benjamin speelde met Stevie Wonder, Alicia Keys en Gregory Porter. Op het North Sea Jazz verrees ze als een feniks uit de as na een auto-ongeluk waarbij ze haar kaak brak.

    Vredenburg, Utrecht, 31 maart.

    paal onder

    Multitalent

    SCHILDERKUNST | Mikalojus Konstantinas Čiurlionis (1875-1911) was de belangrijkste componist én beeldend kunstenaar van Litouwen. Maar dat weten alleen de ingewijden, die waarschijnlijk ook nog op de hoogte zijn van de verdienstelijke literatuur die dit multitalent voortbracht. Kunsthistorici noemen zijn naam in één adem met die van tijdgenoten als Gustav Klimt, Edvard Munch en Wassily Kandinsky.

    Dit is de eerste keer dat zijn werk in Nederland te zien is

    Dit is de eerste keer dat zijn werk in Nederland te zien is. De man die zou uitgroeien tot nationale held maakte de onafhankelijkheid van Litouwen, in 1918, niet meer mee. Hij leidde een intens leven, rookte veel, at weinig en dronk alleen mierzoete thee. De laatste anderhalf jaar van zijn leven bracht hij door in een sanatorium, waar hij op 35-jarige leeftijd stierf aan een longontsteking. Čiurlionis liet zo’n vierhonderd muziekstukken en driehonderd schilderijen na. 

    Mikalojus Konstantinas Ciurlionis, Beyond Heaven and Earth, Museum Belvédère, Heerenveen, t/m 9 juni 2024 (oostvleugel).

    onder 3

    ‘Hallo, dit is Yoko Ono’

    BEELDENDE KUNST | De exposerende kunstenaar neemt op. ‘Hallo! Dit is Yoko,’ zegt ze en legt dan de telefoon neer. Het is een oud bericht van een antwoordapparaat, dat voorkomt in het laatste nummer van Ono’s album Fly uit 1971, en het is het eerste wat je hoort op het grote retrospectief in Londen. Bezoekers kunnen allerlei opdrachten vervullen, zoals hun eigen schaduwen tekenen of handen schudden met vreemden. 

    De in Tokio geboren kunstenaar werd bekend vanwege haar huwelijk met John Lennon maar maakte daarvoor al furore met avant-gardistische kunst. Ono is nu negentig en als kunstenaar nog steeds actief. Studenten kunnen er kennisnemen van de kunststroming Fluxus en de vroege performance. Bovendien is er veel gelegenheid tot interactie.  

    Yoko Ono: Music of the Mind, Tate Modern, Londen t/m, 1 september.

    rechts
  • Gerecenseerd

    Gerecenseerd

    360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen, of online te vinden zijn.

    Geknetter tussen twee uitmuntende actrices

    Soapachtig gepresenteerde karakterstudies

    FILM | In May December bereidt de beroemde actrice Elisabeth zich voor op een nieuwe film. Daarvoor moet ze zich inleven in het waargebeurde verhaal van Gracie, die twintig jaar eerder een schandaal veroorzaakte door een relatie aan te gaan met de destijds dertienjarige Joe. Volgens de principes van methodacting besluit Elisabeth het stel op te zoeken en hun wereld grondig op zich in te laten werken.

    ‘De plot lijkt rechtstreeks afkomstig van een wellustige soapserie, maar regisseur Todd Haynes benadert zijn materiaal met een intensiteit die doet denken aan de nauwgezette karakterstudies van Ingmar Bergman’, schrijft Geoffrey Macnab in The Independent. ‘Bovendien zorgt hij ervoor dat hoofdrolspelers Natalie Portman en Julianne Moore uitmuntende vertolkingen neerzetten.’

    ‘Zijn enscenering is vaak heerlijk irritant’ 

    Andreas Köhnemann vindt in Kino-Zeit dat Haynes als een soapregisseur te werk is gegaan: ‘Zijn enscenering is vaak heerlijk irritant, met alle mechanismen van het Hollywood-melodrama, zoals hij ook nadrukkelijk kiest voor een cheesy muzikaal leidmotief. Daarbij lijkt het acteerwerk van Portman en Moore nep en kitsch, zoals alleen mensen die écht talent hebben dat kunnen.’   

    Radhika Seth van Vogue noemt de ‘eigenzinnige karakters van de hoofdrollen cruciaal voor het succes van de film’, maar vindt dat Charles Melton als Joe ‘net zoveel eer toekomt.’ Wat onder een andere regie ‘een grimmig en zwaar drama had kunnen worden, verandert volgens Seth in ‘een lichte, soms echt grappige fabel’, terwijl de ‘manier waarop het drama zich ontvouwt de sfeer oproept van de films van Pedro Almodóvar’.

    ‘Op weg naar het listige einde kabbelt het een beetje’, oordeelt Stephanie Zacharek in Time. Ze kreeg het gevoel dat ‘Haynes twijfelde tussen een cerebraal drama en een zoetsappig, soapachtig, hedendaags verhaal en daarom in het midden is blijven hangen. De film had meer vuur mogen hebben, maar Haynes’ vakmanschap en het geknetter tussen Moore en Portman zijn verleidelijk genoeg.’  

    Door Diederik Samwel

    May December

    Racisme, slavernij, schuldgevoel en moederschap

    Debuut over de verdeeldheid van Soedan

    FILM | Regisseur Mohamed Kordofani zegde in 2019, op 39-jarige leeftijd, zijn baan als luchtvaartingenieur in Bahrein op om zich in zijn geboorteland Soedan op de film te richten. Een makkelijke periode om te filmen was het niet, vertelt hij aan Courrier International. In april 2023 brak er een burgeroorlog uit, en ook filmlocaties hadden daaronder te lijden.

    Het idee voor Goodbye Julia, aldus Kordofani, ontstond na het referendum in 2005, waarbij Zuid-Soedanezen mochten beslissen of ze al dan niet bij het noorden van het land wilden blijven horen. ‘We wisten allemaal dat de scheiding zou plaatsvinden, maar dat dit met 99 procent van de stemmen zou gebeuren is krankzinnig. (…) Ik besefte dat Zuid-Soedanezen werden behandeld als tweederangsburgers, en dat het probleem ons racisme was, niet de politiek. Ook besefte ik dat ik bijna geen Zuid-Soedanezen kende, hoewel er in Khartoem, waar ik ben opgegroeid, heel veel woonden.’

    ‘Er zijn geen goeieriken of slechteriken, alleen mensen die soms slechte dingen doen, net als in mijn eigen familie’

    Het verhaal gaat over twee vrouwen: Julia (Siran Riak), een christelijke vrouw uit het zuiden van het land die opgroeide in Khartoem, en Mona (Eiman Yousif), een rijke vrouw uit de Arabische meerderheid in het noorden. Kordofani wilde nadrukkelijk empathie overbrengen voor al zijn personages: ‘Er zijn geen goeieriken of slechteriken, alleen mensen die soms slechte dingen doen, net als in mijn eigen familie.’

    Variety spreekt van een ‘intelligent en meelevend script’, waarin het politieke nooit het persoonlijke overstemt. Volgens de Spaanse filmsite La Estatuilla slaagt Kordofani erin driedimensionale karakters te creëren en ideeën over racisme, slavernij, schuldgevoel en moederschap met elkaar te verweven. Flickering Myth typeert de film als ‘een hartverscheurend, emotioneel uitputtend verhaal over schuldgevoelens’. 

    Maar volgens sommige recensenten ligt de nadruk toch te veel op die politieke kant

    Maar volgens sommige recensenten ligt de nadruk toch te veel op die politieke kant. ‘De openingsscènes in Khartoem zijn gefilmd als een tikkende tijdbom, maar in de loop van het tweede en derde bedrijf neemt de spanning af en betreedt Kordofani bekend terrein’, schrijft bijvoorbeeld CairoScene. Volgens het Spaanse Caimán Cuadernos de Cine ‘kiest Kordofani voor een enscenering die even functioneel als overdreven correct is en de symbolische kracht van zijn personages bevordert’. (Op de vraag van CI hoe hij zijn Zuid-Soedanese karakters heeft vormgegeven antwoordt Kordofani dat hij veel video’s van Zuid-Soedanezen heeft bekeken.)

    Screen International verzucht dat dit verhaal over religieuze vervolging en diepgeworteld racisme zich dan misschien afspeelt in Soedan tussen 2005 en 2010, maar ‘zeer relevant en helaas tijdloos’ aanvoelt.  

    Door Laura Weeda

    Goodbye Julia 1 2

    Existentiële angsten als inspiratie 

    Gevoelvolle mix van neo-soul en R&B

    MUZIEK | De Britse singer-songwriter Sampha Lahai Sisay (35), wiens ouders uit Sierra Leone emigreerden, geniet vooral bekendheid als producer van onder meer Drake, Frank Ocean, Kendrick Lamar, Solange Knowles en Kanye West. Als soloartiest won hij in 2017 met zijn debuut Process de Britse Mercury Prize voor het beste album van het jaar. Zes jaar later krijgt Sampha’s tweede plaat Lahai lovende kritieken in de internationale muziekpers.

    ‘Fascinerende crisismuziek’, schrijft Annet Scheffel voor Zeit Online: ‘Dit album is nog ambitieuzer dan zijn debuutplaat. Een sprankelende, eigenzinnige pophybride waarin soul, elektronische muziek, jazz, jungle en West-Afrikaanse folk in elkaar overvloeien.’  De Duitse recensent benadrukt dat ‘existentiële angsten’ ten grondslag liggen aan Sampha’s muziek: ‘Of het nu gaat om de dood van zijn moeder of de geboorte van zijn dochter: het draait om de eeuwige levenscyclus en de crises die je onderweg doormaakt.’  

    Deze plaat is het perfecte voorbeeld van de manier om een crisis te sublimeren

    Nino Ciglio van het Italiaanse muziekmagazine SentireaScoltare gaat daar nog overheen: ‘Deze plaat is het perfecte voorbeeld van de manier om een crisis te sublimeren. Hij laat horen hoe persoonlijk leed magie in zich draagt, waardoor uit elke situatie poëzie wordt geboren.’ Cignio noemt als ‘meest kenmerkende element’ van het album de ‘onuitputtelijke hoeveelheid stemmen. De spanning die daaruit voortkomt is magnifiek en biedt ons een perfecte lens om in Sampha’s besluiteloze, angstige en rusteloze ziel te kijken.’ ‘Dit album is geïnfecteerd door Sampha’s emotionele crisis’, schrijft Alexis Petridis in The Guardian: ‘Hoe mooi de melodieën ook zijn en hoe warm zijn stem ook klinkt, aan het geagiteerde van de zang valt niet te ontkomen.

    Tegelijkertijd wordt de spanning tussen de verschillende tracks effectief opgebouwd en wordt de luisteraar meegevoerd in een periode van twijfel, zorgen en verdriet.’ Cameron Cook schrijft voor Pitchfork over het ‘transcendente en spirituele’ van Sampah’s muziek en tekst: ‘Alsof je luistert naar iemand die zijn eigen, persoonlijke manier van bidden uitvindt.’ Op een paar van de nummers deden de ‘honingzoete synthesizers en schichtige drumbeats’ de criticus denken aan de ‘mystieke R&B van Erykah Badu en aan de popexperimenten van Björk.’ 

    Door Diederik Samwel

    Sampha Lahai Cover 2

    ‘Helderder dan de meeste gezonde mensen’

    Postume erkenning voor Shi Tiesheng

    LITERATUUR | ‘Mijn beroep is ziek zijn, mijn hobby is schrijven’, zou de Chinese auteur Shi Tiesheng (1951-2010) hebben gezegd. Op 21-jarige leeftijd raakte hij verlamd tijdens een ongeluk op het platteland van de Chinese provincie Shaanxi, en hij kreeg bovendien al vroeg last van nierfalen. Volgens Helen Deng, in een necrologie op Shenzhen Daily, is dit mogelijk een van de redenen dat zijn werk zo invloedrijk was: ‘Omdat hij lichamelijk beperkt was en bijna dagelijks met de dreiging van de dood werd geconfronteerd, was zijn perceptie van de wereld zeer spiritueel en zijn kijk op het leven helderder dan die van de meeste gezonde mensen.’

    Anders dan andere Chinese schrijvers uit zijn tijd zou hij niet bezig zijn geweest met lucratief schrijven; zijn boeken zijn ‘het resultaat van lang en diep nadenken’.  Toch kreeg hij volgens velen niet de erkenning die hij verdiende. In een artikel van China Daily wordt ‘Ik en de tempel van de aarde’ (銌与礜坛) uitgeroepen tot een van de beste Chinese essays van de twintigste eeuw. Zijn Notities van een theoreticus (务虚笔记), dat in 1996 uitkwam, werd in een ander China Daily-artikel ‘vergelijkbaar met, maar beter dan “Zielenberg” (▲秺舝◎, 1989) van Nobelprijswinnaar Gao Xingjian’ genoemd en uitgeroepen tot ‘vergeten klassieker’.  Op 59-jarige leeftijd vond Tiesheng als gevolg van zijn ziekten de dood. ‘Je hoeft de dood niet tegemoet te rennen. De dood is iets wat je niet zult missen, een vakantie die vroeg of laat begint’, citeert Deng.  

    Door Laura Weeda

    Notities van een theoreticus
  • Handgeschreven tekst David Bowie voor ruim 100.000 euro geveild

    Handgeschreven tekst David Bowie voor ruim 100.000 euro geveild

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Bestand tussen Hamas en Israël mogelijk nóg twee dagen verlengd

    » Franse politie pakt leider yogasekte op

    Het gaat om teksten van ‘Rock ‘n’ Roll Suicide’ en ‘Suffragette City

    Een handgeschreven songtekst van de Britse popzanger David Bowie is dinsdag geveild voor een bedrag van omgerekend ruim 100.000 euro. Dat meldt de BBC. De tekst was te koop uit een reeks Bowie-spullen die geveild werden door Omega Auctions.

    Aanbiedingen 360 artikel
    360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.

    In de tekst staan notities en correcties die Bowie aanbracht toen hij de hits ‘Rock ‘n’ Roll Suicide’ en ‘Suffragette City’ maakte, die beiden verschenen op zijn hitalbum ‘The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars’ uit 1972. Het veilinghuis noemde het papier ‘een ongelooflijk artefact’.

    Omega Auctions verkocht eerder een handgeschreven tekst van ‘Starman’, een van Bowies beroemdste nummers, voor ruim €230.000 in 2022. Bowie overleed enkele jaren geleden aan leverkanker en wordt nog steeds beschouwd als een van de invloedrijkste artiesten aller tijden.

  • Gerecenseerd

    Gerecenseerd

    360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen, of online te vinden zijn.

    Een film die nederig maakt

    In Ben Trong Vo Ken Vang draait alles om de ziel

    FILM | Een oude dame, door haar familie weggezet als seniel, kan over de grootste wijsheid beschikken. Dat is een van de boodschappen van de film Ben Trong Vo Ken Vang (‘Binnen in de gouden cocon’) van de Vietnamese regisseur Pham Thiên Ân, in het Engels vertaald als Inside the Yellow Cocoon Shell. ‘Zielen zijn kwetsbaar,’ zegt de oude dame. ‘Ze zijn licht. Als ze de stank van de aarde inademen, lijden ze. Maar het meest triest voor ze is nog dat ik moet terugkeren naar dit lichaam.’ Bij de woorden van deze oude dame kreeg de recensent van de Vietnamese site Saigoneer tranen in de ogen. ‘Misschien omdat ze weerspiegelden wat mijn eigen ba ngoai [grootmoeder van moederskant] geloofde, namelijk dat als iemand ooit naar deze wereld zou kunnen terugkeren nadat hij deze heeft verlaten, dat misschien is om anderen verdriet te besparen.’

    De hoofdpersoon van Inside the Yellow Cocoon Shell vangt na de dood van zijn schoonzus haar vijfjarige zoontje op, met wie hij op zoek gaat naar zijn broer, die al jaren wordt vermist. Vanuit Ho Chi Minh reizen ze naar een provincie die ‘bergachtig [is] en gehuld in mist’. Tijdens zijn odyssee plaatst Thien steeds meer vraagtekens bij de man die hij is geworden, ‘bezorgd en ontevreden, in strijd met de katholieke religie waarmee hij opgroeide’. Op hem is de metafoor van de pop sterk van toepassing. ‘De gouden cocon is (…) het vleselijke omhulsel dat mensen naar onrust en chaos leidt, op zoek naar fortuin en succes. In de cocon bevindt zich de pop, die de ziel van elke per- soon symboliseert’, analyseert Viet Nam News. ‘De hoofdpersoon is een vergeten ziel die diep vanbinnen worstelt om zichzelf te transformeren, om uit de cocon van verleidingen en sociale vooroordelen te komen, om een nieuwe en authentieke mens te worden.’ De naam van de verloren broer, Tam, betekent toepasselijkerwijs ‘ziel’.

    De naam van de verloren broer, Tam, betekent toepasselijkerwijs ‘ziel’

    De Saigoneer-recensent spreekt van een ‘trage, meanderende film, meditatief, mysterieus’, met typisch Vietnamese toon, sfeer en landschappen. Mede dankzij het mooie camerawerk kun je je ratio volgens hem tijdens het kijken van de drie uur durende film ‘op een laag pitje zetten en jezelf laten gaan (…) De film dwong mij tot nederigheid jegens sterkere krachten, bekend en onbekend, zichtbaar en onzichtbaar.’ 

    Door Laura Weeda

    ben trong vo ken vang 16886977707901642144319 2

    Schuldenaars versus klimaatactivisten

    Onevenwichtige maar charmante Franse komedie

    FILM | Met Intouchables en Hors normes bewezen Olivier Nakache en Éric Toledano prima overweg te kunnen met gevoelige sociale thema’s als racisme en ongelijke kansen. In hun nieuwe speelfilm Une année difficile plaatst het Franse regisseursduo ditmaal persoonlijke geldproblemen tegenover zorgen om klimaatverandering. Het verhaal draait om Albert en Bruno, twee aan lager wal geraakte dertigers die in hun zoektocht naar duistere dealtjes en makkelijk geld verdienen, verzeild raken tussen militante milieuactivisten. Daar valt Albert als een blok voor actieleidster Cactus, met alle komische en romantische verwikkelingen van dien.

    Robert Daniels van Screen Daily houdt het op ‘een simpele screwballcomedy’ die wordt gekenmerkt door ‘de zorgwekkende leegheid van de personages’. Volgens hem doen hoofdrolspelers Pio Marmaï en Jonathan Cohen het ‘geweldig als komische stuntelaars’, maar hij mist vooral ‘de romantische chemie, emotionele spanning en politieke geestdrift’.

    ‘Eindelijk weer een grappige Franse film die niet vulgair is’

    Éric Neuhoff van Le Figaro heeft zich juist prima vermaakt met de film. Hij is goed te spreken over de ‘totale afwezigheid van cynisme in deze goedmoedige kroniek’. Bij het verlaten van de bioscoop moest hij de neiging onder-drukken om een megafoon te pakken: ‘Eindelijk weer een grappige Franse film die niet vulgair is.’

    Hoewel ze opnieuw de ‘frictie tussen twee cruciale maatschappelijke thema’s’ als uitgangspunt kiezen, ‘slaan de makers de plank deze keer mis’, schrijft Stéphane Jonathan in Sud Ouest: ‘Het evenwicht ontbreekt in deze humanistische komedie. Schuldenlast en klimaatproblemen zijn niet meer dan decorum voor komische en romantische situaties. Ondanks het ritme, de gratie en charmes van de acteurs.’

    Door twee failliete, gewetenloze profiteurs neer te zetten in een omgeving van wereldverbeteraars, heeft de film vermeden de kant van ‘green bashing’ op te gaan, en dat is prijzenswaardig, zegt Jérémy Bernède in Midi Libre. ‘Met grote elegantie is ook de moralistische valkuil vermeden.’ Het eindresultaat is volgens hem een ‘optimistisch, rommelig en toch ook verenigend verhaal. Onvolmaakt, dus menselijk en verschrikkelijk aandoenlijk.’

    ‘Het verhaal loopt uit de hand en wordt gaandeweg steeds ongeloofwaardiger’

    ‘Het verhaal loopt uit de hand en wordt gaandeweg steeds ongeloofwaardiger’, vindt Laurent Cambon van cultuursite AVoir-ALire. ‘Tegelijkertijd is het door de oprechte themakeuze moeilijk om iets slechts over deze film te zeggen.’ 

    Une année difficile van Éric Toledano en Olivier Nakache is vanaf 26 oktober te zien in de bioscoop.

    Door Diederik Samwel

    une annee difficile

    Gezamenlijk ten strijde tegen het Über-kapitalisme

    Manifest van een politieke veteraan

    NON-FICTIE | Voor wie zijn campagnes als Amerikaanse presidentskandidaat heeft gevolgd, bevat Bernie Sanders’ boek It’s OK to Be Angry About Capitalism geen nieuws, meldt Rolling Stone. Volgens het magazine pleit Sanders voor een ‘politieke revolutie om de destructieve aard van het kapitalisme aan te pakken.’ Wel nieuw zijn ‘de uitgewerkte diagnoses van de centrale dilemma’s in de VS’ en persoonlijke verhalen, bijvoorbeeld over hoe zijn oudere broer hem liet ‘kennismaken met het werk van Sigmund Freud en Karl Marx’.

    The Sydney Morning Herald spreekt van ‘een vernietigende aanklacht tegen het Über-kapitalisme’, waarbij Sanders ‘leefbare lonen, met publiek geld gefinancierde gezondheidszorg, gratis openbaar onderwijs en een progressief belastingstelsel’ als oplossingen aandraagt. De recensent plaatst hem in de traditie van Franklin Roosevelt ‘die mensenrechten zonder economische rechten min of meer zinloos vond’.

    Het is een ‘perfide idee om te geloven dat het kapitalisme over een zelfregulerend mechanisme beschikt’

    The Canberra Times beschouwt Sanders’ boek als een serieuze oproep: ‘Het gaat niet om een raaskallende socialist wiens ideeën evenveel waard zijn als een paar handgemaakte wollen wanten.’ Volgens de krant is het een ‘perfide idee om te geloven dat het kapitalisme over een zelfregulerend mechanisme beschikt’. De beste oplossing was om ‘twintig jaar geleden de problemen met het kapitalisme te benoemen. De op een na beste is om dat nu te doen.’ 

    Bernie Sanders: Het is oké om kwaad te zijn op het kapitalisme, vertaald door Nicole Seegers, uitgeverij Balans.

    Door Diederik Samwel


    De missie van Marsalis

    Ode aan de meest dynamische stad ter wereld

    MUZIEK | Wynton Marsalis was achttien toen hij voor zijn muziekopleiding naar New York verhuisde, de stad die hij omschrijft als ‘de meest dynamische, bedrijvige en kosmopolitische metropool die de moderne wereld ooit heeft gekend’, aldus Financial Times. Veertig jaar later gebruikte hij deze stad als inspiratie voor zijn meest recente en vierde symfonie, genaamd The Jungle. FT beschrijft deze als ‘een zeer lijvige (…) symfonie vol onstuitbare energie, lef en gedrevenheid’. Deze zou meer samenhang vertonen dan eerdere werken van de uit New Orleans afkomstige trompettist en componist, die graag jazz, blues, big band en klassieke muziek combineert, maar bovenal jongeren in aanraking wil brengen met jazz.

    Vanwege zijn uitgesproken visie op het genre zien sommigen hem als controversieel figuur, aldus The Independent. Volgens Marsalis is jazz, nadat het in New Orleans ontstond en zich doorontwikkelde tot de verschijning van John Coltranes A Love Supreme in 1964, in avant-gardistisch verval geraakt; ‘tot Marsalis in de jaren tachtig arriveerde als grote redder die amper zijn tienerjaren was ontgroeid.’

    Door zijn opvattingen op tv te promoten, blies hij jazz nieuw leven in en werd het genre verheven tot hogere cultuur 

    ‘Door zijn opvattingen op tv te promoten, blies hij jazz nieuw leven in en werd het genre verheven tot hogere cultuur.’ The Guardian omschrijft de muzikant als een ‘teleurgestelde modernist: enthousiast over de jazzavantgarde van de jaren twintig tot vijftig, niet onder de indruk van de postmoderne fusies en eigenzinnige abstracties die volgden’.

    Voor Marsalis is jazz niet alleen de autobiografische muziek van Amerika, maar bovendien het geluid dat ‘we de wereld rond hebben gestuurd om het beste wat ons land te bieden heeft te vertegenwoordigen’, vertelde hij Chicago Tribune. De grote jazzambassadeurs van het verleden verspreidden volgens hem idealen van vrijheid en democratie, belichaamd in de klanken van jazz. Hij ziet het als zijn missie ‘de maal- stroom van het moderne leven [te begrijpen] en luisteraars te herinneren aan wat ons samenbrengt’.

    Dat doet hij niet alleen in zijn muziek, maar ook in artikelen en lezingen. Op 12 november houdt Marsalis op de Erasmus Universiteit Rotterdam een Nexus-lezing over muziek, cultuur en democratie.

    Door Laura Weeda

    wynton marsalis
  • Agenda

    Agenda

    360 selecteert een aantal toonaangevende internationale concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities.

    Uitsluitend hergebruikt materiaal

    BEELDENDE KUNST | In het Stedelijk Museum hangt een draperie van de Ghanese kunstenaar El Anatsui (1944), die werd aangekocht om het 125-jarige bestaan van het museum te vieren. El Anatsui werkt vrijwel uitsluitend met afgedankt materiaal, hout, aluminium, flessendoppen, keramiek en koperdraad, waarmee verwezen wordt naar consumentisme en uitbuiting, maar ook naar de evolutie van de menselijke beschaving en de Afrikaanse dekolonisatiebewegingen en migratiegeschiedenissen.

    Van dichtbij blijken gemaakt van geplette blikjes, metalen lesdoppen en de aluminium wikkels van flessenhalzen

    Sinds eind jaren negentig maakt hij reusachtige metalen wandkleden die in plooien over de muur golven. Van dichtbij blijken ze niet gemaakt van kostbaar, weelderig textiel, maar van geplette blikjes, metalen flessendoppen en de aluminium wikkels van flessenhalzen.

    Anatsui was meer dan vier decennia professor in de beeldhouwkunst aan de Universiteit van Nigeria in Nsukka. In 2015 kreeg hij een Gouden Leeuw voor zijn oeuvre en in 2009 ontving hij de Prins Claus Award. Nu hangt zijn werk in de Turbine Hall van de Londense Tate Modern dankzij de Hyundai Commission. Het werk bestaat uit drie delen. In de The Red Room moet de spanning tussen de slavenhandel en de consumptie van goud, suiker en alcohol voelbaar zijn. In het tweede gedeelte, The World, suggereert de sculptuur een wereld die zowel uiteenvalt als samenkomt.

    Tot slot brengt El Anatsui met The Wall een ode aan het Ewe-volk (van Togo en Ghana).

    El Anatsui, Behind the Red Moon, Tate Modern, Londen, t/m 14/04 2024

    stedelijk museum schaft wandsculptuur el anatsui aan

    Tom en Will

    MUZIEK | Een ensemble van vijf viola da gamba’s en The King’s Singers, meesters van de elizabethaanse muziek, brengen Tom & Will, Thomas Weelkes en William Byrd, twee van Engelands grootste componisten. Beide stierven 400 jaar geleden. 

    Muziekgebouw, 12/11/2023

    190480673 KingsSingers ORIG t800

    Op zoek naar menselijkheid

    BEELDENDE KUNST | Keiharde kritiek op de Chinese censuur, en op corruptie en massaproductie, – het zijn immer terugkerende thema’s in het werk van de wereldberoemde Chinese kunstenaar en mensenrechtenactivist Ai Weiwei.

    In de overzichtstentoonstelling In Search of Humanity is zowel vroeg als recent werk te zien van Weiwei, die zijn jeugd in ballingschap doorbracht als gevolg van de Culturele Revolutie van 1966 tot 1976, en in 2011 81 dagen werd vastgehouden door de Chinese geheime dienst. Het werk S.A.C.R.E.D., uit 2013 (Supper, Accusers, Cleansing, Ritual, Entropy, Doubt) bestaat dan ook uit zes ijzeren diorama’s, die elk een scène in zijn cel destijds weergeven: Ai Weiwei in bed, op de wc, etend aan tafel, met bewakers altijd in de buurt.

    Geen wonder dat hij altijd op zoek is naar menselijkheid en een betere wereld

    Geen wonder dat hij altijd op zoek is naar menselijkheid en een betere wereld. Na zijn vrijlating kijkt de kunstenaar steeds minder naar China. Als hij in 2015 zijn paspoort terugkrijgt, vertrekt hij naar het buitenland. Een aantal recente werken gaat over oorlog en migratie, waarmee hij wil laten zien dat migratie eeuwenoud is.

    In Search of Humanity, Kunsthal, t/m 3/03 2024

    ai weiwei in search of humanity kunsthal rotterdam kopie

    Lee Miller

    MODE EN FOTOGRAFIE | In het Brighton Museum heeft modeconservator Martin Pel 35 van Lee Millers (1907-77) bekendste foto’s gecombineerd met tien outfits die deze fotograaf, surrealist en oorlogscorrespondent in verschillende fasen van haar leven droeg.

    Lee Miller Dressed, 18/02 2024

    imageresizer

    Losse schroeven

    TENTOONSTELLING | Wie bepaalt waar de grens van ‘normaal zijn ligt’? In Gent is een tentoonstelling gemaakt over machtsrelaties in de psychiatrie en de vele labels die zowel hulp als hindernis zijn. De tweedeling tussen lichaam en geest wordt ter discussie gesteld. 

    Museum Dr. Guislain, 30/06 2024

    OLS

    Graswortel patronen

    TEXTIEL | De in Amsterdam gevestigde Duitse kunstenaar Diana Scherer (1971) maakt botanische installaties, objecten, textiel en fotografie en is een pionier in biotechnologische kunst. Ze kweekt bijvoorbeeld graswortels om te laten zien dat het complexe organismen zijn op manieren die vaak onzichtbaar voor ons blijven. In haar werk verkent ze de relatie tussen de mens en zijn natuurlijke omgeving en het verlangen van de mens om de natuur te beheersen.

    De wortels groeien volgens haar eigen patronen tot intrigerende organische weefsels

    Ze bestudeert bijvoorbeeld planten en wortelstelsels om hun natuurlijke groeiprocessen in kunstmatige biotopen na te bootsen met behulp van aarde, zaden en licht. De wortels groeien volgens haar eigen patronen tot intrigerende organische weefsels, een soort levende sculpturen.

    Farming Textiles, Museum Kranenburgh, t/m 10/3 2024

    1000x . 6492e875a087f134e878521cc87e87425ff245bf3de48

  • Hiphop, de nieuwe lingua franca van de muziekwereld

    Hiphop, de nieuwe lingua franca van de muziekwereld

    Hiphop zag vijftig jaar geleden het licht op een straatfeest in de Bronx. Inmiddels is die destijds nieuwe sound uitgegroeid tot een van de populairste muziekgenres. Dj’s en rappers hebben niet alleen hun stempel gedrukt op de muziek, maar ook het verdienmodel van de sector op zijn kop gezet.

    Geen muziekgenre waarin geld verdienen zo wordt bejubeld als in hiphop. Met een liedje over hun favoriete sneakers sleepte Run-DMC in de jaren tachtig een ongekende miljoenendeal met Adidas in de wacht. Toen 50 Cent twintig jaar later in zee ging met Vitaminwater, kreeg hij niet alleen geld, maar een aandeel in het bedrijf. Jay-Z wist het fenomeen directiekamer cool te maken toen hij directeur werd van het label Def Jam.

    Vorige maand was het precies een halve eeuw geleden dat DJ Kool Herc op een straatfeest in de Bronx de aanzet gaf tot een nieuwe sound. Inmiddels is hiphop uitgegroeid tot het populairste muziekgenre van de Verenigde Staten: niet alleen qua luistercijfers, waarin het alle andere muzieksoorten achter zich laat, maar ook door zijn invloed op de sound van artiesten in andere genres.

    Hiphop heeft vooral de bedrijfsvoering van de muziekindustrie veranderd en bracht hele generaties voort van baanbrekende rappers die de popmuziek een nieuw verdienmodel hebben gegeven. Daarin staat pragmatisme hoger aangeschreven dan artistiek gedoe. En met succes: in de eerste helft van 2023 was hiphop, met inbegrip van R&B, volgens datalogger Luminate goed voor 25,9 procent van de Amerikaanse muziekconsumptie. Op de tweede plaats staat rock met 19,8 procent. ‘Ze zaten niet vast aan allerlei regeltjes,’ verklaart Lyor Cohen, de voormalige topman van het baanbrekende hiphoplabel Def Jam (in 1999 door hem verkocht) en nu hoofd muziek van YouTube en Google. Rapartiesten en platenbonzen ‘verzonnen slimme nieuwe dingen, in plaats van nooit iets in twijfel te trekken omdat de dingen nu eenmaal zo gedaan werden’.

    Eigen hand

    Anders dan hele generaties rockers hadden rappers altijd al oog voor hun verdienmodel en waren ze dus beter toegerust voor een wereld waarin het moeilijker wordt om alleen met je muziek veel geld te verdienen. Rappers kregen naast hun albums met sponsorcontracten ook andere inkomstenbronnen waarop ze terug konden vallen. Ze gingen ook voorop in de tendens om de rechten op hun muziek in eigen hand te houden. 

    GettyImages 558232781
    Met een gettoblaster naar hiphop luisteren op 42nd Street New York, 1980. – © Getty Images

    Al decennialang zoeken hiphopproducers naar goeie beats en pakkende riffs als muzikale bedding voor de woordenstroom van hun rappers. Veel mainstream popnummers zijn in hun sound tegenwoordig schatplichtig aan die methode. De invloed van hiphop gaat terug tot eind jaren zestig, toen een piepjonge DJ Hollywood op rijm over de intro van een plaat heen praatte. Zijn teksten en zijn dj-werk werden toen niet als muziek beschouwd. Die omslag kwam pas met het werk van DJ Kool Herc en Grandmaster Flash: dankzij hun technische innovaties, zoals het in een lus achter elkaar plakken van de instrumentale stukjes uit een nummer, werden dj’s zelf artiesten en componisten. Rappen, dat zijn oorsprong vindt in het Jamaicaanse ‘toasten’ op reggaenummers, verdrong uiteindelijk het dj’en als centrale activiteit van wat we nu kennen als hiphop.

    De hele popmuziek spreekt nu de taal van de hiphop

    Raps werden songs en in de jaren tachtig commerciële nummers van drie minuten. Sampelen, het gebruiken van een klein stukje uit een bestaand popnummer, vergrootte de muzikale mogelijkheden: zo maakte je weer nieuwe muziek van oude nummers. De manier waarop top-40-hits tot stand komen is door deze innovaties veranderd. Het is niet langer zo dat één iemand met een tekst komt en een ander daar een melodie bij schrijft. 

    De hele popmuziek spreekt nu – net als reggaeton, afrobeats, K-pop en zelfs sommige countrymuziek – de taal van de hiphop.

    Mixtapes bestaan al zolang dj’s cassettes uitwisselen, maar begin deze eeuw werden ze dankzij Lil Wayne iets waarmee je je carrière een boost kunt geven. Mixtapes werden toen nog niet officieel of op grote schaal verkocht en konden dus informeel worden uitgewisseld zonder juridische repercussies. Zo kon je iedereen sampelen zonder bang te hoeven zijn dat je advocaten op je dak kreeg. Maar Lil Wayne bouwde voort op wat hij 50 Cent had zien doen en gebruikte mixtapes als een middel om vraag te creëren.

    Toen het even wat minder ging met zijn carrière, stuurde hij een hele zwik mixtapes de wereld in waarop hij zijn kunnen etaleerde en rapte op beroemd geworden beats. Zo overlaadde hij zijn grootste fans met het nieuwe werk waar ze naar snakten. Die mixtapes, zoals het met DJ Drama gemaakte Dedication 2, worden tegenwoordig tot zijn beste werk gerekend. De platenbonzen waren destijds niet blij met al die buiten hun label om gemaakte albums. Maar het gaf zijn carrière wel een nieuwe boost en andere rappers namen een voorbeeld aan hem.

    Achterstelling en racisme

    En die mixtapes waren nodig omdat veel grote labels wel wisten hoe ze muziek op de radio konden krijgen, maar niet de middelen of de kennis hadden om de fans van hun rappers op straat te bereiken. Dat deden de mixtapes wel. Hiphop heeft een reputatie van grootspraak, kliekvorming en onderlinge ruzie, maar er is altijd een nog grotere gezamenlijke vijand waartegen rappers zich in de studio kunnen verenigen: die van achterstelling en racisme. ‘De overkoepelende macrowaarheid was dat we tegenover de samenleving opkwamen voor onze overtuiging, we wilden dat onze artiesten erkenning kregen,’ zegt Steve Stoute, die een boek over hiphop schreef.

    GettyImages 74305526
     Jay-Z maakte de directiekamer  ‘cool’ toen hij directeur werd van het label Def Jam. New York 1996. – © Getty Images

    Rappers werken niet alleen intensief samen, maar nemen ook veel over uit andere genres, van rock (Run-DMC) en funk (Dr. Dre) tot country (Lil Nas X) en emo (Juice WRLD). Tegenwoordig hoor je hiphopartiesten net zo veel zingen als rappen en gebruiken ze ook gitaarlijnen en elektronische riffs in hun muziek. En ook vrouwelijke rappers hebben nu eindelijk succes.

    Rappers doen vaak mee op nummers van anderen in ruil voor geld of wederdiensten

    En dan die samenwerkingscultuur. Rappers doen vaak mee op nummers van anderen in ruil voor geld of wederdiensten. Ook die praktijk is overgeslagen op andere genres. De hiphopcultuur van sampelen en gastoptredens was een voorloper van de genrevervaging die je nu zo veel in muziek tegenkomt.

    Hiphop is de afgelopen tien jaar een bindende kracht geweest in een versplinterde muziekwereld, een nieuwe lingua franca waarin verschillende genres met elkaar kunnen spreken. ‘De muziekindustrie bestaat voor een groot deel uit hiphop,’ zegt Jamie Krents, het hoofd van Verve Records, het label van Billie Holiday en Jon Batiste. ‘Dat is wat de hele popmuziek nu ademt.’   

  • Agenda

    Agenda

    360 selecteert een aantal toonaangevende internationale concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities.

    100 werken van Art & Project

    CONCEPTUELE KUNST | Art & Project krijgt de ruimte met ruim honderd werken uit de collectie van Jan Dibbets, Ger van Elk, Willy Ørskov, Barry Flanagan, Richard Long en Nicholas Pope. Nationale en internationale conceptuele kunstenaars met accenten op sculptuur en schilderkunst.

    Art & Project, Kröller Müller Museum, 30/9 

    small km 133 455 nicholas pope de tien geboden in hemels licht the ten commandments in flowing ligth 1996 1997
    Art & Project, Kröller Müller Museum, 30/9 

    Mahagonny weer relevant

    OPERA | In de satirische opera In Aufstieg und Fall der Stadt Mahagonny – voor het eerst in Nederland opgevoerd in 1930 – laten Kurt Weill en librettist Bertolt Brecht er geen twijfel over bestaan: mensen zijn slecht en worden alleen nog maar slechter in het almaar intoleranter wordende Duitsland destijds. Met dit meesterwerk keert regisseur Ivo van Hove terug naar De Nationale Opera met een maatschappelijk relevante productie die van allerlei overeenkomsten biedt met het huidige gespannen tijdsgewricht. Want ook in de stad Mahagonny loont de misdaad. Van Hove maakte er een artificiële stad van ergens in de Amerikaanse woestenij, waar een paar mensen in de illusie leven verkeren dat ‘God’ helemaal niks verboden heeft. In deze nieuwe fata morgana kiezen ze voor het individuele belang, dat meestal maar een beperkte duur heeft. 

    Maar bovenal is het een aanklacht tegen het idee dat geld gelukkig maakt

    Mahagonny laat zien hoe individuen een groep en een massa kunnen worden die tot een revolutie kunnen leiden, met of zonder goede afloop. Maar bovenal is het een aanklacht tegen het idee dat geld gelukkig maakt.

    De eerder vertoonde Dreigroschenoper in 1928 werd een groot succes. En met de volle zalen voor Mahagonny kon de reputatie van het duo Brecht en Weill niet meer stuk. Zeker ook door de geweldige soundtrack, en de Alabama Song, later onder meer gecoverd door The Doors en David Bowie. In 1933 werd de opera door de nazi’s verboden en ontvluchtten Brecht en Weill Duitsland.

    Mahagonny, Nationale Opera 6-27 sep 2023

    S2223 Mahagonny naast tekst
    Mahagonny, Nationale Opera 6-27 sep 2023

    Rebelse mode

    MODE | De minirok wordt toegeschreven aan Mary Quant, die met dat kledingstuk(je) een onuitwisbaar stempel op de Britse en daarna internationale mode drukte. Quant bevrijdde de jonge generatie van de stijve confectie. Het waren de jaren zestig, waarin met wel meer keurslijven werd afgerekend. Ze was uiteraard niet de enige die de mode voorgoed veranderde. Hoe toonaangevend de Britten zijn geweest is te zien in het Haags Museum, waar een indrukwekkende league ontwerpers voorbijtrekt in de show Royals & Rebels. Om te beginnen de unieke Vivienne Westwood, aan wie een eerbetoon wordt gewijd, maar invloedrijk was ook de maatkleding van Savile Row, kostschooluniformen, hoeden, sportkleding of de Schotse ruit. Dan heb je wel een people’s princess nodig die het draagt en wereldkundig maakt.

    Royals & Rebels, Kunstmuseum Den Haag

    rechts
    Royals & Rebels, Kunstmuseum Den Haag

    Snoop Dogg in Ahoy

    HIPHOP | Zeventienvoudig Grammy Award-winnaar Snoop Dogg (51) bouwde een solide carrière op met  grensverleggende hiphop en werkte samen met tijdgenoten als Dr. Dre. Hij weet zichzelf als merk nog altijd goed te verkopen. 

    Rotterdam Ahoy, 19/9

    Snoop Dogg september Rotterdam Ahoy 1
    Snoop Dogg in Rotterdam Ahoy, 19/9

    Ongetemd gedrag

    BEELDENDE KUNST | Janis Rafa (Athene, 1984) studeerde beeldende kunst en filosofie aan de Universiteit van Leeds en woont en werkt afwisselend in Amsterdam en Athene. Het Eye Filmmuseum vond in haar werk genoeg aanleiding om een solotentoonstelling samen te stellen. In haar films en video-installaties wordt zelden gesproken en richt Rafa zich juist op de geluidloze aanwezigheid van dieren, wat een poëtische compositie oplevert waarin ‘dierlijke instincten, ongetemd gedrag en het menselijk onvermogen’ een grote rol spelen.

    Rafa eert zwerfhonden, aangereden wild, huisdieren of dieren in de bio-industrie met een woordeloze ode

    Meestal kiest zij de weinige rafelranden die er nog zijn op postindustriële plekken om haar beeldtaal te laten samenwerken met verlaten gebouwen en in verval rakende natuur. Daarin staat niet de mens centraal maar eert Rafa zwerfhonden, aangereden wild, huisdieren of dieren in de bio-industrie met een woordeloze ode.

    Feed me. Cheat me. Eat me. Janis Rafa, Eye, 13/10 tot 7/01 2024

    campagnebeeld Janis Rafa Feed me. Cheat me. Eat me
    Feed me. Cheat me. Eat me. Janis Rafa, Eye, 13/10 tot 7/01 2024

    Nosferatu van Paschchenko

    MUZIEK | Olga Pashchenko speelt piano bij de klassieke vampierfilm Nosferatu van F.W. Murnau, gebaseerd op Bram Stokers Dracula. Over afkeer van hebzucht en corruptie, de angst voor een dodelijke epidemie en de gevaren van onderdrukte erotische verlangens. 

    Muziekgebouw, 22/9

    img63153 orig
    Nosferatu van Paschchenko

  • Agenda

    Agenda

    360 selecteert een aantal toonaangevende internationale concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities.

    Amerikaans interieur

    TEXTIEL | In het Cooper Hewitt, Smithsonian Design Museum in New York is de eerste monografische tentoonstelling in meer dan vijftig jaar te zien over het werk van Dorothy Liebes (1897-1972), een invloedrijke textielontwerpster en weefster. Liebes speelde een sleutelrol in de Amerikaanse interieurs midden vorige eeuw. Ze werkte samen met niemand minder dan Frank Lloyd Wright en Raymond Loewy. 

    Tijdens haar leven kreeg Liebes veel erkenning, maar de reikwijdte van haar opdrachten – die zich uitstrekten van het gebouw van de Verenigde Naties in New York tot filmsets van Adam’s Rib van George Cukor met Katharine Hepburn en Spencer Tracy uit 1949 – is nu pas te zien op de overzichtstentoonstelling in New York. Meer dan 175 werken zijn bewaard gebleven na haar dood in 1972.

    A Dark, A Light, A Bright, Smithsonian Design Museum, New York, t/m 04/2/2024  

    AR6145361 scaled 2

    IJzingwekkend

    SERIE | De serie The Horror of Dolores Roach vertelt een gitzwart verhaal over gentrificatie en kannibalisme in Washington. Niets wordt aan het oog onttrokken en wegkijken kan niet. De ene ijzingwekkende moord volgt op de andere. Met alle ellende van dien. 

    Nu op Prime Video

    230706 Spilde Dolores Roach tease ba7wnf 2

    Vrijwel alles van Antoni Tàpies

    BEELDENDE KUNST | Het Brusselse Bozar toont een groot retrospecief van de Spaanse abstracte kunstenaar Antoni Tàpies (Barcelona, 1923-2012) en het werk dat hij maakte tussen 1944 en de jaren negentig. Tàpies gold als een van de belangrijkste Spaanse kunstenaars van de twintigste eeuw. Hij was een tijdgenoot van Joan Miró en Pablo Picasso, en hij werd in 2010 in de adelstand verheven wegens zijn bijdrage aan de Spaanse kunst. Ook ontving hij de Prins van Asturiëprijs voor de Kunsten, een van de belangrijkste onderscheidingen in de Spaanstalige wereld.

    In 1966 werd hij een paar jaar gevangengezet wegens illegale bijeenkomsten

    Op de tentoonstelling is vrijwel alles te zien: van vroege tekeningen en zelfportretten, zijn ‘materieschilderijen’ uit de jaren vijftig en zijn assemblages uit de jaren zestig en zeventig. Hij gebruikte touw, gips, zand, lijm, hout en ijzerdraad, met vaak felgekleurde accenten tegen een achtergrond die lijkt op een bepleisterde, verweerde muur die de vergankelijkheid symboliseert. Tàpies heeft zich altijd verzet tegen het Franco-regime en vond heil in het occultisme. In 1966 werd hij een paar jaar gevangengezet wegens illegale bijeenkomsten. 

    Antoni Tàpies. De praktijk van de kunst, Bozar, Brussel, 15/9 t/m 7/1/24

    Onder

    Tegenpolen in beeld

    FOTOGRAFIE | Het internationale fotografie festival Cortona On The Move heeft sinds 2011 als missie om hedendaagse fotografie te verspreiden, te promoten en te bekronen. Het festival brengt een keur aan fotografen samen en biedt tentoonstellingen, lezingen en workshops. Belangrijk onderdeel dit jaar zijn ‘nieuwe visies en originele vormen van visuele communicatie’. Zoals de fotoroman. In het naoorlogse Italië met meer dan twee miljoen werklozen was de fotoromanzo een welkome vorm van afleiding in het harde dagelijkse bestaan. De fotoroman was een onmiddellijk succes, maar culturele kringen keken erop neer en beschouwden dit nieuwe concept ten onrechte als een goedkoop subgenre van de literatuur. 

    Rijk aan ideeën en arm aan simplificaties – dat belooft het festival te zijn

    Dit jaar is het thema van het festival ‘Meer en Minder’. Directeur Paolo Woods schrijft dat die twee uitersten meer dan ooit onze huidige wereld bepalen en het de hoogste tijd is om te onderzoeken hoe deze tegenpolen ons wereldbeeld, onze ideologieën en ons gedrag vormgeven. Overvloed staat tegenover schaarste, het overbodige tegenover het essentiële, de happy fewtegenover de massa, rijk tegenover arm – het is een schier oneindige lijst van tegenstellingen die overal om ons heen te zien zijn. Volgens de statistieken zou een gemiddelde Amerikaan drie miljoen jaar moeten werken om net zo rijk te worden als de rijkste Amerikaan. 

    Fotografie is het middel bij uitstek om dergerlijke thema’s in beeld te brengen. Rijk aan ideeën en arm aan simplificaties – dat belooft het festival te zijn.  

    Cortona On The Move, Cortona, Italië, t/m 01/10

    Schermafbeelding 2023 07 26 om 13.42.58 2

    Aan diggelen

    THEATER | SuckerPunch is aangekondigd als ‘de theatervoorstelling die alles wat je dacht te weten over mannelijkheid aan diggelen slaat’. Dat wordt gedaan met high-intensity dans, elektronische beats, punk soul en monologen gebaseerd op waargebeurde ervaringen. 

    Frascati Amsterdam, 8-9/9

    suckerpunch 2

    Reggae en UB40

    MUZIEK | Oude bekenden spelen op het tweedaagse Reggae Lake Festival in het Gaasperpark in Amsterdam: Steel Pulse, UB40, Barrington Levy en Andrew Tosh, de zoon van Peter Tosh, Alborosie, Maxi Priest en anderen op zes verschillende podia. 

    Reggae Lake Festival, 19-20/8

    reggae lake amsterdam 2