Zohran Mamdani, die donderdag werd beëdigd als burgemeester van New York City, beloofde te zullen regeren met ‘durf’ en ‘de meest kwetsbaren te zullen beschermen’. Duizenden mensen waren aanwezig, die ‘rillend van de kou’ voor het stadhuis stonden om zijn inauguratie bij te wonen.
De 34-jarige Mamdani probeerde ‘de inwoners van New York gerust te stellen over zijn inzet om zijn programma ter verhoging van de koopkracht uit te voeren’, dat onder meer universele kinderopvang, een huurbevriezing en gratis openbaar vervoer omvat, aldus The New York Times.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘Ik ben gekozen als democratisch socialist, ik zal regeren als een democratisch socialist,’ verklaarde de jonge burgemeester in het bijzijn van andere prominente figuren van links in Amerika, waaronder afgevaardigde Alexandria Ocasio-Cortez en senator Bernie Sanders.
‘Voor de nationale Democratische leiders die worstelen om het tij voor hun partij te keren, zou de overwinning van Mamdani en het enthousiasme dat deze teweegbracht weleens de weg vooruit kunnen wijzen’, schrijft de Amerikaanse krant.
Hij is de jongste burgemeester die de stad ooit heeft gehad
Zohran Mamdani bevestigt met zijn ‘historische overwinning’ na een ‘felle campagne’ zijn status als ‘rijzende ster’ en blijft ‘een controversieel figuur binnen de Democratische Partij’, schrijft Politico over Mamdani’s overwinning bij de burgemeestersverkiezingen in New York. Met bijna 50 procent van de stemmen behaalde hij de felbegeerde meerderheid en overtrof hij Andrew Cuomo ruimschoots, die slechts 41 procent van de stemmen kreeg. De Republikein Curtis Sliwa eindigde als derde met een bescheiden 7 procent.
Op 1 januari 2026 wordt Zohran Mamdani de 111e burgemeester van de stad, de jongste, de eerste moslim en de tweede na David Dinkins die zichzelf een ‘democratische socialist’ noemt, aldus Politico. In zijn overwinningstoespraak sprak hij de hoop uit dat ‘New York in deze tijd van politieke duisternis het licht zal zijn’, meldt ABC News. ‘De toekomst ligt in onze handen, mijn vrienden; we hebben een politieke dynastie omvergeworpen’, voegde hij eraan toe.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
The New York Times, die gedurende de campagne bedenkingen uitte over de 34-jarige voormalige wetgever van de staat New York, geeft toe dat hij ‘een inspirerende stem is geworden voor New Yorkers die gedesillusioneerd zijn door de exorbitante kosten van levensonderhoud en een door schandalen geteisterde oude garde’. Zijn overwinning, ‘die zich uitstrekte van de gentrificeerde wijken van Brooklyn tot de arbeidersklasse en immigrantenenclaves van Queens’, vormde een van de ‘meest opmerkelijke politieke omwentelingen in de geschiedenis van New York’.
Hoewel hij ‘het probleem van de economische ongelijkheid niet kan oplossen’, stelt de krant, ‘kan hij wel vooruitgang boeken: meer woningen bouwen, de toegang tot kinderopvang en kwalitatief goede scholen verbeteren, en de bus- en metroverbindingen versnellen’. En als hij daarin slaagt, concludeert The New York Times, ‘zal hij een bestuursmodel bieden voor de Democratische Partij in een tijd waarin veel Amerikanen haar wantrouwen’.
Hij roept zijn aanhang op om op Andrew Cuomo te stemmen
Aan de vooravond van de burgemeestersverkiezing in Amerika’s grootste stad moedigt Donald Trump kiezers aan om de koploper, de Democraat Zohran Mamdani, te blokkeren en te stemmen op Andrew Cuomo, de Democratische oud-gouverneur van New York.
Trump noemde Mamdani een ‘communist’ in een bericht op zijn Truth Social-netwerk, meldt New York Post. Hij dreigt ook de federale financiering te korten, ‘behalve het absoluut vereiste minimum’, voor zijn ‘geliefde’ geboorteplaats, met het argument dat een overwinning van Mamdani zou leiden tot een ‘economische en sociale ramp’.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Tot slot riep de president de Republikeinen op om hun eigen kandidaat, Curtis Sliwa, te laten vallen ten gunste van Andrew Cuomo, de in ongenade gevallen oud-Democraat – deels als gevolg van beschuldigingen van seksuele intimidatie – die zich onafhankelijk kandidaat stelt na de voorverkiezingen van zijn partij te hebben verloren. ‘Jullie hebben eigenlijk geen keus,’ spoorde hij zijn aanhangers aan.
Meer dan 23 miljoen Amerikaanse huishoudens hebben tijdens de pandemie een hond of kat aangeschaft. Nu ze weer buitenshuis werken, moet iemand al die pandemiepuppy’s uitlaten.
In een zwarte legging en een gewatteerd jack loopt Bethany Lane, 35, door Bleecker Street in Manhattan, samen met een roedel van drie goldendoodles en een bernedoodle genaamd Tinkerbelle. Bij de Whalebone-winkel krijgen ze wat lekkers. Daarna draven ze door het Hudson River Park, waar ze worden gefotografeerd door toeristen.
Na een uur neemt Lane ze weer mee naar huis: een statig herenhuis van een echtpaar van veertig dat fortuin heeft gemaakt met onroerend goed. ‘Het is mijn taak om de honden te vermaken als hun eigenaren het druk hebben,’ zegt ze. ‘Ik ben verliefd op deze honden. Ik zie ze als mijn baby’s.’
Zes cijfers
Lane begon met het uitlaten van honden in 2012, nadat ze was afgestudeerd aan de Rutgers University en naar New York was verhuisd voor een carrière in de zorg. ‘Ik moest mijn huur en studieleningen betalen, dus ik keek op Craigslist [o.a. een vacaturesite],’ zegt ze. ‘Daar zag ik dat iemand bereid was te betalen voor het uitlaten van honden. Perfect voor een dierenliefhebber als ik.’
De zaken gingen goed en in 2014 richtte ze in de West Village Whistle & Wag op, een boetiek voor dierenverzorging. Op een gegeven moment maakte ze dagen van twaalf uur. Dat stelde haar in staat haar studieleningen af te betalen en andere hondenuitlaters in te huren. Nu, in 2023 – bijna drie jaar na het begin van de pandemie – kan ze de vraag bijna niet aan. Ze denkt vorig jaar een bedrag van zes cijfers te hebben verdiend (specifieker wil ze niet zijn) na verhoging van haar tarieven. Tientallen nieuwe klanten meldden zich aan. Nu vraagt ze 35 dollar, ruim 32 euro, per wandeling.
Ze heeft zoveel vertrouwen in haar bedrijf dat ze in de zomer van 2022 een weekendhuis kocht in Tuckerton, New Jersey. ‘Het is een huis met drie slaapkamers en een heel mooie tuin, aan de baai,’ vertelt Lane. Ze woont in Williamsburg, Brooklyn, waar ze een huis met twee slaapkamers huurt samen met haar partner. ‘Ik kan naar elk restaurant gaan, wanneer ik maar wil. Ik kan op vakantie gaan. Ik ben bevoorrecht. Had iemand me vroeger verteld dat ik de kost zou kunnen verdienen met de zorg voor honden, dan had ik diegene voor gek verklaard.’
Er zijn doorgewinterde hondenverzorgers met welgestelde klanten die bijna drie keer zoveel vragen
Het is een lucratieve tijd voor de hondenzorg, zeker als je je als ondernemer richt op de rijken. Op Rover en andere vacaturesites zijn beginnende hondenuitlaters in Manhattan te vinden, die slechts 14 dollar vragen voor een wandeling van 30 minuten. Ook zijn er doorgewinterde hondenverzorgers met welgestelde klanten die bijna drie keer zoveel vragen en per jaar 100.000 dollar of meer verdienen.
De markt voor dierenverzorgers is groot. Volgens de American Society for the Prevention of Cruelty to Animals hebben meer dan 23 miljoen Amerikaanse huishoudens – bijna een op de vijf – tijdens de pandemie een hond of kat aangeschaft. Nu veel Amerikanen weer buitenshuis werken, moet iemand al die pandemiepuppy’s uitlaten. ‘Voor de pandemie kreeg ik misschien een of twee keer per maand een telefoontje van een potentiële nieuwe klant,’ zegt Lane. ‘Nu krijg ik meerdere telefoontjes per week. Het gaat om véél puppy’s.’
Een hondenuitlaatservice was aanvankelijk aantrekkelijk voor mensen die een stabiel inkomen wilden, maar ook de flexibiliteit verlangden om andere passies na te jagen. Het was een geschikte baan voor acteurs, muzikanten, schrijvers, studenten, gepensioneerden, huismoeders en -vaders en mensen die nog wilden uitzoeken wat ze eigenlijk wilden.
Door de toename van het aantal huisdierbezitters is de dierenverzorgingsindustrie gegroeid en ook flink uitgebreid. Het gaat niet langer alleen om standaardwandelingen, maar bijvoorbeeld ook om wandelingen in de natuur voor stadshonden, dagtochten naar boerderijen, trainingskampen en hondenspa’s.
Puppy check-in
Michael Josephs, 34, voormalig leraar in Brooklyn, hoopt mee te profiteren van deze hausse. Na schooltijd trainde hij zijn gemengde zwarte labrador Willy in Prospect Park. ‘Na drie maanden reed ik op mijn fiets het park in met de hond achter me aan,’ vertelt hij. ‘Mensen zagen onze interactie en vroegen of ik hun huisdier ook zou kunnen trainen.’
In 2019 besloot Josephs zijn baan als leraar op te zeggen om Parkside Pups te beginnen. Hij bracht 20 dollar in rekening voor een groepswandeling van 30 minuten. Binnen een maand had hij ongeveer acht klanten. Hij werkte zo’n vijf uur per dag en verdiende circa 30.000 dollar per jaar.
Tijdens de lockdowns in 2020 vielen de zaken stil, maar inmiddels is er weer volop belangstelling. ‘2022 was een geweldig jaar,’ zegt Josephs, die in Middletown, New Jersey, woont. ‘Vroeger hadden we vooral klanten in downtown Brooklyn of rond Prospect Park. Nu komen we in buurten waar je voorheen nooit veel honden zag, zoals Ditmas Park en Windsor Terrace.’
Parkside Pups biedt nu puppytraining à 60 dollar per uur, een huisdieroppas voor 65 dollar per dag en voor 12 dollar een kwartier puppy check-in, ofwel een snelle dienst zoals uitlaten of voeren. Josephs genereerde vorig jaar meer dan 100.000 dollar aan inkomsten.
Zijn vrouw Clarissa Soto helpt in het bedrijf. Het echtpaar overweegt uit te breiden met een hondendagverblijf in de buurt van Prospect Park en een overnachtingskamp in het westen van Connecticut. ‘Het belangrijkst voor ons is dat we nu financiële zekerheid hebben voor onze zoon,’ zegt Soto, die vorig jaar bevallen is. ‘We hebben een spaarrekening voor hem geopend, we hebben een studiefonds.’
Ze hebben ook meer vrij besteedbaar inkomen. ‘We zijn net zes dagen met ons gezin op vakantie geweest naar Disney World,’ vertelt Josephs. ‘We zijn naar Miami geweest; we waren in Canandaigua voor een bruiloft en zijn een paar dagen gebleven. Zulke dingen kunnen we ons nu permitteren.’
Sommige hondenverzorgers doen het financieel zo goed dat ze hun oude ambities weer op kunnen pakken
Sommige hondenverzorgers doen het financieel zo goed dat ze hun oude ambities weer op kunnen pakken. Zo nam Maren Lavelle, 28, een aspirant-filmmaker uit New York, in 2017 samen met een studievriend het hondenuitlaatbedrijf Big City Woof Walker over. In het begin maakten ze dagen van acht uur. Ze lieten vijftien tot vijfentwintig honden per dag uit en verdienden 15 dollar per wandeling. Het werk ging al snel vervelen – de hele dag door poep oprapen en blaffende honden in bedwang houden –, maar na een tijdje verdienden ze genoeg om een tiental uitlaters in dienst te nemen. Het bedrijf was tijdens de pandemie een paar maanden gesloten, maar sinds de heropening gaan de zaken beter dan ooit.
Ze hebben nu, in 2023, ongeveer zevenhonderd klanten, zo’n vijfentwintig hondenuitlaters in dienst in New York en daarnaast nog eens dertien uitlaters in Chicago, waar ze een tweede vestiging zijn begonnen. Om tegemoet te komen aan de puppyhausse biedt het bedrijf ook ‘socialisatietrainingen’ aan. ‘Veel van de pandemiepuppy’s hebben nauwelijks sociale skills ontwikkeld,’ vertelt Lavelle. ‘Ze zijn angstig of reageren heftig op geluiden en bewegingen, omdat die supernieuw voor ze zijn.’
Door de goede business durfde Lavelle zelfs weer te gaan filmen. Ze maakt nu een korte horrorfilm die zich afspeelt in de staat New York. ‘Toen de zaak zoveel van ons vergde en niet veel betaalde, was het moeilijk om nog energie in het filmen te steken,’ zegt ze. ‘Nu heb ik een filmproductiebedrijf met mijn man. Het is dankzij ons succes met de hondenservice dat ik nu ook een creatieve carrière kan nastreven.’
Het toestel brak in tweeën en stortte neer in de rivier
In de Hudsonrivier in New York is donderdag een toeristenhelikopter neergestort. Daarbij zijn de piloot en vijf leden van een Spaans gezin om het leven gekomen. Het toestel brak midden in de lucht in tweeën, draaide rond en stortte neer in de Hudsonrivier’, die Manhattan scheidt van de staat New Jersey, aldus de New York Post. De oorzaken van het ongeluk zijn nog niet bekend en worden onderzocht. Agustín Escobar, CEO van de Spaanse dochteronderneming van Siemens, zijn vrouw en hun drie kinderen waren ‘s ochtends vanuit Barcelona in New York aangekomen, voegde de tabloid eraan toe.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De Amerikaanse president Donald Trump betreurde op zijn sociale netwerksite Truth Social de ‘verschrikkelijke crash van een helikopter in de Hudson’ en noemde de beelden van het ongeluk ‘afschuwelijk’. De toeristenvluchten met helikopters boven New York hebben zowel kritiek als bezorgdheid losgemaakt, en dat zowel om milieu- als om veiligheidsredenen. Sinds 1977 zijn meer dan dertig mensen omgekomen bij helikopterongelukken in New York.
De New Yorkse schrijver Gary Shteyngart heeft zich altijd wat onzeker gevoeld over zijn verschijning. Om hier verandering in te brengen besluit Gary dat hij een fenomenaal maatpak nodig heeft. Hij reist de wereld rond op zoek naar de mooiste stoffen en de beste kleermakers. Maar zal zijn persoon echt veranderen door het dragen van een zesdraads nachtblauw herenpak?
Een mooi pak dat speciaal voor mij is gemaakt, van de beste stof, door de beste kleermaker. Een pak waarmee ik me op mijn gemak voel en waarmee ik ook laat zien: ‘Deze man voelt zich op zijn gemak.’ Een pak waarmee ik in de chicste restaurants op mijn wenken bediend zou worden. Een pak waarmee ik rustig langs de lastigste douanes zou wandelen. Een pak dat uitstraalt dat de auteur een betere smaak heeft dan al die blokjeshemden uit Brooklyn.
Zo’n pak zou de perfect uitdossing kunnen zijn voor mijn persoonlijkheid, die zich te zeer verlaat op nerveuze humor en cynische gevatheid, de persoonlijkheid die ik al probeer te cultiveren sinds mijn puberteit, toen ik mijn vlassnorrige poremin de spiegel zag en dacht: Hoe word ik ooit gelukkig in de liefde?Zo’n pak zou mijn vorm ontstijgen en direct mijn persoonlijkheid kleden. Het zou me vergezellen naar ’s werelds grootste salons, interviews op televisie en, niet te vergeten, goedbetaalde lezingen op universiteiten in het hele land. Het pak zou een verlengde van mijzelf zijn, een bediende die mij voorgaat en deftig aankondigt: ‘Meneer Gary en zijn pak zijn gearriveerd.’ Als ik zo’n pak weet te bemachtigen, een pak van de beste stof, gemaakt door de beste kleermaker, zou ik een metamorfose ondergaan.
Wat er aan het pak voorafging
Ik ben in 1972 in de Sovjet-Unie geboren en kwam als zevenjarig jongetje in New York met slechts de kleren die ik aan had. De Hebreeuwse school waartoe ik acht jaar lang veroordeeld was, zamelde kleding voor me in, waardoor ik er, gehuld in oude Batman & Robin-shirts, uitzag als de typische Sovjetvluchteling. Ik moet hierbij opmerken dat ik nooit dacht: Ze mogen me niet vanwege mijn kleren, mijn armoede of mijn gebrekkige Engels. Dat zou ik pas veel later inzien. Lange tijd dacht ik dat ze me puur en alleen niet mochten omdat ik was wie ik was. Mijn school mocht dan joods zijn, ik kampte met een gevoel van calvinistische voorbeschikking: zolang ik mezelf was, verdiende ik deze kleren. Daarmee kwam ook voor het eerst het idee bij me op dat ik iemand anders kon worden – Hoe word ik ooit gelukkig in de liefde? Zo! –, een idee dat veertig jaar lang groeide, met als eindpunt: Het Pak.
Op de middelbare school probeerde ik erbij te horen en droeg de standaardkleding die ons inmiddels tot de middenklasse opgeklommen gezin eindelijk kon betalen, vooral surfer-T-shirts van Ocean Pacific en andere merken die je je zult herinneren als je in de jaren tachtig in suburbia bent opgegroeid: Generra, Aéropostale, Unionbay. Helaas ging ik niet naar school in suburbia maar in Manhattan, waar ik met mijn shirts meteen voor lul stond. (Dit is sindsdien vaker voorgekomen. Tegen de tijd dat ik de mode ontdek, is die alweer uit de mode.)
Na de universiteit kreeg ik een vriendengroep die bestond uit semikunstzinnige, ketamineverslaafde hipsters met wie ik eind jaren negentig flink heb bijgedragen aan de gentrificatie van enkele wijken in Brooklyn. Een modebewuste vriendin begon zich over mijn garderobe te ontfermen in de dure tweedehandswinkel Screaming Mimis. De kleren die ik van haar moest kopen, jeukten, maar ze gaven me het gevoel dat ik een rol speelde op het grotere toneel.
En later, als schrijver, was mijn bed mijn kantoor dus had ik geen pak nodig. Ik ben heel zuinig en dure dingen kopen is slecht voor mijn bloeddruk.
De droom
Op mijn vijftigste – ik was inmiddels getrouwd, had een gezin en was in redelijk goeden doen – ontmoette ik een man genaamd Mark Cho. We hadden elkaar gevonden via een gedeelde voorliefde voor horloges en ik wist dat hij de eigenaar was van de Armoury, een zaak voor klassieke herenmode, met filialen in New York en Hongkong. We gingen uit eten in het Union Square Café, en ik was meteen gecharmeerd door hem en zijn kleding. Mark droeg bijna altijd jasje-dasje, en vaak een vest en een bril van een of ander bijzonder metaal. Ik vond het mooi om te zien dat hij zich zo comfortabel voelde in zijn klassieke outfits, die hij vast en zeker zorgvuldig had uitgekozen. Toch zag het eruit alsof hij nauwelijks aandacht had besteed aan de vraag in welke ademende stoffen hij zijn afgetrainde lichaam zou hullen.
Voor deze quasiachteloze stijl gebruiken de Italianen het woord sprezzatura, ontdekte ik. En het waren de Japanners die deze Italiaanse nonchalance hadden bestudeerd en geperfectioneerd met hun versie van de Amerikaanse Ivy League-stijl. Als dertiger had ik in Italië gewoond, waar ik veel aristocraten ontmoette die een en al sprezzatura waren, maar mij grijnzend aankeken als ik ze vroeg waar ze hun kleding vandaan haalden. Het was vaak het werk van één specifieke kleermaker in Napels of Milaan. Aha, zit het zo, dacht ik bij mezelf. Een maatpak was duidelijk niet voor mij weggelegd.
Met genoeg geld, de sterkste stoffen en de beste kleermakers kon er een fantastisch pak gemaakt worden voor iedereen, zelfs voor mij
Maar onder het genot van martini’s en onglets au poivre begon ik in gesprek met Mark te begrijpen wat er allemaal bij zo’n pak komt kijken, inclusief op maat gemaakte overhemden en schoenen. Voorzichtig informeerde ik naar het financiële plaatje en kreeg te horen dat zoiets met alles erop en eraan makkelijk 10.000 dollar of meer kon kosten. Dat vond ik iets te prijzig. Een kort maar productief gesprek met de redacteuren van The Atlantic beloofde mijn droom waar te zullen maken. Het zou veel werk, onderzoek en enkele intercontinentale vluchten vereisen, maar het was mogelijk. Met genoeg geld, de mooiste, sterkste Italiaanse stoffen en de beste Japanse kleermakers kon er een fantastisch pak gemaakt worden voor iedereen, zelfs voor mij.
De aankomst van Yamamoto-San
Op 24 mei 2024 landde er in New York een vliegtuig uit Tokio met daarin een van de best geklede mannen op aarde. Zijn naam is Yuhei Yamamoto en hij is het gezicht van de Ivy League-stijl, een kledingstijl die de Amerikanen waarderen maar alleen de Japanners echt begrijpen.
Het Britse pak, met zijn serieuze uitstraling, heeft overal op de wereld verschillende vormen aangenomen. Vooral de Italianen hebben er iets bijzonders van gemaakt. In Amerika groeide het pak ondertussen uit tot een soort uniform zonder verdere opsmuk, dat het gemeenschappelijke en rechtschapene van het protestantse leven benadrukte. Dit model werd bekend onder de naam sack suit. In de jaren vijftig werkte Brooks Brothers dit concept uit en gaf er een bijna rebels nonchalante uitstraling aan: een recht vallend jasje met een natuurlijke schouderlijn en een pantalon zonder vouw.
Ik ontmoette Yamamoto-san in Mark Cho’s zaak aan de Upper East Side, en ik schrok toen ik hem zag. Niemand kon zo goed gekleed gaan. Niemand kon zo zelfverzekerd overkomen in een driedelig crèmekleurig streepjespak dat bijna verwachtingsvol om zijn brede schouders leek te zweven. En dan nog die bruine zijden stropdas die zo goed combineerde met zijn bruine, gestippelde pochet en de stevige, ietwat grijzende haardos boven zijn perfect gebeitelde gezicht. Ging deze man een pak voor mij maken? Dat was beneden zijn waardigheid.
Na me even te hebben bestudeerd, zei Yamamoto-san: ‘Sack suit.’
Die diagnose deed aanvankelijk pijn.
‘Sack suit,’ herhaalde Yamamoto. Via een tolk legde hij me vervolgens uit dat ik volgens hem ‘veel karakter’ had. Dat had ik eerder gehoord, en niet altijd als compliment, dus vroeg ik wat hij precies bedoelde. ‘U heeft karakter,’ zei hij. ‘U bent een echte New Yorker. Met de mode meegaan is niets voor u. Een echte New Yorker draagt een sack suit.’
Hij en Mark begonnen een masterplan uit te denken. Yamamoto-san zou een drape-snit maken die mijn slanke figuur accentueerde en waarin mijn borst mooi uitkwam. De broek zou ervoor zorgen dat ik langer oogde dan mijn 1,69 meter.
‘Het beste lichaam voor een pak is niet heel atletisch en ietwat krom, dan valt het beter.’ Dat ben ik! dacht ik. Kennelijk waren mijn tekortkomingen juist een pluspunt.
‘Ik ga een pak voor je maken uit de gouden eeuw van de Amerikaanse mode,’ zei de kleermaker. We bekeken indrukwekkende staalboeken met stoffen. Ik had aangegeven dat ik een pak wilde voor de lusten én de lasten; voor dronken avonden in restaurants maar ook voor lezingen en interviews. Daarmee kwamen we uit op donkere kleuren, en de keuze viel uiteindelijk op nachtblauw. ‘Zesdraads gaat langer mee, en je kan ermee reizen zonder dat het kreukt,’ zei Mark.
Dat klonk allemaal heel mooi, maar ik zat met een heleboel vragen. Wat betekende ‘zesdraads’ nou weer? Hoe werd garen überhaupt gemaakt? Mark stelde voor dat we naar de stoffenbeurs in Milaan zouden gaan. Daarna zouden we naar Hongkong vliegen voor op maat gemaakte overhemden en vervolgens naar Tokio voor de tweede sessie met Yamamoto-san.
‘Prima,’ zei ik.
Milaan
De Milano Unica-beurs vond plaats in een mistroostig congrescentrum aan de rand van de stad. We liepen naar de kraam van Vitale Barberis Canonico, de fabriek die de nobele taak had de stof voor mijn pak te produceren. Daar kreeg ik een staal te zien van de beoogde stof voor mijn pak: de 21 Micron.
‘21 Micron is een exclusieve stof,’ zei de vertegenwoordiger. ‘Het is strak gesponnen wol die goed ademt; hij kreukt niet.’ In tegenstelling tot de meeste pakken werd het mijne dus van zesdraadse wol gemaakt.
‘Zesdraads is voor de dapperen,’ zei de goedgeklede man. Ik begreep niet helemaal wat hij bedoelde, maar waardeerde de opmerking toch.
‘Het wordt een superieur pak,’ zei Mark. ‘Je kunt het tot in de kist dragen.’
Ik staarde naar de stof, diepblauw als de eeuwigheid waarin ik bij mijn verscheiden hoop te verzinken, vele vadems dieper dan de Baltische Zee waaraan mijn geboortestad ligt. Binnenkort, dacht ik, zal deze betoverende stof mij van mijn nek tot aan mijn enkels bedekken. En misschien word ik dan een ander mens.
Hongkong
Maar we waren nog maar net begonnen, en we zetten de reis voort naar Azië.
Mark en ik wandelden door de benauwde hitte van Hongkong naar een winkelcentrum waar zich een van de zaken van de beroemde kleermaker Ascot Chang bevindt. Justin Chang, de kleinzoon van de oprichter – de familie maakt al sinds 1953 overhemden in Hongkong – heette ons welkom en trok balen stof tevoorschijn (de winkel heeft ruim 7000 soorten op voorraad).
We waren daar om mijn pak van vier bijpassende overhemden te voorzien. Justin en Mark waren druk in gesprek terwijl ik aan de knisperende stoffen voelde.
Ik keek naar mezelf in de spiegel en daar stond ik: een goedgeklede man van middelbare leeftijd
We kozen stoffen uit voor de verschillende hemden: een net overhemd met wijde boord van piquékatoen, een traditioneel wit Oxford-overhemd, een katoenen overhemd met blauwe streepjes in jarenzeventigstijl en – mijn favoriet – een overhemd van chambray met een boord met knoopjes, die vanwege de gespikkelde stof een informelere uitstraling had. Aangezien ik een horlogeliefhebber ben, vroeg Mark of de linkermanchet iets wijder kon, zodat het klokje af en toe uit mijn mouw kon kijken. Een van de overhemden zou met spoed moeten worden gemaakt om op tijd klaar te zijn voor mijn tweede pasbeurt bij Yamamoto-san in Tokio.
De volgende dag was het chambray overhemd klaar. Gespannen paste ik mijn allereerste op maat gemaakte kledingstuk. In het warme, houten interieur van de Ascot Chang-winkel onderging ik mijn eerste metamorfose. Voor het eerst zat iets goed. Zat iets mooi. Zat iets perfect. Ik keek naar mezelf in de spiegel en daar stond ik: een goedgeklede man van middelbare leeftijd.
De terugkeer van Yamamoto-san
Met één Ascot Chang-overhemd in mijn koffer – en drie in de maak – vlogen we van Hongkong naar Tokio voor de laatste stap in het maatwerkproces: de tweede pasbeurt bij Yamamoto-san. Ik liep de trap op naar de eerste verdieping van zijn atelier in de hippe buurt Shibuya.
In het atelier schitterde Yamamoto-san wederom in een streepjespak, deze keer een lichtblauwe met een donkerblauw pochet voor het contrast. Op de platenspeler draaide Ella Fitzgerald, een van haar zeldzame Japanse albums getiteld Ella and Nice Guys. En ten slotte hing daar aan een houten kleerhanger het werk in uitvoering: mijn nachtblauwe pak, dat met rijggaren in elkaar was gezet.
Met trillende handen trok ik het pak aan. In dit stadium werd het nog ontsierd door het rijggaren en de knoopjes waren met stickers aangegeven, maar ik kon al een glimp opvangen van het uiteindelijke wonder.
‘De schouder is wat breder, maar zonder opvulling,’ legde Yamamoto-san via zijn tolk uit, waarmee hij erin was geslaagd om mijn afhangende rechterschouder te compenseren en tegelijkertijd die verschrikking uit de jaren tachtig te vermijden. ‘Uw borstkas is enigszins ingevallen,’ zei Yamamoto-san. Omdat ik zo’n kromme houding heb, had hij de drape-techniek gebruikt, waardoor, zoals Mark het verwoordde, ‘je borst iets meer volume krijgt’.
‘Shit, man, dit ziet er verdomd goed uit,’ zei Mark, die normaal gesproken heel ingehouden reageert.
‘U ziet eruit als een Fransman in de jaren vijftig,’ zei Yamamoto-san, ‘of Alain Delon in de jaren zestig.’
We bespraken wat er nog verbeterd moest worden. Ik tilde mijn armen op en draaide me om. ‘Wat gaan we doen met Gary’s achterste?’ vroeg Mark terwijl de twee mannen op zoek gingen naar mijn kont. ‘Blijkbaar ben je wat derrière kwijtgeraakt sinds de laatste pasbeurt.’
‘Hij moet de broek zo strak mogelijk dragen,’ zei Yamamoto-san. ‘Als de broekband boven de navel zit, is alles goed.’
‘Hij zou wat squats kunnen doen,’ zei Mark, waarop ik me niet verwaardigde te antwoorden.
Voor een mooi contrast met de sobere buitenkant kozen we een schitterende, turquoise voering, en marineblauwe knoopjes gemaakt van noten. ‘Into each life, some rain must fall,’ zong Ella op de langspeelplaat, maar ik luisterde nauwelijks.
De metamorfose
Twee maanden later kwam Yamamoto-san terug naar New York met mijn pak. Op de avond van de onthulling organiseerde Mark een feestje in zijn winkel aan de Upper East Side. Het was een warme avond, bijna zomerachtig. Voordat ik het pak aantrok, liet Yamamoto-san me met zijn eigen Panasonic reisstrijkijzer zien hoe ik het moest strijken.
Ik kwam uit het pashokje en keek in de spiegel. Ik werd omhuld door nachtblauw, op mijn schouders het plezierige gewicht van zesdraads Italiaans garen.
‘Yokatta!’ riep Yamamoto-san, wat zoiets betekent als ‘Godzijdank!’
‘Yokatta,’ zei Mark glimlachend.
Terwijl ik woorden van dank stamelde, merkte ik dat mijn broek ondanks de inspanningen van de kleermaker nog steeds van mijn non-existente billen gleed. Om daar iets aan te doen werd ik in bretels gehesen, en Mark knoopte liefdevol een gestippelde das om mijn nek.
Ik kwam de paskamer uit en onderwierp me aan het oordeel van het deskundige gezelschap uit de herenmodewereld. Er werd gevoeld aan de stof. Er werd gevoeld aan mijn schouders. Aan mijn armen en mijn boord.
‘Het lijkt wel op je lichaam te zijn geschilderd,’ zei een man.
‘De rug is zo elegant!’
‘Je schouders hangen een beetje en toch zit het perfect.’
‘De boord zit glad tegen de nek.’
‘Het stiksel is een visueel extraatje.’
‘Door de zware stof valt het mooi.’
‘Goede lengte voor de revers.’
‘Vanavond stel je ons allemaal in de schaduw.’
Yamamoto-san nam me apart en zei dat ik mijn pak vaak moest dragen, niet alleen bij speciale gelegenheden. ‘Als het alleen iets wordt voor speciale gelegenheden, dan heb ik gefaald,’ zei hij. Ik beloofde dat ik het pak niet in de kast zou laten hangen. Elke week zou ik een gelegenheid vinden om het te dragen.
En ik ben mijn belofte nagekomen. Ik draag het pak vaak en graag. De overhemden van Ascot Chang kunnen gecombineerd worden met de gestippelde das of een minder formele zijden das met een patroontje, en dat schept verschillende karakters. ‘Je ziet eruit als een smartlappenzanger uit de jaren vijftig,’ zei mijn vrouw Esther over een van de combinaties. Bij een andere was ik meer een Engelse pastoor, vond ze.
‘Je loopt opeens heel anders,’ zei Sara, een vriendin van me. ‘Je schrijdt bijna.’
Alleen mijn elfjarige zoon Johnny was niet onder de indruk. ‘Zoiets draag ik elke dag naar school, maar dan zit het minder lekker,’ zei hij, terwijl hij aan de kraag van zijn schooluniform trok.
Nu deed ik steeds mijn pak aan als ik buiten de deur ging eten, en ik hield bij het bestellen rekening met zijn voorkeuren. Wat zou mijn pak willen eten? vroeg ik me dan af. Het pak wilde een garnalencocktail. Ik reisde samen met mijn pak naar de Universiteit van Pennsylvania om een lezing te geven. Het was uitstekend gezelschap. Als een golden retriever sprong het mijn koffer uit, met niet het minste kreukeltje erin.
Ik ben altijd tevreden geweest over mijn geest, maar nu hou ik ook van mijn lichaam. Het roept niet langer ongemak en spot op. Ik hou van de kleine trillende spieren in mijn borst. Ik hou van mijn gebogen houding, mijn uitgekristalliseerde vorm. Zoals een personage uit een roman van James Salter hou ik van mijn figuur, mijn lichamelijkheid. Ik hou van mezelf.
In New York is het proces begonnen tegen de man die verdacht wordt van een poging tot moord op de Brits-Amerikaanse schrijver Salman Rushdie. In de zomer van 2022 in de staat New York werd Rushdie neergestoken door een gemaskerde man terwijl hij op het podium tijdens een literaire conferentie een lezing stond te houden. Rushdie was zo verbijsterd toen de man hem te lijf ging dat de auteur niet eens probeerde terug te vechten, zei een aanklager maandag op de eerste dag van het proces, meldt CNN.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De 77-jarige auteur zal naar verwachting getuigen tijdens het proces tegen Hadi Matar, een 27-jarige Libanees-Amerikaan die opgroeide in de Verenigde Staten en in hechtenis zit, op beschuldiging van poging tot moord op de beroemde schrijver. Matar zou een islamitische extremist zijn die Rushdie aanviel vanwege zijn boek De duivelsverzen (1988), dat door veel moslims als een aanval op de islam wordt beschouwd. De twee mannen zullen ‘voor het eerst oog in oog komen te staan sinds de aanslag waarbij Rushdie ernstig gewond raakte en blind werd aan één oog’.
Hij zou een Sikh-leider in New York hebben willen vermoorden
Op donderdag kondigde de Amerikaanse justitie de aanklacht aan tegen een voormalige Indiase inlichtingenagent, Vikash Yadav, voor zijn vermeende verantwoordelijkheid voor de moordpoging op een onafhankelijkheidsleider van de Sikhs in de Verenigde Staten in 2023. Deze procedure ’betrekt voor het eerst rechtstreeks de Indiase regering‘ in deze zaak, merkt The Washington Post op.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Volgens de aanklager wordt Yadav ervan beschuldigd een andere verdachte, Nikhil Gupta, die al is aangeklaagd en uitgeleverd in dezelfde zaak, opdracht te hebben gegeven om een Sikh-separatistenleider die in ballingschap in New York leeft, te vermoorden.
De Amerikaanse autoriteiten ’zagen ervan af om Yadav aan te klagen gedurende de zestien maanden na de mislukte moordaanslag‘, om de betrekkingen met India te beschermen en ’in de hoop dat de Indiase regering haar belofte om een serieus onderzoek in te stellen zou nakomen‘, aldus het Amerikaanse dagblad. Deze hoop werd de bodem ingeslagen, omdat ’het erop lijkt dat het Indiase onderzoek alleen maar erop gericht was om de misdaad recht te praten‘, voegt de krant eraan toe.
Het skelet ging voor 44,6 miljoen dollar over de toonbank
Afgelopen woensdag heeft het skelet van een stegosaurus op een veiling in New York het oude recordbedrag dat ooit voor een skelet van een dinosaurus werd neergeteld, verpulverd. Het ‘bijna volledig intacte’ gefossiliseerde skelet van een stegosaurus werd voor een recordbedrag van 44,6 miljoen dollar (40,8 miljoen euro) verkocht door Sotheby‘s, meldt CBS News. De identiteit van de koper werd niet bekendgemaakt.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Het 160 miljoen jaar oude, 3,3 meter hoge en 8,2 meter lange skelet, ‘Apex’ genoemd, werd in 2022 ontdekt op privégrond van paleontoloog Jason Cooper in de Amerikaanse staat Colorado. ‘Apex’, waarvan de waarde geschat wordt op 4 tot 6 miljoen dollar, verpulverde het record dat eerder werd gevestigd door de T-Rex ‘Stan’, die in 2020 werd verkocht voor 32 miljoen dollar (29,3 miljoen euro).
Door de economische groei in de VS zijn de lonen sterk gestegen. Het verschil in levensstandaard met Europa is nog nooit zo groot geweest. ‘Als ik terugkom in Parijs, heb ik het gevoel dat is superrijk ben.’
Toen Elias Chedid in 2017 van Frankrijk naar San Francisco (Californië) vertrok, was hij blij met de verdubbeling van zijn salaris. ‘Ik was verguld met een aanbod van 85.000 dollar [bijna 79.300 euro], maar eigenlijk ben ik erin geluisd,’ vertelt deze jonge wiskundige, die afstudeerde aan de HEC in Parijs. Na nog verschillende keren van baan te zijn veranderd woont hij nu in New York met een salaris van 400.000 dollar per jaar, inclusief gratis aandelen.
‘In Frankrijk had ik mijn salaris nooit kunnen verviervoudigen. ‘De mogelijkheden zijn enorm,’ vervolgt hij. ‘Als ik terugkom in Parijs, heb ik het gevoel dat ik superrijk ben. Als ik met mijn vrienden uitga, betaal ik de rekening – voor een maaltijd voor twee betaal ik in New York hetzelfde.’
Dit is de bevinding van veel Amerikanen, die dromen van de zon in Europa – een beetje zoals Franse gepensioneerden die in Marrakech (Marokko) van hun pensioen gaan genieten. Dit beeld wordt bevestigd door een reportage op televisiezender CNBC over goedkoop met pensioen gaan in Frankrijk en Italië. ‘In Frankrijk of Italië kun je een huis kopen voor de prijs van een nieuwe vrachtwagen’, aldus de kop van het artikel, waarvoor Tommy Sikes, een Amerikaanse projectontwikkelaar, werd geïnterviewd. ‘In kleine steden en dorpen zijn prachtige woningen te koop voor 50.000, 75.000 of 100.000 dollar,’ vertelt hij. Ook zijn ‘de kosten van levensonderhoud er twee keer zo laag’.
De verklaring: de enorme economische achteruitgang in Europa in vergelijking met de Verenigde Staten. In 2016 ging het nog goed; tegen het einde van het presidentschap van Barack Obama waren de naweeën van de financiële crisis en de euro overwonnen, en was de euro 1,15 dollar waard (vergeleken met 1,07 vandaag). Zoals we hebben gezien, werden het presidentschap van Donald Trump en daarna dat van Joe Biden gekenmerkt door een economische versnelling in de VS die doet denken aan de Gilded Age van eind negentiende eeuw, met daarin een glansrol voor John Davison Rockefeller, Andrew Carnegie, Thomas Edison en J.P. Morgan, en de roaring twenties, de jaren 1920 van economische waanzin, individualisme en geïnstitutionaliseerd racisme.
De bedrijfscijfers doen duizelen: 94 miljard dollar winst voor Apple in 2023, 72 miljard dollar voor Microsoft, 61 miljard dollar voor Alphabet, 55 miljard dollar voor ExxonMobil en JP Morgan, 40 miljard dollar voor Meta…
Kloof
En de Amerikanen zelf worden ook rijker. In 2016 bedroeg het bruto binnenlands product (bbp) per hoofd van de bevolking volgens gegevens van het Internationaal Monetair Fonds respectievelijk 38.350 dollar voor Frankrijk en 58.180 dollar voor de Verenigde Staten; een verschil van 50 procent. In 2023 zijn de cijfers gestegen tot 47.360 dollar en 85.370 dollar. Gecorrigeerd naar koopkrachtpariteit (kkp), wat een betere maatstaf is voor de levensstandaard, laten deze cijfers zien dat de kloof is gestegen van 30 procent naar 40 procent.
Volgens de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) zal het gemiddelde jaarsalaris in de Verenigde Staten in 2022 77.000 dollar bedragen, vergeleken met 52.700 dollar (kkp) in Frankrijk. De correctie naar koopkrachtpariteit is echter niet toereikend; de hogere kosten van levensonderhoud getuigen vooral van een sterkere economische ontwikkeling. Als het gaat om het kopen van een iPhone, benzine, investeringen in kunstmatige intelligentie of vliegreizen, komt het aan op het aantal dollars of euro’s dat men uitgeeft.
Ramon de Oliveira, directeur van Axa en voormalig lid van de teams van JPMorgan en AllianceBernstein, zet uiteen hoe de situatie in de VS is veranderd. ‘De economie kwam weer op gang in het midden van Obama’s tweede termijn. Trump erfde dit succes van hem en versnelde het herstel met zijn ongebreidelde belastingmaatregelen en beleid van lage tarieven. Biden is hierop doorgegaan, en de economische resultaten zijn fantastisch,’ aldus De Oliveira, die al vier decennia in New York woont. Als gevolg hiervan had de Europese Unie, inclusief het Verenigd Koninkrijk, volgens The Wall Street Journal tien jaar geleden een bbp dat 23,5 procent van het wereld-bbp bedroeg; hoger dan dat van de Verenigde Staten destijds, dat 22,1 procent bedroeg. In 2024 zijn de curves volledig omgekeerd: 26,3 procent voor de Verenigde Staten en 20,5 procent voor Europa, inclusief het Verenigd Koninkrijk.
In 2016 dankte Donald Trump zijn overwinning aan de swingstates in de rust belt, de gedeïndustrialiseerde staten Michigan, Wisconsin en Pennsylvania, die hem kozen tegen de achtergrond van de verarming van de witte middenklasse. Die is inmiddels opgelost, vooral dankzij Bidens enorme investeringen in energie en halfgeleiders. ‘De rust belt is verleden tijd. Het herindustrialisatieproces is overal in de Verenigde Staten in volle gang. Over de hele linie,’ zegt De Oliveira.
Ook is Amerika bezig met een inhaalslag in sectoren waarin het continent was achtergebleven: de ruimtevaart (SpaceX), elektrische auto’s (Tesla), hernieuwbare energie dankzij de wind en zon van Texas, et cetera. En dat alles tegen een achtergrond van overvloedige energie: de Verenigde Staten produceren meer olie dan Saoedi-Arabië, en de aanwezigheid van gas heeft het land in staat gesteld het aandeel van steenkool in de elektriciteitsproductie in twintig jaar terug te brengen van 50 naar 20 procent, waardoor het een van de best presterende landen is op het gebied van CO2-reductie.
‘Zelfs mensen die meer dan 100.000 dollar [per jaar] verdienen, hebben het moeilijk’
Amerika wordt dus rijker, ook al krijgt Joe Biden daar weinig erkenning voor, vanwege de inflatie. Toegegeven, de inflatie is gedaald van een piek van 9,1 procent in juni 2022 naar 3,5 procent op jaarbasis. Maar de cumulatieve prijsstijging in de afgelopen acht jaar was enorm: 30 procent. De herinnering aan vroegere prijzen voedt de nostalgie. De prijs van een liter benzine is gestegen van 2,15 dollar in april 2016 tot 3,70 dollar vandaag, na een piek van meer dan 5 dollar in juni 2022. De prijs van een nieuwe auto heeft volgens de naslag-website Kelley Blue Book de 47.300 dollar overschreden. De prijs van een vrijstaand huis, in 2016 nog gemiddeld 246.000 dollar, ligt nu rond de 390.000 dollar.
Het resultaat is dat niemand gelukkig is, zegt Tiffany Knighten, een Afro-Amerikaanse New Yorker die tijdens de ‘grote ontslagperiode’ haar eigen bedrijf opzette en nu ongeveer 100.000 dollar per jaar verdient. ‘Het is erger dan tien jaar geleden; hoewel de salarissen toen lager waren, was het leven goedkoper,’ aldus deze specialist in marketingadvies. ‘Zelfs mensen die meer dan 100.000 dollar [per jaar] verdienen, hebben het moeilijk.’ Overigens heeft ze zelf geen last van de huurstijgingen, omdat die van haar door de gemeente New York is vastgelegd op 2400 dollar per maand.
Loriane Lafont-Grave, doctoraatsstudent literatuurfilosofie in Chicago, vertelt dat de Fransen stomverbaasd zijn over de situatie in Amerika. ‘De Universiteit van Chicago heeft onze doctoraatsbeurzen aanzienlijk verhoogd. In 2018, toen ik aankwam, bedroeg een beurs 32.000 dollar per jaar. Nu is dat 45.000 dollar, waarbij rekening is gehouden met de inflatie. In Frankrijk kun je dat bedrag gerust door 2,5 delen,’ aldus de jonge vrouw, die vertelt dat ze het salaris van een Franse universitair docent verdient en een idee geeft van de enorme stromen geld die er op de Amerikaanse universiteiten omgaan: ‘Voor een conferentie aan de Universiteit van Chicago wordt 30.000 dollar uitgetrokken; in Frankrijk is dat 3000 dollar. De kloof is enorm.’
Dat ze er desondanks warmpjes bij zit, heeft ze te danken aan haar man, een Franse ingenieur die in de techindustrie in San Francisco werkt. ‘In de Verenigde Staten is het niet ongewoon om tussen de 100.000 en 400.000 dollar [per jaar] te verdienen. In Frankrijk is het dat wel,’ merkt ze op; 20 procent van de huishoudens verdient meer dan 100.000 dollar en 2 procent meer dan 400.000 dollar, volgens het Witte Huis.
Rijk Amerika
Rijk Amerika, alleen voor de rijken? Dat geldt nu minder dan aan het begin van de eeuw, toen de Franse econoom Thomas Piketty in de Verenigde Staten een gevierd man werd door in Kapitaal in de 21ste eeuw (Bezige Bij, 2014; Seuil, 2013) de 1 procent die verreweg het meeste bezit aan de kaak te stellen, en toen econoom Robert Gordon in 2016 een blijvende stagnatie voorspelde die het gevolg zou zijn van werkloosheid, zwakke groei en een gebrek aan loonstijgingen.
Alles veranderde aan het einde van de ambtstermijn van Obama, en ging vervolgens in een stroomversnelling. Volledige werkgelegenheid dwong bedrijven om de lonen te verhogen – Amazon stelde zijn minimumuurloon vast op 15 dollar vanaf november 2018 – en de coronacrisis versterkte deze ontwikkeling doordat werknemers massaal ontslag namen en de dienstensector opnieuw werd gedwongen de loonstrookjes te evalueren. Als gevolg hiervan zijn tussen 2015 en begin 2023 de lage salarissen meer gestegen dan andere, zoals blijkt uit de Wage Growth Tracker van de Federal Reserve Bank van Atlanta (Georgia).
In 2016 deed Bernie Sanders, de socialistische senator uit Vermont, het destijds revolutionaire voorstel om het minimumloon te verhogen naar 15 dollar. Daar heeft niemand het nog over, aangezien de markt het probleem grotendeels heeft opgelost.
‘Na vijf decennia van groeiende ongelijkheid en loonstagnatie hebben werknemers met lage en middeninkomens in de Verenigde Staten de afgelopen vier jaar hun reële loon aanzienlijk zien stijgen,’ zegt Arindrajit Dube, econoom aan de Universiteit van Massachusetts in Amherst.
In de VS, dat nog steeds het westerse land met de grootste ongelijkheid is, daalde het armoedepercentage van 14 procent in 2016 naar 12,4 procent in 2022, maar het was lager in 2019 onder Trump, toen het 10,5 procent bedroeg.
Groei, inflatie – wat de oorzaak ook is, Amerika is ontoegankelijk geworden voor Europeanen. Het is moeilijk voor een Frans bedrijf om een Amerikaanse CEO aan te trekken, wiens salarisverwachting aanzienlijk hoger is dan die van een Franse kandidaat. Geconfronteerd met stijgende kosten bezuinigen bedrijven op expats, een fenomeen dat door de coronapandemie nog eens is versterkt.
Franse toeristen in de VS schrikken zich kapot. Vijftigplussers hebben herinneringen aan hun jeugd, met hotdogs van 1 dollar in Central Park, motels van 30 dollar in het Amerikaanse Westen en goedkope jeans.
Voor een taxi vanaf de luchthaven John F. Kennedy is het basistarief, dat in 2017 nog 52 dollar bedroeg, inmiddels 75 dollar. Daar komen nog allerlei tolkosten bij; uiteindelijk moet 95 dollar worden afgerekend. Museumbezoeken drijven de kosten ook flink op. Het Metropolitan Museum heeft een einde gemaakt aan de mogelijkheid van gratis toegang voor toeristen, die tot 2018 het advies kregen om 25 dollar te betalen. De prijs is nu gestegen tot 30. Voeg daar de stijgende prijs van trans-Atlantische vliegtickets aan toe, nog eens aangewakkerd door het faillissement van de goedkope luchtvaartmaatschappij Norwegian in 2020, en de reis wordt bijkans onbetaalbaar.
Volgens The Economist is New York de op twee na duurste stad ter wereld, na het Zwitserse Zürich en Singapore
In New York kost een croissant voor de Fransman met heimwee 4,50 dollar, een pot jam ongeveer 8 dollar en de prijs van Époisses Berthaut [Franse kaassoort], die in 2017 nog voor 13 dollar werd verkocht, is gestegen tot 29 dollar, terwijl deze na zo’n lange reis niet op zijn best is.
De prijzen op het restaurantmenu zijn bedrieglijk: tel er 8,8 procent belasting en 20 procent fooi bij op. Zelfs in een eenvoudig Italiaans restaurant betaal je meer dan 200 dollar voor twee personen, als je er graag een drankje bij drinkt. Volgens de laatste ranglijst van The Economist is New York de op twee na duurste stad ter wereld, na het Zwitserse Zürich en Singapore.
‘De totale kosten van een reis naar de Verenigde Staten (vliegtuig, hotel, autohuur) zijn erg hoog geworden voor gezinnen. Wat boekingen betreft zien we een daling van zo’n 10 procent,’ aldus Jean-François Rial, CEO van reisbureau Voyageurs du monde.
Ook de ziektekosten liggen in de VS onvoorstelbaar hoog. Een bezoek aan de kinderarts kost 360 dollar – vaccinaties niet meegerekend –, het trekken van een verstandskies 1320 dollar.
Volgens de Kaiser Family Foundation (KFF, een non-profitorganisatie die onderzoek doet op het gebied van gezondheidszorg) kost een ziektekostenverzekering gemiddeld 24.000 dollar voor een gezin en 8400 dollar voor een alleenstaande. De stijging voor een gezin is 47 procent sinds 2013. De resterende uitgaven per hoofd van de bevolking bedragen 1425 dollar, vergeleken met 900 dollar in andere ontwikkelde landen. Een standaarddoktersbezoek brengt altijd een out-of-pocketuitgave van tussen de 30 en 50 dollar met zich mee.
De meest exorbitante bedragen worden ongetwijfeld gerekend voor shows in Las Vegas – kaartjes voor de Super Bowl van 2024 kosten 2000 dollar, vergeleken met 90 dollar gecorrigeerd voor inflatie in 1967 – en skivakanties. In Jackson Hole, een ultrachic resort in Wyoming, kostte een dag groepsles voor kinderen in de winter van 2023 maar liefst 420 dollar. Een skiër uit de regio New York vertelt dat hij het plan had opgevat om te gaan skiën in het Franse Chamonix, omdat dat goedkoper was. Hij deed het uiteindelijk niet omdat er te weinig sneeuw lag.
Het tentenkamp was opgezet uit protest tegen de aanvallen van Israël in Gaza
De Columbia University in New York is maandag begonnen met het schorsen van studenten die weigerden een pro-Palestijns tentenkamp op de campus te verlaten. Dat meldt The Washington Post. Studenten hadden uit protest tegen de aanvallen van Israël in de Gazastrook het tentenkamp opgezet.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De schorsing van studenten volgde nadat de onderhandelingen met demonstranten waren mislukt en de studenten de waarschuwing hadden genegeerd dat hun status op de campus in gevaar zou komen als ze in het tentenkamp zouden blijven.
De universiteit zei dat het bijna twee weken durende protest in strijd was met het universiteitsbeleid, een onwelkome omgeving creëerde voor Joodse studenten en een ‘luidruchtige afleiding’ vormde voor degenen die zich voorbereidden op examens.
Trump zou gelogen hebben over de waarde van zijn imperium
Donald Trump en zijn Trump Organization zijn volgens een rechter in New York schuldig aan fraude. Dat meldt The Washington Post.Volgens de rechter hebben Trump, zijn twee zonen en zijn organisatie voor zeker 3,6 miljard dollar gefraudeerd bij banken en verzekeraars.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Trump deed dat door de waarde van zijn bezittingen en vermogen hoger voor te stellen dan die in werkelijkheid was. Hierdoor kon de oud-president gunstige leningen, verzekeringen en belastingvoordelen krijgen. De fraude zou hebben plaatsgevonden tussen 2011 en 2021, onder meer op golfbanen van Trump in Schotland, in zijn penthouse in New York en op zijn landgoed in Mar-a-Lago.
De rechter zal waarschijnlijk een boete eisen van 250 miljoen dollar en Trump en zijn organisatie een verbod geven om nog langer zaken te doen in de staat New York. De advocaten van Trump hebben opgeroepen om de aanklacht te verwerpen met het argument dat het publiek geen schade heeft ondervonden van zijn acties. Trump zelf noemt de vervolging een ‘heksenjacht’.
De voorwerpen hebben een totale waarde van 3,5 miljoen dollar
De autoriteiten van de staat New York hebben gestolen kunstvoorwerpen ter waarde van bijna 3,5 miljoen dollar teruggegeven aan Italië. Het is niet voor het eerst dat New York deze stap neemt: ook in 2022 werd voor miljoenen aan antiquiteiten teruggestuurd naar het Zuid-Europese land, schrijft de BBC. Met de acties wil New York zijn imago als mondiaal centrum voor de illegale handel in kunstwerken aanpakken.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Tijdens de repatriëringsceremonie, die werd uitgevoerd in samenwerking met Italiaanse ambtenaren, werden tweeënveertig kunstvoorwerpen overhandigd, waarvan sommige meer dan 2500 jaar oud zijn. Sinds Alvin Bragg officier van justitie is geworden in Manhattan, zijn al zeker tweehonderd voorwerpen teruggekeerd naar Italië, wat een van zijn beloften was bij zijn aantreden.
Onder de voorwerpen die werden teruggegeven is een vaas uit Apulië in Zuid-Italië, die dateert van 335 v.Chr. De vaas was gestolen van een begraafplaats en vervolgens naar het buitenland gesmokkeld door de beruchte kunsthandelaar Giacomo Medici. De afgelopen jaren zijn door de staat New York ook kunstvoorwerpen teruggebracht naar landen als Irak, China en India.
De wereldwijde thee-industrie worstelt niet alleen met de economische gevolgen van de oorlog in Oekraïne maar ook met een ander probleem: schendingen van mensenrechten op de plantages, aldus de New Yorkse nieuwswebsite Quartz. Volgens het Britse Business & Human Rights Resource Centre (BHRRC) zijn ongeveer 13 miljoen arbeiders op theeplantages in India, Sri Lanka, Bangladesh, Kenia, Oeganda en nog 43 andere landen het slachtoffer van rechtenschendingen. De beschuldigingen omvatten schending van de vrijheid van vereniging, van gezondheids- en veiligheidsvoorschriften, loonbetalingen en aantasting van de levensstandaard.
De productiekosten van thee zijn de afgelopen jaren gestegen, maar de prijzen zijn min of meer gelijk gebleven. ‘Beheerders van plantages proberen kosten te besparen in een steeds minder winstgevende sector. Daardoor is er sprake van een groeiende trend om gebruik te maken van tijdelijke contracten, koppelbazen en andere onzekere arbeidsomstandigheden,’ aldus het BHRRC-rapport. ‘Werknemers zijn daardoor kwetsbaarder voor allerlei vormen van misbruik, waaronder seksuele uitbuiting en schendingen van gezondheid en veiligheid. Het is moeilijker voor werknemers om zich bij een vakbond aan te sluiten.’ Bedrijven als Starbucks, Unilever, Marks & Spencer, Twinings, en het in Nederland gevestigde Ekaterra betrekken hun thee van plantages waar 47 van de 70 gesignaleerde mensenrechtenschendingen hebben plaatsgevonden. Deze bedrijven tonen volgens het rapport ‘weinig betrokkenheid bij de leveranciers om de effecten voor werknemers te verzachten’.
Crypto voor Fentanyl
Fentanyl – een verslavende pijnstiller – werd in de crypto-economie dusdanig gevaarlijk geacht dat veel markten op het darkweb handel erin hebben verboden. Maar uit onderzoek van Elliptic en Chainalysis, die cryptocurrency traceren, blijkt dat Chinese chemische producenten ingrediënten voor fentanyl verkopen aan drugslabs overal ter wereld.
Meer dan negentig Chinese chemische bedrijven verkopen de ingrediënten openlijk online en 90 procent zegt betaling in cryptocurrency’s te accepteren. Elliptic en Chainalysis traceerden transacties ter waarde van tientallen miljoenen dollars in de afgelopen vijf jaar. Volgens de bedrijven is dat slechts het topje van de ijsberg, schrijft maandblad Wired.
Unsplash
Levende nachtmerrie
Het echtpaar dat op een dag verrast werd door een enorme Banksy-muurschildering op de zijkant van hun huis in Lowestoft, vertelde aan de Engelse boulevardkrant The Sun hoe zij in een ‘levende nachtmerrie’ terechtkwamen.
Banksy schilderde een enorme zeemeeuw op de muur die naar beneden duikt om bouwafval uit een (echte) container te pikken. Realiseert de kunstenaar wel waar hij mensen onbedoeld mee opscheept? zei het echtpaar, dat 40.000 pond per jaar zou moeten gaan betalen voor onderhoud en bescherming tegen diefstal. In plaats daarvan besloot het de meeuw met muur en al te laten weghalen; het werk ligt opgeslagen in afwachting van de verkoop.
Op de 777 vierkante kilometer die New York beslaat, drukt 762 miljoen ton beton, glas en staal, aldus de United States Geological Survey (USGS). Dat enorme gewicht betreft de bouwmaterialen, maar niet de inrichting en het meubilair in alle gebouwen, noch de vervoersinfrastructuur en de 8,5 miljoen inwoners. Door de druk van de bovenliggende stad zakt de New Yorkse bodem met een à twee millimeter per jaar. En dat is zorgelijk, vooral als de bodemdaling wordt opgeteld bij de stijging van de zeespiegel. Die wordt geschat op drie tot vier millimeter per jaar, schrijft BBC Future.
Over een paar jaar gaat dat problemen opleveren en niet alleen voor New York maar ook voor andere kuststeden met een groeiende bevolking, in de VS en elders in de wereld. Zo daalt Jakarta jaarlijks zelfs met twee tot vijf centimeter. Vermindering van het grondwatergebruik en andere manieren van vestigen, zoals in drijvende steden, zou voor oplossingen kunnen zorgen.
Nieuws als rap
Om jongeren te trekken verpakt het Zweedse dagblad Aftonbladet het nieuws in rapsongs: AI zorgt ervoor dat verhalen in rap-vorm op muziek worden gezet. Deze vorm is een van de resultaten van overleg met jongeren over meer prikkelende manieren om het nieuws te brengen, aldus adjunct-hoofdredacteur Martin Schori in zijn column. Aftonbladet testte het resultaat begin mei op duizend geselecteerde jonge gebruikers. De reacties waren positief, schrijft Schori, zowel van de proefpersonen als van de jongeren die met het oorspronkelijke idee kwamen. Verreweg het populairst bleek een rap te zijn over het bezoek van Beyonce aan Stockholm in het kader van haar wereldtournee.
‘We moeten oude conventies uitdagen en luisteren naar de nieuwsconsumenten van de toekomst,’ aldus Schori. ‘Behalve nieuws als rap gebruiken we AI inmiddels om video’s te ondertitelen en interviews te transcriberen, en meer tools zijn in ontwikkeling.’
Wetenschappers waarschuwen dat meer dan een vijfde van de mensheid tegen het einde van deze eeuw zal worden blootgesteld aan gevaarlijk hoge temperaturen, aldus de Franse nieuwszender Euronews. Volgens een nieuwe studie van de Universiteit van Exeter in het Verenigd Koninkrijk zijn we met het huidige klimaatbeleid op weg naar een opwarming van 2,7°C. De Intergouvernementele Werkgroep inzake Klimaatverandering (IPCC) van de Verenigde Naties waarschuwt dat daarmee de limiet van 1,5°C – die nodig is om een klimaatramp te voorkomen – wordt overschreden. Als de opwarming van de aarde op deze schaal doorgaat, zullen tegen 2100 twee miljard mensen – dat is ongeveer 20 procent van de verwachte wereldbevolking – worden blootgesteld aan levensbedreigende hitte en extreem weer. De gemiddelde wereldtemperatuur bedraagt dan ruim 29°C en valt buiten de ‘menselijke klimaatniche’, oftewel de omstandigheden waarin mensen goed kunnen gedijen. De optimale temperatuur voor de mens ligt tussen 13 en 25°C.
De Universiteit van Exeter onderzocht niet de financiële maar de menselijke kosten van de opwarming van de aarde. Extreme hitte beïnvloedt het vermogen om te werken, te denken en te leren, heeft een verwoestend effect op gewassen en vergroot de kans op conflicten, infectieziekten en zwangerschapscomplicaties. Naarmate de gevolgen groter worden, zullen meer mensen uit hun huizen worden verdreven en zich gedwongen zien om naar koelere klimaten te migreren.
India, waar nu al mensen sterven door de hitte, zal een van de zwaarst getroffen landen blijven, gevolgd door Nigeria, Indonesië, de Filipijnen en Pakistan. Ook plekken die aan de koelere kant van de voorspelde opwarming blijven, krijgen te maken met meer hittegolven en droogtes.
Door de wereldwijde temperatuurstijging te beperken tot 1,5 °C, de richtlijn van het klimaatakkoord van Parijs, zal het aantal mensen dat aan extreme hitte wordt blootgesteld, verminderen tot 400 miljoen, zo blijkt uit het onderzoek dat werd gepubliceerd in Nature Sustainability.
Op de veiling werd de Codex Sassoon het duurste boek ooit
Bij een veiling in New York, georganiseerd door veilinghuis Sotheby’s, is de oudste joodse bijbel ooit voor een bedrag van ruim 35 miljoen euro onder de hamer gegaan. Dat meldt The New York Times.De zogeheten Codex Sassoon is daardoor het duurste boek aller tijden geworden en het duurste joodse religieuze voorwerp ooit verkocht.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Het manuscript van 792 pagina’s is rond het jaar 900 geschreven in wat we vandaag Israël noemen, door een onbekende schrijver. Hij gebruikte ruim tweehonderd schapenhuiden om de vierentwintig boeken van de Torah, de Neviim en de Ketoevim te kopiëren, de joodse geschriften die samen de Hebreeuwse Bijbel, oftewel de Tenach vormen. De geschriften werden samengebonden, waardoor de levensduur van het boek werd verlengd.
Voorafgaand aan de veiling ging men ervan uit dat de bijbel tot 46 miljoen euro zou kunnen opbrengen. Het record voor een historisch document ligt op bijna 40 miljoen euro, dat twee jaar geleden werd neergelegd voor een exemplaar van de originele Amerikaanse grondwet. Een vereniging verbonden aan een museum in Tel Aviv is de koper van de eeuwenoude bijbel.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
