Voor Russische atleten blijven de beperkingen wel van kracht
Het Internationaal Olympisch Comité (IOC) verklaarde donderdag dat het lot van atleten ‘niet mag worden bepaald door de acties van hun regeringen, inclusief hun betrokkenheid bij een oorlog of conflict’. Het IOC handhaafde echter de beperkingen voor Russische atleten. Formeel gezien is het aan de internationale federaties om deze ommekeer in het beleid door te voeren, aangezien ze vrij blijven om de aanbevelingen van het IOC al dan niet op te volgen.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Dit nieuwe beleid zou desalniettemin de terugkeer van een Belarussische delegatie naar de Olympische Zomerspelen van 2028 in Los Angeles mogelijk moeten maken. ‘Hoewel Belarus, een bondgenoot van Rusland, niet direct aan de oorlog deelnam, stond het het Kremlin toe om zijn grondgebied te gebruiken als uitvalsbasis voor operaties tegen Oekraïne’, merkt The Kyiv Independent op, die klaagt over ‘de dood van honderden Oekraïense atleten en coaches’ sinds het begin van het conflict.
360 kiest een door de buitenlandse pers beschreven sportevent, van voetbal tot Grieks-Romeins worstelen. Deze keer sporten onder een andere vlag en dodelijke ongelukken bij triatlons.
Turkije mag geen topatleten uit het buitenland ronselen
World Athletics (WA), de wereldatletiekbond, zette half april een streep door het verzoek van elf Jamaicaanse, Keniaanse en Nigeriaanse topatleten om zich te laten naturaliseren en bij de Olympische Spelen in 2028 voor Turkije uit te komen. Onder hen bevinden zich medaillewinnaars van de Spelen in Parijs.
Begin dit jaar bevestigde Brigid Kosgei, voormalig wereldrecordhoudster op de marathon en olympischzilverwinnares in 2024, in de Turkse Daily Sabah dat ze van sportnationaliteit is veranderd. ‘Het is mijn eigen beslissing en ik ben blij dat ik in Los Angeles onder de Turkse vlag loop.’
De uitspraak van de WA roept vraagtekens op omdat het geregeld voorkomt dat atleten van nationaliteit wisselen. Zo won de Keniaan Bernard Lagat brons op de Spelen in Sydney (2000) en zilver in Athene (2004) op de 1500 meter, voordat hij in 2007 namens de Verenigde Staten wereldkampioen werd op zowel de 1500 als de 5000 meter. Zijn landgenoot Stephen Cherono kreeg naar verluidt 1 miljoen US dollar om als staatsburger van Qatar, onder de naam Saif Saeed Shaheen, in 2003 en 2005 wereldkampioen en wereldrecordhouder op de steeplechase te worden.
Bij de zaak van de elf atleten ligt het anders. Volgens de Jamaica Observer stelt de WA dat ‘de verzoeken deel uitmaken van een door de Turkse overheid gecoördineerde wervingscampagne’. Via een door de staat gefinancierde club werden de buitenlandse atleten lucratieve contracten en bonussen in het vooruitzicht gesteld. ‘Deze aanpak is in strijd met de kernprincipes van de sport, bedoeld om de geloofwaardigheid van internationale competitie te waarborgen en lidbonden aan te moedigen te investeren in de ontwikkeling van binnenlands talent.’
De Keniaanse Eastleigh Voice meldt dat WA bovendien benadrukt ‘dat atleten een betekenisvolle band met het land dat ze willen vertegenwoordigen moeten aantonen, zodat nationale teams niet worden samengesteld op basis van financiële stimulansen’.
Voor de Nigeriaanse hardloopster Favor Ofili is het extra wrang dat ze niet voor Turkije mag uitkomen, omdat haar motivatie om te naturaliseren heel anders is. Within Nigeria meldt dat de Nigeriaanse atletiekfederatie in aanloop naar de twee vorige Spelen Ofili’s papieren niet op tijd in orde had gemaakt en had verzuimd haar op te geven voor een dopingtest. Volgens de site maakt de atlete dan ook een goede kans om alsnog de Spelen te halen door in hoger beroep te gaan bij het CAS (Court of Arbitration for Sport): ‘Als ze een solide rechtvaardiging heeft voor een nationaliteitsverandering, kan de WA-uitspraak worden vernietigd en wordt haar aanvraag alsnog goedgekeurd.’
Opnieuw blijkt het zwemonderdeel van de Ironman dodelijk
Eind april is tijdens het zwemonderdeel van de Ironman – een triatlon over 3,8 kilometer zwemmen, 180 kilometer fietsen en 42,2 kilometer hardlopen – opnieuw een triatleet om het leven gekomen. Het gaat om de Braziliaanse Mara Flavia Araújo (38), die deelnam aan de prestigieuze Ironman van Texas. Volgens verschillende internationale media kwam zij tijdens het zwemmen in de problemen en raakte ze vermist.
‘Volgens KPRC 2 News konden veiligheidsteams haar niet direct lokaliseren. Haar lichaam werd ongeveer 90 minuten later door duikers gevonden op een diepte van zo’n drie meter. Ze werd ter plaatse doodverklaard’, schrijft The Guardian. Araujo zou al ziek zijn geweest bij de start, maar de exacte doodsoorzaak wordt nog onderzocht.
Het is niet de eerste keer dat het misgaat tijdens het zwemonderdeel van een triatlon. In 2023 overleden bij een Ironman 70.3-wedstrijd in het Ierse Youghal twee deelnemers. Eerder was het zwemonderdeel door slechte weersomstandigheden al uitgesteld. Volgens The Irish Times kwamen beide sporters ‘tijdens het zwemmen in moeilijkheden’, waarna ze uit het water werden gehaald en later overleden. Ook in Zuid-Afrika stierven in 2025 twee deelnemers tijdens het zwemmen, meldde onder meer Triathlon Magazine Canada.
‘Het zwemonderdeel staat bekend als het gevaarlijkste deel van een triatlon’, schrijft The Irish Times. ‘Volgenstriathlete.com vindt ongeveer 72 procent van de zeldzame sterfgevallen plaats in of rond het water.’ Hoewel dergelijke voorvallen veel aandacht krijgen, zijn ze zeldzaam in verhouding tot het aantal deelnemers. Internationale studies schatten het risico op overlijden tijdens een triatlon op ongeveer één tot twee gevallen per 100.000 deelnemers.
Het zwemonderdeel blijkt veruit het gevaarlijkste onderdeel. Een triatlon begint met een massastart in open water, waarbij honderden tot duizend atleten tegelijk het water in gaan, schrijft Scientific American. Daarbij ontstaan direct chaotische omstandigheden: zwemmers bevinden zich dicht op elkaar en bewegen over en langs elkaar, wat het lastig maakt om problemen tijdig te signaleren. Organisaties benadrukken dat wedstrijden volgens strikte veiligheidsprotocollen verlopen, met reddingsboten, kajaks en medische teams langs het parcours. Maar de beperkte zichtbaarheid in open water maakt hulpverlening complex, aldus The Guardian.
Zo ook in Texas. Het Braziliaanse medium g1 schrijft dat Araújo al jaren actief was in de sport, en al eerder aan een Ironman had deelgenomen. Ze behaalde onder meer een podiumplaats bij een triatlon in Brasília. Ze werkte eerder als radiopresentatrice, dj en influencer, en deelde de afgelopen jaren haar sportprestaties met haar meer dan vijftigduizend volgers op social media.
Sinds vorig jaar mag het ook deelnemen aan judowedstrijden
De zwembond World Aquatics heeft ermee ingestemd dat Russische en Belarussische atleten voor het eerst sinds 2022 zonder beperkingen onder hun eigen vlag en volkslied mogen deelnemen aan wedstrijden, tot vreugde van Rusland en verontwaardiging van Oekraïne.
De beslissing van World Aquatics, dat ook verantwoordelijk is voor duiken en waterpolo, geeft een extra impuls aan Ruslands pogingen om in 2028 weer deel te mogen nemen aan de Olympische Spelen in Los Angeles, nadat de judobond vorig jaar hetzelfde besluit als de zwembond nam.
Het nieuws werd echter met ongeloof ontvangen door Oekraïense atleten. Skeletonster Vladyslav Heraskevitsj, die gediskwalificeerd werd omdat hij tijdens de laatste Winterspelen een helm met de gezichten van omgekomen Oekraïense atleten droeg, vertelt aan The Guardian dat het besluit ‘onaanvaardbaar en schandalig’ is.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘World Aquatics beweert dat ze het conflict buiten de zwembaden en wedstrijdlocaties kunnen houden’, aldus Heraskevitsj. ‘Maar dit geldt natuurlijk niet voor Oekraïense sportfaciliteiten en zwembaden, die constant worden bestookt met Russische raketten. Het geldt ook niet voor Oekraïense atleten, die eveneens omkomen in de oorlog die door Rusland is ontketend.
Met dit besluit om de Russische vlaggen en het volkslied weer te tonen, bieden ze hun wedstrijdlocaties een platform voor de verspreiding van Russische propaganda – propaganda die ons, Oekraïners, het leven kost. Dit is onacceptabel en schandelijk.’
Sinds de invasie van Oekraïne moeten Russische en Wit-Russische atleten worden gescreend en onder neutrale omstandigheden deelnemen aan wedstrijden. In een verklaring bevestigde de voorzitter van World Aquatics, Husain al-Musallam, echter de beleidswijziging.
‘We zijn vastbesloten ervoor te zorgen dat zwembaden en open water plekken blijven waar atleten van alle landen in vrede kunnen samenkomen voor wedstrijden’, aldus de voorzitter, geciteerd door The Guardian.
Met het verspreiden van de sportfaciliteiten over een enorm gebied in Noord-Italië gooiden de organisatoren van de Winterspelen van 2026 in Milaan-Cortina het roer radicaal om. Geen prestigieuze nieuwbouw op één locatie, maar hergebruik en spreiding. Kan de organisatie straks tevreden terugkijken?
Ja: ‘Wat na de Spelen overblijft is het collectieve gevoel dat we trots mogen zijn op onze stad’
‘Er zijn bepaalde gebeurtenissen die het DNA van een stad, haar trots en haar internationale allure voorgoed kunnen veranderen. De Olympische Spelen zijn hier een klassiek voorbeeld van en de editie in Milaan en Cortina zal niet onderdoen voor eerdere edities’, schrijft Marco Castelnuovo in Corriere della Sera.
Volgens de hoofdredacteur van de Milanese sectie van de Italiaanse krant was het in de aanloop naar de Spelen ‘weer hetzelfde liedje’: mensen klaagden omdat de werkzaamheden vertraging hadden opgelopen, wegen werden afgesloten en de kosten maar bleven oplopen. ‘Niets nieuws. Denk maar aan de polemiek voorafgaand aan de Spelen in Parijs.’
Maar alle zorgen verdwenen als sneeuw voor de zon toen de olympische fakkel werd aangestoken, zag Castelnuovo. ‘De wedstrijden beginnen en dan verandert alles.’ Enthousiast beschrijft hij de sportfans met geschminkte gezichten en in shirts van hun nationale team die te voet naar de wedstrijdlocaties trokken. Nog mooier vond hij de enorme menigte Milanezen tijdens het aansteken van de olympische fakkel.
‘In Europa kan geen enkel land zich meer veroorloven om de Spelen op één locatie te organiseren’
‘Het is geen toeval dat de keuze op Milaan en Cortina viel. Dat kwam door de ambitieuze, milieuvriendelijke plannen die ze voor het evenement hadden. Zoals dat de Spelen over het hele gebied verspreid zouden zijn.’ Volgens Castelnuovo was dat laatste eerder een culturele dan een logistieke keuze. ‘Het geeft Milaan glans en zet bovendien gebieden in de schijnwerpers die anders geen kans hadden gemaakt.’ Anderen, zoals de Franse Alpen in 2030, zullen er een voorbeeld aan nemen. ‘In Europa kan geen enkel land zich meer veroorloven om de Spelen op één locatie te organiseren. Ook hier neemt Milaan het voortouw.’
De laatste dagen hebben de zorgen over de vertraging van de werkzaamheden aan de Arena Santa Giulia, het podium op de Piazza del Duomo en het ‘lelijke’ olympisch dorp plaatsgemaakt voor een heel ander verhaal, meent Castelnuovo. ‘De Arena Santa Giulia is een van de mooiste hockeyhallen ter wereld, de Piazza del Duomo is nog nooit zo mooi in beeld gebracht en zelfs het olympisch dorp is volgens de atleten comfortabel en functioneel – en zonder kartonnen bedden.’ Op sociale media reageerden velen verbaasd op de kartonnen bedden in het olympisch dorp in Tokio 2020 en Parijs 2024. Ze werden gemaakt van 100 procent recyclebaar materiaal en waren dan ook bedoeld als duurzaam alternatief.
‘Wat ons zal bijblijven is niet zozeer het grote feest of het spektakel. Dat zal vervagen nadat de fakkel dooft,’ voorspelt de Italiaanse journalist. ‘Wat overblijft is het collectieve gevoel dat we trots mogen zijn op onze stad, op dingen die goed gedaan zijn. We hebben bewezen dat we als gemeenschap goed functioneren. In een stad waar iedereen nogal gesteld is op zijn individualiteit, is dat niet niks.’
Marco Castelnuovo is hoofdredacteur van Corriere Milano, de Milanese nieuwssectie van Corriere della Sera.
Nee: ‘De strenge milieudoelen bleken onverenigbaar met het organiseren van een spektakel’
De Olympische Winterspelen van Milaan-Cortina 2026 in Italië moesten een nieuw tijdperk van duurzame Olympische Spelen inluiden: soberheid, hergebruik van bestaande infrastructuur en een beperkte ecologische voetafdruk. ‘Dat is niet gelukt. De strenge milieudoelen bleken onverenigbaar met het organiseren van een spektakel, dat steeds meer sponsors en televisiekijkers moet aantrekken in een poging genoeg geld in het laatje te brengen’, concludeert Le Monde.
Het opvallendste aan deze Winterspelen is dat de wedstrijdlocaties soms honderden kilometers uit elkaar liggen. Het idee was om maximaal gebruik te maken van bestaande infrastructuur. Dat zou de kosten drukken en de impact op het milieu beperkt houden. ‘Het grote nadeel is dat toeschouwers, atleten en personeel voortdurend moeten reizen tussen de verschillende evenementen. Ecologisch gezien is het dus een onzinnig systeem’, aldus de krant.
De uitgaven zijn verdrievoudigd ten opzichte van de oorspronkelijke begroting
Net als bij eerdere edities kon Milaan-Cortina niet ontsnappen aan het eeuwige dispuut rond de olympische bobsleebaan. ‘Vanuit misplaatst nationalisme weigerde de regering van Giorgia Meloni het evenement in een buurland te houden. In plaats daarvan koos ze ervoor om 120 miljoen euro uit te geven aan de bouw van een energieslurpende faciliteit die hierna amper meer gebruikt zal worden.’ Bovendien moest de organisatie sneeuw garanderen, iets wat hier alleen mogelijk was met het gebruik van dure sneeuwkanonnen die een aanslag zijn op de lokale watervoorraden.
Naast deze tekortkomingen op milieugebied zijn er ook nog oplopende kosten, waarbij de uitgaven verdrievoudigd zijn ten opzichte van de oorspronkelijke begroting. Aan de ene kant zegt het IOC de kosten te willen drukken, aan de andere kant eist de organisatie steeds strengere technische normen en moeten de faciliteiten ook nog eens goed geschikt zijn voor televisie-uitzendingen. Dat is volgens Le Monde de grootste tekortkoming van de huidige aanpak. ‘Het streven om het aantal toeschouwers te vergroten, het aantal evenementen uit te breiden en deze steeds spectaculairder te maken om de stijgende kosten van de uitzendrechten te rechtvaardigen, is simpelweg niet duurzaam.’
In dit opzicht blijven deze Olympische Spelen, ‘ondanks enkele lovenswaardige vorderingen’, grotendeels in lijn met eerdere edities, zo concludeert de Franse krant. ‘Tenzij het IOC de opzet, frequentie en locatie van de Olympische Winterspelen radicaal hervormt, zal de kloof tussen de mooie praatjes over duurzaamheid en het streven naar financiële winst blijven bestaan.’
Le Monde is een toonaangevende Franse krant, opgericht in 1944, met een gematigd linkse signatuur. Met meer dan een half miljoen abonnees is het de meest gelezen krant van Frankrijk.
360 kiest een door de buitenlandse pers beschreven sportevent, van voetbal tot Grieks-Romeins worstelen. Deze keer: Olympisch cricket en robotkampioenschappen.
Tweede sport ter wereld wordt in 2028 eindelijk weer Olympisch
CRICKET – Na een lange en intensieve campagne keert cricket in 2028 tijdens de Spelen in Los Angeles na 128 jaar terug als Olympische Sport, meldt India Today. Het IOC heeft dat inmiddels officieel bevestigd. Om te voorkomen dat wedstrijden te lang duren, bestrijden zes landenteams (mannen én vrouwen) elkaar binnen het zogenoemde T20-format: ieder team krijgt 20 overs (zes gebowlde ballen) om zo veel mogelijk runs tussen de wickets te maken.
Andere nieuwe Olympische sporten zijn squash, lacrosse, flag football, honkbal en softbal. Volgens het Indiase dagblad heeft Jay Shah, voorzitter van de wereldcricketbond, een sleutelrol vervuld tijdens de cricketlobby. Het Amerikaanse SportingNews houdt het erop dat de Olympische rentree van cricket, ‘met 2,5 miljard tv-kijkers de op voetbal na de populairste sport in de wereld’, vooral te danken is aan de Indiase cricketvedette Virat Kohli. ‘Hij staat op de derde plaats van meest gevolgde atleten, na Messi en Ronaldo, maar vóór Lebron James, Tiger Woods en American football-speler Tom Brady.’
Sean Ingle beschrijft in The Guardian welke voorwaarden het IOC hanteert om sporten wel of geen Olympische status te verlenen. Hij citeert Casey Wasserman, voorzitter van het organisatiecomité van de Spelen in LA: ‘We kijken naar relevantie, innovatie en hoe een sport binnen gemeenschappen wordt beoefend: op straat, rond het schoolplein of in een buurtcentrum. Daarnaast willen we verschillende fanbases met elkaar verbinden en onze aanwezigheid in de digitale wereld vergroten.’
Maar volgens Ingle geven zakelijke belangen de doorslag: ‘De uitzendrechten in India voor de Spelen in Parijs leverden de sportkoepel in 2024 20 mil- joen US dollar op. Volgens experts loopt dat bedrag op tot 150 miljoen nu er straks wordt gecricket in LA.’
Ingle wijst er ook op dat het toelaten van vijf extra sporten het IOS voor een dilemma stelt omdat het maximale aantal Olympische sporters op 10.500 is gesteld. ‘Dat betekent dat traditionele sporten straks minder deelnemers mogen inschrijven.’
Robots voetballen, kickboksen en storten in elkaar tijdens de eerste ‘robot-Olympische Spelen’ in China
Rennen, tafeltennissen, dansen, voetballen, kickboksen. Alleen niet door mensen, maar door robots. Deze zomer vonden de eerste ‘World Humanoid Robot Games’ plaats in China. Volgens Global Times namen er tijdens het driedaagse evenement in Beijing 280 teams uit 16 landen deel aan 487 wedstrijden. Ook studententeams van de TU Delft en de Universiteit van Amsterdam waren aanwezig.
Sommige robots maakten achterwaartse salto’s en legden met succes hindernisbanen af. Daarnaast gingen ze ‘robot-specifieke uitdagingen aan, van het sorteren van medicijnen en het verwerken van materialen tot schoonmaakdiensten’, aldus CNN. Volgens The Guardian ‘toonden de wedstrijden de bekwaamheid van China op het gebied van humanoïde robotica, een technologisch gebied dat naar de voorgrond is geschoven in de kunstmatige intelligentie-industrie van het land’.
Al verliep niet alles even soepel. ‘Eén robot moest de 1500 meter opgeven omdat zijn hoofd halverwege de race afviel’, meldt The Guardian. De afstand werd gewonnen door een robot van het Chinese Unitree Robotics in een tijd van 6 minuten en 34,40 seconden. Het wereldrecord onder de mensen is in handen van de Noorse Jakob Ingebrigtsen (3:29,63). Toch was de robot volgens The New York Times sneller dan veel niet-professionele menselijke hardlopers.
En er waren meer technische probleempjes. Zo schrijven internationale media dat robots tijdens de voetbalwedstrijden over elkaar struikelden en als dominostenen omvielen. ‘Ook botste een robot van het Chinese Unitree Robotics tijdens een atletiekwedstrijd tegen een menselijke medewerker terwijl hij sprintte, waardoor deze omver werd gelopen’, meldt de New Yorkse krant.
Toch schrijft CNN dat ‘ondanks dat de robots vaak omvielen en menselijke hulp nodig hadden om weer op te staan, veel robots erin slaagden om zelfstandig weer rechtop te komen, wat applaus van het publiek opleverde’.
Al met al zouden de wedstrijden ‘waardevolle mogelijkheden bieden om gegevens te verzamelen voor de ontwikkeling van robots voor praktische toepassingen, zoals fabriekswerk’, aldus CNN. Zo zouden bijvoorbeeld de voetbalwedstrijden helpen bij het trainen van de coördinatievaardigheden van robots, wat nuttig kan zijn voor het werk waarbij de samenwerking tussen verschillende eenheden nodig is.
De Algerijnse bokser Imane Khelif won afgelopen zomer de finale in de klasse onder 66 kilo op de Olympische Spelen in Parijs. De controverse over haar geslacht wierp een schaduw over haar triomf, maar de Algerijnen steunen hun kampioen door dik en dun, aldus Le Monde. Sinds haar medaillewinst zien boksclubs in heel Algerije een toestroom van jonge meisjes die deze door mannen gedomineerde sport willen gaan beoefenen.
Volgens scheidsrechter Nacim Touami hebben de prestaties van Imane Khelif onder meisjes ‘een soort obsessie voor boksen’ gecreëerd. ‘In het verleden was er een zekere terughoudendheid bij ouders om meisjes boksles te laten volgen. Maar sinds de triomf van Imane Khelif zien we een ware rage.’ Ook oud-bokser Lina Debbou is positief: ‘Khelif heeft een enorme bijdrage geleverd aan het vrouwenboksen en dankzij haar succes zijn er veel meisjes bijgekomen.’
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De 14-jarige Hayat Berouali is ruim een maand geleden begonnen met boksen en droomt ervan om kampioen te worden. ‘Ik ben van boksen gaan houden door naar de gevechten tijdens de Olympische Spelen te kijken, vooral naar die van Imane Khelif, en mijn ouders moedigden me aan om ook te gaan boksen,’ zegt ze lachend.
‘Sinds de overwinning van Imane Khelif is de vrouwensportbeweging nieuw leven ingeblazen en is het taboe dat vrouwen niet boksen doorbroken,’ aldus Mohamed Benyacoub, technisch directeur bij een boksclub.
360 kiest een door de buitenlandse pers beschreven sportevent, van voetbal tot Grieks-Romeins worstelen. Deze keer de Olympische Spelen, met de Saint Luciaanse hardloopster Julien Alfred en de Pakistaanse speerwerper Arshad Nadeem.
Eeuwige roem voor Saint Lucia
Het begon op blote voeten
Volgens The Daily Staris iedereen in het Caribische eiland Saint Lucia ‘razend trots’ op Julien Alfred, die begin augustus met goud op de 100 meter sprint en zilver op de dubbele afstand de allereerste olympische medailles voor het West-Indische eiland veroverde. ‘Haar races vonden plaats onder het oog van 69.000 toeschouwers in het Stade de France, dat zijn er maar 110.000 minder dan onze hele bevolking.’
Saint Lucia’s minister-president Philip J. Pierre kondigde op X een nationale vrije dag aan en stelde voor om 3 augustus voortaan naar Alfred te vernoemen. ‘We hebben het nu moeilijk. Onze jongeren moeten begrijpen dat we met discipline, inzet, de nodige opofferingen en een beetje steun de top kunnen bereiken. Ik wil dat dit de jeugd van mijn land helpt, ik wil dat jonge mensen geloven in het feit dat ze uit het getto kunnen komen’, zo wordt de premier geciteerd in Le Parisien.
‘Als ik in het buitenland een Uber neem, moet ik altijd uitleggen waar ik vandaan kom’
Op de Surinaamse nieuwssite Starnieuws herinnert columnist Hans Breeveld zich maar al te goed hoe zwemmer Anthony Nesty goud won op de 100 meter vlinderslag in 1988. ‘De vreugde en het gevoel van trots dat hij bezorgde aan het volk door voor Suriname de eerste – gouden – medaille op de Spelen te behalen gun ik elk land.’
Julien Alfred zelf voelt zich vereerd dat ze samen met drie andere sporters als ambassadeur van haar land naar de Spelen in Parijs mocht afreizen, vertelt ze aan The Daily Maverick: ‘Er zijn maar weinig mensen die van het bestaan van Saint Lucia weten. Als ik in het buitenland een Uber neem, moet ik altijd uitleggen waar ik vandaan kom.’ Kort na het winnen van haar gouden medaille keek ze terug op het begin van haar sportcarrière: ‘Ooit stond ik op het veld te worstelen, zonder schoenen. Ik rende op blote voeten, in mijn schooluniform; ik rende overal en nergens. Wij hebben daar amper de juiste faciliteiten.’
Diederik Samwel
Pakistaanse speerwerper schrijft geschiedenis
Nadeem trainde in zijn achtertuin met een bamboestok
‘De meeste dagen geen eten, geen geld om een speer te kopen: Arshad Nadeems verhaal is groter dan zijn historische goud op de Olympische Spelen in Parijs’, kopte The Hindustan Times. Nadeem won de eerste gouden olympische medaille in veertig jaar voor Pakistan. Ook verbrak de speerwerper met zijn sensationele worp van 92.97 meter het olympisch record.
Maar de manier waarop deze zevenentwintigjarige atleet de Spelen bereikte, is misschien nog specialer. ‘In een gezin dat de meeste dagen met moeite de eindjes aan elkaar kon knopen, was sport een luxe waar ze niet eens van konden dromen’, aldus The Hindustan Times. Daarnaast zijn er in het cricketgekke Pakistan nauwelijks atletiekfaciliteiten, voegt Al Jazeera toe. En dus begon Nadeem in 2012 in een klein dorpje in de Pakistaanse provincie Punjab in zijn achtertuin te trainen met een zelfgemaakte speer van een bamboestok.
Die ene gouden worp heeft hem meer dan 1 miljoen dollar opgeleverd
Twaalf jaar later stond Nadeem in de olympische finale. Maar geld voor een speer had hij nog steeds niet. En dus zette hij enkele maanden voor de Spelen een crowdfunding op om een nieuwe speer te kunnen kopen. Met de steun van vrienden en het dorp waarin hij opgroeide werden uiteindelijk alle kosten gedekt.
Geldzorgen zal Nadeem vanaf nu niet meer hebben: die ene gouden worp heeft hem meer dan 1 miljoen dollar opgeleverd, meldt The Washington Post. Ook worden er in verschillende steden in Pakistan nu sportfaciliteiten gebouwd, vernoemd naar Nadeem. En die faciliteiten zijn hard nodig, vertelt de speerwerper aan The Guardian: ‘In deze tijd moet je faciliteiten van wereldklasse bieden om atleten te ontwikkelen, want de concurrentie wordt steeds harder. Je kunt niet nog een Arshad voortbrengen zonder ze die faciliteiten te geven.’
360 kiest een door de buitenlandse pers beschreven sportevenement, van voetbal tot Grieks-Romeins worstelen. Deze keer de Olympische Spelen, met de bijzondere deelnemende landen zoals het piepkleine San Marino.
Dwergstaat San Marino op het podium
‘San Marino wachtte 61 jaar op zijn eerste Olympische medaille. Daarna nog maar twee dagen op de volgende’, schreef The New York Timesin de zomer van 2021. Hoewel het in de oostelijke Apennijnen in Italië gelegen landje sinds 1960 deelnam aan de Olympische Spelen, wist het land tot de laatste editie in Tokio nog nooit het podium te halen.
Daar bracht de San Marinese Alessandra Perilli drie jaar geleden verandering in: ze won brons op het schiet-onderdeel trap en pakte daarmee de eerste olympische medaille voor de microstaat (ongeveer 34 duizend inwoners op 61 vierkante kilometer). ‘Tranen van vreugde als San Marino het kleinste land wordt met een Olympische medaille’, meldde Reuters destijds. Het record was tot die tijd in handen van Bermuda, dat pakweg 70.000 inwoners telt.
‘San Marino stuurde vijf atleten naar Tokio en kwam thuis met 3 medailles’
Alsof die allereerste medaille nog niet bijzonder genoeg was, ging San Marino twee dagen later opnieuw de boeken in. Samen met Gian Marco Berti legde Perilli beslag op een zilveren plak, wederom op het onderdeel trap bij het schieten. Ook daarmee was de medailleoogst nog niet voorbij: San Marino bleek in Japan op nog een onderdeel succesvol. Worstelaar Myles Amine veroverde een bronzen medaille bij de middengewichten (klasse tot 86 kilogram).
En dus kopte EuroNews: ‘Tokio 2020: Vergeet de VS en China, het piepkleine San Marino is het succesvolste land tijdens deze Spelen.’ Kijkend naar de grootte van de delegatie en het aantal medailles, werden grootmachten Amerika en China door het kleine San Marino met speels gemak verslagen. ‘San Marino stuurde vijf atleten naar Tokio en kwam thuis met 3 medailles – een zilveren en twee bronzen.’
Tijdens de Spelen in Parijs is San Marino opnieuw van de partij. Dit keer met drie atleten, onder wie de eerdere medaillewinnaars Perilli en Amine. Ook boogschutter Giorgia Cesarini maakt deel uit van de delegatie. Wie weet lukt het een van hen om de eerste gouden plak voor de dwergstaat binnen te slepen.
Vaticaanstad mikt op deelname aan de Spelen van 2028
‘Sport is het middel bij uitstek om vrede en verbroedering tot stand te brengen in deze versplinterde wereld.’ Met die woorden sprak Paus Franciscus dit voorjaar ruim honderd sporters toe die zijn aangesloten bij het sportinstituut Athletica Vaticana in Vaticaanstad, meldt Vatican News.
Bij de officiële opening van Athletica Vaticana in 2019 sprak Monseigneur Melchor José Sanches, minister van Cultuur en Sport van Vaticaanstad, tegen The Guardian de sportieve ambities van de natie uit: ‘Onze terugkerende droom is dat we op termijn de vlag van de Heilige Stoel zien wapperen tijdens de openingsceremonie van Olympische Spelen.’
Het Vaticaanse sportcollectief biedt plaats aan alle sporters in Vaticaanstad
Vijf jaar later in Parijs is het nog niet zover, maar het Vaticaan stelt alles in het werk om in 2028 wél sporters af te vaardigen naar de Zomerspelen in Los Angeles. Het IOC (Internationaal Olympisch Comité) stelt als voorwaarde voor toelating dat vijf nationale sportbonden zijn aangesloten bij de erkende internationale sportfederaties: met atletiek, wielrennen en taekwondo is Vaticaanstad daar al in geslaagd. De vijf sportbonden moeten vervolgens toetreden tot het nog op te richten Nationaal Olympisch Comité van Vaticaanstad. De afgelopen jaren liet Vaticaanstad zich al wel met een voetbal-en een cricketteam vertegenwoordigen tijdens internationale sportevenementen zoals de Middellandse Zee Spelen. Sinds 2018 verschijnen sporters uit Vaticaanstad aan de start tijdens de officiële atletiekkampioenschappen voor Kleine Staten van Europa.
Uit het profiel van Athletica Vaticana op de internationale katholieke nieuwssite CatholicTT blijkt dat het Vaticaanse sportcollectief plaats biedt aan alle sporters in Vaticaanstad: ‘Het team heeft een inclusieve geest: van Afrikaanse migranten, leden van de Zwitserse Garde, medewerkers op het postkantoor of in het museum tot apothekers, timmermannen en restaurateurs van de werken Raphaël. Mannen en vrouwen: van 19 tot 65.’
In een persoonlijk interview voor L’Osservatore Romano gaat Paus Franciscus in op de herkomst van het Griekse woord “athletica”. Volgens de kerkvorst gaat het niet om ‘concurrerend zegevieren over anderen. Om eerlijk te zijn suggereert de etymologie van “athletica” een taak die moet worden uitgevoerd. Sport is ieders recht en helpt om te leven, als een sociale ervaring van gemeenschap. Zodat niemand alleen achterblijft.’
Sinds de Olympische Spelen van Tokio in 2021 is er meer erkenning voor het belang van de mentale gezondheid van topsporters. ‘Als er alleen naar het aantal behaalde medailles wordt gekeken boeten de Olympische Spelen aan intrinsieke waarde in.’
KEUZE UIT HET ARCHIEF
Op vrijdag zijn de Olympische winterspelen in Milaan en Cortina begonnen. Sporters zullen perfectie moeten leveren om de recordboeken in te gaan, wat resulteert in hoge prestatiedruk. Bij de laatste Olympische zomerspelen in Tokio probeerde het Japanse Olympische Comité een cultuurverandering teweeg te brengen, zoals beschreven in dit archiefstuk.
Tijdens de Aziatische Spelen van afgelopen oktober in het Chinese Hangzhou, die als een aanloop naar de Olympische Spelen in Parijs werden beschouwd, heeft het Japanse Olympisch Comité (JOC) met geen woord gerept van het beoogde aantal medailles, wat tot 2021 gebruikelijk was. ‘De context is aanzienlijk veranderd sinds de Spelen in Tokio, ook al blijven medailles natuurlijk belangrijk. We willen meer nadruk leggen op de persoonlijke uitdaging voor de atleten dan op medailles,’ bevestigt Mitsugi Ogata, bestuursvoorzitter van het Comité.
Hisashi Mizutori, belast met de strategie voor de middellange en lange termijn van het Comité, erkent dat zijn land hiermee het voorbeeld volgt van andere landen. Een van die landen, Australië, heeft al aangekondigd voor de Spelen van Parijs niet naar een bepaald aantal medailles te streven. Wielrenner Anna Meares, de vlaggendrager van de Australische delegatie, zegt hierover in de lokale pers: ‘Ik denk dat de druk op de sporters hierdoor zal afnemen.’
Geestelijke gezondheid
Takeshi Kukidome, directeur van het Japan Institute of Sports Sciences, volgt nauwgezet de voorbereidingsstrategieën van de verschillende landen. ‘Voor zover ik weet hebben alleen het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Nederland een beoogd aantal medailles genoemd voor de Spelen van Parijs. Sinds de Spelen in Tokio is er een wereldwijde tendens om meer rekening te houden met de geestelijke gezondheid van de sporters en hen beter te beschermen tijdens hun sportbeoefening [met name tegen ongewenste intimiteiten].’
De geestelijke gezondheid van sporters is een van de kwesties die door de Olympische Spelen in Tokio in 2021 aan de orde is gekomen. De Amerikaanse Simone Biles, de absolute koningin van het vrouwenturnen, schokte de wereld door haar wedstrijddeelname te staken vanwege psychische problemen. Ook andere sporters van hoog niveau bekenden dat ze te maken hadden met psychische spanningen, wat leidde tot meer oog voor het geestelijk welzijn van sporters.
Een rapport over dit onderwerp van het Internationaal Olympisch Comité (IOC) spreekt boekdelen: 33,6 procent van de nog actieve sporters op hoog niveau en 26,4 procent van de gestopte sporters in dezelfde categorie vertoonde symptomen van angst en depressie, 49 procent van de Olympische sporters kampte met slaapproblemen en bij 25,8 procent was sprake van een gevaarlijk hoog alcoholgebruik. De onderlinge concurrentie wordt als een van de drie grote stressfactoren genoemd, naast de persoonlijke situatie, met name het privéleven, en de spanningen binnen het team.
‘Als je het geld in aanmerking neemt dat aan de voorbereiding wordt besteed, staan zowel organisaties als sporters natuurlijk onder druk’
Naast de sporters strijden ook hun landen – niet alleen die van het oude communistische blok, zoals Rusland en China, maar ook westerse landen – met elkaar om de medailles en geven ze aanzienlijke bedragen uit aan de Olympische voorbereiding. De afgelopen jaren hebben organiserende landen als het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Australië hun sportbudget in aanzienlijke mate zien groeien.
Ook in Japan heeft de staat de afgelopen twee decennia veel meer geld in sport gestoken. Met name in de organisatie van de Olympische Spelen in Tokio, de oprichting van het Japan Sports Agency en de opening van een nationaal trainingscentrum, waar sporters van hoog niveau het hele jaar door kunnen trainen. De organisatie van de Olympische Spelen heeft meer dan tien miljard yen gekost, wat neerkomt op zo’n zestig miljoen euro. Het aantal gewonnen medailles wordt over het algemeen als rendement op de investering beschouwd en meegenomen bij het vaststellen van de volgende begroting.
Kaori Yamaguchi, hoogleraar aan de Universiteit van Tsukuba en voormalig lid van het JOC-bestuur, zegt het zo: ‘Als je het geld in aanmerking neemt dat aan de voorbereiding wordt besteed, staan zowel organisaties als sporters natuurlijk onder druk. Men heeft ongetwijfeld het recht iets terug te verlangen voor de voorbereiding en het geïnvesteerde geld, maar als er alleen maar naar het aantal behaalde medailles wordt gekeken boeten de Olympische Spelen en de sport in het algemeen aan intrinsieke waarde in.’
Smet
Corruptieaffaires hebben een smet geworpen op de organisatie en het imago van de Olympische Spelen in Tokio, die in 2020 werden uitgesteld en uiteindelijk in 2021 doorgang vonden, nog midden tijdens de pandemie en ondanks grote bezwaren van veel Japanners. Het proces tegen Haruyuki Takahashi, voormalig bestuurslid van het organisatiecomité van de Spelen in Tokio en hoofdrolspeler in de affaire, loopt nog. Volgens de Japanse publieke zender NHK wordt hij ervan beschuldigd 198 miljoen yen (1,2 miljoen euro) aan steekpenningen te hebben opgestreken van grote Japanse bedrijven in ruil voor het aanwenden van zijn invloed bij aanbestedingen. Om nog maar te zwijgen van het Franse gerechtelijk onderzoek naar de steekpenningenaffaire inzake de toekenning van de Spelen aan Tokio, die in 2019 leidde tot een strafrechtelijke procedure tegen Tsunekazu Takeda, de voormalige voorzitter van het JOC.
In Japan hebben deze corruptieaffaires zoals gezegd een ernstige smet geworpen op het imago van de Olympische Spelen. Zo ernstig zelfs dat de stad Sapporo, in het noorden van de archipel, afgelopen oktober heeft moeten afzien van het idee om in 2030 de Olympische Winterspelen te organiseren, hoewel die als favoriet gold. ‘De belangrijkste reden is het gebrek aan steun bij de bewoners van Sapporo en bij de Japanners in het algemeen,’ erkent Katsuhiro Akimoto, de burgemeester van de stad. In een hoofdartikel van 9 maart jongstleden verwijt het Japanse dagblad Asahi Shimbun het JOC dat de schandalen en de organisatorische chaos het wantrouwen bij de Japanners hebben aangewakkerd: ‘Japan zal de Olympische Spelen voorlopig niet meer organiseren. Eerst zal de prioriteit van de onderlinge concurrentie ter discussie moeten worden gesteld en zal een manier moeten worden gevonden waarop sport zonder die prioriteit een bijdrage kan leveren aan de maatschappij. […] Pas als dat alles op de schop is gegooid zullen we ons een beeld kunnen vormen van de toekomstige sportwereld.’
De sport heeft in Japan sinds het begin van deze eeuw in het teken gestaan van de honger naar medailles
Dat de prioriteit van medailles momenteel ter discussie staat, wordt niet alleen ingegeven door zorgen over de geestelijke gezondheid van sporters. Tijdens de Olympische Spelen in Tokio won Japan 58 medailles, waaronder 27 maal goud, een record. Toch hebben de nationale sportbonden in Japan niet echt het idee dat ze vruchten hebben geplukt van dit succes. Een onderzoek heeft uitgewezen dat de inkomsten van deze organisaties, die in 2020 al begonnen te dalen, in 2022 nog verder zijn gedaald. De Japanse sportbonden worden voornamelijk gefinancierd door overheidssubsidies, lidmaatschapsgelden en commerciële inkomsten, met name sponsorgelden en uitzendrechten. Maar die laatste, die goed zijn voor meer dan zestig procent van hun totale inkomsten, zijn dalende, wat de bonden in een kritieke situatie brengt.
Het merendeel van de Olympische disciplines zonder profcompetitie probeert zo veel mogelijk medailles in de wacht te slepen om aandacht te krijgen en sponsors en beoefenaars aan te trekken. Desondanks worden medailles minder belangrijk, als gevolg van het dalende geboortecijfer in Japan en de concurrentie van andere vormen van vrijetijdsbesteding. Bij judo behaalde Japan in Tokio een recordaantal gouden plakken, maar er zijn steeds minder mensen die de sport beoefenen; hun aantal is de afgelopen twintig jaar met zo’n veertig procent gedaald. Na het vertrek van zijn sponsors verwacht de Japanse turnbond het seizoen voor het tweede achtereenvolgende jaar met rode cijfers te moeten afsluiten.
De sport heeft in Japan sinds het begin van deze eeuw in het teken gestaan van de honger naar medailles en de kandidatuur van Tokio voor de Olympische Spelen. Maar de relatie tussen maatschappij en sport evolueert en nodigt ons uit om nieuwe waarden te creëren, die niet alleen zijn af te meten aan het aantal medailles.
Macron: Xi belooft geen wapens te leveren aan Rusland
Op maandag, tijdens de eerste dag van het staatsbezoek van de Chinese president Xi Jinping aan Frankrijk, gaf China zijn steun aan het idee van een wereldwijde opschorting van gevechten tijdens de Olympische Spelen deze zomer. President Emmanuel Macron zei ook dat Xi Jinping had beloofd ‘geen wapens te leveren’ aan zijn Russische bondgenoot. Dat schrijft Le Temps.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Ondanks deze uitspraken ‘vond de ontmoeting onder de Europese blik van Ursula von der Leyen plaats in een terughoudende sfeer’, aldus Le Temps. Xi Jinping zag een nieuwe standvastigheid van de Europeanen tegenover de oplopende handelsspanningen. De EU ‘zal niet aarzelen om stevige beslissingen te nemen’ om ‘haar economie en veiligheid te beschermen’, benadrukte de voorzitter van de Europese Commissie, die in Parijs was om een verenigd continentaal front te vormen in handelskwesties.
Ze had al eerder gewaarschuwd dat Europa de ‘oneerlijke handel’ die wordt veroorzaakt door de toestroom van Chinese elektrische voertuigen of Chinees staal dat met behulp van ‘enorme subsidies’ wordt geproduceerd, ‘niet kan accepteren’. ‘Het zogenaamde ”probleem van de Chinese overcapaciteit” bestaat niet’, reageerde Xi Jinping. Integendeel, zei hij, China’s ‘nieuwe energie-industrie’ verhoogt ‘het wereldwijde aanbod en verlicht de druk van de wereldwijde inflatie’.
Russen en Belarussen mogen alleen deelnemen onder neutrale vlag
Het Internationaal Olympisch Comité (IOC) kondigde dinsdag aan dat atleten uit Rusland en Belarus niet mogen deelnemen aan de openingsceremonie in Parijs en dat hun medailles niet zouden worden geteld. Dat schrijft Le Monde. Op een later moment wordt nog besloten of Russen en Belarussen mogen deelnemen aan de sluitingsceremonie.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Sinds de Russische inval in Oekraïne in februari 2022 mogen atleten niet namens Rusland of Belarus meedoen aan de Olympische Spelen. Alleen atleten die kunnen aantonen dat ze de oorlog in Oekraïne niet steunen of gesteund hebben, mogen deelnemen onder neutrale vlag.
Tot nu toe hebben zich twaalf Russische en zeven Belarussische atleten zich gekwalificeerd voor de Spelen van Parijs. Naar verwachting zal het aantal Russische atleten dat deelneemt aan het sportevenement nog oplopen tot 36. ‘Dat is heel wat anders dan de 330 sporters die in 2021 in Tokio deelnamen, toen al onder neutrale vlag vanwege de Russische staatsdoping’, schrijft de Franse krant.
Man krijgt drie maanden gevangenisstraf voor protestlied
De eerste persoon die moest terechtstaan op grond van de zogenoemde ‘Volksliedwet’ in Hongkong heeft drie maanden gevangenisstraf gekregen, aldus South China Morning Post. Fotograaf Cheng Wing-chun gebruikte het lied ‘Glorie aan Hongkong’ – dat wordt beschouwd als een protestlied tegen de invloed van Beijing op de stadstaat – in een videoclip waarin schermer Edgar Cheung Ka-long tijdens de Olympische Spelen van Tokio in 2021 een gouden medaille in ontvangst neemt.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Het filmpje van anderhalve minuut op YouTube doet volgens de rechtbank voorkomen alsof toeschouwers applaudisseren voor het protestlied als het wordt afgespeeld tijdens de medaille-uitreiking. Het lied werd geschreven tijdens de protesten in 2019 en roept mensen op te vechten voor vrijheid en ‘Hongkong te bevrijden’ tijdens de ‘revolutie van onze tijd’. De autoriteiten vallen vooral over die laatste zinsnede, die zou oproepen tot afscheiding van het Chinese regime.
De afgelopen dagen is het geschil tussen het Internationaal Olympisch Comité en Oekraïne opgelaaid door uitspraken van het IOC over eventuele Russische en Belarussische deelname aan de Spelen in 2024. Zelensky roept het comité op om atleten uit Rusland en Belarus de toegang tot de Spelen in Parijs te weigeren, maar Thomas Bach, het hoofd van het comité, wil daar niet in meegaan. Hij houdt de mogelijkheid open dat atleten uit Rusland en Belarus onder neutrale vlag aan de Spelen mee zullen doen, bericht The Guardian.
Bach stelde dat het niet aan overheden is om te bepalen wie wel en niet mee mag doen aan sportwedstrijden, omdat dat het einde zou betekenen van de Olympische Spelen zoals we die nu kennen. ‘De missie van sport is mensen verenigen, en niet nog meer confrontaties en escalaties uitlokken,’ aldus de IOC-voorzitter.
Meerdere landen overwegen de Spelen te boycotten als Rusland zou meedoen
Oekraïne stelt daartegenover dat Moskou zal proberen politiek gewin te halen uit deelname aan de Spelen en heeft gedreigd dat het zich zal terugtrekken als Rusland mee mag doen. ‘Dit kan niet worden weggemoffeld met zogenaamde neutraliteit of een witte vlag. Rusland is op dit moment een land dat alles met bloed besmeurt, zelfs de witte vlag,’ aldus Zelensky afgelopen vrijdag tijdens een online top met sportministers.
De Mensenrechtenraad van de VN maakt ernstige bezwaren tegen de uitsluiting van atleten ‘puur op grond van hun paspoort’, omdat dit een schending van hun rechten is, aldus Bach. Er zijn al verschillende sporten, zoals tennis, waaraan Russen mogen deelnemen, zij het onder neutrale vlag. In Europa zijn echter meerdere landen tegen Russische deelname, bepaalde landen overwegen zelfs de Spelen te boycotten als Rusland zou meedoen.
Bij de World Eskimo-Indian Olympics in Fairbanks strijden atleten tegen elkaar op onderdelen als de blanket toss, knuckle hop en ear pull. Alle onderdelen zijn gebaseerd op overlevingstechnieken van hun voorouders.
Elke zomer vindt in Fairbanks in Alaska een van de belangrijkste culturele evenementen voor de inheemse bevolking van Alaska plaats: de World Eskimo-Indian Olympics (WEIO). Sinds 1961 komen inheemse atleten op het vierdaagse evenement af, niet alleen vanuit de verste uithoeken van de staat, maar van over de hele wereld. Ze kunnen er deelnemen aan een groot aantal verschillende onderdelen, die allemaal gebaseerd zijn op overlevingstechnieken en culturele praktijken die al generaties lang van groot belang zijn in hun gemeenschappen.
De geschiedenis van WEIO is relatief kort vergeleken met de geschiedenis van de vele inheemse volkeren in Alaska. Juist die grote verscheidenheid aan culturele gemeenschappen, waartoe onder andere de Inuit, Iñupiaq, Yupik en Athabasken behoren, is de reden dat de WEIO ooit zijn opgericht.
In 1961 kwamen Bill English en Tom Richards sr., allebei piloot bij de nu opgeheven luchtvaartmaatschappij Wien Air Alaska, voor hun werk bij een aantal afgelegen gemeenschappen in de staat. Tijdens deze bezoeken aan inheemse volken woonden ze verschillende evenementen bij. Denk hierbij aan dansen, maar ook aan andere fysieke activiteiten, zoals de blanket toss, waarbij je als deelnemer op een strak gespannen deken van huiden staat die soms door wel meer dan dertig mensen wordt vastgehouden, waarna je de lucht in wordt gegooid en moet proberen in evenwicht te blijven en op je voeten te landen. (De traditie is ontstaan bij de Iñupiaq, een inheemse groep uit Noord-Alaska, die de techniek gebruikten om tijdens de jacht voorbij de horizon te kunnen kijken.)
Belang van tradities
Volgens Gina Kalloch, voorzitter van het WEIO-bestuur en een Athabaskische Koyukon, ‘hadden English en Richards oprechte waardering voor wat ze aantroffen. Ze beseften dat het belangrijk was deze activiteiten toegankelijk te maken voor mensen elders in de staat, zodat er meer begrip werd gekweekt voor het belang van de tradities die buiten de grote Alaskaanse steden plaatsvinden.’
Die zomer werden in Fairbanks, met steun van de lokale Kamer van Koophandel en Wien Air Alaska, de eerste WEIO georganiseerd, die toen nog de World Eskimo Olympics werden genoemd. A.E. ‘Bud’ Hagberg en Frank Whaley, beiden werkzaam bij de luchtvaartmaatschappij, worden gezien als de oprichters van WEIO. Wien Air bood aan om vluchten te betalen zodat atleten uit verschillende dorpen konden deelnemen aan een reeks evenementen die grotendeels de nog levende tradities van inheemse culturen weerspiegelen. Er deden uiteindelijk vier Eskimo-dansgroepen en twee Indiaanse dansgroepen mee, plus deelnemers aan de high kick, blanket toss en seal skinning. Bij de opening werd bovendien gestreden om de titel Miss Eskimo Olympics Queen.
‘De ear pull is speciaal ontworpen om het verdragen van pijn op de proef te stellen’
Vandaag de dag trekt het evenement duizenden toeschouwers en honderden atleten. Er vinden ruim twintig atletiekonderdelen plaats, allemaal traditionele spelen die al lang vóór de WEIO bestonden. Bij de zogenaamde knuckle hop staat uithoudingsvermogen centraal: deelnemers huppen vanuit een push-up naar voren en mogen daarbij alleen met hun knokkels en tenen de grond aanraken. De four man carry stelt kracht op de proef, en het vermogen om langere tijd een zware last te dragen, zoals bij het vervoer van vlees na de jacht. De Indian stick pull toetst de vaardigheden die nodig zijn om een vis uit het water te grijpen: twee deelnemers moeten een ingevet stuk hout van een meter lang uit elkaars hand zien te wrikken. Volgens de website van de WEIO draait de beruchte ear pull om ‘stamina’, uithoudingsvermogen. De deelnemers binden ieder hetzelfde stuk pees achter hun oor en trekken er zo hard mogelijk aan. Het doel is om de pees van het oor van de tegenstander af te rukken.
‘De ear pull is speciaal ontworpen om het verdragen van pijn op de proef te stellen,’ zegt Kalloch. ‘Dit onderdeel simuleert de pijn die je voelt bij bevriezing en leert mensen ermee om te gaan. Ik heb het één keer gedaan en doe het nooit meer, maar mijn dochter heeft er een gouden medaille mee gewonnen.’
Kalloch heeft zelf een gouden medaille behaald bij de Alaskan high kick. Hierbij balanceer je als deelnemer op één hand terwijl je met gestrekt been tegen een in de lucht hangend voorwerp, een bal bijvoorbeeld, aan schopt. Ze heeft ook meegedaan aan een aantal krachtonderdelen, zoals de Eskimo stick pull: twee deelnemers trekken zittend aan dezelfde stok, met als doel hun tegenstander omver te trekken. Dat eerste spel is onder de Iñupiaq een populair tijdverdrijf tijdens koude winterdagen. Het tweede onderdeel is gebaseerd op de techniek waarmee men bij de winterjacht een zeehond uit een wak trekt.
Signalen
Volgens Kalloch zijn twee van de populairste onderdelen bij de Spelen de eenvoetige en tweevoetige high kick, waarbij atleten moeten springen en tegen een hangend voorwerp moeten schoppen om vervolgens weer op hun voeten te landen. De oorsprong van deze twee onderdelen, niet te verwarren met de Alaskan high kick, ligt in een communicatievorm die vóór de tijd van walkietalkies en mobiele telefoons door vissersgemeenschappen aan de kust werd gebruikt.
‘De noordelijke gebieden van Alaska zijn heel vlak, je kunt er kilometers ver kijken,’ zegt ze. ‘Tijdens de jacht konden jagers via verschillende soorten schoppen signalen naar het dorp sturen. Zo konden ze laten weten dat er iemand gewond was, of dat de jacht geslaagd was en er meer mensen nodig waren om de vangst te helpen dragen. Ze konden alles zeggen wat je nu via de telefoon of telegraaf kan overdragen.’
‘We kijken uit naar de WEIO, omdat we er met familieleden zijn die we niet vaak zien. Het is net een grote familiereünie’
Amber Applebee, die ook een Athabaskische achtergrond heeft, doet bij de WEIO al jaren mee aan krachtonderdelen als de Eskimo stick pull, de arm pull (waarbij twee zittende deelnemers hun ellebogen om elkaar slaan en hun tegenstander omhoog proberen te trekken) en de greased pole walk (een evenwichtsspel waarbij tegenstanders met blote voeten over een ingevette boomstam lopen). Daarnaast is ze al ruim twintig jaar coach, en ze neemt het vaak op tegen atleten die ze zelf heeft getraind. Omdat de evenementen niet naar leeftijd worden ingedeeld, is het niet ongewoon dat tieners en adolescenten in een nek-aan-nekrace (of oor-aan-oorrace) zijn verwikkeld met iemand van hogere leeftijd. De WEIO maken alleen indelingen op basis van geslacht en deelnemers moeten minstens twaalf jaar oud zijn.
‘Lesgeven is onder inheemse Alaskanen een traditie,’ zegt Applebee. ‘Veel kinderen groeien op met dit evenement en zien hun ouders en grootouders eraan meedoen. We kijken uit naar de WEIO, omdat we er met familieleden zijn die we niet vaak zien. Het is net een grote familiereünie.’
Applebee, wier drie kinderen stuk voor stuk medaillewinnaars zijn, noemt kameraadschap een belangrijk onderdeel van de wedstrijden. Volgens haar is het niet ongewoon dat deelnemers hun rivalen aanmoedigen. ‘Toen mijn dochter dertien was en voor het eerst meedeed, stonden we toevallig tegenover elkaar bij de Indian stick pull,’ zegt Applebee. ‘Ze heeft me er flink van langs gegeven: zij haalde goud en ik zilver.’ Nu, meer dan tien jaar later, is haar dochter jurylid.
‘Het is heel belangrijk voor mij om deze tradities aan nieuwe generaties door te geven,’ zegt ze. ‘Ik wil dat mijn kinderen weten wie we zijn en wat ons volk allemaal deed, en de WEIO zijn de beste manier om ze dat te leren.’
Veranderingen
De WEIO is een van de grootste organisaties in Alaska die deze inheemse tradities voor toekomstige generaties in leven houdt, maar ze is niet de enige. Zo biedt NYO Games Alaska een eigen spelprogramma dat speciaal op jonge atleten is gericht om ze al vroeg bij culturele tradities te betrekken. Beide organisaties bieden inheemse Alaskanen bovendien de mogelijkheid om de tradities van hun voorouders te blijven beoefenen. Dat is vooral belangrijk voor degenen die in stedelijke gebieden wonen, waar ze minder vaak met hun cultureel erfgoed in contact komen.
‘De WEIO worden elk jaar belangrijker, omdat zovelen van ons de band met ons land en onze talen zijn kwijtgeraakt’
‘De WEIO worden elk jaar belangrijker, omdat zovelen van ons de band met ons land en onze talen zijn kwijtgeraakt,’ zegt Kalloch. ‘Door veranderingen in de manier van leven verhuizen mensen naar de stad om werk te zoeken. Op een bepaalde manier is dat vooruitgang, maar voor inheemse mensen gaat met zulke veranderingen ook altijd verlies gepaard. De Spelen geven mensen de kans zich te verbinden met vroegere generaties en te doen wat hun voor-ouders deden. We voelen de noodzaak om zo veel mogelijk te behouden, want het maakt ons tot wie we zijn.’
Het heeft zes jaar geduurd, maar Ankara heeft eindelijk het klimaatakkoord van Parijs geratificeerd. Met één beperking, schrijft Climate Change News: ondanks zijn status als ontwikkeld land heeft Turkije eenzijdig besloten de overeenkomst uit te voeren als ontwikkelingsland, waardoor het in theorie toegang zou krijgen tot financiële steun.
Climate Change News meldt ook dat de regering tegelijkertijd de doelstelling om de CO2-uitstoot te beperken tot nul in 2053 heeft goedgekeurd. Nu moeten alleen Iran, Irak, Eritrea, Libië en Jemen het verdrag nog ratificeren.
Tijdens de Olympische Spelen van Tokio werden in totaal vijfentwintig mensen in het ziekenhuis opgenomen vanwege covid-19, in plaats van de aanvankelijk gemelde vijf, aldus de organisatoren vorige week, bericht AsiaOne. ‘De eerste vijf die we rapporteerden, betrof uitsluitend het aantal overzeese gasten dat in het ziekenhuis werd opgenomen’, verklaarde Toshiro Muto, directeur van de Spelen.
Tijdens de Spelen zag Tokio het aantal gevallen stijgen tot 25.000 dagelijkse besmettingen
Het evenement werd grotendeels zonder toeschouwers gehouden. Tijdens de Spelen zag gaststad Tokio het aantal gevallen stijgen tot een recordhoogte van 25.000 dagelijkse besmettingen, maar binnen de hermetisch gesloten bubbel van ruim 50.000 Olympische bezoekers en deelnemers bleef het aantal besmettingen laag met 863 bevestigde positieve gevallen.
Italiaanse pastoor in ongenade na seks- en drugsfeesten
De veertigjarige Italiaanse geestelijke Don Francesco Spagnesi, die halverwege september zijn post als pastoor van de Annunciatie-parochie in Prato in handboeien moest verlaten omdat hij ervan wordt beschuldigd cocaïne en de ‘verkrachtingsdrug’ GBL (de grondstof voor GHB) te hebben ingevoerd en verhandeld, wordt inmiddels verdacht van nog meer kwalijke zaken. Hij zou niet alleen zeker 200.000 euro hebben verduisterd door een greep te doen in de offergaven van zijn gelovigen en in de kas van de Curie, dit alles om zijn drugshandel te financieren, maar het Openbaar Ministerie van Prato onderzoekt nu ook of de priester het toebrengen van zwaar fysiek leed dan wel verwijtbaar onzorgvuldig handelen ten laste kan worden gelegd, bericht Corriere della Sera.
Don Francesco is namelijk hiv-positief en hij zou seks- en drugsfeesten hebben georganiseerd waaraan hij zelf ook deelnam, zonder dat de andere feestvierders van zijn besmetting op de hoogte waren. Zijn ‘verloofde’ Alessio Regina, die eveneens is gearresteerd voor drugshandel, heeft dit het OM laten weten.
De van cocaïne en GLB vergeven feesten van Don Francesco en Alessio werden bezocht door artsen, managers, ondernemers en bankiers die online werden geronseld, ook al beweert het tweetal dat het slechts om ‘intimi’ ging. De feesten vonden frequent plaats en telden soms meer dan tweehonderd deelnemers.
Don Francesco zou, ondanks dat hij hiv-positief is, aan onbeschermde seks hebben gedaan
Op de vraag aan Don Francesco of hij, ondanks dat hij hiv-positief is, aan onbeschermde seks had gedaan, zou hij ja hebben gezegd tegen het OM. Het is nog niet bekend of Spagnesi daadwerkelijk iemand heeft besmet, maar het lijkt erop dat enkele van de deelnemers aan de feesten positief hebben getest op hiv. Onderzocht wordt nu of die besmettingen te traceren zijn naar Spagnesi.
Federico Fabbo, de advocaat van de in ongenade gevallen pastoor, ziet vooralsnog alleen maar ‘hypothesen’ over de handel en wandel van zijn cliënt en wijst erop dat de hiv-status van Don Francesco een bekend feit was.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
