Tag: spotify

  • Wat de nummers met een miljard streams ons vertellen over de muzieksmaak van nu

    Wat de nummers met een miljard streams ons vertellen over de muzieksmaak van nu

    Met meer dan 500 nummers toont Spotify’s Billions Club welke hits wereldwijd de meeste streams trekken. Toch ontbreken opvallend veel grote namen. The Guardian onderzoekt hoe moderne hits worden geboren – en waarom sommige supersterren het afleggen tegen virale TikTok-deuntjes.

    In 2011 woonden Jacob Rubeck en Nick Rattigan in een kelder in Reno, Nevada en wilden een band starten. Op een middag bedacht Rubeck een dartel Stonesachtig gitaarrifje waar Rattigan vervolgens een melodie en tekst op bedacht en Surf Curse’s ‘Freaks’ was geboren. ‘We hebben het in een half uur geschreven,’ zegt de zanger.

    Freaks, een pakkend nummer over vervreemding en verlangen, kwam uit in 2013 en werd een denderend hoogtepunt van hun liveoptredens maar de buitenwereld hield zich er niet mee bezig, tot het uit het niets werd ontdekt door vele TikTokgebruikers. De spotify-streams rezen de pan uit en uiteindelijk bereikte het nummer een indrukwekkende mijlpaal. In tegenstelling tot Bob Dylan, Bruce Springsteen, Pink Floyd en Prince heeft Surf Curse wel een plek weten te bemachtigen in Spotify’s Billions Club, de playlist waar alle nummers met meer dan een miljard streams in komen te staan. Ze weten niet zo goed wat ze ermee moeten.

    ‘Ik had een soort oplichterssyndroom,’ zegt Rattigan. ‘Het is onecht. Ik heb het voor zover mogelijk weten te negeren.’ Rubeck voegt toe: ‘Soms snap ik het en soms weer niet. Ik vind het fijn dat jonge muzikanten kunnen zien dat ook een indie-rockband uit Reno, Nevada dit kan bereiken – maar het is ook absurd dat het gebeurd is. Verdien je het nou echt om naast vijftig, zestig jaar oude klassiekers te staan?’

    Fascinatie

    Ik raakte laatst gefascineerd door de Billions Club-playlist en wat het ons leert over populariteit in het streamingtijdperk. One Dance van Drake werd in oktober 2016 het eerste nummer met een miljard streams op Spotify, maar de Billions Club werd in juni 2021 pas aangemaakt, met 150 nummers. Forbes noemde de lijst ‘het nieuwe klassensysteem’ van de muziek, hij is nog steeds vrij exclusief. Op 16 januari 2025 stonden er 857 nummers in de lijst, waarvan er 131 ook de Two Billions Club, en 17 de Three Billions Club hebben bereikt. De Four Billions Club is een intieme aangelegenheid, met enkel Blinding Lights van The Weeknd en Ed Sheeran’s Shape of You. Spotify zet de clubs ook in voor marketing: onlangs publiceerde Spotify een gefilmde versie van het eerste Billions Club Live-optreden met the Weeknd, om te vieren dat hij als eerste 25 nummers in de lijst heeft (inmiddels heeft hij er 26 [vert: inmiddels alweer 27]). 

    Voor een groot deel van de populaire muziekgeschiedenis was het onmogelijk om de populariteit van nummers goed in kaart te brengen. In de top 40 kon je per week zien welke singles het best verkochten, maar er was geen zicht op of ze het lang uithielden. Met albumverkoopcijfers had je enige kijk op levensduur, maar niet op welke nummers het meest werden gedraaid. Klassieke rock- en zogeheten ‘adult contemporary’-radiozenders hadden een canon opgebouwd, maar de enige directe aansturing door luisteraars was in verzoekprogramma’s. Pas in de jaren 2010 werd het door de doorbraak van transparante streamingdata mogelijk om direct te bekijken waar de wereld precies naar luistert. 

    Spotify is hierbij geen omstander, maar een facilitator. Door obscure suggestiealgoritmen, samengestelde playlists en functies waarmee artiesten tegen betaling worden gepromoot, speelt het platform geen neutrale rol in de moderne muzikale canon. Bij de openbare streamingcijfers komen ook problemen kijken – ze nodigen vaak uit tot conflict tussen superfans of ze worden gebruikt om sterren te vernederen als ze onderpresteren. Toch is Spotify de marktleider en zijn deze statistieken dus de beste benadering van de publiekssmaak in een versplinterd internettijdperk. 

    Als je enkel uitgaat van de Billions Club zou je een aardig vertekend beeld krijgen van de popgeschiedenis

    De Billions Club groeit steeds sneller, en hij is in de laatste anderhalf jaar zelfs in lengte verdubbeld. Naarmate er meer nummers bijkomen worden er steeds meer opvallende gaten opgevuld, maar het blijft een gekke lijst; veel van de bekendste popliederen – zoals Imagine, Jolene, Blue Monday en Get Ur Freak On – staan er nog niet in. De Beatles, Rolling Stones, Led Zeppelin, U2 en Abba zijn allemaal maar één keer vertegenwoordigd. Michael Jackson, wiens Thriller het meest verkochte album ooit is, heeft er maar twee, en er staan maar twee Motown-nummers in. Imagine Dragons heeft meer nummers dan al deze artiesten bij elkaar.

    Als je enkel uitgaat van de Billions Club zou je een aardig vertekend beeld krijgen van de popgeschiedenis. Madonna zou bijvoorbeeld alleen maar bekendstaan als gastartiest op Popular van The Weeknd; Stevie Wonder enkel als sample op een nummer van Coolio; en Bob Dylan is slechts degene die een Adèle-hit heeft geschreven. Beyoncé en Jackson zouden minder bekend zijn dan de Zweedse zangeres Zara Larsson; Radiohead en REM zouden minder invloed hebben gehad op de rockgeschiedenis dan Måneskin, de Italiaanse Eurovisiewinnaars uit 2021. 

    ‘Als ik zie dat een lied als Bridge Over Troubled Water de miljard niet heeft gehaald, voelt dat pijnlijk,’ zegt Patrick Watson, signer-songwriter uit Quebec, lachend. Zijn lied Je Te Laisserai des Mots heeft onlangs als eerste Franstalige nummer een miljard streams bereikt. Hij heeft het geschreven voor de film Mères et Filles uit 2009, en het is een tere samenstelling van piano, cello en Franse zwijmelzang. ‘Mijn bekendste nummers gaan me vaak het minst aan,’ zegt Watson. ‘Ik dacht: hier gaat niemand naar luisteren. En ik had jarenlang gelijk.’ Voordat het op TikTok razend populair werd, had het maar een miljoen streams. ‘Die getallen kan ik niet omvatten,’ vervolgt Watson. ‘Ik waardeer het, maar ik kan het moeilijk als een echte prestatie toe-eigenen.’ 

    Houdbaarheidsdatum

    De voornaamste reden dat de cijfers zo vreemd verdeeld zijn is dat Spotifygebruikers vooral een jonge smaak hebben; meer dan driekwart van de nummers uit de playlist zijn uitgekomen na 2011, het jaar dat Spotify in de VS uitkwam. Naast The Weeknd zijn de populairste artiesten Ariana Grande, Drake, Bad Bunny en Justin Bieber. Het album dat het meest op de playlist voorkomt is Sour van Olivia Rodrigo, met zeven nummers. De grootste veteranen zijn Coldplay en Eminem, die elk twaalf nummers hebben over een periode van twintig jaar. (Van alle nummers vóór 2011 is Yellow van Coldplay het meest beluisterd.) Daar tegenover staat XXXTentacion, de rapper uit Florida die in 2018 op twintigjarige leeftijd is vermoord, die in een periode van dertien maanden maar liefst tien miljardennummers wist uit te brengen. De aanwezigheid van Tones & I, Gotye en Lilly Wood and The Prick in de lijst laat zien dat de one hit wonders de wereld nog niet uit zijn. 

    Maar dit was allemaal te verwachten. Het wordt pas echt interessant als nummers die voor het streamingtijdperk uitkwamen toch een plek op de lijst weten te veroveren. De enige drie van voor 1961 zijn Kerstnummers, die geen houdbaarheidsdatum hebben. Maar wie had ooit gedacht dat volgens het Spotifypubliek de populairste band van de jaren zestig, met drie van de dertien nummers uit het decennium, Creedence Clearwater Revival is? Of de op drie na grootste hit uit de jaren negentig het nummer Iris, de gepijnigde powerballad van de Goo Goo Dolls?

    Soms komt de Billions Club overeen met traditionele populariteit. De grootste nummers uit de twintigste eeuw zijn Bohemian Rhapsody van Queen (de op twee na bestverkochte single in het Verenigd Koninkrijk) en Every Breath You Take van The Police (officieel het meest gespeelde radionummer ooit). Legendarische albums als Rumours van Fleetwood Mac (1977), Appetite for Destruction van Guns ’n Roses (1987) en Californication van de Red Hot Chili Peppers (1999) presteren nog steeds, met elk drie nummers op de lijst. Het is opvallend dat 481 nummers drie tot vier minuten duren, de welbekende ideale radiolengte.

    Jonge luisteraars verwerken het verleden chaotisch, en chronologie en context raken vaak verdraaid

    Maar jonge luisteraars verwerken het verleden chaotisch, en chronologie en context raken vaak verdraaid. Rock (en dan vooral Amerikaanse rock) leeft opvallend lang door, van AC/DC tot nu-metal; pop-rockhits van rond de millenniumwisseling zoals All-Star van Smash Mouth en The Middle van Jimmy Eat World staan naast atypische Amerikaanse doorbraken van Radiohead (Creep) en Blur (Song 2). 

    Toch komen veel giganten van de popmuziek tekort als ze buiten hun historische context worden geplaatst; Do They Know It’s Christmas?, Candle in the Wind ’97, (Everything I Do) I Do It For You en Blurred Lines, ze zijn allemaal minder populair dan All I Want door de Ierse Kodaline, die in 2013 op nummer 67 kwam. 

    Net als bij alle andere muziekplatforms – zoals de radio of MTV – kunnen artiesten gebruikmaken van de systematische voorkeuren van Spotify. Artiesten weten op twee contrasterende manieren – met pakkende rapnummers van twee minuten of juist met ‘gedempte, standaard-tempo, melancholische’ achtergrondgerichte nuttigheidsmuziek die Spotify-criticus Liz Pelly ‘Spotifycore’ noemt –de afgeleide online luisteraar te bereiken. Maar dit fenomeen wordt niet in de miljardenclub weerspiegeld: telkens als ik een naam tegenkwam waar ik nooit van had gehoord bleek die plek op de lijst een verklaring te hebben in de buitenwereld. 

    TikTok

    Ten eerste brengen de wereldwijde luistercijfers de grootste regionale hits in kaart, met name Spaanstalige liederen. Gata Only, een reggaeton-hit van de Chileense FloyyMenor en Cris MJ, domineerde deze zomer Latijns-Amerika en continentaal Europa, maar heeft de Top 40 in het Verenigd Koninkrijk volledig gepasseerd. Een andere factor komt ook snedig in het nummer voor: ‘het ritme van de TikTok.’

    Tijdens de lockdown in 2020-21 werd het videoplatform een brandhaard voor opvallende obsessies met oude en nieuwe nummers, die compleet losstond van de gebruikelijke promotie- en radiowereld. TikTokhits worden aan Spotify’s redactieplaylists toegevoegd en opgepikt door het algoritme, en er ontstaat een sneeuwbaleffect. Dit verklaart een aantal opmerkelijke leden van de Billions Club, zoals jonge artiesten met namen die klinken als stukjes van automatisch gegenereerde wachtwoorden (d4vd, JVKE) en indie-rockalbums die jaren na dato opeens van de grond komen, zoals Lovers Rock van TV Girl (2014), Space Song van Beach House (2015) en Apocalypse van Cigarettes After Sex (2017). Dit is soms wat desoriënterend. Tegen de tijd dat The Walters’ bittere, dromerige I Love You So (2014) zeven jaar later een hit werd, had de band uit Chicago er al een punt achter gezet en moesten ze de handen vlug weer ineenslaan. 

    De meeste artiesten kunnen met streaming geen brood verdienen en de openbare tellers

    die op Spotify laten zien hoe vaak een nummer beluisterd is zijn soms ontmoedigend. In de onderbetaalde middenklasse van de streameconomie is een miljardennummer dus een lot uit de loterij. Dankzij Freaks’ immense populariteit kreeg Surf Curse eindelijk een platencontract en ging het financieel voor de wind. 

    ‘Mensen willen graag verdrietig zijn. En als je verdrietig bent wil je je niet eenzaam voelen’ 

    ‘Het is toverij,’ zegt Rattigan. ‘Wij hebben nog geluk dat het hele lied bekend is geworden. Sommigen hebben maar vijftien seconden.’ Hij heeft een ouderwets indie-rockachtig vermoeden over hoe hij het klaar heeft weten te spelen. ‘Een van de redenen dat een tien jaar oud nummer het zo goed doet is dat het gemaakt is zonder enige verwachting dat het in die sferen zou belanden.’

    Liedjes barsten op TikTok uit hun voegen omdat ze goed van pas komen: structureel (op een dramatische beat-drop kan je goed monteren) maar ook emotioneel. Het is dan wel een nieuw platform, maar de aantrekking tot indienummers van bands zoals Cigarettes After Sex of Beach House is iets fundamenteels; in de jaren zestig zwijmelden ze ook al over doo-wop en meidengroepen. Nummers als Creep van Radiohead of het treurige Stick Season, Noah Kahan’s nummer 1-hit van het Verenigd Koninkrijk in 2024, vormen de achtergrondmuziek van puberliefde en gebroken harten, beladen met de wanhopige klanken van de onbeantwoorde liefde. Mijn dochter zegt dat ze om veel van die nummers heeft gehuild. ‘Ze zijn zo populair omdat je er iets bij voelt,’ zegt ze. ‘Mensen willen graag verdrietig zijn. En als je verdrietig bent wil je je niet eenzaam voelen.’ 

    Een van haar standaard-tranentrekkers is Watsons miljardenstreamer, die een soort emotioneel Esperanto is geworden omdat het op bijna alle narigheid toepasbaar is. ‘Tijdens Covid wilden mensen volgens mij iets simpels dat ze kon troosten,’ zegt Watson. ‘Er zitten geen toeters en bellen aan.’ Er is weinig context, en hoewel dit voor promotie weinig helpt ligt daar de kracht van het nummer. ‘Vaak gaat muziek gepaard met een gezicht op een aanplakbiljet. Misschien voelt dit meer alsof iemand voor je zingt die helemaal niet bestaat.’

    Ondoorgrondelijk

    Watsons op een na grootste nummer, To Build a Home (met het Cinematic Orchestra), was populair geworden omdat het op TV en in films voorkwam, en daarmee gaat een nummer snel viraal. Kate Bush en The Clash waren zonder Stranger Things nooit in de Billions Club gekomen. Florence + The Machine’s Dog Days Are Over heeft zijn plaats aan de Guardians of the Galaxy te danken, en dankzij herhalingen van Friends is With or Without You het enige U2-nummer in de lijst. 

    Nog even terug naar Iris van de Goo Goo Dolls. Het succes van dit nummer komt door meerdere factoren: dit melodramatische liefdesnummer is voor de film City of Angels geschreven, vervolgens in 1998 op de radio afgefakkeld, in 2011 opnieuw leven ingeblazen door The X Factor, in 2021 door TikTok herontdekt, en vervolgens kwam het vorig jaar prominent in de film Deadpool & Wolverine voor. Mysterie opgelost. 

    Toch is het bevredigend hoe ondoorgrondelijk megapopulariteit nog steeds is. Een nummer kan wel vaart krijgen door een TikTokrage of als het op TV komt en vervolgens kan het in Spotify’s algoritmecyclus terecht komen, maar het zal de miljarden niet halen zonder enorm veel mensen die het oprecht keer op keer willen luisteren. 

    ‘Ik besef nu: een goed nummer is gewoon een goed nummer,’ zegt Rubeck. ‘De oorwurm bestaat nog.’ Ondertussen hoort Watson vaak van fans dat Je Te Laisserai des Mots ze door moeilijke tijden heeft geholpen. ‘Het is ongelooflijk om op zo’n grote schaal een bijdrage te kunnen leveren,’ zegt hij. ‘Dat hou ik vast. De rest maakt mij niets uit.’

  • Hoe TikTok de muziekindustrie verandert

    Hoe TikTok de muziekindustrie verandert

    Catchy fragmenten van zestig seconden moeten muzikanten een miljoenenpubliek opleveren. ‘Eerst een hype op TikTok, dan zo veel mogelijk downloads op de streamingdiensten en de bijbehorende royalty’s, dat is de basisformule in een notendop.’

    https://soundcloud.com/blendle/360-magazine-op-de-maat-van-tiktok?utm_source=soundcloud&utm_campaign=wtshare&utm_medium=widget&utm_content=https%253A%252F%252Fsoundcloud.com%252Fblendle%252F360-magazine-op-de-maat-van-tiktok

    Ole Obermann mag tevreden zijn met zijn staat van dienst als Global Head of Music van TikTok. ‘Mijn opdracht is om wereldwijd licentieovereenkomsten te sluiten met alle rechthebbenden,’ zei hij eind september 2020 tegen Frankfurter Allgemeine Zeitung. Een paar weken later werd een nieuwe overeenkomst met Sony Music aangekondigd. Aan het eind van datzelfde jaar volgde er een met Warner Music en in februari 2021 met de nummer 1 in de muziekindustrie, Universal Music.

    ‘Er zijn natuurlijk altijd kleinere muzeikuitgevers in Afrika of Oost-Europa die verschijnen of verdwijnen. Over het algemeen moet je partnerschappen altijd vernieuwen,’ zegt de eenenvijftigjarige manager. ‘Maar sinds een tijdje zijn we volledig gelicentieerd.’ Obermann wisselde eind 2019 van kant. Na een lange periode bij Sony Music werd hij hoofd Digitale Zaken bij Warner Music en begon toen bij TikTok. ‘De muziekindustrie begrijpt ons nu veel beter. TikTok is nu wereldwijd aantoonbaar het belangrijkste platform voor het ontdekken en promoten,’ zegt Obermann. ‘Iedereen wil met ons samenwerken en dat is een goed uitgangspunt als je licentieonderhandelingen moet voeren.’ Over zelfvertrouwen gesproken.

    Het klopt dat de muziekindustrie maar al te graag gebruikmaakt van TikTok. Met zijn ruim een miljard – vooral zeer jonge – gebruikers heeft de snelgroeiende app een enorm marketingpotentieel. En als je als onbekende artiest momentum genereert op het platform, kom je al snel op de radar van indielabels of van de grote drie, die bekend staan als majors. Alleen al in 2020 tekenden meer dan zeventig artiesten bij een label van Universal, Sony of Warner als gevolg van hun succes op TikTok, aldus een muziekrapport van TikTok. Er zijn ook gevallen bekend van labels die, voor vermoedelijk fikse bedragen, TikTok-influencers in dienst namen die oorspronkelijk helemaal geen muziek maakten maar die nu als muzikanten in de markt worden gezet.

    TikTok-hype

    Het gaat goed met TikTok, ook al blijft het een onderwerp van debat hoe de app, onderdeel van het Chinese Bytedance-concern, omgaat met gebruikersgegevens. Volgens schattingen van marktonderzoeker Insider Intelligence zal TikTok zijn reclame-inkomsten dit jaar verdrievoudigen tot meer dan 12 miljard dollar, ruim 12,20 miljard euro. Ter vergelijking: YouTube kwam in 2021 uit op ongeveer 28 miljard dollar. Het groeitempo van TikTok is indrukwekkend, evenals de populariteit. In het Verenigd Koninkrijk werd in augustus een studie gepubliceerd waaruit blijkt dat vijftien- tot vierentwintigjarigen nu gemiddeld meer tijd per dag op TikTok doorbrengen dan voor de tv. Genoeg tijd om muziek te ontdekken. Maar hoe kan een artiest of label de app gebruiken?

    ‘Na een bepaald punt is het onduidelijk wat wel of niet werkt op TikTok. De muziekindustrie probeert nog steeds uit te vinden hoe ze ermee om moet gaan en vroeger had ze natuurlijk altijd zelf de controle,’ zegt Obermann. Uiteindelijk is het de TikTok-community die bepaalt wat een trend wordt. Aan de ene kant is dat natuurlijk onaangenaam voor de industrie, maar aan de andere kant houden de verantwoordelijken ook van dat effect. Niet zo gek, want een TikTok-hype leidt nu regelmatig tot heropleving van nummers die soms al tientallen jaren oud zijn. ‘Niemand had gedacht dat ‘Rasputin’ een van de grootste hits van het afgelopen jaar zou worden,’ zegt Obermann. ‘Dat gebeurde omdat sommige mensen er een gekke square dance op gingen doen op TikTok.’ Gebruikers werden niet alleen enthousiast over het nummer van Boney M, maar bijvoorbeeld ook over het Fleetwood Mac-nummer ‘Dreams’ uit 1977, waardoor het complete album van die band in 2021 meteen weer een plek op de Billboard-hitlijsten veroverde.

    ‘De belangrijkste hefbomen zijn momenteel het blijven vertellen van een verhaal en de “meme-factor” van toevallige successen weten te grijpen,’ zegt Samira Leitmannstetter. In het Duitse hoofdkantoor van Sony Music leidt zij het ‘Bold Collective’. De afdeling beheert de digitale marketing van de verschillende labels. Wat TikTok-gebruikers met hun video’s kunnen doen voor een liedje is zeer uiteenlopend. Als er eenmaal een trend ontstaat, kan die verder worden aangewakkerd met de eigen TikTok-content van de artiest, in zoverre die actief is op TikTok, en door samenwerking met influencers.

    TikTok onderstreept dat het uiteindelijk altijd de gebruikers zijn die de hype in gang zetten, maar het is natuurlijk mogelijk om ontwikkelingen te beïnvloeden

    Willekeurige hype is niet de juiste term, zegt een ander groot muziekbedrijf. ‘Meestal biedt iemand een fragment van een liedje aan. Iemand anders vindt dat dan een geschikt fragment en neemt de moeite om het onder een video te zetten.’ Het gaat erom juist die inhoudelijke aspecten te herkennen, op te pakken en verder te ontwikkelen. Als dat allemaal samenkomt, komt het liedje snel in andere kringen terecht. Om geen enkele mogelijke trend te missen, volgen muziekmaatschappijen nauwgezet de ontwikkelingen rond hun repertoire.

    TikTok onderstreept dat het uiteindelijk altijd de gebruikers zijn die de hype in gang zetten, maar het is natuurlijk mogelijk om ontwikkelingen te beïnvloeden. ‘We gaan er heel vroeg in en kijken wat trending is op het platform,’ zegt Michael Kümmerle, onder meer hoofd Muziek van TikTok Duitsland, die ook een verleden bij Warner Music heeft. Met hashtag-campagnes als #Rock bijvoorbeeld creëren ze onder meer ‘terugkeermogelijkheden waarmee wij de huidige trends kunnen positioneren en de labels hun artiesten’. De selectie van songfragmenten voor TikTok-video’s, die tot zestig seconden lang mogen zijn, laat het team echter over aan artiesten en hun partners in de muziekindustrie.

    ‘In het begin worden vaak verschillende fragmenten gebruikt om uit te proberen of iets werkt en hoe goed iets werkt,’ zegt Kümmerle. ‘Een fragment moet in ieder geval wezenlijk zijn, maar dat heeft niets te maken met de lengte van het nummer en het hoeft ook niet het refrein te zijn.’ Het is ook belangrijk om een bepaalde aanloop te hebben, voegt hij eraan toe. ‘De beste resultaten krijg je wanneer de fragmenten aanzienlijk vroeger dan twee weken voor de daadwerkelijke release van een nummer beschikbaar zijn op ons platform.’ Als een fragment een topplaats bereikt in de TikTok-hitlijsten, zegt hij, is het ‘zeer waarschijnlijk dat het na de release in de top-5 tot -20 van de streamingdiensten verschijnt.

    Strijd

    Precies zo ging het met het liedje ‘Wildberry Lillet’ van Nina Chuba. Al voor de release medio augustus op Spotify en elders had het team op andere sociale media gezien dat de track ‘door het dak zou gaan’, aldus Sony-manager Samira Leitmannstetter. Eerst een hype op TikTok, dan zo veel mogelijk downloads op de streamingdiensten en de bijbehorende royalty’s, dat is de TikTok-basisformule in een notendop.

    De strijd om luisteraars is hard, vooral voor nieuwkomers, gezien de tientallen miljoenen liedjes die er op de platforms rondgaan. TikTok is dus al lang een integraal onderdeel van allerlei campagnes. Pop- en rap-acts met een uitgesproken jonge doelgroep lijken goed aan te sluiten. Maar er is ook een officieel David Bowie-kanaal te vinden op TikTok, net als profielen van de rockgroep Rammstein of de popster Roland Kaiser. Bijna niemand waagt het er meer op zonder de marketingkracht van de Chinese app.

    Het is een behoorlijke klus om de meest uiteenlopende kanalen permanent te blijven bedienen. En sommige artiesten nemen het de industrie kwalijk zo enthousiast over TikTok te zijn. Zo beweerde Halsey in mei van dit jaar dat haar label een nieuw nummer pas wilde uitbrengen als het viraal zou gaan op de app. De video van deze klacht – die overigens werd gepubliceerd op TikTok – werd zelf een klein viraal succes. Een paar dagen later werd haar nummer uitgebracht.

    De gebruikers krijgen 20 procent; hoe Facebook en de rechthebbenden de rest verdelen is niet bekend

    Samira Leitmannstetter zet ook graag andere partners in het zonnetje. ‘We zien dat korte video’s steeds belangrijker worden, of het nu gaat om TikTok, YouTube Shorts of Instagram Reels,’ zegt de Sony-manager. Het snelle succes van TikTok schudde de Amerikaanse bedrijven wakker. Om het eigen aanbod aantrekkelijker te maken, breidde YouTube onlangs zijn eigen partnerprogramma uit naar makers van korte video’s. Deelnemers kunnen geld verdienen aan de reclame-inkomsten van het platform. Ook Meta kondigde enkele weken geleden aan dat het Facebook-gebruikers en rechthebbenden wil laten delen in de reclame-inkomsten van bepaalde muziekvideo’s die door gebruikers zijn gegenereerd. De gebruikers krijgen 20 procent; hoe Facebook en de rechthebbenden de rest verdelen is niet bekend.

    Meta raakt met die stap een zere plek van TikTok. Als onderdeel van licentieovereenkomsten werd TikTok (net als bijvoorbeeld Instagram) tot nu toe geacht eenmalig een betaling te doen aan rechthebbenden om hun muziek voor een bepaalde periode te kunnen aanbieden. Deze vaste bedragen zijn tegengesteld aan het model van inkomstenverdeling op basis van het gebruik van een liedje, zoals voornamelijk voor muziekstreamingdiensten geldt. Jonge, opkomende platforms maken in het begin vaak gebruik van eenmalige betalingen, aldus verschillende bronnen in de sector. Maar het is duidelijk dat het succes van TikTok nu meer hebzucht opwekt bij de muziekindustrie.

    Obermann geeft geen commentaar op de inhoud van de overeenkomsten. Maar uit wat hij zegt, kunnen conclusies worden getrokken. ‘Wij hebben een heel ander bedrijfsmodel dan streamingdiensten en daarom ook een ander uitkeringsmodel,’ stelt hij. ‘Wij zijn een platform om muziek te ontdekken, niet om muziek te consumeren. TikTok biedt geen volledige nummers, on-demand-playlists of albums.’ Een model voor het delen van inkomsten past daarom niet bij de manier waarop muziek grotendeels op TikTok wordt gebruikt, zegt hij. ‘De overgrote meerderheid van de rechthebbenden in de muziekindustrie is tevreden met de manier waarop wij afrekenen.’ TikTok vinden ze een enorm waardevol marketinginstrument, en uiteraard worden ‘regelmatig honderden miljoenen aan royalty’s’ betaald.

    Volgens Obermann en de anderen is dit niet het laatste wat erover gezegd zal worden. Een octrooiaanvraag in de VS voor een muziekdienst met de naam ‘TikTok Music’ zorgde onlangs voor nogal wat opschudding. Daarbij werd enigszins over het hoofd gezien dat Bytedance al langer een muziekstreamingdienst heeft onder de naam Resso. Die is momenteel beschikbaar in India, Brazilië en Indonesië. Wall Street Journal schreef dat Bytedance in gesprek is met labels om uit te breiden naar andere, niet nader genoemde markten. Er werd ook geen tijdschema genoemd. Maar dergelijke gesprekken zijn meestal geen Spielerei: Sony liet onlangs de licentiedeal met Resso voorlopig aflopen en trok zijn catalogus terug.

    Aantrekkingskracht

    Obermann houdt zich gedeisd. Ze zijn ‘zeer tevreden’ over de ontwikkeling van Resso, zegt hij, en ‘verder denken we natuurlijk altijd na over hoe we nog nauwer met de muziekindustrie kunnen samenwerken’. Een lancering in de VS of op een andere grote gevestigde markt, onder de naam Resso of TikTok Music, is ongetwijfeld een grote stap. De aantrekkingskracht ligt voor de hand: TikTok-gebruikers zouden simpelweg kunnen overschakelen naar TikTok Music om naar muziek te luisteren in plaats van naar Spotify of een andere dienst. Tot nu toe kan alleen YouTube bogen op dergelijke synergie. Maar top dog Spotify neemt ook zonder zo’n verbinding een sterke positie in.

    Ondertussen zorgt een ander project van TikTok voor levendige speculaties. Het gaat om digitale distributeur Sound On, waarmee onafhankelijke artiesten muziek niet alleen naar TikTok kunnen uploaden, maar ook naar diverse streamingdiensten. Er zijn tal van dergelijke aanbieders. Maar bij TikTok hebben ze een bijzonder scherp oog. Bytedance heeft nu A&R-vacatures op verschillende locaties. A&R’s (Artist & Repertoire) zijn talentscouts in de muziekindustrie die nieuwe artiesten promoten en hen contracteren bij labels. Wil TikTok ook meer gaan doen op dit gebied? De vacatures betreffen alleen Sound On, benadrukt Obermann. Voor distributie hebben ze ‘mensen nodig die de taal spreken van jonge muzikanten aan het begin van hun carrière en waarmee ze in bepaalde gevallen ook kunnen samenwerken om hun mogelijkheden op TikTok ten volle te benutten’.

    Voorlopig is in ieder geval één ding zeker: de kortevideoapp blijft volop in beeld en een volgende TikTok-hit komt er zeker.

    Lees ook:

  • Hoe Tiktok is verworden tot een ‘heksenjachtmachine’

    Hoe Tiktok is verworden tot een ‘heksenjachtmachine’

    Waarom zijn gebruikers van de app zo gericht op het ontmaskeren van zogenaamde ‘schurken’ – vaak op agressieve wijze – en is er een manier om dat te laten stoppen? ‘Deze klootzak is een aalgladde meester-manipulator, en ik ben heel dankbaar dat dit viraal gaat zodat iedereen ervan op de hoogte is.’

    Als je je aanmeldt bij een onlinedatingapp, waar je mensen leert kennen met wie je in sommige gevallen wilt afspreken in de hoop op seks bijvoorbeeld, dan verwacht je redelijkerwijs enige privacy.

    En bijna niemand verwacht dan dat er zal gebeuren wat de mythologische ‘West Elm Caleb’ overkwam, de klunzige schurk van de New Yorkse datingscene – en internetslachtoffer. In januari ontdekte een aantal New Yorkse vrouwen met een aanzienlijke hoeveelheid TikTok-volgers dat Caleb met hen allemaal tegelijkertijd aan het daten was. Al snel kwam aan het licht dat hij nog meer misdaden had begaan, zoals dezelfde Spotify-afspeellijst naar meerdere mensen sturen en berichten onbeantwoord laten. Een vrouw herinnerde zich dat hij had gezegd dat hij niet graag in de winter datete, vanwege de kou. (Wat ze beledigend vond.) Al snel mengden ook merken zich in het gesprek over Caleb, aangezien elke aanleiding om deze toch vrij gemiddelde dater in New York City te noemen, de nodige aandacht opleverde.

    Op TikTok, inmiddels het populairste webdomein ter wereld, blijkt dit fenomeen opmerkelijk vaak voor te komen. Een paar maanden voor West Elm Caleb opdook, was Couch Guy plotseling de schurk van het platform. Couch Guy is de jongeman die werd gefilmd terwijl hij thuis op de bank zat en weliswaar enthousiast, maar kennelijk niet enthousiast genoeg, reageerde toen hij werd overrompeld door een verrassingsbezoek van zijn vriendin, waarmee hij een langeafstandsrelatie had. ‘Gedurende mijn bestaan als Couch Guy’, schreef Couch Guy later in een artikel voor Slate, ‘was ik het onderwerp van beeld-voor-beeldanalyses van mijn lichaamstaal; er werden huiskamerdiagnoses gesteld van mijn mogelijke psychopathische aandoeningen, vergelijkingen gemaakt met veroordeelde moordenaars en er werd gediscussieerd over mijn “belabberde uitstraling”.’ 

    ‘Onderzoeken’

    Daarop volgde Sabrina Prater, een transvrouw uit de buurt van Flint, Michigan. Een groep TikTok-gebruikers was ervan overtuigd dat ze een Buffalo Bill-achtige seriemoordenaar was, puur vanwege haar ‘uitstraling‘. En zo gaat het maar door. Het platform dat bekend is vanwege danstrends en audiomemes, is ook verworden tot een site waar ‘onderzoeken‘ plaatsvinden door gebruikers die het kleinste detail weten op te blazen tot een bron van verontwaardiging en obsessie.

    Het is zo’n breed fenomeen dat het lastig is er een naam aan te geven. Het afgelopen half jaar hebben TikTok-hordes zich gestort op onderzoeken naar recente moorden, op online ‘pedofielenbendes’ en vermeende neurologische of psychiatrische aandoeningen bij populaire makers. Emma Spiro, universitair hoofddocent aan de Information School van de Universiteit van Washington, noemt deze voorvallen (waarvan de een schadelijker is dan de ander) ‘grootschalige convergenties van aandacht’. Abbie Richards, een TikTok-maker die ook desinformatie op het platform onderzoekt en erover schrijft, beschrijft het verschijnsel als ‘de memeïficatie van een persoon’. Ryan Broderick, verslaggever internetcultuur, roept TikTok uit tot ‘heksenjachtmachine’.

    Een woordvoerder van TikTok erkent de tendens ondanks al het aanwezige bewijs niet; hij zegt dat de site pesterij, intimidatie en ‘haatdragend gedrag’ verbiedt, en dat gebruikers opmerkingen kunnen filteren, accounts grootschalig kunnen blokkeren en hun inhoud privé kunnen maken. Dat zijn nuttige functies, maar ze doen niet echt iets aan de cultuur van het ‘pesten van willekeurige mensen’ (zoals ik geneigd ben het te noemen). De vraag blijft: hoe kon het eigenlijk zover komen, en is er een manier om dit fenomeen te stoppen?

    Gebruikers hebben eerder interactie met hun eigen content, dan met elkaar

    TikTok is niet ontworpen als sociaal netwerk. ‘Het is ontworpen als een app die vermakelijke inhoud biedt‘, zegt Daniel Klug, onderzoeker systeemwetenschap aan de Carnegie Mellon University. Dat is probleem nummer 1.

    De video’s op het platform worden aangeboden met secties voor commentaar, die chaotisch en moeilijk te navigeren zijn. Gebruikers kunnen ook privéberichten uitwisselen. Maar deze functies hebben weinig te maken met de belangrijkste functies van de app, namelijk video’s bekijken en ervoor zorgen dat jouw video bekeken wordt. Op grond van deze structuur beweren deskundigen zoals Klug dat TikTok niet in de eerste plaats een sociale omgeving is, zoals Facebook, Instagram of Twitter. Daar profileren gebruikers zichzelf door conversaties en zichtbare interactie met vrienden, kennissen, collega’s en beroemdheden. In plaats daarvan is TikTok ontworpen voor herhaling. Gebruikers hebben eerder interactie met hun eigen content en met het algoritme van de site, dan met elkaar.

    Die opzet is bepalend voor de uitkomst. Zodra content over een specifiek onderwerp, of een specifieke persoon, trending wordt, wordt er meer content van dat type geproduceerd. TikTok wil namelijk niet dat je commentaar levert op de video’s van anderen, maar dat je je eigen versie ervan maakt. Vervolgens komt jouw versie in de algoritmisch gegenereerde ‘Voor jou’-feeds van andere gebruikers terecht, met de kans om aan te slaan. Het feit dat TikTok elke video naar die feeds stuurt, al is het maar om te zien of ze iets uithalen, betekent dat elke gebruiker, hoe onbekend ook, potentieel een hit kan worden.

    Geen controle

    Dat leidt tot probleem nummer 2. Zodra een TikTok-video aandacht begint te krijgen, is er geen controle meer op de verspreiding ervan. Hoewel dit lijkt op te gaan voor alle virale content op elk sociaal platform, zijn er subtiele verschillen. Een tweet of Facebook-post gaat zelden viraal zonder enige hulp. Tweets ontploffen pas na retweets door accounts met veel volgers, of door hechte clusters van accounts (zoals die van MAGA Twitter of K-popfans); Facebook-posts moeten eerst zijn gedeeld op populaire pagina’s of in zeer actieve groepen. Voor TikTok is geen tussenpersoon nodig. Je hoeft alleen maar goed te presteren voor het testpubliek dat jou standaard wordt toegewezen. Dus wanneer een potentiële schurk komt bovendrijven, kan daar nog sneller bovenop worden gedoken dan op andere platforms.

    Iedereen kan dus op elk moment een virale hit scoren. Maar het omgekeerde geldt evengoed: een TikTok-ster met veel volgers kan een totale flop maken. En die legendarische wispelturigheid van het platform – plus de zweem van mysterie die rond het ‘Voor jou’-filter hangt – zorgt voor een derde probleem.  

    Volgens Spiro, van de Universiteit van Washington, leidt het mysterie rond het algoritme ertoe dat gebruikers er ‘folkloristische theorieën’ over bedenken. Ze gissen naar de kleuren die het algoritme leuk zou vinden, op welke momenten van de dag de interesse in nieuwe video’s het grootst is, en hoeveel seconden een clip zou moeten duren. Gebruikers hebben het gevoel dat ze ‘de strijd aangaan met het algoritme, waaraan ze antropomorfe eigenschappen toekennen’, aldus Spiro. En die strijd lijken ze alleen te kunnen winnen als er een trend ontstaat.

    Andrew Downing, een zevenentwintigjarige socialemediastrateeg uit New York, vertelde me dat hij bij West Elm Caleb precies dat gevoel had. ‘Ik wist dat ik er op het juiste moment op in sprong’, vertelde hij me. ‘Ik heb al zoveel trends gezien. Dus ik weet wanneer het te laat is. Ik weet wanneer het te vroeg is.’ Zijn Caleb-video kreeg zo’n 129.000 views, normaal krijgt hij er minder dan 1000.

    Op TikTok bestaat de traditie om oproepen te doen, om amateurspeurwerk te verrichten, en om anderen te beschimpen

    Deze drie problemen, die voortkomen uit fundamentele aspecten van het TikTok-ontwerp, dragen bij aan een zeer vluchtige onlinecultuur waarin schijnbaar iedereen doelwit kan worden van een of ander bizar onderzoek. Paradoxaal genoeg maakt diezelfde platformstructuur het juist moeilijk om in te zien hoe schadelijk een post kan zijn. ‘Als je iemand bent met een kleine aanhang en je video’s krijgen meestal een paar honderd views, hoezo zou je er dan van uit moeten gaan dat je video ineens door miljoenen mensen bekeken wordt?’ vroeg Abbie Richards me. ‘Dit is een vreemd en nieuw probleem dat we moeten onderzoeken.’

    TikTok is natuurlijk niet de eerste plek op internet waar ongecontroleerde acties van een menigte leiden tot vingerwijzen, vijandigheid en pesterijen.

    Michael Trice, docent aan het MIT en geïnteresseerd in de manier waarop platforms ‘amoraliteit’ genereren, vertelde me dat het zwartmaken op TikTok een goed voorbeeld is van wat hij de ‘bait and switch’ van sociale media noemt: gebruikers hebben een bepaalde ervaring bij het gebruik van de app, maar creëren in feite een compleet andere ervaring voor iemand anders. Een TikTokker kan gefocust zijn op die ene video die hij heeft gemaakt, en zich afvragen of die goed zal worden ontvangen. Maar het onderwerp van die video kan onbedoeld worden opgepikt in een onontkoombare stroom van viraliteit en onderdeel worden van honderden of zelfs duizenden andere die allemaal kort na elkaar verschijnen, zodat de video een zogenaamde microbekendheid wordt (wat wil zeggen dat ​​online aanhang rond een bepaalde kwestie wordt opgebouwd). 

    Misschien is dit verschijnsel gewoon een kenmerk (of een tekortkoming) van het leven online. Volgens Trice kan niet elke negatieve uitkomst worden toegeschreven aan de functies van een specifieke app. Als iets veel aandacht krijgt op TikTok, zijn mensen geneigd daarover te posten in de hoop dat het algoritme jouw content gaat promoten. Maar daarbij speelt nog een neiging mee. ‘Als er in participatieve culturen iets gebeurt waar mensen deel van willen uitmaken, dan gaan ze nabootsen hoe anderen in het verleden zorgden dat ze ergens deel van werden’, zegt Trice. Op TikTok bestaat de traditie om oproepen te doen, om amateurspeurwerk te verrichten, en om anderen te beschimpen. ‘Mensen gaan dergelijke vormen van communicatie imiteren.’

    Collectief druk maken

    Carrie Orozco, een serveerster in Las Vegas die zich in de eerste maanden van de pandemie bij TikTok aanmeldde om de tijd te doden, leerde deze codes al snel. Toen ze afgelopen herfst op het Couch Guy-drama stuitte, was haar nog niet helemaal duidelijk wat ze ermee aan moest. Maar toen ze de eerste TikTok-golf over West Elm Caleb meekreeg, begreep ze wat haar te doen stond: ‘Deze klootzak probeert zijn pielemuis in alles te steken wat maar beweegt in New York City’, zegt ze in haar video. ‘Hij is een aalgladde meester-manipulator, en ik ben heel dankbaar dat dit viraal gaat zodat iedereen in het land ervan op de hoogte is.’ Haar doel was om het ‘luchtig te houden’, zegt ze, en de video werd in twee dagen zo’n 700.000 keer bekeken.

    Maar op het moment dat de West Elm Caleb-video’s de meeste aandacht kregen, begon TikTok er onverwacht een paar te verwijderen. Voor gebruikers als Orozco was het alsof de site opeens de normen afwees die eerder nog werden omarmd. ‘TikTok beloonde eerst de West Elm Caleb-hashtag door die video’s te promoten’, zegt ze. ‘En toen ineens sloeg het om.’ Ze is niet verbitterd over het feit dat haar video is verwijderd. Ze gelooft dat het de juiste beslissing was, en dat TikTok merkte dat gebruikers zich ongemakkelijk begonnen te voelen. ‘Kunnen we beter ons best doen om het leven van mensen niet overhoop te gooien? Ja, dat kan’, zegt ze. Toch weet ze niet zeker of het platform dit soort gebeurtenissen in de toekomst kan of moet modereren. ‘Dit soort zaken waar we ons collectief druk over maken – die horen wel bij de cultuur van TikTok.‘

    ‘Gebruikers van Twitter en Reddit en zelfs van Facebook zijn er in de loop van de tijd eigenlijk vrij goed in geworden zichzelf op te voeden’

    Misschien kan TikTok inderdaad beter zijn best doen om het leven van mensen niet te verstoren. Trice zegt dat gebruikers op Twitter mondiger zijn geworden als het op intimidatie aankomt sinds Gamergate, de controverse rond berichtgeving over computergames en de bijbehorende trollencampagne die in 2014 begon. Onlinegemeenschappen zijn gaan inzien hoe ellendig het is om het ‘onderwerp van de dag’ te zijn. ‘Gebruikers van Twitter en Reddit en zelfs van Facebook zijn er in de loop van de tijd eigenlijk vrij goed in geworden zichzelf op te voeden’, zegt Trice. ‘Het lijkt me aannemelijk dat deze vorm van zelfeducatie ook meer en meer bij TikTok te zien zal zijn.’

    Dat de app zich richt op herhaling zou zelfs kunnen helpen bij de verspreiding van een nieuwe gedragsethiek. TikTok-gebruikers zijn gewend om samen te werken en op innovatieve wijze met elkaars werk aan de slag te gaan. Mogelijk zorgt die samenwerkingsgeest over een tijdje ook voor een betere variant van de omgangsvormen op het platform.

    Lees ook:

  • Onderzoek: als mensen naar vrolijke liedjes luisteren, presteert de markt beter

    Onderzoek: als mensen naar vrolijke liedjes luisteren, presteert de markt beter

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Regering-Biden: Rusland van plan om met nepvideo inval Oekraïne te rechtvaardigen

    » Italië wil espresso op werelderfgoedlijst

    Verband tussen muziektrends en koerswinsten

    Alex Edmans, hoogleraar Finance aan de London Business School, analyseerde muziek waar mensen in veertig landen naar luisterden via Spotify. Die vergeleek hij met de nationale aandelenmarkten in dezelfde periode. Is er verband tussen stemming die tot uiting komt in de beluisterde muziek, en financieel rendement? Ja, concludeert hij: als mensen naar vrolijke liedjes luisteren, presteert de markt beter.

    We proberen een serieuze economische vraag te beantwoorden: wordt de markt gedreven door grondregels of door emoties?

    ‘Op basis van 500 miljard streams van 58.000 nummers ontdekten we dat positievere luisterkeuzes significant gecorreleerd zijn met koerswinsten’, zei Edmans in een interview met Harvard Business Review. ‘Vervolgens keken we naar de geldstromen van beleggingsfondsen en vonden we vergelijkbare effecten. Dit klinkt als een vreemde studie, dat geef ik toe, maar we proberen een serieuze economische vraag te beantwoorden: wordt de markt gedreven door grondregels of door emoties? De efficiëntemarkthypothese stelt dat aandelenrendementen alleen factoren als rentetarieven en werkloosheidscijfers weerspiegelen. In een rationeel model zouden factoren zoals het beleggerssentiment geen invloed moeten hebben op het aandelenrendement. Maar dat hebben ze dus wel.’

    Lees ook:

  • Het geheim van Spotify – en waarom iedereen er wil werken

    Het geheim van Spotify – en waarom iedereen er wil werken

    Spotify maakt de laatste jaren hypergroei door, met 365 miljoen gebruikers en ruwweg 70 miljoen tracks. En toch, zo wordt alom bevestigd, is het welzijn van werknemers er heilig. Wat is het geheim?

    Hoewel Spotify overal ter wereld vestigingen heeft, waarvan de grootste in New York, bevinden zijn hoofdkantoor en wortels zich nog altijd in Stockholm. En die oorsprong geeft het bedrijf een uniek karakter, waarbij ‘de mens vooropstaat’. Het bedrijf heeft in zijn groei karakteristieke Zweedse elementen proberen te behouden, zoals een vrij platte organisatiestructuur, een personeelsbeleid dat prima donna-gedrag ontmoedigt, een bedrijfscultuur waarin de nadruk ligt op openheid en teamwork – en goede secundaire arbeidsvoorwaarden. Waaronder enkele regelingen die in Zweden gewoon wettelijk verplicht zijn, maar elders bijna ongehoord, zoals zes maanden betaald ouderschapsverlof voor elke werknemer, man of vrouw.

    Sinds februari hanteert het bedrijf bovendien een thuiswerkbeleid (‘work from anywhere’) dat werknemers aanmoedigt te gaan wonen waar ze willen en digitaal vanuit huis te werken. Dit jaar krijgen alle werknemers de eerste week van november bovendien vrij om even bij te komen van de stress van de pandemie. Al het werkcontact – mails, zoombijeenkomsten en telefoongesprekken – wordt die week actief ontmoedigd. (Spotify blijft natuurlijk wel beschikbaar voor gebruikers, en wie moet doorwerken om het in de lucht te houden krijgt de week daarna vrij.)

    Fika

    En dan heb je de kleine dingetjes, zoals fika. Een Zweeds woord dat zoveel betekent als ‘koffiepauze’, maar dat door Zweden wordt ervaren als een deel van hun nationale identiteit: een dagelijkse herinnering aan het belang van een goede balans tussen werk en privé. Adam Winer, een Amerikaan die bij Spotify werkt als hoofd contentstrategie en analyse, zegt dat hij die fika inmiddels gebruikt bij de selectie van nieuw personeel: als onderdeel van de sollicitatie laat hij veelbelovende kandidaten altijd informeel koffiedrinken met vier of vijf Spotifiers.

    Hij geeft toe dat hij aanvankelijk een beetje sceptisch was toen hij hoorde over de cultuur van samenwerking en laagdrempelig contact met alle leidinggevenden, tot de oprichters aan toe. ‘Het is heel anders dan Amazon, waar managers geacht worden hun zwakste tien procent te ontslaan. Ik stond echt versteld van de mate van transparantie,’ zegt hij. ‘Je hoort er wel over praten, maar je kijkt er toch van op als je het echt ziet.’

    En hij voegt eraan toe: ‘Bij andere techbedrijven krijg je bij veel van die secundaire arbeidsvoorwaarden het gevoel dat ze alleen aardig voor je zijn om ervoor te zorgen dat je hard werkt, om je op kantoor te houden. Hier is het omdat ze echt om je geven als mens: “Wij zijn Zweden! Wij geloven hierin! Het zit in onze cultuur om elke zomer de boel dicht te gooien en een maand naar het strand te gaan, want in Zweden is het negen maanden van het jaar koud en donker, dus we moeten ervan genieten, en het is goed voor ieders welzijn en dat vinden we belangrijk.”’

    ‘Het is heel anders dan Amazon, waar managers geacht worden hun zwakste tien procent te ontslaan’

    Het in 2006 in Stockholm door Daniel Ek en Martin Lorentzon opgerichte Spotify heeft de muziekindustrie flink opgeschud. Het legale streamingalternatief heeft eerdere software zoals Napster verdrongen en er uiteindelijk toe geleid dat de mobiele telefoon nu het apparaat is waarop de meeste mensen muziek afspelen. Sommige grote sterren zoals Taylor Swift hebben wel geklaagd – en doen dat vaak nog steeds – dat het bedrijf zulke lage royalty’s betaalt. Maar nadat Swift haar muziek aanvankelijk van de streamingdienst af had gehaald, bereikte ze alsnog een akkoord met het bedrijf.

    Spotify zit duidelijk in de groei- en investeringsfase, met circa 365 miljoen actieve gebruikers per maand, waarvan 165 miljoen betalende abonnees. De rest accepteert advertenties om te kunnen luisteren naar Spotify’s immense muziekbibliotheek van ruwweg 70 miljoen tracks en 2,9 miljoen podcasts. Het bedrijf telt inmiddels zo’n 7000 werknemers in 79 kantoren overal ter wereld. Het maakt de laatste tijd veel werk van podcasts, waarvoor het onder meer de omstreden komiek en sportcommentator Joe Rogan heeft gestrikt, maar ook grote namen als Barack Obama en Bruce Springsteen. Het inmiddels beursgenoteerde Spotify heeft nog nooit winst gemaakt, maar de waarde wordt niettemin geschat op 46 miljoen dollar. Omzet over 2020: 9,1 miljard dollar.

    En ondanks die enorme groei zegt software-engineer Ching-Wei Chen: ‘Spotify is het grootste bedrijf waarvoor ik ooit heb gewerkt, maar het voelt als het kleinste. Wat betreft bureaucratie en hiërarchie voelt het als een klein bedrijf.’

    Naarmate het bedrijf steeds internationaler ging opereren en een culturele machtsfactor werd, was het wel steeds moeilijker om vast te houden aan die sfeer van een Zweeds bedrijf waar de mens centraal staat. ‘Dat is moeilijk,’ zegt hoofd R&D Gustav Söderström, ‘en dat hoort waarschijnlijk ook als je een goed bedrijf wilt zijn.’

    HR-manager Katarina Berg in Stockholm zegt dat het bedrijf een beetje ‘minder Zweeds’ is geworden in deze periode van ‘hypergroei’, die naar haar verwachting nog wel vier of vijf jaar zal aanhouden. ‘We brengen elke maand bijna honderdvijftig nieuwe mensen in de organisatie in,’ zegt ze. En in die sfeer van constante ‘beheerste chaos’ is een cultuurverandering onvermijdelijk: ‘Onze oprichters snappen dat een cultuur evolueert.’

    De traditionele Zweedse manier van werken behelst bijvoorbeeld een langzaam proces van discussie en overleg tot er binnen het hele bedrijf overeenstemming is bereikt over een grote stap. Bij Spotify gaat alles volgens Berg veel te snel om daaraan vast te houden, en in een bedrijf met meer dan zevenduizend werknemers verspreid over de wereld, dat in hoog tempo bedrijven opkoopt en producten toevoegt, kun je nooit ergens volledige overeenstemming over bereiken. ‘We hebben geen tijd voor politiek,’ zegt ze. Maar de traditie om dingen openlijk te bespreken, om informatie inzichtelijk en leidinggevenden aanspreekbaar te maken, die is niet veranderd. Alleen is het doel nu ‘instemming, geen toestemming’.

    ‘We willen dat een miljard mensen hiervan gaan profiteren, en dat is nog een hele opgave’

    In de woorden van Söderström: ‘Praten kost niks, zeg ik altijd, dus laten we dat maar lekker veel doen.’ Het kost in elk geval stukken minder dan talent en software-uitbreiding. ‘Overleg gaat soms langzamer,’ zegt hij. ‘Je moet meer gesprekken voeren met grotere groepen, meer mensen moeten over alles worden ingelicht.’ De paradox is volgens de leidinggevenden dat discussie en overleg aanvankelijk meer tijd kosten, maar dat Spotify-teams door het zo ontstane werknemersvertrouwen uiteindelijk sneller kunnen handelen, vanuit een gezamenlijk doel. Zoals Berg zegt: ‘Met het vertrouwen stijgt de snelheid.’

    Volgens Söderström werkt het decentrale overlegmodel veel beter dan het interne concurrentiemodel dat Amazon hanteert, of het exclusief focussen op een klein groepje kernproducten zoals bij Apple. Hij zegt dat het ook hoort bij de strategische doelstelling van Spotify om de oorspronkelijke rol als distributiekanaal voor professionele muzikanten en gevestigde labels te ontgroeien en zich te ontwikkelen tot wat hij een ‘platform’ noemt, waar allerlei mensen muziek en audio kunnen maken, waar makers en luisteraars vrij zijn om elkaar te vinden en zelfs van rol te wisselen. Het doel, zegt hij, is een enorme ‘cirkel van muziek maken en tot je nemen’. De bouw daarvan is volgens hem een ambitieuze en spannende technische en strategische uitdaging: ‘We willen dat een miljard mensen hiervan gaan profiteren, en dat is echt nog een hele opgave.’

    Geheime formule

    In de interne communicatie wordt het bedrijf vaak ‘de band’ genoemd. Dan moet je denken aan de blije Beatles van A Hard Day’s Night en niet aan de kibbelende supersterren van Let it Be. De metafoor van de popgroep heeft zijn goeie kanten, maar moet je volgens HR-chef Berg ook niet te letterlijk nemen. ‘We hebben onze Yoko Ono nog niet gevonden,’ grapt ze. ‘Het is meer het idee van vruchtbare samenwerking, een collectief waarin iedereen een unieke bijdrage levert die noodzakelijk is voor het geheel.’

    Liefde voor muziek lijkt wel een essentiële karaktertrek van de Spotify-werknemer te zijn. Zoals Chen zegt: ‘Dat is voor veel mensen hier wat hen diep raakt, het is een deel van wie ze zijn, en als je andere mensen vindt met diezelfde passie, dan werk je daar graag mee samen, het is iets wat je verbindt.’

    Spotify is net zo hard getroffen door de pandemie als andere bedrijven: mensen werden verplicht om thuis te werken en misten het alledaagse contact dat het leven zowel productiever als leuker kan maken. Het bedrijf heeft een aantal online initiatieven ontplooid om zijn kernwaarden te versterken en verfijnen, en om de werknemers met elkaar verbonden te houden. Wat zal het langetermijngevolg zijn van de veranderingen die de pandemie teweeg heeft gebracht?

    Contentstrateeg Adam Winer trad bij Spotify in dienst in New York, maar woont inmiddels in Minnesota. En zijn team van circa veertig mensen, die verspreid in het land wonen en door de pandemie niet bij elkaar konden komen, is nu zo groot dat hij meer moeite moet doen om af en toe gewoon ‘te vragen hoe het persoonlijk met ze gaat’. Het dagelijks contact op kantoor mist hij nog steeds. Maar hij denkt niet dat de pandemie iets fundamenteels heeft veranderd in de bedrijfscultuur. En wat het nieuwe thuiswerkbeleid betreft: ‘We waren al zo internationaal bezig dat het verrassend weinig verschil maakte.’

    Daarbij heeft de stress van de pandemie de aandacht voor het welzijn van de medewerkers alleen maar vergroot, zegt hij: ‘De managers wringen zich bijna in bochten om te zorgen voor een goede balans tussen werk en privé bij iedereen.’ Zo drukt hij zijn collega’s altijd op het hart, zegt hij, dat hij vaak buiten kantooruren mailt omdat hij thuis graag zit te werken als zijn kleine kinderen naar bed zijn, en zeker niet omdat hij in alle vroegte of in het weekend nog een antwoord verwacht. ‘Het laatste wat ik zou willen is dat iedereen in mijn team de laatste zes maanden zo hard gewerkt heeft dat ze uiteindelijk ontslag nemen en ik het de komende zes jaar zonder ze moet doen.’

    Chen, die ook in New York bij Spotify is begonnen, maar inmiddels in Asheville in North Carolina werkt, vindt ook niet dat de bedrijfscultuur de afgelopen twee jaar erg is veranderd. ‘Ik was blij verrast om te merken hoe hecht het bedrijf ook na corona nog steeds is. Want je weet maar nooit. Voor die tijd hadden we een heel fijn kantoor, een heel goed koffieapparaat, is dat dan wat de mensen verbindt? Maar we hebben in de pandemie de verbondenheid behouden.’ De belangrijkste reden is simpel. ‘Het is geen geheime Spotify-formule. Spotify is niet de enige plek waar je aardige mensen hebt,’ zegt hij, ‘maar ik vind dit toch wel de leukste groep mensen met wie ik in heel mijn loopbaan heb gewerkt.’

  • 6. Chinezen moeten leren betalen voor muziek

    6. Chinezen moeten leren betalen voor muziek

    Chinese consumenten zijn eraan gewend dat muziek op internet gratis is. Internetgigant Tencent probeert ze langzaam van die gedachte af te brengen.

    Afgelopen augustus verzamelden op een bloedhete avond duizenden jonge Chinezen zich in het stadion van Nanjing om de vierde verjaardag van de Chinese boyband TFBoys te vieren. Wie niet aanwezig kon zijn, kon deze memorabele gebeurtenis rechtstreeks online volgen, wat 118 
miljoen mensen dan ook deden. De hele uitzending lang verschenen er sms-berichten op het scherm, terwijl 7 miljoen fans volgens goed Chinees gebruik 340 miljoen yuan (45 miljoen euro) aan de artiesten schonken via betrokken sites en apps. Deze laatste hadden allemaal met elkaar gemeen dat ze in het leven zijn geroepen door Tencent, of het nu gaat om QZone, QQVideo, QQMusic, We Sing (Quanmin KGe), Kuwo Music, KuGou Music of KuGou Live.

    Toch moet worden benadrukt dat deze sites en apps, op de laatste na, niet speciaal voor live-uitzendingen zijn bedoeld. Maar een gebruikster van het sociale netwerk QZone hoefde bijvoorbeeld niet op KuGou Live over te schakelen om haar idolen TFBoys te zien. Tencent, de Chinese wetenschaps- en technologiemastodont, heeft al een revolutie ontketend in de manier waarop mensen communiceren, betalen en videospelletjes doen, en is nu klaar om de manieren van muziekconsumptie voorgoed te veranderen.


    Het Chinese bedrijf, in 1998 opgericht in Shenzhen, is momenteel in staat om vrijwel de gehele markt 
te domineren. In juli 2016 fuseerde zijn muziekstreamingdienst QQMusic met de China Music 
Corporation (CMC, die op zijn beurt KuGou en Kuwo bezat, twee zeer populaire concurrenten van 
QQMusic) om een nieuwe afdeling te vormen, 
Tencent Music Entertainment (TME, dat inmiddels 
al deze diensten verzorgt). Volgens een rapport 
van DCCI, het centrum dat Chinese internetdata 
verzamelt, delen Kuwo en KuGou inmiddels 75 
procent van de markt met QQMusic.

    Toch betekent deze dominante positie niet per se 
dat de sector veel winst oplevert. Het afgelopen decennium zijn de Chinezen gewend geraakt om gratis toegang tot muziek te krijgen. ‘Wij hebben elke maand meer dan zeshonderd miljoen actieve gebruikers, maar het aantal betalende abonnees onder hen blijft gering, 3 procent oftewel achttien miljoen mensen,’ zegt Andy Ng, vicevoorzitter van TME. Hij voegt eraan toe dat op een meer volwassen markt het percentage rond de 20 of 30 procent zou moeten schommelen.

    Toch blijft Andy Ng optimistisch: ‘Wij zien een enorm groeipotentieel met talrijke ontwikkelingsmogelijkheden.’ De cijfers zijn in elk geval veelbelovend. Volgens statistieken zijn de Chinese inkomsten uit het downloaden van muziek in 2016 met 20,3 procent toegenomen, en die van streaming alleen 
al met 30,6 procent. De giganten van de sector 
onderzoeken momenteel nieuwe manieren om 
Chinese gebruikers wat geld te laten betalen om meer te krijgen dan waartoe ze tot voor kort gratis toegang hadden.

    ‘Jonge Chinezen geven graag een paar dollar uit om de artiesten te steunen van wie ze fan zijn’

    Om de overgang van een gratis dienst naar een 
betalende dienst geleidelijk te laten verlopen, 
hanteert Tencent nogal bescheiden tarieven. Zo biedt QQMusic drie verschillende maandabonnementen aan voor respectievelijk 8, 12 en 15 yuan (1, 1,5 en 1,9 euro). (Ter vergelijking: Premium van Spotify kost 9,99 euro.) Maar de Chinese gebruikers kijken niet op van zulke aanlokkelijke aanbiedingen, omdat ze al lange tijd profiteren van de prijzenoorlog die de 
netmaatschappijen onafgebroken met elkaar voeren, daarbij flink geholpen door investeerders. Zoals WeChat, het Chinese equivalent van Twitter, dat ook eigendom is van Tencent, niet zomaar een eenvoudige berichtenapp is maar nauw verweven met de hele diensteneconomie van China, is TME bezig 
rond de muziekstreaming een ecosysteem met 
toegevoegde waarde te bouwen voor het betaald beluisteren en downloaden van muziek. De basisstrategie bestaat uit het inspelen op de behoeften van de premiumgebruikers door het aanbieden van gratis toegangskaartjes voor concerten, een professionele geluidskwaliteit en tegoeden voor videospelletjes, een sector die wereldwijd wordt gedomineerd door het moederbedrijf. QQMusic heeft eveneens een pilot gelanceerd onder de noemer ‘digitale albums’; wanneer het platform een album online zet dat 
uitgebreid is gepromoot, wordt het eerst in een betaalzone geplaatst voordat het na twee of drie maanden in de algemene catalogus wordt 
opgenomen.

    Deze manier van functioneren begint zijn vruchten af te werpen. Toen de originele opname van 
Fast & Furious 8 uitkwam bij QQMusic, verkocht de site binnen een week meer dan een miljoen digitale kopieën. Andy Ng: ‘Jonge Chinezen geven graag een paar dollar uit om de artiesten te steunen van wie ze fan zijn.’ Volgens DCCI is meer dan 90 procent van de gebruikers van QQMusic jonger dan 28 jaar. Ten slotte moet nog worden opgemerkt dat Tencent niet alleen actief is op muziekgebied: het bedrijf houdt zich ook bezig met live videostreaming, sinds 2016 een ware rage onder Chinese internetgebruikers. Het bedrijf Iresearch Consulting schatte de markt hiervoor onlangs op ongeveer 20,8 miljard yuan (2,65 miljard euro). Ook speelt Tencent in op de karaokeverslaving van de Chinezen. De app WeSing, waarmee je kunt meezingen met je smartphone en de opnames 
kunt delen met vrienden of onbekenden, heeft inmiddels een stevige plek op de markt veroverd 
met 460 miljoen gebruikers.

    Auteur: Huang Liang
    Vertaler: Peter Bergsma

    Qiangzhan Wang
    China | qianzhan.com

  • 5. Tuma Basa, kingmaker

    5. Tuma Basa, kingmaker

    Tuma Basa is verantwoordelijk voor RapCaviar, de meest invloedrijke playlist van Spotify. In een paar seconden kan hij elke debuterende rapper opblazen tot een hiphopfenomeen.

    ‘Met playlists is het eenvoudig geworden om te volgen wat zich afspeelt in de wereld van de hiphop – op dezelfde manier waarop onze vaders de krant lazen om op de hoogte te blijven van het sportnieuws. Maar in de hiphop gaat het allemaal heel snel. Voor mij – want ik heb er mijn vak van gemaakt – is dat een enorme berg werk.’

    Aan het woord is Tuma Basa, hoofd programmering hiphop bij Spotify. In die functie is hij ook de baas van RapCaviar, ‘de meest invloedrijke playlist van 
dit moment’, volgens New York Magazine. Basa actualiseert elke vrijdag de lijst van de vijftig beste nieuwe hiphopnummers, en bereikt daarmee 
8,8 miljoen abonnees.

    Het New Yorkse magazine publiceerde vorig jaar 
een portret. Basa werd geboren in het voormalige Zaïre, de huidige Democratische Republiek Congo. 
Hij groeide op in Iowa City in de VS, en vervolgens in Zimbabwe, waar hij werd aangestoken door het 
rapvirus en veel moeite moest doen om de nieuwste nummers te bemachtigen van Snoop Dogg of Tupac. ‘De ironie dat hij vandaag de dag werkt voor een bedrijf dat iedereen op elk moment en waar dan ook toegang belooft tot 30 miljoen liedjes, ontgaat hem niet’, schrijft New York Magazine.

    Tuma Basa (r.), hier samen met rappers Papoose (l.) en Remy Ma in een restaurant in Los Angeles. – © Johnny Nunez / Getty Images
    Tuma Basa (r.), hier samen met rappers Papoose (l.) en Remy Ma in een restaurant in Los Angeles. – © Johnny Nunez / Getty Images

    RapCaviar heeft artisten groot gemaakt als Lil Uzi Vert en Cardi B. En alle sterren van de hiphop, van Drake tot Chance the Rapper, Migos of 21Savage, doken en duiken op in de playlist. Die heeft de 
verbintenis bezegeld tussen rap en streaming: omdat de technologie artiesten de mogelijkheid biedt de traditionele muziekindustrie, een toch vooral blanke en op rock gerichte aangelegenheid, te passeren, zijn R&B en hiphop vorig jaar het populairste muziekgenre in de VS, aldus marktonderzoeksbureau 
Nielsen Company.

    Bij het beheren van RapCaviar kan Tuma Basa gebruikmaken van de algoritmen van Spotify. ‘Hij is half gegevensanalist, en half romanticus die gehecht is aan zijn mixtapes, de cassettebandjes van weleer’, schrijft New York Magazine. Het blad citeert nog eens Basa: ‘Hiphop heeft altijd bewondering gehad voor tempelbewaarders, dj’s, presentatoren van 
mixshows, discjockeys van de radio. De speellijsten zijn daarvan een incarnatie.’

    Vertaler: Lambiek Berends

  • 4. De muziekindustrie krabbelt weer op

    4. De muziekindustrie krabbelt weer op

    Dankzij streaming ziet de Amerikaanse muziekindustrie de inkomsten voor het eerst in jaren explosief stijgen. Beetje bij beetje past de hele keten zich aan. Hieronder de voornaamste ontwikkelingen voor 2018.

    De omslag deed zich voor in 2016. In dat jaar verschenen drie iconische albums: Anti van Rihanna, Lemonade van Beyoncé en Blonde van Frank Ocean. De producties werden feestelijk onthaald, alsof de platenindustrie weer een mooie toekomst tegemoetging. Maar de eerste twee waren uitsluitend te ontdekken en te beluisteren op Tidal, het streamingplatform van Jay-Z, en de derde alleen op Apple Music. Zo werd in 2016 duidelijk dat ‘streaming het voornaamste kanaal is geworden waarop Amerikanen naar muziek 
luisteren en tevens de belangrijkste bron van inkomsten voor de muziek-industrie’, aldus de gespecialiseerde website Pitchfork.

    Die tendens werd in 2017 bevestigd. 
De inkomsten van de muziekindustrie uit de streamingsdiensten groeiden exponentieel. Een rapper als Drake, een genie op het gebied van marketing, koos er met More Life voor een speellijst uit te brengen in plaats van een album. De plaat is dood, leve streaming! In 2018 zal de trend zich alleen nog maar voortzetten. Nooit meer zal muziek worden geproduceerd, gedistribueerd en beluisterd als voorheen, en de hele keten moet zich daaraan aanpassen. Hier volgen de voornaamste ontwikkelingen die in de komende maanden te verwachten zijn.


    Spotify en de rest

    Het Zweedse platform, met 70 miljoen betalende abonnees per januari 2018, heeft nog steeds het 
leeuwendeel van de markt in handen. Daarna volgen Apple Music (36 miljoen abonnees in januari), en Amazon en Deezer (respectievelijk 16 en 9 miljoen abonnees per september 2017). ‘Maar pas op: Apple Music zet alles op alles om in de VS de grootste te worden’, voorziet The Wall Street Journal. De dienst van Apple, gelanceerd in juni 2015, ziet het aantal abonnees in de VS met 5 procent per maand toenemen, tegenover 2 procent voor zijn Scandinavische concurrent. De kleinste platforms, zoals Soundcloud, vechten voor hun voortbestaan als ze al niet inmiddels failliet zijn: in december vorig jaar heeft Groove Music, ontwikkeld door Microsoft, de tent al moeten sluiten.

    Playlists: tophitmachines

    Of ze nu worden beheerd door computeralgoritmen of door menselijke wezens, playlists zijn onontbeerlijk voor het lanceren van muzikanten en nummers. En dat brengt een revolutie teweeg op de muziekmarkt: vorig jaar onthulde BuzzFeed dat artiesten 
als Drake en Future eerst keken hoe een bepaald nummer het deed op streaming, alvorens te besluiten of ze het als single in de markt zouden zetten. ‘Steeds vaker zijn het de luisteraars die beslissen 
wat er op de radio zal worden gedraaid’, aldus de Amerikaanse website.


    Hoed u voor ‘fake music’

    Bent u beducht voor fake news? Leer fake music 
herkennen, adviseert de website Pitchfork. In september vorig jaar bracht de Texaanse rapper Post Malone het nummer Rockstar uit. Op YouTube was op de officiële video alleen het refrein te beluisteren – voor de complete versie werd naar andere kanalen verwezen. Het gevolg: het ‘foute’ stuk werd 40 miljoen maal bekeken, en dat getal werd vervolgens gebruikt om het aantal malen dat het nummer in zijn geheel zou zijn beluisterd kunstmatig op te blazen.

    Vertaler: Lambiek Berends

    CONTEXT: 41 miljard

    41 miljard dollar is het bedrag dat de mondiale muziekindustrie in 2030 zou kunnen genereren volgens een onderzoek dat de Amerikaanse investeringsbank Goldman Sachs vorig jaar zomer publiceerde. Dat is vijf maal meer dan in de hoogtijdagen van de muzieksector, de jaren negentig van de vorige eeuw, toen de compact disc op zijn hoogtepunt was en online muziekdiensten als Napster nog niet bestonden. Van die verwachte 41 miljard zal 34 miljard afkomstig zijn uit streaming, meldt Billboard.