Thailand zucht onder inflatie. Armere huishoudens zitten na twee jaar pandemie zonder geld en kleine bedrijven zagen hun winsten verdampen. Ondertussen hebben stijgende olieprijzen de kosten verhoogd in de toeleveringsketens, productielijnen en transportnetwerken voor belangrijke goederen zoals diervoeder. Sinds begin dit jaar steeg de prijs van varkensvlees ook nog eens met 40 procent door een uitbraak van varkensgriep. Daardoor kopen armere gezinnen meer kip, hetgeen de prijzen van pluimvee en eieren opdrijft, schrijf Al Jazeera.
Met het Chinese nieuwjaar in aantocht op 1 februari, een periode waarin normaal gesproken fors geld wordt uitgeven waardoor de economie opleeft, houden gezinnen nu de hand op de knip.
De regering van Venezuela kondigde maandag aan dat het de grens met Colombia gaat openstellen, meldt de Colombiaanse krant El Universal. Venezuela had in februari 2019 de landgrenzen gesloten tijdens de impasse tussen president Nicolás Maduro en oppositieleider Juan Guaidó, die door zo’n vijftig landen, waaronder de VS en Colombia, als interim-president wordt erkend. Caracas had ook de diplomatieke betrekkingen met Bogotá verbroken nadat Colombia Juan Guaidó als interim-president had erkend.
De twee landen delen een grens van 2200 kilometer
De grens was al sinds 2015 bijna volledig gesloten wegens spanningen tussen de twee buurlanden. De twee landen, die in ideologisch opzicht tegenover elkaar staan, delen een grens van 2200 kilometer.
Thailand wil met een economisch stimulerings- en investeringspakket rijke wereldburgers, gepensioneerden en hoogopgeleide professionals uit het buitenland aantrekken om de economie na de pandemie nieuw leven in te blazen. Lokkertjes zijn onder meer een tienjarig Thais visum voor het hele gezin. Daarnaast hoopt Thailand buitenlanders over de streep te trekken met automatische werkvergunningen, dezelfde inkomstenbelasting als Thaise burgers en belastingvrijstelling voor elders verworven inkomsten en eigendommen, meldt The Bangkok Post.
De regering hoopt in de komende vijf jaar meer dan een miljoen professionals naar Thailand te trekken
De regering hoopt zo in de komende vijf jaar meer dan een miljoen gekwalificeerde mensen naar Thailand te trekken, aldus regeringswoordvoerder Thanakorn Wangboonkongchana. ‘De regering verwacht dat deze buitenlanders gemiddeld een miljoen baht, circa 25.520 euro, per persoon per jaar uitgeven gedurende hun verblijf in Thailand, oftewel ongeveer een biljoen baht in de komende vijf jaar.’ Daarnaast rekent de regering erop dat de bezoekers met langetermijnvisa zeker zo’n 540 miljard baht aan belastingen zullen afdragen.
De terugloop van toerisme door corona heeft het levensonderhoud gedecimeerd van duizenden toerisme- en horecamedewerkers in Kenia. Zo verdient een alleenstaande moeder met twee kinderen in Nairobi, die elke maand zo’n 850 euro ontving als gids voor een safaribedrijf, nu nog slechts tussen de 85 en 127 euro per maand door vis te koken en te verpakken voor buren, vrienden en klanten die ze via Facebook vindt, schrijft The New York Times.
Vóór de pandemie was Kenia de op twee na grootste toeristische bestemming in Afrika
Vóór de pandemie was Kenia de op twee na grootste toeristische bestemming in Afrika. Toerisme droeg jaarlijks met 1,37 miljard euro bij aan de nationale economie en zorgde voor 1,1 miljoen banen, oftewel ruim 8 procent van de werkgelegenheid in het land. Het coronavirus was desastreus: tijdens het hoogseizoen tussen juli en oktober vorig jaar werden de meeste boekingen geannuleerd, met ontslagen en salarisverlagingen tot gevolg. Veel reisorganisaties moesten de deuren sluiten. De toerismesector in Kenia en andere Oost-Afrikaanse landen krijgt amper hulp van de overheid.
Vanwege de coronamaatregelen en het wegblijven van internationale toeristen in Thailand staan de taxi’s van Ratchaphruek Taxi Cooperative uit Bangkok al maanden stil. Een vrij troosteloze aanblik, dachten de eigenaren, daarom besloten ze om de stilstaande taxi’s om te bouwen tot moestuintjes voor hun werknemers.
Op de daken en motorkappen van de auto’s plaatsten ze plantenbakken en zo konden taxichauffeurs die niets omhanden hadden hun eigen groenten verbouwen. Tegen de verveling, en, misschien nog belangrijker, tegen de honger.
Thailand wil met een economisch stimulerings- en investeringspakket rijke wereldburgers, gepensioneerden en hoogopgeleide professionals uit het buitenland aantrekken om de economie na de pandemie nieuw leven in te blazen. Lokkertjes zijn onder meer een tienjarig Thais visum voor het hele gezin. Daarnaast hoopt Thailand buitenlanders over de streep te trekken met automatische werkvergunningen, dezelfde inkomstenbelasting als Thaise burgers en belastingvrijstelling voor elders verworven inkomsten en eigendommen, meldt The Bangkok Post.
De regering hoopt in de komende vijf jaar meer dan een miljoen professionals naar Thailand te trekken
De regering hoopt zo in de komende vijf jaar meer dan een miljoen gekwalificeerde mensen naar Thailand te trekken, aldus regeringswoordvoerder Thanakorn Wangboonkongchana. ‘De regering verwacht dat deze buitenlanders gemiddeld een miljoen baht, circa 25.520 euro, per persoon per jaar uitgeven gedurende hun verblijf in Thailand, oftewel ongeveer een biljoen baht in de komende vijf jaar.’ Daarnaast rekent de regering erop dat de bezoekers met langetermijnvisa zeker zo’n 540 miljard baht aan belastingen zullen afdragen.
Vervuilende bitcoins
Een enkele bitcointransactie genereert dezelfde hoeveelheid elektronisch afval als wanneer je twee iPhone 12 mini’s in de prullenbak mikt, zo blijkt uit een analyse van economen van De Nederlandsche Bank en MIT. De ecologische voetafdruk van bitcoin is inmiddels goed bestudeerd, maar er is minder bekend over het grootschalige verbruik van de benodigde hardware, aldus The Guardian.
Voor het minen van cryptomunten worden gespecialiseerde computerchips gebruikt, ASIC’s genaamd, maar omdat alleen de nieuwste chips energiezuinig genoeg zijn om winstgevend te kunnen blijven minen, moeten ASIC’s voortdurend worden vervangen door nieuwe, krachtiger versies. Als gevolg hiervan wordt geschat dat het hele bitcoinnetwerk momenteel 30,7 metrische kiloton apparatuur per jaar verbruikt. Dat is vergelijkbaar met de hoeveelheid klein afval aan IT- en telecommunicatieapparatuur die door een land als Nederland wordt geproduceerd, volgens onderzoekers Alex de Vries en Christian Still.
Palestijnse attractie
In Nablus op de Westelijke Jordaanoever staat een oude Boeing 707, geschilderd in de kleuren van Palestina en Jordanië. Het vliegtuig kwam er terecht na inspanning van tientallen jaren door een 60-jarige Palestijnse tweeling die opgroeide in een vluchtelingenkamp en jarenlang de kost verdiende met de handel in schroot, schrijft South China Morning Post.
De tweeling droomde ervan om geld te verdienen met toerisme en entertainment. Toen ze in 1999 hoorden over een passagiersvliegtuig dat geparkeerd stond in Tiberias, Israël, kochten ze het om er een restaurant van te maken. Na allerlei tegenslagen en Israëlische tegenwerking heeft het vliegtuig nu zijn beoogde plek bereikt, na 22 jaar en een investering van 2 miljoen sjekel, zo’n 530.000 euro.
Aangezien de Westelijke Jordaanoever amper toeristische trekpleisters kent, hopen de broers op bruiloften, feesten en op gasten die willen dineren in een ongebruikelijke omgeving.
Italiaanse pastoor in ongenade
De veertigjarige Italiaanse geestelijke Don Francesco Spagnesi, die halverwege september zijn post als pastoor van de Annunciatie-parochie in Prato in handboeien moest verlaten omdat hij ervan wordt beschuldigd cocaïne en de ‘verkrachtingsdrug’ GBL (de grondstof voor GHB) te hebben ingevoerd en verhandeld, wordt inmiddels verdacht van nog meer kwalijke zaken. Hij zou niet alleen zeker 200.000 euro hebben verduisterd door een greep te doen in de offergaven van zijn gelovigen en in de kas van de Curie, dit alles om zijn drugshandel te financieren, maar het Openbaar Ministerie van Prato onderzoekt nu ook of de priester het toebrengen van zwaar fysiek leed dan wel verwijtbaar onzorgvuldig handelen ten laste kan worden gelegd, bericht Corriere della Sera.
Don Francesco is namelijk hiv-positief en hij zou seks- en drugsfeesten hebben georganiseerd waaraan hij zelf ook deelnam, zonder dat de medefeestvierders van zijn besmetting op de hoogte waren. Zijn ‘verloofde’ Alessio Regina, die eveneens is gearresteerd voor drugshandel, heeft dit aan het OM laten weten.
De van cocaïne en GLB vergeven feesten van Don Francesco en Alessio werden bezocht door artsen, managers, ondernemers en bankiers die online werden geronseld, ook al beweert het tweetal dat het slechts om ‘intimi’ ging. De feesten vonden frequent plaats en telden soms meer dan 200 deelnemers.
Don Francesco zou, ondanks dat hij hiv-positief is, aan onbeschermde seks hebben gedaan
Op de vraag aan Don Francesco of hij, ondanks dat hij hiv-positief is, aan onbeschermde seks had gedaan, zou hij ja hebben gezegd tegen het OM. Het is nog niet bekend of Spagnesi daadwerkelijk iemand heeft besmet, maar het lijkt erop dat enkele van de deelnemers aan de feesten positief hebben getest op hiv. Onderzocht wordt nu of die besmettingen te traceren zijn naar Spagnesi.
Federico Fabbo, de advocaat van de in ongenade gevallen pastoor, ziet vooralsnog alleen maar ‘hypothesen’ over de handel en wandel van zijn cliënt en wijst erop dat de hiv-status van Don Francesco een bekend feit was.
7000 stappen per dag voor een langer leven
Om kansen op een lang leven te vergroten moeten we minstens 7000 stappen per dag zetten of meer dan 2,5 uur per week sporten beoefenen als tennis, fietsen, zwemmen, joggen of badminton, zo blijkt uit twee grootschalige nieuwe onderzoeken. De twee onderzoeken, die samen meer dan 10.000 mannen en vrouwen decennialang volgden, tonen aan dat de juiste soort en hoeveelheid lichaamsbeweging het risico op vroegtijdig overlijden met maar liefst 70 procent vermindert. Activiteit boven een bepaald plafond voegt waarschijnlijk geen jaren aan onze levensduur toe en kan in extreme gevallen zelfs schadelijk zijn, schrijft The New York Times
Eerder onderzoek suggereerde al dat actieve mensen langer leven dan degenen die zelden bewegen. Maar wetenschappers stelden niet eerder vast hoeveel, of weinig, beweging kan worden geassocieerd met een langere levensduur.
De sterfterisico’s bleven dalen naarmate het aantal stappen steeg
Mannen en vrouwen die ten minste 7000 dagelijkse stappen zetten toen ze aan het onderzoek deelnamen, hadden ongeveer 50 procent minder kans om te overlijden dan degenen die minder dan 7000 stappen zetten. De sterfterisico’s bleven dalen naarmate het aantal stappen steeg, tot wel 70 procent minder kans op vroegtijdig overlijden bij degenen die meer dan 9000 stappen zetten. Bij 10.000 stappen vlakken de voordelen af. ‘Er was een punt van afnemende meeropbrengst,’ zegt Amanda Paluch, universitair docent kinesiologie aan de Universiteit van Massachusetts Amherst, die een van de twee studies leidde. Mensen die meer dan 10.000 stappen per dag zetten, leefden zelden langer dan degenen die minstens 7000 stappen deden.
Colombia weert gerenommeerde schrijvers van boekenbeurs
De boekenbeurs van Madrid, die vandaag van start gaat, heeft dit jaar Colombia als gastland. Het zou een feestelijke aangelegenheid moeten zijn, maar het besluit van de regering van president Iván Duque om enkele grote namen uit de hedendaagse Colombiaanse literatuur, waaronder Laura Restrepo, Fernando Vallejo, William Ospina, Piedad Bonet en Héctor Abad Faciolince, uit te sluiten van de lijst van auteurs die het land vertegenwoordigen, heeft veel stof doen opwaaien, schrijft de Mexicaanse krant La Jornada.
Sinds Duque in 2018 aan de macht kwam, heeft hij een slechte relatie met de cultuurwereld
De regering verklaart dat ze van de beurs geen politiek evenement wil maken ‘noch voor de ene, noch voor de andere partij‘, en daarom heeft men ervoor gekozen ‘neutralere’ stemmen uit te nodigen. De auteurs spreken over ‘zwarte lijsten’ en ‘censuur’ en beweren dat de regering probeert te voorkomen dat tijdens het literaire evenement de ernstige problemen die het land doormaakt sinds het presidentschap van Duque, zoals geweld, armoede en de toename van de ongelijkheid , aan de orde worden gesteld.
Sinds Duque in 2018 aan de macht kwam, heeft hij een slechte relatie met de cultuurwereld, aldus La Jornada, onder meer vanwege zijn belastinghervorming op het hoogtepunt van de pandemie en zijn intolerantie voor kritiek. Al meer dan vier maanden lang vinden er op verschillende plaatsen in Colombia demonstraties plaats tegen het beleid van Duque onder de noemer van een ‘nationale staking’.
Donderdagochtend (9 september) is aan boord van het internationaal ruimtestation (ISS) een brandalarm afgegaan. De bemanning zou rook en verbrand plastic hebben geroken in het Russische deel van het ISS. Aangenomen wordt dat het incident verband houdt met het opladen van de accu’s van de module.
‘Hoewel Roscosmos het incident snel bagatelliseert, is het duidelijk geen grap’
‘Een luchtfilter werd vervangen om de vervuiling door de rook te elimineren en de kunstmatige atmosfeer te verversen’, bericht nieuwsplatform Gizmodo. Roscosmos, het Russische equivalent van de NASA, zegt dat alles aan boord normaal werkt. ‘Hoewel Roscosmos het incident snel bagatelliseert, is het duidelijk geen grap’, aldus de site. ‘Hopelijk komen er in de komende dagen meer details naar buiten om te bevestigen dat alles echt in orde is en dat de bemanning veilig is.’
Seks en drugs in coronahospitaal
De politie heeft in Samut Prakan, net ten zuidwesten van Bangkok, een inval gedaan bij een veldhospitaal voor covid-19-patiënten na berichten dat de patiënten drugs gebruikten en deelnamen aan orgieën. Bij de inval werden geen illegale drugs gevonden, maar de agenten vonden wel 23 pakjes sigaretten en elektronische sigaretten, die tegen de regels in de faciliteit waren binnengesmokkeld, bericht de Thaise website Thaiger.
Op beelden van bewakingscamera’s was duidelijk te zien dat mannelijke en vrouwelijke patiënten naar elkaars afdeling gingen. Ook lijkt het erop dat sommigen drugs gebruikten, maar de beelden zijn niet al te duidelijk en patiënten konden niet worden geïdentificeerd.
Venezuela: regering en oppositie streven naar ‘deelakkoorden’
De tweede onderhandelingsronde tussen het regime van Nicolás Maduro en de Venezolaanse oppositie, met het oog op de regionale verkiezingen van 21 november, was gericht op het bereiken van ‘deelakkoorden’, schrijft het Spaanse agentschap Europa Press. Volgens de regeringsdelegatie zijn er al akkoorden gesloten, maar de oppositie heeft verklaard dat er nog geen overeenstemming is bereikt.
De oppositie wil ingrijpende politieke veranderingen
De vertegenwoordiger van Nicolás Maduro zei dat de onderhandelingen in een ‘hartelijke sfeer’ verlopen en dat het opheffen van de economische sancties zijn voornaamste doelstelling is. De oppositie, die ermee heeft ingestemd deel te nemen aan de verkiezingen in november, benadrukt de noodzaak van humanitaire akkoorden en ingrijpende politieke veranderingen. De onderhandelingen vinden plaats in Mexico, onder auspiciën van Noorwegen. Ook Nederland en Rusland spelen een bemiddelende rol.
Bangkok Airways gehackt
Bangkok Airways, de op een na oudste en op twee na grootste luchtvaartmaatschappij van Thailand, maakte op donderdag 26 augustus bekend dat hackers passagiersinformatie hebben gestolen bij een ransomware-aanval. De luchtvaartmaatschappij bevestigde de hack, een dag nadat een ransomware-bende, bekend als LockBit, een bericht op het darkweb plaatste waarin werd gedreigd gegevens te lekken als een fors bedrag aan losgeld niet zou worden betaald. De LockBit-bende gaf de luchtvaartmaatschappij vijf dagen de tijd om het losgeld te betalen, maar publiceerde zaterdag de ruim 200 GB aan gestolen gegevens nadat duidelijk werd dat Bangkok Air niet wilde onderhandelen, schrijft The Record.
Er zijn ook bestanden bestolen die persoonlijke gegevens van passagiers bevatten
Hoewel de meeste gestolen informatie zakelijke documenten lijkt te betreffen, zei Bangkok Airways dat de hackers er ook in geslaagd zijn bestanden te stelen die persoonlijke gegevens van sommige van haar passagiers bevatten. Het is onduidelijk om hoeveel passagiers het gaat.
Eerder deze maand waarschuwde het Australian Cyber Security Center Australische bedrijven al voor een toename van aanvallen van de Lockbit-bende.
Argentinië haalt banden aan met Cuba
Jorge Neme, de Argentijnse minister van Internationale Economische Betrekkingen, heeft vorige week maandag in Havana een ontmoeting gehad met de Cubaanse minister van Buitenlandse Zaken Bruno Rodríguez, waarbij beide landen hun intentie onderstreepten om de bilaterale banden te versterken, bericht MercoPress. Rodríguez maakte van de gelegenheid gebruik om Neme te bedanken voor de steun van Argentinië in het veroordelen van de economische, commerciële en financiële blokkade van de Verenigde Staten tegen het eiland.
Neme had ook een ontmoeting met de Cubaanse minister van Landbouw om technische samenwerking en gezamenlijke zakelijke projecten te bespreken. Daarna bezocht hij verschillende bedrijven in de westelijke provincie Matanzas in Cuba.
De generatie Thaise jongeren die geboren is in de jaren negentig pikt het autoritaire en conservatieve systeem niet langer. Ze uitten massaal hun onvrede, online én offline.
Dossier De straat op
Overal ter wereld zijn gefrustreerde burgers de afgelopen jaren straat op gegaan om hun politieke of economische eisen kracht bij te zetten. In de meeste landen is men woedend over de ongelijkheid en de schaamteloze corruptie van de politieke klasse, terwijl met name de jongere generatie met moeite het hoofd boven water kan houden. De coronapandemie heeft de sociale tegenstellingen – maar ook de urgentie om hier iets aan te veranderen – alleen maar vergroot.
De sfeer in het holle, donkere pakhuis aan een druk verkeerspunt in Bangkok was geladen, het was een zondagavond en het begon al te schemeren. Het publiek scandeerde slogans tegen de gevestigde orde in reactie op de provocerende hiphop op het podium: het nummer Prathet Ku Mee (‘Wat mijn land te bieden heeft’) van hoofdact Rap Against Dictatorship (RAD). Het nummer, een woedende aanklacht tegen de Thaise overheid, is het lijflied geworden van jongeren die de buik vol hebben van jarenlange politieke en economische chaos.
In de tekst wordt de hoofdstad een ‘killing field’ genoemd en het aan de leiband van de junta lopende parlement een ‘speeltuin voor militairen’. De bijbehorende clip, online sinds oktober 2018, werd in de eerste week ruim 17 miljoen keer bekeken. Inmiddels gaat het om ruim 77 miljoen views. Nutthapong ‘Liberate P’ Srimuong, een van de voormannen van RAD, schudt zijn hoofd uit ongeloof over het succes van het nummer. ‘We hadden nooit gedacht dat we de jonge Thai zo zouden raken,’ vertelt hij na afloop van het concert. ‘Als je de social media volgt, voel je hun frustratie. En wij geven die een stem.’
Het succes van Prathet Ku Mee staat symbool voor de groeiende ontevredenheid onder jonge Thai, die zijn opgegroeid in een tijdperk van permanente crisis. Wie in de jaren negentig in Thailand werd geboren, heeft de nasleep van de financiële crisis in Azië meegemaakt, twee staatsgrepen en ingrijpende grondwetshervormingen, terwijl het land sinds het leger in 2014 aan de macht kwam wordt overspoeld door een golf van autoritarisme en conservatisme. In plaats van zich stil te houden, verheffen Thaise jongeren nu hun stem, op internet en bij evenementen, zoals het optreden van RAD. ‘Als je niet openlijk kritiek uit, loop je uit de pas; het is tegenwoordig cool onder jonge Thai om verontwaardigd, boos en gefrustreerd te zijn over wat er in het land gebeurt,’ zegt Kan Yuenyong, directeur van Siam Intelligence Unit, een denktank uit Bangkok.
Het kost de regering, met aan het hoofd de voormalig coupleider, generaal Prayuth Chan-ocha, moeite de onvrede te beteugelen. Daarom gebruikt ze klassieke autoritaire tactieken, zoals het illegaal verklaren van een politieke jongerenpartij en het optuigen van een inlichtingendienst die uitingen van onvrede nauwlettend in de gaten houdt. Maar waar vorige generaties zich lieten intimideren, gaat het deze keer anders, aldus Kan. ‘Na jaren te hebben gezwegen, staan de jonge generaties nu op een keerpunt.’
Toenemende rebellie
Onlangs verliet Chotiros Naksut op een vrijdagavond haar kantoor in Pathumwan, het zakendistrict van Bangkok. Ze droeg een T-shirt met daarop in koeienletters ‘Fuck Prayuth and if you like Prayuth fuck you too’. Zulke openlijke provocaties zijn niet zonder risico. De door Prayuth geleide junta en de gekozen regering bedienen zich van autoritaire middelen om aan de macht te blijven. Politieke activiteiten en openbare bijeenkomsten zijn aan banden gelegd. Critici worden ter ‘correctie’ van hun denkbeelden naar legerkampen afgevoerd. Social media worden gecensureerd en burgers die er kritische opmerkingen achterlaten worden aangeklaagd wegens poging tot opruiing. Democratisch gezinde activisten worden op klaarlichte dag aangevallen. De aanvallers ontlopen meestal hun straf, waardoor een sfeer van wetteloosheid ontstaat.
Chotiros is vrienden kwijtgeraakt vanwege haar politieke opvattingen en is constant op haar hoede voor woedende reacties. ‘In het begin was ik bang en moest ik me verweren tegen figuren die me discrimineerden vanwege mijn sekse en omdat ik me uitspreek over seksualiteit,’ zegt ze, terwijl ze haar paars gekleurde lokken naar achteren veegt. ‘Maar nu niet meer. Grove taal maakt duidelijk dat we ons ergeren aan de toestand van ons land.’
Haar eigen politieke bewustwording begon toen de junta aan de macht kwam. Chotiros, 28 jaar, zegt dat ze zich al op de middelbare school kwaad maakte over Thailands conservatieve genderbeleid. ‘Ik wilde aan de kaak stellen dat meisjes in onze maatschappij hun mond moeten houden over seks, politiek en godsdienst.’ Ze kwam in verzet door erotische fictie te schrijven, door seks te gebruiken als manier om maatschappelijke en culturele thema’s te verkennen. Haar debuut, de verhalenbundel Black Cherry, verscheen vorig jaar april in Thailand. Sindsdien is het aantal mensen dat haar op Facebook volgt gestegen tot ruim 21.000. Chotiros: ‘We moeten de conservatieve cultuur en het beeld dat de autoriteiten van Thailand voorspiegelen ter discussie stellen: dat het een land is van glimlachende, blije mensen. Dat is zowel een mythe als door het Thaise ministerie van Toerisme bedreven propaganda.’
Jongeren zoeken nieuwe manieren om te protesteren
Steeds meer jonge Thai nemen hun toevlucht tot provocaties, ondanks het gevaar van repercussies. ‘Ze nemen een risico door openlijk alles te bekritiseren wat hun toekomst in de weg staat,’ zegt Orapin Yingyongpathana, hoofdredacteur van The Momentum, een van de voornaamste Thaistalige digitale nieuwsplatforms. ‘Ze vinden dat Thailand vastloopt.’
Dat geldt in elk geval voor de economie. De groei van het Thaise bruto binnenlands product, die de afgelopen jaren ondanks de politieke beroering relatief stabiel bleef, begint te haperen. In 2019 groeide de economie met slechts 2,5 procent. Dit jaar wordt een krimp verwacht, omdat de toerismesector wordt getroffen door de uitbraak van het coronavirus. Van 2009 tot 2019 nam de schuld per huishouden volgens de centrale bank van Thailand toe van 377.100 tot 552.500 baht (12.000 tot 17.600 dollar). De totale schuld bedraagt nu bijna 80 procent van het bbp. Tegelijkertijd vindt de hoger opgeleide stedelijke bevolking moeilijk werk.
Volgens het Thailand Development Research Institute (TDRI), een gezaghebbende denktank, bedraagt de werkloosheid onder jonge Thai met een diploma of bacheloropleiding (7,3 tot 9,5 procent van de beroepsbevolking), respectievelijk 4,7 en 17,2 procent. ‘Ik verwacht dat die verder stijgt zolang de economische groei blijft dalen,’ zegt Yongyuth Chalamwong, onderzoeksdirecteur personeelsbeleid van TDRI. Berichten over aannamestops, minder orders en een dip in de consumentenbestedingen zorgen voor spanningen onder pas afgestudeerden die de arbeidsmarkt op willen.
De 23-jarige Aomthip Kerdplanant, die in zijn laatste jaar aan de Chulalongkorn-universiteit in Bangkok zit en protesten tegen de luchtvervuiling in de stad heeft geleid, verwoordt de toenemende wanhoop. ‘We zeggen weleens dat we zijn geboren tijdens de financiële crisis en nu moeten solliciteren tijdens een economische crisis,’ aldus Aomthip. ‘We raken gestresst van die uitzichtloze toestand.’
Maar die wanhoop levert wel creatieve manieren van demonstreren op. Half januari kwamen bijna veertienduizend mensen bijeen in een park in het noorden van Bangkok voor de 6 kilometer lange ‘Run Against Dictatorship’. Prathet Ku Mee schetterde uit speakers en veel hardlopers maakten met drie vingers het gebaar dat sinds de coup van 2014 geldt als teken van protest. ‘De afgelopen zes jaar werden geregeerd door angst. De mensen zijn bang geworden om op de traditionele manier te demonstreren. Daarom verzonnen we iets creatiefs voor wie niet bang is om kritiek te uiten,’ zegt Nutta Mahattana, een van de organisatoren van de loop. ‘We werden overweldigd door reacties van jongeren die nieuwe manieren zoeken om te laten merken dat ze genoeg hebben van het regime.’
‘Ik ben hier om te protesteren tegen de hypocriete politiek van Prayuth en de militairen die hem steunen,’ zei een deelnemer van in de twintig die in de technologiesector van Bangkok werkt. ‘De mensen hier weten dat de macht altijd uitvalt in het voordeel van één partij en onze hoop de grond in boort.’
Achter deze evenementen in de echte wereld wordt de massa online gemobiliseerd. Thailand heeft met 57 miljoen internetgebruikers en 51 miljoen socialmediagebruikers een hoogwaardige digitale infrastructuur, blijkt uit cijfers van We Are Social, een mondiaal socialmediabedrijf. De Thaise antiautoritaire beweging heeft eigen influencers die actief zijn op social media, onder wie Khai Maew. Deze cartoonist, die werkt onder een schuilnaam, uploadt wekelijks minstens drie politieke spotprenten op zijn Facebookpagina met meer dan een half miljoen volgers. Vaak neemt hij Prayuth op de hak, die hij steevast afbeeldt met een hitlersnorretje. ‘Ik teken om de onderdrukking aan de kaak te stellen, niet om me erbij neer te leggen,’ zegt hij in een interview per e-mail. ‘Mijn belangrijkste thema’s zijn mensenrechten, vrijheid, corruptie en cliëntelisme.’
Het toenemende ressentiment baart de Thaise overheid zorgen. Ze bedient zich van juridische middelen en aanpassingen van de grondwet om haar macht te verstevigen. Maar door met harde hand te regeren lijkt ze haar greep op de middenklasse te verspelen. ‘Vooral daarom komen mensen massaal in verzet,’ zegt James Buchanan, die aan de City University in Hongkong onderzoek doet naar maatschappelijke bewegingen in Thailand. ‘De afgelopen tien jaar heeft de gevestigde macht zo duidelijk laten blijken dat ze zich misdraagt dat jongeren uit de middenklasse het niet meer pikken.’
De steun van Thaise jongeren – en de toorn van de overheid – richt zich op de Future Forward Party (FFP), die in maart 2018 werd opgericht en een jaar later meedeed aan de verkiezingen. De partij, geleid door de 41-jarige mediagenieke miljardair Thanathorn Juangroongruangkit, deed haar best om in de smaak te vallen bij jonge kiezers. Ze streefde naar grondwetshervorming, een einde aan de Thaise oligarchieën en een minder groot, minder machtig leger. Vooral het voorstel om een einde te maken aan de militaire dienstplicht voor mannen van boven de 21 vond veel weerklank.
De FFP herschreef ook de regels van het politieke spel. In plaats van te vertrouwen op vrijwilligers die langs de deur gaan om stemmen te werven en op netwerken van begunstigers – van oudsher manieren om stemmen te trekken tijdens Thaise verkiezingen – stopte de FFP haar geld in campagnes op social media, waarmee ze zich richtte op stedelijke gebieden en universiteitssteden. ‘We proberen de kracht van onlineplatforms maximaal uit te buiten. Veel “futuristas” hebben ons daarbij geholpen door ons te hashtaggen en onze content te delen,’ zegt Pannika Wanich, woordvoerder van de partij, in een interview. ‘In steden hebben de mensen liever niet dat er iemand aan de deur komt en staan ze meer open voor nieuwe politieke partijen.’
Het militaire establishment, dat de verkiezingen hoopte te gebruiken om zijn positie in het hart van de politiek te verstevigen, maakte zich niet druk om de aanpak van de FFP. Volgens bronnen binnen de Thaise militaire inlichtingendienst gaf het leger de onlinecampagne van de nieuwe partij weinig kans. Ze schatten op grond van peilingen dat die tien tot twintig zetels zou opleveren. ‘De FFP gebruikte geen traditionele wervingsmethoden en we hebben er nooit naast gezeten met onze voorspellingen,’ aldus een bron. ‘Dus was de uitslag een complete verrassing. De jonge kiezers die de FFP steunden bewezen ons ongelijk en het werd duidelijk hoe groot de impact van social media op de Thaise politiek is.’ De FFP won 81 van de 500 parlementszetels, werd de op twee na grootste partij en al tijdens haar eerste verkiezingen een geduchte politieke tegenstander.
Thanathorn schrijft die aardverschuiving toe aan de vormende jaren van de jonge Thai. Die werden geboren in de nasleep van de ‘Tom Yam Kung’-crisis van 1997 – genoemd naar het intens hete, populaire nationale gerecht – die de Thaise economie deed krimpen. In de kwakkelende jaren daarna was het een komen en gaan van protestbewegingen en waren de jongeren getuige van bloedige confrontaties tussen demonstranten en het leger. Sindsdien zagen ze dat de uitslag van twee verkiezingen door het leger ongedaan werden gemaakt. ‘Dus als je nu in het laatste jaar van je studie zit, begin je te begrijpen dat er iets goed mis is in je land,’ zegt Thanathorn. ‘Nog belangrijker is het als je beseft dat wat je op school en tijdens je studie leert niet strookt met de werkelijkheid.’
Het succes van de FFP leidde tot verzet onder de ultraconservatieven, die manieren bedachten om de legitimiteit van de partij in twijfel te trekken. In november verloor Thanathorn zijn parlementszetel, nadat de rechtbank hem schuldig had verklaard aan overtreding van de regel dat deelnemers aan de verkiezingen geen belang in mediabedrijven mogen hebben.
Thanathorn zei dat hij zijn aandeel in V-Luck Media had verkocht voordat zijn campagne begon, maar volgens de rechtbank ontbrak het aan bewijs dat hij het bedrijf had overgedragen. De partij zelf voorkwam ternauwernood dat ze in januari werd ontbonden, nadat een rechtbank had geoordeeld dat ze de monarchie niet had ondermijnd, zoals werd beweerd.
In totaal spanden bondgenoten van de ultraconservatieven ruim 25 rechtszaken tegen de FFP aan. Eind februari ging het mis, toen het Constitutionele Hof oordeelde dat Thanathorn voorafgaand aan de verkiezingen in maart 191 miljoen baht zou hebben ontvangen. De partij werd ontbonden. Van tevoren had Thanathorn gezegd: ‘Als ze ons ontbinden, gooien ze deur naar een vreedzame democratische overgang in het slot, wat gevaarlijk is. Thailand zal dan geen politieke rust kennen.’
Een andere tactiek van de veiligheidsdiensten is beproefde autoritaire middelen in de strijd te gooien om de ziel van de Thaise jeugd voor zich te winnen. De binnenlandse veiligheidsdienst (ISOC), die ten tijde van de Koude Oorlog werd opgericht om op communisten te jagen, heeft onder Prayuth weer aan gezag gewonnen. De dienst roept jongeren op zich aan te sluiten bij patriottische organisaties die de monarchie en het boeddhisme als grondslag van de Thaise identiteit beschouwen.
‘Elke ISOC-afdeling moet haar doel halen: een x-aantal mensen ronselen voor trainingen,’ zegt Puangthong Pawakapan, een Thaise politicoloog en auteur van het binnenkort te verschijnen Infiltrating the Society: The Thai Military’s Internal Security Affairs (‘Infiltreren in de samenleving: de binnenlandse veiligheidsdienst van het Thaise leger’). Een groot deel van het budget van de veiligheidsdienst gaat op aan monarchistisch-nationalistische programma’s, zegt ze. ‘Die mogen ze inrichten zoals ze willen, bijvoorbeeld een eendaags programma voor een man of honderd of een lezing van een paar uur voor een gehoor van drieduizend deelnemers.’
James Bond-afdeling
Het militaire establishment bewandelt ook nieuwe wegen en heeft zelfs een Facebookpagina opgetuigd – ‘ISOC007’, in veiligheidskringen gekscherend de ‘James Bond-afdeling’ genoemd – om ‘inlichtingen’ van burgers te verzamelen. De door het leger geleide controletak ‘Ro.Dor.Cyber’ luistert duizenden studenten af ‘om onpatriottische onlineactiviteiten in de gaten te houden’, aldus een hooggeplaatste bron uit legerkringen. Daarnaast heeft de overheid een ministerieel ‘crisiscentrum’ ingericht om ‘nepnieuws’ te volgen. Tot slot probeert ze onlineactiviteiten af te schilderen als een gevaar voor de nationale veiligheid. ‘Social media zijn machtiger dan de wapens van het leger,’ waarschuwde opperbevelhebber generaal Apirat Kongsompong vorig jaar april in een toespraak.
Het lijkt onwaarschijnlijk dat de Thaise militaire regering met oude tactieken de nieuwe problemen zal kunnen oplossen, want traditionele machtsmiddelen boeten aan kracht in. ‘Jongeren willen een andere relatie tot de Thaise politiek, met een nieuwe generatie leiders die rechtstreeks in contact staat met jonge kiezers,’ zegt Penchan Phoborisut, een Thaise communicatiewetenschapper van de California State University in Fullerton. Online durven jongeren zelfs het koningshuis uit te dagen, iets wat lange tijd taboe was. Twitteraars stellen openlijk het afsluiten van wegen en vakantiecomplexen voor de koninklijke huishouding ter discussie, ondanks eventuele zware gevangenisstraffen wegens majesteitsschennis.
Eind 2019 liet de overheid merken dat ze zich bewust was van het veranderende culturele tij toen ze een veiligheidsplan publiceerde. ‘De nieuwe generaties hebben geen band meer met het koningshuis, want ze zijn zich er niet goed van bewust dat de monarchie de ziel vormt van het land,’ aldus het plan, dat afkomstig was van de Raad voor de Nationale Veiligheid. Volgens een ingewijde staat het militaire establishment, dat maatschappelijke en politieke tegenstellingen – conservatief tegenover hervormingsgezind, arme kiezers tegenover extreem rijke – uitbuit om de Thaise democratie in zijn greep te houden, voor een onmogelijke uitdaging. ‘Het wordt geconfronteerd met een nieuwe scheidslijn in de Thaise politiek: die tussen de generaties,’ aldus de bron. ‘De politieke scheidslijn loopt niet langer tussen stad en dorp of tussen hoofdstad en provincie, maar wordt gevormd door social media. En de jongere generatie is die slag aan het winnen.’
Chotiros verwacht dat de generatiekloof steeds dieper zal worden als de heersende klasse zich doof houdt voor de woede van de Thaise jeugd. ‘We willen eerlijke antwoorden op de vraag waarom dit land in het slop is geraakt,’ zegt ze. ‘Door het handelen van de machthebbers is het de afgelopen tien jaar de verkeerde kant op gegaan. Onze generatie laat dat niet stilzwijgend aan zich voorbijgaan.’
Onafhankelijke journalisten in Myanmar belaagd door militairen
Sinds de militaire staatsgreep van 1 februari trotseren Myanmarese journalisten militair geweld om verslag te kunnen blijven uitbrengen van de opstand tegen het leger. De demonstraties worden live verslagen op sociale netwerken en lokale media. Een tour de force van vaak jonge, Myanmarese journalisten.
Maar voor veel journalisten en activisten is het te heet onder hun voeten geworden, ze zijn ondergedoken onder voortdurende dreiging van arrestatie door de veiligheidstroepen. De druk op hen is toegenomen door het besluit van het ministerie van Propaganda van 8 maart om de vergunningen in te trekken van 7Day News, Myanmar Now, Mizzima, DVB en Khit Thit Media.
Zoals de website The Irrawaddy uitlegt, heeft generaal Min Aung Hlaing, het hoofd van de junta die de macht heeft gegrepen, herhaaldelijk gezegd dat het bestempelen van de Raad voor het Staatsbestuur (een door de junta opgezette structuur) als ‘militair regime’ of ‘junta’ zou ‘resulteren in de annulering van publicatievergunningen’. Volgens de generaal heeft het leger de macht genomen op een grondwettelijke manier.
De website van DVB heeft het verbod van het ministerie veroordeeld, en is volgens The Irrawaddy vastbesloten om ‘de strijd voor democratie en mensenrechten voort te zetten, aan de zijde van het Myanmarese volk, door informatie te blijven publiceren, onder meer op haar website, Facebook en YouTube’.
‘Dit verbod respecteren zou betekenen dat men buigt voor de strategie van het regime. We zullen ons werk als journalisten voortzetten’
Sein Win, redacteur van Mizzima, waarvan de kantoren door de veiligheidstroepen werden aangevallen en waar op 9 maart apparatuur in beslag werd genomen, verklaarde: ‘Dit beroepsverbod respecteren zou betekenen dat men buigt voor de strategie van het regime. We zullen ons werk als journalisten voortzetten.’
Kamayut Media was op dezelfde dag ook het doelwit van een aanval. Een van de oprichters, Han Thar Nyein, en redacteur Nathan Maung werden gearresteerd. Haar website en Facebookpagina zijn ontoegankelijk geworden.
Een dag eerder was het online medium Myanmar Now het doelwit. ‘Computers, printers en databases werden in beslag genomen’, aldus Myanmar Now, dat eraan toevoegt dat ‘ten minste 35 journalisten door de politie en het leger zijn gearresteerd sinds de staatsgreep. Negentien zijn er vrijgelaten. Tien journalisten kunnen tot drie jaar gevangenisstraf krijgen.’
Sinds de staatsgreep, aldus de uitgever, ‘werken de meeste journalisten in het geheim’ in delen van het land die niet door de regering worden gecontroleerd, vooral ‘langs de grens met India en China, in een soort grijze zone’.
Thailand stelt lancering AstraZeneca uit na Deens sterfgeval
Thailand heeft besloten de start van zijn vaccinatiecampagne met het AstraZeneca-vaccin uit te stellen nadat verschillende Europese landen het gebruik van het vaccin hadden opgeschort wegens bijwerkingen bij sommige patiënten, schrijft Bangkok Post. Volgens de krant zouden de premier en andere leden van de regering vrijdagochtend worden gevaccineerd – sommigen zouden het AstraZeneca-vaccin krijgen en anderen het Chinese vaccin Sinovac – maar alle vaccinaties zijn opgeschort.
Denemarken is een van landen die het gebruik van het AstraZeneca-vaccin, voor veertien dagen, heeft opgeschort. Gisteren besloot de Deense Nationale Gezondheidsraad daartoe toen duidelijk werd dat een zestigjarige vrouw die dinsdag is overleden aan trombose, kort daarvoor was ingeënt met een vaccin van het betreffende bedrijf, bericht Politiken.
Vaccinfabrikant AstraZeneca ontkent in een verklaring dat het risico op bloedstolsels toeneemt als je wordt gevaccineerd met het coronavirusvaccin van het bedrijf, bericht Politikenin een artikel van vanochtend (12 maart).
Grondig onderzoek
Ook volgens de EMA is er tot dusver geen bewijs dat er onder gevaccineerde mensen meer bloedstolsels voorkomen dan onder de algemene bevolking, schrijft Politiken. Het Deense Geneesmiddelenbureau roept op tot kalmte. ‘We weten nog niet of de bloedstolsels en het sterfgeval in Denemarken het gevolg zijn van het vaccin. Maar het moet nu omwille van de veiligheid grondig worden onderzocht.’
Ook IJsland en Noorwegen hebben aangekondigd dat zij uit voorzorg de toediening van het Brits-Zweedse vaccin opschorten, meldt Newsweek. Deze schorsingen volgen op een ander voorval met het AstraZeneca-vaccin dat zich enkele dagen geleden heeft voorgedaan.
‘Op 7 maart hebben de Oostenrijkse autoriteiten vaccinatie met een specifieke partij van het vaccin van AstraZeneca (ABV5300) opgeschort, omdat een persoon was overleden en een ander ziek was geworden na een injectie met de doses. De dood was te wijten aan meervoudige trombose. De overleden man leed aan longembolie’, schrijft het Amerikaanse weekblad.
Ook Italië, Luxemburg en de Baltische staten hebben besloten de betreffende partij AstraZeneca-vaccins niet te gebruiken, bericht Corriere della Sera. Het Italiaanse Geneesmiddelenbureau heeft naar aanleiding van ernstige bijwerkingen en een sterfgeval ook ‘besloten het gebruik van vaccins uit partij ABV2856 te verbieden’. Het Milanese dagblad benadrukt dat het voorlopig om een voorzorgsmaatregel gaat.
Na het Oostenrijkse geval wees het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) erop ‘het aantal tromboses onder de op 9 maart ingeënte personen 22 gevallen bedroeg op een totaal van 3 miljoen gevaccineerden in Europa’.
Bidens stimuleringspakket is het omvangrijkste ter wereld
The Washington Post vergeleek het stimuleringspakket van 1,9 biljoen dollar dat op 10 maart door het Amerikaanse Congres werd goedgekeurd met de pakketten van andere regeringen. Haar oordeel: in verhouding tot de omvang van de Amerikaanse economie is de interventie van Washington een van de grootste ter wereld.
The Washington Post spreekt van een pakket van ‘gigantische omvang’, maar niet uniek in zijn soort: de pandemie heeft wereldwijd ‘ernstige economische schade’ veroorzaakt, en veel regeringen hebben ‘spectaculaire’ uitgaven toegezegd.
In volgorde van grootte is het plan-Biden iets minder dan het bbp van Italië en meer dan het bbp van Brazilië. Dit is, volgens het Amerikaanse dagblad, des te ‘aanzienlijker’ omdat dit stimuleringsprogramma niet het eerste is in de Verenigde Staten. In december 2020 had het Amerikaanse Congres al een hulppakket van 900 miljard dollar goedgekeurd, dat een aanvulling vormde op een stimuleringspakket van 2,2 biljoen dollar dat tijdens het laatste ambtsjaar van Donald Trump was goedgekeurd.
Lees ook: ‘Joe Biden behaalt zijn eerste grote overwinning’
Met 2,9 biljoen dollar aan uitgaven die over drie stimuleringsplannen zijn uitgesmeerd, komt Japan op de tweede plaats, aldus The Washington Post. Volgens het dagblad lijken de Verenigde Staten meer te hebben uitgegeven dan enig ander land, maar de Amerikaanse economie is dan ook de grootste ter wereld. En dus moet het land automatisch meer uitgeven om het te beschermen.
Met dit nieuwe plan van 1,9 biljoen dollar bedraagt het overheidsuitgaven van de VS meer dan 27 procent van het bbp
Om het belang van het Amerikaanse stimuleringspakket werkelijk te meten, is het dus interessant het te relateren aan de omvang van de Amerikaanse economie. The Washington Post heeft gekeken naar het werk van Ceyhun Elgin, een macro-econoom aan de Bosporus Universiteit van Turkije, die de coronaherstelpakketten als percentage van het bruto binnenlands product heeft bijgehouden.
Vóór het plan van Biden waren de overheidsuitgaven van de Verenigde Staten goed voor ongeveer 18,22 procent van hun bbp, wat de dertiende plaats oplevert van de 168 landen die door het team van Turkse economen werden gevolgd, aldus Elgin. Met dit nieuwe plan van 1,9 biljoen dollar bedragen de overheidsuitgaven van de VS meer dan 27 procent van het bbp, waarmee de VS op de tweede plaats komt na Japan (waar de uitgaven meer dan 30 procent van het BBP bedragen).
Het kan echter ‘lastig’ zijn om vergelijkingen te maken, aldus het dagblad. In sommige landen, met name in Europa, hebben de reeds bestaande stelsels van sociale zekerheid ‘massale uitgaven minder noodzakelijk gemaakt’.
‘Sexy duif’ brengt Britten hoofd op hol
‘Wat is dit voor een duif? Is-ie wel echt?’ schrijftThe Guardian, nadat een plaatje van een veelkleurige duif gisteren viraal is gegaan onder Britse twitteraars. De krant komt al snel met het antwoord: ‘Ja, hij is echt. En ja, hij is oogverblindend.’
De tweet van Shelby Lorman met een foto van een Maleise papegaaiduif was de aanleiding van massale bewondering voor de gevederde schoonheid op het platform, maar riep ook vragen op of zo’n felgekleurde vogel wel echt kan bestaan.
The Guardian zocht het uit en duikelde de volgende informatie op: ‘De sexy duif is een sociale, boombewonende vogel die ook kan worden aangetroffen in “mangroves, open kustbossen, parken, tuinen en aan de randen van plantages”. Hij komt voor in delen van Thailand en Vietnam, en ook in de Filippijnen, Maleisië, Singapore, Cambodja, Myanmar en Indonesië.’ Het exemplaar op de foto is een mannetje, die veel kleurrijker zijn dan vrouwelijke soortgenoten.
Sekswerkers in het mekka van het sekstoerisme vrezen voor hun bestaan nu hun klandizie is weggevallen door corona. Recht op steun hebben ze niet: hun beroep wordt niet erkend.
Nijchara Lalun heeft haar lippen vuurrood gestift, haar wenkbrauwen zorgvuldig bijgewerkt en haar paarlen oorbellen uit de la gehaald. Het is vrijdagavond in de rosse buurt van Bangkok en Nijchara hoopt op klanten. Normaliter zou dat zo aan het begin van het weekend geen enkel probleem zijn in de Soi Cowboy, de beruchte dwarsstraat waar de neonlichten van de gogo-bars zich aaneenrijgen. Maar de gevolgen van de coronapandemie hebben ook een zware impact op de branche die voorheen in Thailand als uitermate crisisbestendig werd gezien: het sekstoerisme.
Nijchera zit op een kruk voor de ingang van haar vaste bar. Naast haar zit of staat zeker nog een tiental andere dames in strak zittende kleding op gasten te wachten – tot nu toe zonder resultaat. Een al wat oudere, Europees uitziende man wandelt door de verder uitgestorven straat. Nijchara wenkt hem. De man glimlacht en loopt door. ‘Het is moeilijk geworden om hier nog geld te verdienen,’ zegt ze, ‘sinds de grenzen dicht zijn kunnen we nauwelijks nog rondkomen van ons werk’.
Sinds eind maart laat Thailand vanwege de coronapandemie vrijwel geen toeristen meer toe. Het Zuidoost-Aziatische land is er op die manier in geslaagd het aantal nieuwe covid-19-infecties tot vrijwel nul terug te dringen. Maar de prijs hiervoor is hoog: het wegvallen van het toerisme, dat in het verleden goed was voor zo’n 20 procent van de Thaise economie, heeft geleid tot een zware recessie.
De sekswerkers – vrouwen en mannen – zijn daardoor bijzonder hard getroffen. Op hulp van de overheid hoeven zij niet te rekenen, want hun beroep is illegaal. Als gevolg van de desastreuze situatie ontstaat er nieuw protest tegen oude wetten.
Paradox
Al decennia leeft Thailand met een paradoxale situatie: in bepaalde wijken van Bangkok en in de strandmetropool Pattaya oefenen de gogo-bars en de als massagesalon aangeduide bordelen openlijk hun activiteiten uit. Zij hebben Thailand als toonaangevende bestemming voor sekstoerisme op de kaart gezet.
Circa 300.000 mensen leven in Thailand van sekswerk, schatten maatschappelijk werkers en hulporganisaties. Met elkaar zouden ze na Bangkok de grootste stad van Thailand vormen. Maar deze nog voor kort bloeiende bedrijfstak is officieel een misdrijf: in het land dat zichzelf het land van de glimlach noemt, gelden voor prostitutie gevangenisstraffen die kunnen oplopen tot twee jaar.
Nijchara bracht het grootste deel van haar werkzame leven door in de wetenschap dat haar werk eigenlijk verboden is. Ze is vijftig en werkt al bijna twintig jaar in de seksbusiness. Daarmee is zij een van de oudst gedienden in de Soi Cowboy.
‘Nu krijg ik op veel dagen helemaal geen bezoek; alleen wat lokale klanten en Japanse expats komen mondjesmaat langs’
Ze heeft al heel wat crises meegemaakt: een tsunami in het zuiden, hevige overstromingen in Bangkok, bezettingen van vliegvelden en militaire coups hadden altijd hun uitwerking op het toerisme. ‘Maar zo hard als nu zijn we nog nooit geraakt,’ vertelt Nijchara. Om haar hals draagt ze een ketting met een Boeddhahangertje – van oudsher een mascotte ter bescherming van zijn eigenaar. Haar klandizie is teruggelopen met circa 70 procent. ‘Nu krijg ik op veel dagen helemaal geen bezoek; alleen wat lokale klanten en Japanse expats komen mondjesmaat langs.’
Momenteel komt Nijchara op een inkomen van omgerekend ongeveer 600 frank (circa 550 euro) – met inbegrip van een klein salaris als serveerster. Er zijn ongetwijfeld banen waarmee je in Bangkok nog minder verdient. Maar Nijchara kan er niet van rondkomen. Ze ondersteunt haar dochter die studeert. Haar moeder heeft veel zorg nodig en bovendien moet ze elk maand een lening afbetalen.
Op het hoogtepunt van de crisis heeft ze daarom nieuwe inkomsten aangeboord: via Facebook verkoopt ze zelfgemaakte chilipasta. De opbrengst houdt tot nog toe niet over. Toch prijst Nijchara zich gelukkig dat ze momenteel überhaupt geld verdient. Ze weet dat velen duidelijk slechter af zijn.
Surang Janyam maakt als maatschappelijk werkster de crisis van de sekswerkers van heel dichtbij mee. Zij geeft leiding aan hulporganisatie Swing die sinds 2004 mensen helpt die hun brood verdienen met seks. Haar kantoor ligt midden in de uitgaanswijk Patpong, een van de centra van Bangkoks seksindustrie.
Maar op de plekken waar het altijd zo druk was, is het stil geworden. In de go-go-bars die nog open zijn, rijgen de lege barkrukken zich aaneen. Bij de buren hangen aan neergelaten jaloezieën briefjes met het opschrift ‘tot nader order gesloten’. Wat gebeurt er wanneer er niet snel verandering in deze situatie komt? Surang windt er geen doekjes om: ‘Mensen zullen doodgaan’, zegt ze, ‘wat anders, als het onvoldoende is om te overleven?’
Verlopen visum
Grote zorgen maakt Surang zich om de buitenlandse sekswerksters. Hun situatie is bijzonder precair. In de kuststad Pattaya waar de seksbusiness tijdens de Vietnamoorlog dankzij ontspanning zoekende Amerikaanse soldaten een massafenomeen werd, is bij sommige etablissementen al het personeel afkomstig uit het nabije Cambodja.
Terwijl de bars die vroeger als bordelen dienstdeden gesloten zijn, slaapt het personeel nu op de zolder. Anderen zijn dakloos geworden en zoeken hun toevlucht in tempels. ‘De vrouwen hebben vaak niet eens meer genoeg geld voor rijst en olie,’ vertelt Surang, ‘we krijgen vrijwel iedere week noodkreten om hulp’. Terug naar hun eigen land kunnen zij momenteel niet: de grenzen zijn dicht, bovendien hebben veel van hen een verlopen visum – en vrezen daarom problemen met de Thaise autoriteiten.
Het grootste deel van de sekswerkers staat met lege handen omdat de staat hun beroep niet erkent
Hoewel de regering van premier Prayuth Chan-ocha hulp aan werknemers in de informele sector heeft toegezegd – om de gevolgen van de coronacrisis te verlichten betaalde de regering een half jaar lang maandelijks een toelage van omgerekend ongeveer 150 frank (circa 140 euro) uit aan miljoenen mensen –, stond het grootste deel van de sekswerkers met lege handen omdat de staat hun beroep niet erkent. ‘De regering heeft niets voor hen gedaan,’ zegt Surang.
Activisten willen de brede protesten tegen de regering in Bangkok nu gebruiken om aandacht te vragen voor hun problemen. Bij een manifestatie die voortvloeide uit de in juli op gang gekomen protestgolf van voorstanders van democratische hervormingen, marcheerden zij begin november in dichte rijen naar Patpong over een anders druk bereden weg. De demonstranten droegen metersbrede spandoeken met zich mee waarop zij het homohuwelijk en transgenderrechten eisten – ook legalise seks worker viel in grote letters te lezen.
‘We willen een eind aan onderdrukking door de staat, ook voor sekswerkers’
De Thaise organisatie van sekswerkers Empower Foundation heeft zich openlijk solidair verklaard met de anti-regeringsprotesten die onder meer ontbinding van het door het leger gedomineerde parlement en een nieuwe grondwet verlangen. ‘We willen een eind aan onderdrukking door de staat’, laat de organisatie weten,‘dat geldt ook voor sekswerkers.’ De organisatie zamelt momenteel handtekeningen in voor een petitie voor decriminalisering van de branche – en hoopt zodoende een maatschappelijke verandering op gang te brengen.
Ook Surang Janyam steunt de petitie. ‘De wetten die prostitutie moeten tegengaan hebben in Thailand heel duidelijk niet gewerkt,’ zegt ze. In plaats van de mensen tegen de negatieve gevolgen van het werk te beschermen, hebben ze hen in de illegaliteit gedreven en rechteloos gemaakt. ‘Criminalisering speelt alleen gehaaide zakenlieden in de kaart die uit zijn op uitbuiting van sekswerkers.’
Economisch perspectief
Surang verlangt daarom dezelfde werknemersrechten als in andere branches en pleit voor een echt nieuwe benadering van het thema: ‘Mensen kiezen voor sekswerk omdat ze het economisch moeilijk hebben,’ zegt ze. Om daar verandering in te brengen moet de regering zorgen voor een beter economisch perspectief.
‘Criminalisering speelt alleen gehaaide zakenlieden in de kaart die uit zijn op uitbuiting van sekswerkers’
Maar dat is tot nog toe ver weg. De Aziatische Ontwikkelingsbank voorspelt voor Thailand voor dit jaar een economische krimp van 8 procent. Daarmee zou de economische crisis het land zwaarder treffen dan welk land in Zuidoost-Azië ook.
Het gebrek aan uitzicht op een spoedige verbetering drukt ook de stemming in Bangkoks partystraat Soi Cowboy. Nijchara Lalun zegt dat ze altijd hield van de uitgelatenheid en de vrolijkheid in haar werk hier. ‘Ik hoop dat die onbezorgdheid ooit weer terugkomt,’ zegt ze. ‘Maar we weten heel goed: dat gaat nog een hele tijd duren.’
Belarussische demonstranten werden systematisch gemarteld
‘De brute onderdrukking van vreedzame protesten en elke vorm van afwijkende mening in Belarus duurt al maanden en is geëscaleerd naar een nieuw niveau’, zegt Jovanka Worner van Amnesty International Duitsland tegen Deutsche Welle. ‘Het gerechtelijk apparaat in Belarus heeft over de hele linie gefaald bij de vervolging van de verantwoordelijken. Daarom moet de internationale gemeenschap nu zorgen voor gerechtigheid.’
In een nieuw rapport toont de mensenrechtenorganisatie hoe honderden vreedzame demonstranten in de voormalige Sovjetrepubliek op brute wijze werden opgepakt en gemarteld. Volgens het rapport werden de slachtoffers ‘gedwongen zich uit te kleden, krijgen ze slaag en moeten ze lange tijd in stressvolle houdingen blijven staan’. Bovendien kregen zij vaak dagenlang geen voedsel, geen drinkwater en geen medische zorg.
‘Amnesty International beschikt over foto’s, video-opnamen en getuigenissen van gearresteerden, slachtoffers en ooggetuigen’
‘Groepen mensen werden op hun knieën en met hun handen tegen de muur door de politie met stokken geslagen. Anderen werden gedwongen het volkslied te zingen terwijl ze werden geslagen. De omstandigheden in een horrorgevangenis in Minsk worden bevestigd door filmfragmenten die buiten zijn opgenomen – het geschreeuw van mensen is duidelijk te horen op straat’, schrijft Svenska Dagbladet.
De ongekende massale protesten tegen president Aleksander Loekasjenka waren het gevolg van de presidentsverkiezingen van begin augustus, legt Die Zeit uit. De afgelopen maanden zijn meer dan 30.000 mensen gearresteerd en honderden gewond geraakt. Verschillende mensen zijn gedood door de ordetroepen, schrijft het Duitse dagblad. ‘Amnesty International beschikt over foto’s, video-opnamen en getuigenissen van gearresteerden, slachtoffers en ooggetuigen die als bewijs dienen van ernstige mensenrechtenschendingen.’
In Thailand is kritiek op het vaccinatiebeleid majesteitsschennis
De vaccinatiecampagne in Thailand zal naar verwachting op 14 februari officieel van start gaan. Momenteel zit het land in een tweede golf, maandag werden er twee nieuwe sterfgevallen als gevolg van covid-19 geregistreerd. Van het vaccin van AstraZeneca, dat vorige week door middel van een spoedprocedure door de overheid werd goedgekeurd, zijn 61 miljoen doses besteld, meldt dagblad Khaosod.
Maar de laatste dagen is er toenemende kritiek op de vaccinatiestrategie, die lijkt te worden beïnvloed door industriële belangen, aldus critici. Zo is het bedrijf Siam BioScience, dat het vaccin in Thailand gaat produceren, volledig in handen van het Thaise koningshuis, schrijft Khaosod.
Volthai – een anonieme polemist – spreekt zich in een opinieartikel in Thai Enquirer uit tegen het besluit van de regering om het aanbod van India om onmiddellijk 2 miljoen doses AstraZeneca-vaccin te sturen, af te wijzen. ‘Ze kosten 3 dollar per stuk, minder dan de 5 dollar die hetzelfde vaccin geproduceerd door Siam BioScience kost.’
Er zijn in dit verband elf klachten wegens majesteitsschennis ingediend
Thanathorn Juangroongruangkit, een politicus wiens partij Future Forward in februari 2020 werd ontbonden, heeft ook vraagtekens bij dit besluit geplaatst. Het aan BioScience verleende monopolie op de productie van het AstraZeneca-vaccin garandeert BioScience een contract ter waarde van 6 miljard baht [meer dan 160 miljoen euro], aldus Khaosod.
De kritiek van Juangroongruangkit op het beleid leidde ertoe dat hij door regeringsfunctionarissen werd aangeklaagd voor belediging van de monarchie.
Er zijn in dit verband elf klachten wegens majesteitsschennis tegen hem ingediend. Enkele dagen eerder werd een voormalig ambtenaar nadat ze in 2015 audiofragmenten op Facebook en Youtube had gedeeld die kritiek uitten op de in 2016 overleden koning Bhumibol en zijn zoon prins Vajiralongkorn, veroordeeld tot 43 jaar gevangenisstraf, schrijft Khaosod.
In Israël rellen orthodoxe jongeren tegen de coronamaatregelen
Niet alleen in Nederland gaan gefrustreerde jongeren ’s avonds de straat op om de boel kort en klein te slaan. Ook in Israël moesten de ordediensten op zondag 24 januari optreden tegen jongeren die zich verzetten tegen de coronamaatregelen. Alleen gaat het daar om jongeren uit een hele specifieke gemeenschap: ultraorthodoxe charedim.
Dit weekend leken sommige Israëlische steden wel een oorlogsgebied: een brandende bus in Bnei Brak; een politieman die in de lucht schiet om de menigte die hem omringt af te schrikken; stungranaten die naar demonstranten worden gegooid in de wijk Méa Shearim in Jeruzalem, schrijft het dagblad Maariv.
Israël oogst wereldwijde bewondering met een razendsnelle vaccinatiecampagne, maar kent ook nog steeds stijgende besmettingscijfers.
De rellen liggen volgens Haaretzin het verlengde van een decennialange strijd tussen de Israëlische regering en de ultraorthodoxe gemeenschap, die een hoge mate van autonomie nastreeft. Zo weigert een deel van de ultraorthodoxe joden zich te houden aan de coronamaatregelen, omdat die in veel gevallen botsen met religieuze bijeenkomsten en gebruiken.
In Thailand worden olifanten zo goed beschermd, dat hun aantal toeneemt. Goed nieuws, maar het betekent ook dat ze steeds vaker in conflict komen met mensen.
Volgens de National Parks, Wildlife and Plant Conservation Department (DNP) zwerven er tussen de 3500 en 4000 wilde olifanten rond in de bossen van Thailand, en zal hun aantal toenemen door de pogingen om de soort te beschermen. Dit toont aan dat die inspanningen succesvol zijn geweest, maar veel mensen – vooral diegenen die in dorpen wonen aan de rand van beschermde gebieden – zien het als een verontrustende ontwikkeling. Naarmate het aantal dikhuiden in beschermde gebieden toeneemt, neemt de hoeveelheid water en voedsel er af. Olifanten worden daardoor gedwongen naar naburige dorpen en velden te gaan om eten te zoeken. Het is dus onvermijdelijk dat er meer conflicten zullen komen tussen mens en olifant.
De afgelopen jaren zijn er meldingen geweest van wilde olifanten die naar landbouwgronden trokken, oogsten vernielden en soms mensen verwondden en eigendommen beschadigden. Ook zijn olifanten die hun territorium wilden uitbreiden, gewond geraakt of zelfs gedood door elektrische afrasteringen en voertuigen.
Men verwacht dat de olifanten in de komende tien jaar hun heil buiten het woud zullen gaan zoeken
Een geval dat veel aandacht trok, deed zich voor in het Khao Ang Rue Nai-reservaat in de provincie Chachoengsao. Daar raakte een olifant ernstig gewond door een botsing met een pick-uptruck op het twintig kilometer lange stuk van Highway 3259 dat door het reservaat loopt. De regering stelde daarop voor deze route in 2015 voorgoed te sluiten. Maar de lokale autoriteiten maakten daar bezwaar tegen omdat het te veel overlast zou opleveren voor automobilisten. Besloten werd het stuk door het reservaat alleen te sluiten tussen negen uur ’s avonds en vijf uur in de morgen.
Decha Nilwichien, hoofd van het Khao Ang Rue Nai-reservaat, vertelde dat er jaarlijks bijna 14.000 wilde dieren omkomen op deze snelweg. De route wordt ook vaak gebruikt door olifanten.
Het Khao Ang Rue Nai-reservaat is een van de zeven beschermde gebieden in Thailand die onderdak bieden aan meer dan honderd wilde olifanten. Het is tevens de plek waar sommige van de ergste conflicten tussen mens en olifant plaatsvinden.
Het reservaat beslaat een gebied van bijna 11.000 hectare regenwoud dat zich uitstrekt over vijf oostelijke provincies: Chachoengsao, Chonburi, Rayong, Chanthaburi en Sa Kaeo. Volgens de DNP werd de olifantenpopulatie in Khao Ang Rue Nai tien jaar geleden geschat op 217. De olifantendichtheid was toen 0,2 dieren per vierkante kilometer. Maar de afgelopen jaren is de olifantenbevolking toegenomen met 9,83 procent. Er leven nu minstens 275 olifanten in het reservaat en de twintig jonge dieren die er per jaar geboren worden, overtreffen de sterfgevallen. Men verwacht dat de olifanten in de komende tien jaar hun heil buiten het woud zullen gaan zoeken vanwege de toename van de populatie, de afnemende voedselbronnen en de verleiding van de begroeide akkers.
Oogstincidenten
Uit een studie die in 2010 werd uitgevoerd door het Economy and Environment Program for Southeast Asia (EEPSEA) bleek dat er gemiddeld zo’n 25 oogstincidenten per maand plaatsvonden in dorpen in de buurt van het Khao Ang Rue Nai-reservaat. Huishoudens in het gebied moesten gemiddeld 212 nachten per jaar hun oogst bewaken. Het gemiddelde landbouwgebied dat door olifanten werd beschadigd was 0,96 hectare per huishouden per jaar. De gemiddelde schade die olifanten aanrichtten was 34.825 baht (ongeveer 920 euro) per huishouden per jaar, wat neerkwam op negentien procent van het gemiddelde inkomen.
Suphan Nanam, inwoner van Ban Ang Suea Dam in het Tha Takiap-district van Chachoengsao, vertelde dat hij is gestopt met zijn boerenbedrijf en freelance is gaan werken nadat olifanten twee jaar geleden vijftienhonderd bananenbomen hadden verwoest. ‘Het is zinloos om gewassen te verbouwen die je niet kunt oogsten. Die dieren hebben alles in een oogwenk geruïneerd. Ze laten zich maar even verjagen door voetzoekers en dan komen ze weer terug, dus het was beter om te stoppen dan mijn leven te riskeren om ze te bestrijden,’ zei hij.
Suphan, die al meer dan veertig jaar in Ban Ang Suea Dam woont, zei dat die rooftochten in het verleden slechts sporadisch voorkwamen, maar dat de incidenten de afgelopen jaren veel frequenter zijn geworden. ‘De overbevolking van wilde olifanten is misschien de hoofdoorzaak waardoor ze voedsel in de dorpen komen zoeken.’
Huay Jaidee, een rijstboerin in het subdistrict Khlong Takrao, vertelde dat ze tijdens het oogstseizoen ’s nachts moest opblijven om haar rijstveld te bewaken omdat de olifanten het anders zouden vernielen. Huay, wier huis aan de twintig kilometer van Highway 3259 ligt die door het reservaat lopen, vertelde dat ze thuis nu ook krekels kweekt als tweede baan om tenminste nog wat inkomen te hebben als haar oogst wordt verwoest door olifanten. ‘De beste plek om krekels te verkopen is een markt in Sa Kaeo. Maar ik moet door het reservaat rijden om er te komen, dus ik zou dubbel in de moeilijkheden komen als de regering beslist om de weg permanent af te sluiten,’ zei ze.
Lokale inwoners en regeringsinstanties hebben maatregelen getroffen, zoals het graven van sloten om de grens tussen mens en olifant duidelijk te markeren, maar die werken maar tot op zekere hoogte en hebben niet alle dieren tegengehouden. ‘Olifanten zijn intelligente wezens. Ze hebben in de loop der tijd geleerd hoe ze de hindernissen kunnen slechten die wij voor ze hebben opgetrokken,’ zei Huay.
Een paar weken geleden brak een kudde olifanten ’s nachts ook in bij de Ban Ang Suea Dam-school om bamboe te eten. Kanchana Dit-aim, een lerares, zei dat ze zich zorgen maakte dat de olifanten ooit overdag zouden komen als de leerlingen aanwezig waren. ‘De school heeft voetzoekers klaarliggen om de olifanten af te schrikken en er is een noodplan opgezet om de leerlingen te evacueren naar een veilige plek.’
Kanjana Nitaya, de directeur van het Wildlife Conservation Office van de DNP, erkent dat er toenemende conflicten zijn tussen de mensen die rondom het woud wonen en de wilde olifanten, en dat er al een tijd wordt gewerkt aan een oplossing. ‘Sommige boeren nemen strenge maatregelen tegen de olifanten, zoals elektrische hekken plaatsen of op ze schieten. Dat is niet de juiste manier en wij proberen meer begrip te kweken bij de mensen en constructievere oplossingen te zoeken.’ Als je ze uiteenjaagt met voetzoekers kan dat de olifanten angstig maken en dan zouden ze de dorpelingen kunnen aanvallen, voegde ze er nog aan toe.
Terugjagen naar het bos
Als een soort voorlopige oplossing proberen mensen van de DNP samen met vrijwilligers wilde olifanten op te sporen en ze terug te jagen naar het bos. Een effectievere manier om te voorkomen dat de olifanten oogsten beschadigen, is het plaatsen van door bijenkorven gevormde omheiningen. Als de olifanten daar in de buurt komen, jagen de bijen ze weg zonder de dieren kwaad te doen. De DNP is ook van plan om in het bos voedsel voor de olifanten te gaan verbouwen.
Maar om conflicten tussen mens en olifant te veranderen in harmonie tussen mens en olifant, moeten de mensen de aard van de dieren begrijpen en leren met hen samen te leven. ‘Wij dringen ook binnen in het woud. Daarmee bezorgen we de olifanten, die toch al moeite hebben om voedsel te vinden, nog meer overlast. We horen geen inbreuk te maken op hun leefgebied,’ zei Kanjana.
De bossen in Thailand zijn, door de ontwikkeling en uitbreiding van menselijke nederzettingen, enorm gefragmenteerd. Als die verder aangetast worden, vermindert dat de kans om de afzonderlijke stukken weer met elkaar te verbinden.
Komsan Chartputhorn van het Khao Ang Rue Nai-reservaat zei dat menselijk gedrag een aanzuigende werking kan hebben op olifanten die oogsten vernietigen. In het verleden aten de olifanten bijvoorbeeld geen papaja’s, maar verkopers lieten overrijpe vruchten op de weg achter als voedsel voor de olifanten. Die zijn papaja’s lekker gaan vinden en gaan er nu zelf achteraan. Dit toont aan dat mensen het consumptiegedrag van olifanten kunnen veranderen, zei hij nog. Daarom is het van belang om mensen te leren dat ze wilde dieren niet moeten voederen.
Er moeten wildcorridors worden aangelegd om olifanten binnen hun natuurlijke leefomgeving te houden
Het verbeteren van de habitat van olifanten, vrouwtjesolifanten voorbehoedsmiddelen toedienen en elektrische hekken plaatsen om olifanten weg te houden bij landbouwgronden zouden volgens EEPSEA-onderzoek conflicten tussen mens en olifant tegen kunnen gaan. Het wijst ook uit dat in sommige gebieden verplaatsing van de olifanten naar elders op de lange termijn noodzakelijk kan zijn.
Volgens Kanjana moeten er ook wildcorridors worden aangelegd om de olifanten binnen hun natuurlijke leefomgeving te houden. Die zouden tevens kunnen dienen als verbinding tussen de gefragmenteerde stukken bos.
De DNP en andere experts hebben een oplossing van het mens-olifantconflict voorgesteld als onderdeel van het hervormingsplan voor natuurlijke hulpbronnen en het milieu. Dat plan wordt nog bestudeerd door de overheid, maar men verwacht dat het binnenkort wordt uitgevoerd. Volgens het plan moet ook een lijst van bedreigde dieren worden opgesteld, plus de ernst van hun situatie. En hun leefomgevingen moeten worden verbeterd, met meer voedsel- en waterbronnen.
In 1946 opgericht onafhankelijk, Engelstalig dagblad dat wordt * gemaakt door een team internationale redacteuren.* Het richt zich op de stedelijke elite en expats.
Net als in Barcelona en Amsterdam kunnen ze op sommige plekken in Azië de toestroom van bezoekers niet meer aan. ‘De tijd dat belangrijke toeristische bestemmingen in dit gebied vrijelijk bezocht konden worden, is voorbij.’
Toen Willem Niemeijer, directeur en oprichter van het in Bangkok gevestigde reisbureau YAANA Ventures, voor het eerst naar Angkor Wat in Siem Reap ging, had hij de plek, die op de UNESCO-lijst staat, voor zichzelf. Cambodja stond in 1992 onder interimgezag van de VN en het land bereidde zich voor op verkiezingen na tientallen jaren van burgeroorlog. Reizigers waren er dun gezaaid. Dat jaar trokken de ruïnes minder dan negentigduizend bezoekers. In 2017 kwamen er net iets meer dan twee miljoen, waardoor Angkor Wat met gemak de grootste toeristenattractie van Cambodja genoemd mag worden. ‘Toen waren het alleen ik en de VN,’ zei Niemeijer. ‘Nu kan een bezoek een onaangename ervaring zijn.’
Zo onaangenaam dat APSARA, de instantie die toezicht houdt op Angkor Wat, heeft besloten om het aantal bezoekers te beperken dat op de tempel Phnom Bakheng de beroemde zonsondergang achter de ruïnes mag meemaken.
In Thailand heeft het bestuur van de nationale parken en wildparken opdracht gegeven om Maya Bay op Phi Phi Island – beroemd geworden door de film The Beach uit 2000 met Leonardo DiCaprio – vanaf juni voor vier maanden te sluiten voor alle bezoekers.
Het eerder deze maand genomen besluit van president Rodrigo Duterte van de Filipijnen om het vakantie-eiland Boracay voor een half jaar te sluiten vanwege de verslechtering van het milieu onderstreept een trend, al vinden velen de beslissing te drastisch. De tijd waarin belangrijke toeristische bestemmingen in dit gebied vrijelijk bezocht kunnen worden is voorbij, zeggen reisorganisatoren. Quota en sluitingen zullen toenemen omdat regionale besturen moeite hebben de aanwas van toeristen onder controle te houden.
‘De belangrijkste bestemmingen worden platgelopen,’ zei Niemeijer, die in de tijd dat hij Angkor Wat voor het eerst bezocht een bedrijf opzette om gefortuneerde reizigers weg te leiden van de drukke hotspots. ‘We zullen te maken krijgen met per dag en uur vastgestelde bezoekersaantallen en beperkte toegang tot de populaire plekken. Hopelijk leidt dat tot meer belangstelling voor de minder gewilde bestemmingen.’
De Filipijnse autoriteiten op Borocay klagen dat sommige hotels illegaal gebruikmaken van lokale riolen en andere voorzieningen. Buitenlandse bezoekers zullen vanaf het einde van deze maand geweerd worden van het kleine eiland. Andere vakantieoorden die verdacht worden van soortgelijke overtredingen zullen onder de microscoop worden gelegd.
Maar mensen die hun brood verdienen in de sector, werpen tegen dat de moeilijkheden veroorzaakt worden door slechte planning en niet door het massatoerisme, dat de regionale economie 120 miljard dollar heeft opgeleverd.
De ellende is dat het vuilnis zich opstapelt op de stranden, terwijl hotels en villa’s waterhoudende grondlagen uitputten
Thailand verwacht dit jaar, volgens voorspellingen van de regering, 38 miljoen bezoekers. Maar Frankrijk – een land met eenzelfde oppervlak en bevolking – had in 2016, volgens gegevens van de Wereldbank, bijna 83 miljoen bezoekers zonder dat dit een even grote druk op het milieu tot gevolg had.
Het verschil ligt in de infrastructuur en overheidsbeleid, zoals belastingvoordelen voor bedrijven om minder bekende bestemmingen te ontwikkelen en steun om de druk op populaire plaatsen te verminderen, zei Matt Gebbie, de directeur Asia Pacific voor het toerisme-adviesbureau Horwath HTL Indonesia. ‘Het gaat om planning, planning, planning,’ aldus Gebbie. ‘Je ontwikkelt pas een duurzame toeristenindustrie als de privésector en de publieke sector met elkaar praten.’
Maar bestemmingen in Zuidoost-Azië hebben te maken met unieke omstandigheden. Een explosie van goedkope vliegreizen en de toename van Chinese welgestelden die op vakantie willen, leggen weer nieuwe druk op lokale ecosystemen. In Bali kwamen vorig jaar 5,6 miljoen toeristen op bezoek; dit jaar wordt het aantal geschat op zeven miljoen, een stijging die vooral wordt veroorzaakt door de komst van Chinezen (vorig jaar goed voor 1,3 miljoen bezoekers).
De ellende is dat het vuilnis zich opstapelt op de stranden, terwijl hotels en villa’s waterhoudende grondlagen uitputten, zei Utung Pratama, een activist van Walhi, het Indonesische Forum voor het Milieu. ‘Het gaat hard achteruit op Bali,’ zei hij. ‘De schuldigen zijn de projectontwikkelaars die geen oog hebben voor de invloed van het toerisme op het milieu.’
Er zijn echter tekenen dat lokale toezichthouders de controle aanscherpen. Vorig jaar werd een generaal pardon afgekondigd voor illegale hotels in Phuket, Thailand. Zij mochten een vergunning aanvragen zonder dat ze een boete hoefden te betalen. Daardoor is het officiële aantal onderkomens dat belasting betaalt verdubbeld tot zeventienhonderd.
Vorig jaar steeg het aantal bezoekers aan Phuket met elf procent tot meer dan 8,4 miljoen, doordat het aantal Chinezen met een vijfde toenam. Zo’n veertig Chinese steden hebben directe vluchten naar Phuket, terwijl dat vijf jaar geleden nog maar een handjevol was.
Flaneren over het strand van Borocay, het kleine eiland in de Filipijnse provincie Aklan.
Die aantallen zullen alleen maar toenemen, zei Jens Thraenhart, directeur van het Mekong Tourism Coordinating Office. Toekomstige reizigers in China staan te trappelen om erop uit te gaan nadat ze dat jarenlang was verboden. Vorig jaar reisden Chinezen 127 miljoen keer naar overzeese bestemmingen, volgens gegevens van de China National Tourism Association. ‘Er is een enorme vraag en een grote hoeveelheid reizigers,’ zei Thraenhart.
Milieu- en erfgoedgroepen en toezichthouders maken zich misschien zorgen, maar op vele bestemmingen is dit juist goed nieuws. Na jaren van oorlog en gebrek zijn de inwoners van Laos en Cambodja blij dat de toeristendollars rollen, zei Christian Do Boer, algemeen manager van het Jaya House, een ecohotel in Siem Reap dat zich erop beroemd geen plastic te gebruiken. ‘Bijna elke toerist is een goede toerist,’ zei Do Boer. ‘We hebben het geld nodig.’
De meest gelezen Engelstalige krant in Zuidoost-Azië. In die regio geniet het dagblad een invloedrijke status. Schurkt tegen de Singaporese overheid aan maar staat garant voor goede analyses.
In de Thaise hoofdstad Bangkok schieten de overdekte winkelcentra als paddenstoelen uit de grond. Staan ze symbool voor het lege consumptiekapitalisme? Of juist voor de veerkracht van de nieuwe middenklasse?
Ik ben geboren en getogen in Bangkok. Over welke stad ik ook fantaseer om er te wonen, altijd kom ik uiteindelijk weer uit bij de verstopte, vervuilde, bruisende straten van de hoofdstad van Thailand. Bangkok is mijn thuis. Maar het is wel een vreemd soort thuis. Mijn familie en vrienden wonen er, maar het is ook niet per se een thuis waar je dol op bent. Bangkok is een stad die wordt beleefd en ervaren, en minder een stad die wordt bewonderd of waarvan wordt genoten. Het is een soort haat-liefdeverhouding die moeilijk valt te begrijpen – tenzij je ervandaan komt. Altijd als buitenlandse vrienden vragen wat er te doen is in Bangkok, of wat wij er doen, luidt mijn antwoord: ‘Niet veel.’
Vanwege de hitte kun je er in de openlucht niet zo actief zijn, en Bangkok is dermate dichtbevolkt dat een wandeling in het park of een bezoek aan een museum meer gedoe dan plezier oplevert. Het verkeer en het openbaar vervoer in de stad zorgen ervoor dat het twee keer zo lang duurt als elders eer je ergens bent. Sporten of iets kunstzinnigs doen kost geld – je moet je deze creatieve en fysieke inspanningen wel kunnen veroorloven. Wat blijft er dan voor de meeste inwoners van Bangkok over om te doen? De activiteit die het meest geschikt is, en waar we allemaal van kunnen genieten, is het bezoeken van shoppingmalls.
Alles wat je mogelijkerwijs zou willen hebben, kun je kopen in een shoppingmall in Bangkok
Alles wat je mogelijkerwijs zou willen hebben, kun je kopen in een shoppingmall in Bangkok. En je kunt er naar de film gaan, of bowlen. Iedere inwoner van Bangkok kan bevestigen dat we de meeste tijd doorbrengen in die shoppingmalls. Daar ontmoeten we mensen, daar wandelen we, eten we, winkelen we. Daar gaan we heen om gezien te worden – of om gewoon ergens heen te gaan. De laatste jaren is er een grote toename geweest van het aantal gewone overdekte winkelcentra en duurdere malls, vooral in de wijken Siam, Thonglor en Ekamai. Veel oude shoppingmalls, zoals het Emporium, zijn opgeknapt, terwijl kleinere overdekte winkelcentra zoals K Village, The Commons en Seenspace als paddenstoelen uit de grond schieten.
In haar boek Meeting of Masks probeert Sophorntavy Vorng de reden van die snelle opkomst te achterhalen. Zij stelt dat de spectaculaire toename van het aantal shoppingmalls en andere stedelijke hotspots gelijke tred houdt met de opkomst van de middenklasse. De gewone man zou zeggen dat je tot de middenklasse behoort als je genoeg te eten en genoeg te besteden hebt. En in shoppingmalls kun je eten en geld uitgeven. Er is een ingewikkeld verband tussen de klasse waartoe je behoort en welke shoppingmall je bezoekt in Bangkok. Malls zoals EmQuartier, Siam Paragon en Central Embassy zijn chic, terwijl Tesco Lotus, Central Rama 3 en Big C minder klasse hebben. De middenklasse is de enige groep is het zich kan permitteren om zich in al die verschillende malls te laten zien. De middenklasse eet graag van meer walletjes, wil de luxe van de hogere klasse, maar gaat er ook prat op zich in verschillende sociale milieus te kunnen bewegen.
In dit tijdperk van sociale media is het voor de Thaise middenklasse gebruikelijk om het beeld van ‘een perfect leven’ neer te zetten. De toename van het aantal shoppingmalls en ‘eetplekken’ is daar een gevolg van. Eten is altijd een integraal onderdeel geweest van de Thaise maatschappij, maar de sociale media hebben iets van prestige toegevoegd aan het uit eten gaan. Als in een restaurant het eten wordt geserveerd, halen de mensen hun telefoon tevoorschijn om een foto te maken van het gerecht en die op Facebook of Instagram te posten.
Volgens Sophorntavy Vorng weerspiegelt het gedrag van de middenklasse het verlangen om de status te verwerven van de elite of de hogere kringen, met hun rijkdom, macht, roem en connecties. Dat klopt, maar vaak wordt over het hoofd gezien dat die middenklasse ongelooflijk hard moet werken om de huidige positie in de maatschappij vast te houden, in het besef dat ze misschien wel nooit door het Thaise glazen plafond heen kan breken.
Afglijden in de voedselketen is geen optie, en de ultieme droom is natuurlijk dat je meer dan genoeg geld hebt om uit te geven. Geld maakt niet gelukkig, zoals het gezegde luidt, maar je kunt er wel dingen mee kopen die kunnen bijdragen aan het geluk. Met geld kun je luxe kopen voor jou en je familie. In de Thaise samenleving worden kinderen geacht te werken en te zorgen voor hun ouders als die oud zijn. Daarom doen ze jarenlang werk dat goed betaalt, maar niet het soort werk waar hun hart ligt. Daarom ook leven sommigen zich op sociale media uit in het scheppen van het imago dat ze alles hebben – een knap uiterlijk, een prachtig huis, schitterende kleren en een liefdevol gezin. Het is een soort koesteren van een illusie.
Vorng beweert ook dat de onvrede van hen die niet tot de hogere klasse behoren de oorzaak is van de politieke onlusten tussen de roodhemden [aanhangers van oud-premier Thaksin, meestal afkomstig uit de lagere middenklasse] en de geelhemden, die zich al sinds 2005 voordoen. De macht, de mogelijkheden en de onschendbaarheid van een kleine groep in de samenleving hebben demonstranten aangezet tot geweld, schrijft ze. In mei 2010 stichtten roodhemden tijdens een demonstratie brand in shoppingmall Central World, een daad die wordt omschreven als een ‘bijzonder schrijnend voorbeeld van de reactie van de arbeidersklasse op hun uitsluiting van de Thaise economische vooruitgang en de shoppingmalls, die zo uitbundig symbool staan voor het moderne consumptiekapitalisme’. Maar naar mijn mening is het hele verhaal, zoals de meeste dingen in dit land, te ingewikkeld om één partij de schuld te geven, en is de waarheid te gecompliceerd om te simplificeren.
In Thailand zijn politieke onlusten niets nieuws, vooral niet in de hoofdstad. Ik ben geboren ten tijde van de Black May-protesten in 1992, toen tweehonderdduizend mensen demonstreerden tegen het militaire bewind van generaal Suchinda Kraprayoon. Verhalen over bruut militair optreden en burgerslachtoffers mogen dan op scholen overal in het land weggemoffeld worden, ze maken nog steeds deel uit van de geschiedenis van Bangkok, er wordt nog steeds fluisterend over gesproken, zij het alleen onder heel goede vrienden. Die verhalen volgen ons overal, net als schaduwen, maar we draaien ons zelden om en testen ze op hun waarheidsgehalte.
Wandelen en dromen
Hoewel Vorngs onderzoek naar het Thaise klassenstelsel belangrijk is, slaagt ze er niet in een overtuigend verband aan te tonen tussen klasse en de politieke onrust in het land. Door zich alleen te richten op klasse als factor voor het geschil tussen de geelhemden en de roodhemden, negeert Vorng andere invloedrijke factoren die verweven zijn met het leven in Thailand, zoals propaganda, opvoeding, onderwijs en religie.
Mijn ervaring als Thaise vrouw, opgegroeid met mensen uit verschillende milieus, heeft me geleerd dat niet alles in mijn land zo zwart-wit is als het lijkt. Klasse is niet altijd de factor die ons verdeelt. De geelhemden zijn niet alleen burgers uit de middenklasse, de roodhemden niet alleen woedende arbeiders.
Ik heb een arbeider gekend die als het maar even kon naar bijeenkomsten van de roodhemden in Sanam Luang ging, maar ik heb ook een arbeidster gekend die de geelhemden hielp bij de blokkade van luchthaven Suvarnabhumi. Ik heb een vriendin gehad uit de middenklasse wier familie de straat op ging om de ochtend na de militaire coup in 2006 te feesten, maar ik heb ook een docente uit de middenklasse gehad die zonder scrupules haar lessen gebruikte om de standpunten van de roodhemden te verkondigen. Ook heb ik vrienden, familieleden en kennissen uit alle klassen die geen belangstelling meer hebben voor de politiek en die zich uit het debat hebben teruggetrokken, omdat ze alle partijen even slecht vinden. Het maakt nauwelijks uit wie het land bestuurt, zeggen ze: ons dagelijks leven zal daar echt niet beter van worden. Dus ja, het klassenonderscheid wordt misschien gebruikt om de woede bij sommige demonstranten aan te wakkeren, maar het is niet altijd de factor die iemands politieke voorkeur bepaalt.
We weten alleen zeker dat voor veel mensen in Thailand het leven niet eerlijk is. Sommigen proberen die onrechtvaardigheid te bestrijden door zich aan te sluiten bij een politieke partij, anderen door hard te werken en te overleven en weer anderen door te dromen over en te streven naar betere tijden. In het bijzonder de mensen uit de middenklasse dromen van verandering. Altijd. Daar zijn ze beter in dan de meeste anderen. Ze kunnen dromen omdat ze glimpjes van het paradijs hebben opgevangen in een of andere duistere fantasie, die is ingegeven door manipulaties van de hogere klasse en door hun eigen hoop dat het gras aan de andere kant groener moet zijn.
Misschien zijn de mensen in de middenklasse niet de onechte, zielloze mensen zoals ze vaak worden afgeschilderd
Thai zeggen dat we naar de duurdere shoppingmalls gaan om te duen len, wat simpelweg betekent ‘om te wandelen’. En diezelfde wandeling ondernemen we allemaal, keer op keer. We struinen dezelfde winkels af en eten hetzelfde voedsel. Toch komen we steeds terug omdat er niets beters is om naartoe te gaan.
Misschien vat die wandeling wel samen wat het betekent om tot de middenklasse van Bangkok te behoren. Misschien zijn de mensen in de middenklasse niet de onechte, zielloze mensen zoals ze vaak worden afgeschilderd. Misschien zijn het juist mensen die eeuwig in het tussengebied leven, die doelloos kuieren in helverlichte ruimten, etalages bekijken en maar een heel klein hapje van het feestmaal proeven.
En schuilt daar niet een ingetogen soort veerkracht in, in dat wandelen en dromen? Ik zou het graag willen geloven. Anders wordt het allemaal zo ondraaglijk treurig.
Kwartaalblad dat in 2010 werd opgericht in de Cambodjaanse hoofdstad Phnom Penh en tegenwoordig wordt gemaakt in Australië. Recensies, essays, poëzie, fictie, interviews en achtergrondjournalistiek over wat er op cultureel en politiek vlak speelt in Zuidoost-Azië. Zowel een platform voor schrijvers en geleerden in de regio als een politieke stem in landen waar de vrijheid van meningsuiting nogal eens wordt ingeperkt.
CONTEXT: Shoppingmall in Indonesië minder populair
De 82 winkelcentra in de Indonesische hoofdstad Jakarta maken een revolutie door om te kunnen overleven. De krant Kompas neemt een tiental van deze malls, zoals ze ook hier worden genoemd, onder de loep. Veertig jaar na de opening is in Blok M, een van de oudste winkelcentra, nog maar 37 procent van het oppervlak bestemd voor de detailhandel, tegenover 100 procent een kleine twee jaar geleden. ‘Met de indeling die we in 2018 zullen doorvoeren, willen we erkenning krijgen als cultureel centrum,’ zegt Medina Latief, de directrice. Er komen meer cafés en restaurants, en daarnaast zal 5000 vierkante meter worden bestemd voor gedeelde werkruimten (coworking), terwijl een hele etage wordt verhuurd aan onlinewinkels.
Een ander voormalig winkelcentrum, Pasaraya, is in zijn geheel – zeven verdiepingen – verhuurd aan Go-Jek, het Indonesische Uber. ‘Dat trekt jonge, creatieve mensen. Het centrum is er trots op dat het beschikt over de meest “professionele” moskee van Indonesië’, aldus de krant.
Pondok Indah Mall daarentegen, een van de luxere winkelcentra, houdt vast aan ‘tastbare koopwaar’. ‘De mensen komen omdat ze producten in het echt willen zien en kunnen aanraken,’ meent de directie. ‘Goedkope spullen kun je online kopen, maar duurdere niet.’
Donald Trumps recente twaalfdaagse rondreis door Azië verliep zonder grote incidenten. Ook sloot de Amerikaanse president een tiental lucratieve deals. Maar hij kon niemand duidelijk maken hoe hij denkt te reageren op de toenemende macht van China
Na een voor hem ongekend vertoon van diplomatie tijdens zijn driedaagse bezoek aan Beijing, was Donald Trump een paar dagen later op de Asia-Pacific Economic Cooperation-top in Vietnam weer zijn vertrouwde zelf. In een felle en confronterende toespraak in Da Nang beschuldigde hij landen in de regio van handelsmisbruik dat de VS niet langer zouden tolereren, en betoogde hij dat in zijn beleid America altijd first zou zijn. De toon stond in schril contrast tot die van de Chinese president Xi Jinping. Hij sprak na Trump en steunde onomwonden de globalisering. ‘Openheid leidt tot vooruitgang, en wie zich op zichzelf blijft richten, zal achterblijven,’ zei Xi.
De Aziatische landen, beducht voor de oplopende rivaliteit tussen ’s werelds twee grootste economieën, volgden Trumps eerste bezoek aan China nauwlettend. Tot veler verrassing verliep het verblijf van de Amerikaanse president in Beijing probleemloos en rustig. In plaats van het verwachte diplomatieke getouwtrek over Noord-Korea, de handel, Taiwan en de Zuid-Chinese Zee, sprak Xi vleiende woorden over Trump. Ook sloot China meer dan tien zakelijke overeenkomsten met de VS, ter waarde van ruim 250 miljard dollar, in een poging om Trumps onvrede over Amerika’s handelstekort met China te sussen.
Volgens lokale waarnemers kan de goede persoonlijke band tussen Xi en Trump op korte termijn zeker van nut zijn voor de Chinees-Amerikaanse betrekkingen. Maar op langere termijn zullen die betrekkingen volgens hen in het teken staan van de relatieve neergang van de VS en de opkomst van China. ‘De strijd om invloed in Azië is ontbrand en zal waarschijnlijk feller worden,’ vertelt Timothy Heath, internationaal defensiespecialist bij de RAND Corporation. ‘De toekomst van de mondiale economie ligt in Azië en de VS kunnen het zich niet veroorloven die regio te negeren. De opkomst van China biedt de regio kansen op economische bloei, zoals de Nieuwe Zijderoute, Xi’s persoonlijke initiatief met betrekking tot de wereldhandel en de ontwikkeling van de infrastructuur, maar zorgt bij veel buurlanden ook voor angst en ongerustheid. ‘De VS zullen een belangrijke speler blijven bij het bewaren van de vrede en de stabiliteit in een regio met een geschiedenis vol animositeit en onzekerheid,’ zegt Heath.
Machtsevenwicht veranderd
Volgens analytici heeft Beijings toegenomen assertiviteit onder Xi het machtsevenwicht veranderd. ‘Jarenlang volgden veel landen in de regio een dualistische benadering van “aankloppen bij China voor de economie en aankloppen bij de VS voor de veiligheid”, aldus Alexander Vuving, Chinadeskundige aan het Daniel K. Inouye Asia-Pacific Centre for Security Studies in Honolulu. ‘Maar die tactiek werkt niet meer. Landen in de regio moeten op zoek naar een nieuwe regionale veiligheidspolitiek.’
‘Beijing maakt zich vooral zorgen over de door de VS geleide vierpartijencoalitie tegen China,’ verklaart Pang Zhongying, een in Beijing gevestigde deskundige op het gebied van de internationale politiek. ‘Dat roept bij Beijing slechte herinneringen op aan de tegen China gericht Aziëstrategie van voormalig president Obama – zij het nu onder een andere naam.
De herleving van die vierpartijencoalitie – de VS, India, Japan en Australië – die zo’n tien jaar geleden ontstond, is het meest recente voorbeeld van een nieuwe strategische coalitievorming die als tegenwicht moet dienen voor China’s militaire en economische invloed. Japan is de meest uitgesproken aanhanger van het initiatief; India en Australië werden recent pas enthousiast toen China de door de VS geleide wereldorde begon te tarten.
Australische politici hebben herhaaldelijk gewaarschuwd tegen vermeende pogingen van China om de Australische politiek te beïnvloeden, en tegen China’s expansiepolitiek met betrekking tot het oude geschil om de Zuid-Chinese Zee. ‘Het recente conflict tussen China en India over het Doklamplateau in het Himalayagebergte was ook een waarschuwing voor New Delhi,’ zegt Diyesh Anand, Chinadeskundige aan de Londense Westminster University. ‘Het lijkt erop dat China’s ontevreden buren, zoals India en Japan, niet langer zwijgend zullen toezien, maar de banden met de VS en met elkaar zullen aanhalen.’
Veel kleine landen in Zuidoost-Azië stellen zich juist voorzichtiger op en proberen zich afzijdig te houden van de grote geschilpunten, zo luidt de analyse van Jay Batongbacal, zeerechtdeskundige aan de University of the Philippines. Maar ook hun relatie met China is gespannen. Volgens veel analytici ligt het keerpunt in Beijings relatie met zijn buren in 2010. Toen bitste de Chinese minister van Buitenlandse Zaken Yang Jiechi zijn Singaporese collega toe: ‘China is groot en de andere landen zijn klein, dat is een feit.’
Ook het kleine Vietnam ondervond hoe het is om door China te worden geïntimideerd. Het land spreekt zich al enige tijd duidelijk uit tegen de Chinese claim op de Zuid-Chinese Zee. Op Vietnams onafhankelijkheidsdag, begin september, hield China een militaire oefening vlak voor de Vietnamese kust. Omdat Hanoi economisch afhankelijk is van China, was er weinig dat men kon doen. ‘Vietnam heeft geen opties meer,’ vertelt Vuving. ‘Het land wendde zich tot de Associatie van Zuidoost-Aziatische landen. Maar als puntje bij paaltje komt zijn de VS, Japan en India de enige die Vietnam kunnen helpen enig tegenwicht te bieden tegen de Chinese invloed.’
Volgens analytici heeft het feit dat Azië niet echt stabiel is en dat de meeste regeringen in de regio elkaar niet echt vertrouwen, bijgedragen aan de spanningen en toenemende rivaliteit tussen China en de VS. Trumps buitenlandpolitiek, verstoken van elke consistente, allesomvattende strategie, heeft de afname van de invloed van de VS in de regio versneld, bondgenoten en partners van zich vervreemd en China de vrije hand gelaten bij het vergroten van zijn regionale dominantie.
‘Xi veroordeelt de westerse liberale waarden en stelt China als het grote voorbeeld voor andere staten’
Carlyle Thayer, defensiespecialist aan de University of New South Wales in Sydney, legt uit dat in de ogen van Zuidoost-Aziatische landen Trump met zijn isolationistische politiek in feite het leiderschapsstokje heeft overhandigd aan Xi en het signaal heeft afgegeven dat de naoorlogse periode van de Amerikaanse dominantie snel ten einde komt. ‘De Verenigde Staten hebben weinig aan hun militaire dominantie ten opzichte van China als leiderschap en strategie ontbreken om deze te gebruiken ter ondersteuning van een op regels gebaseerde regionale en wereldorde,’ zegt hij. ‘Xi is in dat gat gestapt. Hij veroordeelt de westerse liberale waarden en stelt China als het grote voorbeeld voor andere staten.’
Volgens veel analytici hebben – ondanks het feit dat negen op de tien Amerikanen nog steeds voorstander is van een sterk mondiaal leiderschap van Washington – Trumps minachting voor multilaterale handelsovereenkomsten en zijn koerswijziging met betrekking tot verplichtingen aan bevriende naties en bondgenoten, wereldwijd een ongekende strategische onzekerheid veroorzaakt. ‘Een onderbezet, ondergefinancierd en gedemoraliseerd ministerie van Buitenlandse Zaken heeft Amerika’s slagkracht in de regio verkleind,’ aldus Jeffrey Kingston, hoofd Asian Studies aan de Japanse Temple University. Dat standpunt wordt ondersteund door cijfers van de American Foreign Service Association, de vereniging die diplomaten vertegenwoordigt. Die waarschuwde onlangs dat de rangen van Amerika’s meest ervaren diplomaten met duizelingwekkend snelheid uitdunnen: 60 procent van de Career Ambassadors heeft de dienst verlaten sinds Trump in januari president werd. ‘De leegloop van zo veel ervaren ambtenaren heeft een ernstig, direct en concreet effect op het vermogen van de VS om de wereldgebeurtenissen vorm te geven,’ aldus Barbara Stephenson, directeur van de bovengenoemde Association.
Zuid-Koreaanse waarnemers zeggen dat de recente ontspanning in de relatie tussen China en Zuid-Korea met betrekking tot het Amerikaanse Terminal High Altitude Area Defence (THAAD)-antiraketsysteem een reusachtige geopolitieke stap voorwaarts is voor China in de strijd met de VS om het leiderschap in de regio. Dr. Seong-Hyon Lee, onderzoeker aan het Sejong Institute in Zuid-Korea, zegt het zo: ‘De VS en China staan aan het begin van een periode van ‘structurele competitie’. In feite ging het THAAD-geschil vooral om de rivaliteit tussen de VS en China in de regio.’
Tijdens zijn recente bezoek aan de VS uitte premier Lee Hsien Loong van Singapore zijn zorgen over de toenemende wedijver tussen China en de VS. ‘Het is voor een klein land nooit makkelijk om een groot buurland te hebben,’ zei hij. ‘Als er spanningen zijn tussen Amerika en China, wordt ons gevraagd om partij te kiezen.’ En dat is iets wat Singapore niet wil doen, volgens Lee.
Net als Lee is de Filipijnse president Rodrigo Duterte erop gebrand om te bewijzen dat kleine landen ook een belangrijke machtsfactor kunnen worden met gelijkwaardige, vruchtbare relaties met alle grootmachten, vooral met China en de VS. Maar er zal altijd een diepgeworteld wantrouwen blijven bestaan ten aanzien van Beijings intenties. Niet alleen vanwege China’s toenemende concurrentie met de VS, maar ook vanwege China’s geringe politieke transparantie en de repressieve praktijken in eigen land. ‘Aziatische waarnemers denken dat de manier waarop Chinese leiders hun eigen volk behandelen laat zien hoe ze met de buurlanden zullen omgaan als China dominant wordt in Azië,’ legt Robert Sutter uit, een deskundige op het gebied van buitenlandse politiek aan de George Washington University in de Amerikaanse hoofdstad.
Gelijkwaardige partner
Nadat hij Beijing heeft omschreven als het opkomende alfamannetje in Azië, zegt Seong-Hyon Lee dat Beijing wat harder zijn best moet doen om bij zijn buren respect af te dwingen en de weerstand te laten afnemen. Maar dat ze daar nog steeds niet lijken te weten wat ‘soft power’ inhoudt.
Daar is Batongbacal het mee eens. Volgens hem stuit Xi’s veelgeprezen Zijderouteplan ook op kritiek vanwege het gebrek aan waarborgen. ‘Men is bang dat het alleen een oude imperialistische strategie in een glimmend nieuw jasje zal blijken te zijn. China is tot voor kort altijd naar binnen gericht geweest. Dat staat haaks op de internationale structuur van de wereldorde waarin het land een plek zoekt.’
Maar net als veel andere deskundigen spreekt Batongbacal de hoop uit dat de consolidatie van Xi’s macht een keerpunt kan zijn. ‘Als China ervoor kiest om zichzelf boven de rest van de regio te plaatsen, omdat het meent hogere rechten en aanspraken te hebben, jaagt het land zijn buren tegen zich in het harnas. Pas als het zich opstelt als gelijkwaardige partner in een samenwerking met wederzijdse voordelen, zal het worden geaccepteerd als leider van een gemeenschap van naties.’
Deze Engelstalige krant, die banden heeft met het zakenmilieu van de Britse oud-kolonie, geeft een goed beeld van met name Zuid-China en de economische ontwikkelingen in de regio.
China breidt zijn invloed langs de Mekongrivier in snel tempo uit door het bouwen van grote infrastructuurprojecten. Maar in landen als Thailand en Laos groeit de zorg over het gebrek aan inspraak.
Van de kantoorbediende uit de stad tot de schipper uit het dorp, voor veel mensen verandert het leven – ten goede of ten kwade – onder de toenemende invloed van China in de Mekongregio. Die situatie leidt tot verschillende reacties. Een hotelmanager in Phuket zegt dat hij graag Mandarijn wil leren om meer Chinese klanten te kunnen bedienen, maar hij schrikt ook van hun luidruchtige en onhandelbare gedrag. Een kantoorbediende uit Bangkok, die zichzelf een boekenwurm noemt, zegt dat hij veel over China heeft gelezen en onder de indruk is van hun geweldige geschiedenis. Maar tegelijk geeft hij ook toe zich bedreigd te voelen door de grote invloed van China op het Thaise zakenleven.
Een Vietnamese vriendin vertelde dat ze ondanks de politieke spanningen tussen China en Vietnam een manier had gevonden om als ondernemer zaken te doen tussen beide landen. Ze koopt online goedkope kleding in bij een Chinese handelaar en verkoopt die weer op de Vietnamese markt. Een doerianteler in Rayong zegt meer te verdienen als hij zijn fruit verkoopt aan Chinese handelaren, die een hogere prijs betalen dan de plaatselijke afnemers – ongeveer 90 tot 100 baht tegenover 70 baht [100 baht is 2,5 euro]. Op deze prijsverhoging hebben zijn oude lokale klanten verontwaardigd gereageerd.
Het inkomen van Thaise compostproducenten daalt echter omdat verscheidene ingrediënten, zoals de schillen van doerians en ander fruit, worden opgekocht en via Laos naar China worden vervoerd.
1,54 miljard dollar
De veranderingen die Thailand ondergaat weerspiegelen de landing van de Rode Draak in de Mekongregio, als onderdeel van China’s initiatieven om zijn economische invloed in de wereld te vergroten. Op 14 november 2015 stelde de Chinese premier Li Keqiang een subregionaal samenwerkingsverband voor, de Lancang Mekong Cooperation (LMC), om de samenwerking tussen China, Cambodja, Laos, Myanmar, Thailand en Vietnam te bevorderen. Dat voorstel leidde in maart 2016 tot de eerste officiële top. Op deze bijeenkomst bood Li een lening aan van 1,54 miljard dollar en nog eens tien miljard dollar om de infrastructuur en transportnetwerken in de Mekongdelta te verbeteren, zoals spoorwegen, waterwegen, havens en faciliteiten voor het vliegverkeer. Deze vergadering werd op 23 december 2016 gevolgd door een LMC-bijeenkomst in Siem Reap in Cambodja. Vier dagen later keurde het Thaise cabinet een infrastructuurplan goed om het transport over water samen met andere LMC-landen te verbeteren.
Voor dat project zullen rotsen in de Mekong worden opgeblazen zodat vrachtschepen met een capaciteit van vijfhonderd ton erdoorheen kunnen varen. Een Thais dorpje aan de rivier protesteerde tegen het project omdat de bevolking zich zorgen maakte over de milieuschade en de impact die het zou hebben op de plaatselijke middelen van bestaan.
Toen ik mensen op straat vroeg hoe men om moest gaan met de aanwezigheid van China in de Mekong, antwoordde men meestal dat we moesten onderhandelen met China. Maar de mensen hadden geen idee hoe je die onderhandelingen moest aanpakken, omdat ze zich bewust waren van de grootte en de macht van het land. ‘Het zal niet makkelijk zijn,’ zeiden ze.
Chadin Chiepleam (64) is een schipper die met een toeristenboot door Khon Pi Long vaart, een serie stroomversnellingen over een lengte van 1,6 kilometer in de Mekong op de grens tussen de provincies Chiang Rai en Bokeo in Laos. De naam van die stroomversnellingen betekent ‘waar de geest verdwaalde’.
Tijdens de droge tijd is Khon Pi Long een obstakel voor grote vrachtschepen. Chadin kent dit gedeelte van de rivier met al zijn stroomversnellingen op zijn duimpje, en gidste aan het begin van deze eeuw een groep Chinese zakenlieden over de rivier. De tocht duurde tien dagen. Pas na afloop realiseerde Chadin zich dat de Chinese bezoekers gewoon informatie aan het vergaren waren over het navigeren op de rivier voor een door China gesteund project. De ontwikkeling van het infrastructuurproject van de Mekong was toen achter de schermen al in volle gang.
Twintig jaar geleden werden in de bovenloop van de Mekong in China een aantal waterkrachtcentrales gebouwd. Hierdoor zijn de hoogte en de stroomsnelheid van het water niet langer seizoengebonden. Ook verdwenen veel vissoorten. Akkers langs de rivier hadden last van plotselinge overstromingen – ook in de droge tijd. Vissers moesten ander werk zoeken om hun brood te kunnen blijven verdienen. Tegelijk steeg de vraag naar elektriciteit in de door armoe getroffen grensstreken van China, Laos en Myanmar.
In 2008 werd de snelweg R3A geopend, die van Thailand via Laos naar China loopt. In 2013 volgde de vierde Thais-Laotiaanse Vriendschapsbrug, die de Chinese provincie Kunming verbindt met Laos en het Thaise district Chiang Kong in de provincie Chiang Rai. Tijdens Chinees Nieuwjaar werd de plaatselijke Thaise bevolking geconfronteerd met een toestroom van Chinese caravans. Vorig jaar kwamen 3500 vrachtschepen aan in de haven van Chiang Saen. De meeste schepen waren Chinese en Laotiaanse boten gehuurd door Chinese zakenlieden. Volgens de mensen ter plaatse zat er maar één Thaise boot tussen. De douane in Chiang Saen meldde dat vorig jaar 99 procent van de goederen die via de haven werden geïmporteerd afkomstig was uit China, met een waarde van 704 miljoen baht. Ter vergelijking: in 2012 bedroeg die waarde 483 miljoen baht. De belangrijkste importgoederen waren knoflook, zonnebloem- en pompoenpitten en granaatappels. Daardoor werd knoflook uit China een belangrijker ingrediënt in het eten van de plaatselijke bevolking. Tegelijkertijd waren de belangrijkste exportgoederen in Chiang Saen diepvrieskip en -varkensvlees. De export naar China bedroeg 2,8 miljard baht, en was goed voor 19 procent van de totale export.
In Chiang Rai ontdekte men dat een door Chinezen gedreven bananenkwekerij een grote hoeveelheid chemicaliën gebruikte.
‘Ach, wat valt er verder nog te zeggen? China is heel groot’
‘Ach, wat valt er verder nog te zeggen? China is heel groot,’ zegt Chadin terwijl hij de situatie weglacht. In die lach klinkt dezelfde nervositeit door die ik bij veel mensen bemerk die ik interview over de steeds langer wordende arm van China. Ze willen zich er wel tegen verzetten, maar ze voelen zich te klein.
‘China is ontzettend groot. Dat maakt mensen behoedzaam,’ vertelt Aksornsri Phanishsarn, deskundige op het gebied van Thais-Chinese betrekkingen aan de faculteit Economie van de universiteit van Thammasat. Ze wijst op de omvang van China’s economische macht en invloed. Het Belt and Road Initiative, beter bekend als de Nieuwe Zijderoute, combineert nieuwe infrastructurele netwerken op het land en maritieme routes om de Chinese economie te verbinden met de Euraziatische regio.
‘We zijn slechts een schakel in China’s vervoersketen,’ legt Aksornsri uit. ‘De huidige structuur van de Thais-Chinese handel is een probleem. De regering moet hogere prioriteit verlenen aan het produceren van goederen die aan China verkocht kunnen worden dan aan het stimuleren van de Chinese export.’
De Mekong blijft voor Zuid-China de brug naar de rest van Zuidoost-Azië, waar veel natuurlijke hulpbronnen zijn, een groeiende middenklasse en een consumentenpotentieel, wat zeer aantrekkelijk is voor Chinese investeerders. Op de eerste LMC-vergadering vorig jaar verklaarde premier Li dat lidstaten zullen profiteren van een win-winsituatie waar de voordelen collectief worden gedeeld. Maar de top-down benadering van China’s verovering van de Mekong heeft aan de onderkant aanleiding gegeven tot allerlei meningen. Sommigen bekritiseren China omdat het probeert kleine landen uit te buiten.
Veel Chinese ontwikkelingsprojecten, variërend van kopermijnen in Myanmar tot papiermolens en thermische energiecentrales in Vietnam, tot met veel chemicaliën werkende bananenboerderijen in Thailand, hebben tot veel zorgen over het milieu geleid.
Provincie van China
Sommige mensen noemden de opkomst van Chinese investeerders in hun land ‘een bedreiging voor de soevereiniteit’. Nu de argwaan jegens China groeit, beginnen die gevoelens bij de bevolking tot de overheid door te dringen en gaan ze niet meer zo overhaast te werk bij het aanknopen van nieuwe economische betrekkingen.
Veel mensen zijn boos geworden omdat hun stem niet werd gehoord bij de Chinese investeringen die de overheden onderling regelden. In een essay beschrijft Pollavat Prapattong, docent aan de Mae Fah Luang Universiteit in Chiang Rai, de Chinese investeringsaanpak als ‘een poging om van de stad, haar omgeving en de omliggende gebieden een soort China voor de Chinezen te maken.’
‘Inspraak van de burgers is een aspect dat in de ontwikkelingspolitiek van China de afgelopen dertig jaar heeft ontbroken,’ vertelt Brian Eyler, directeur van het Southeast Asia Programme aan het Stimson Center. ‘De centrale overheid vond dat niet nodig omdat China’s economische machine van rurale gebieden grote infrastructuurprojecten kon maken. Om de infrastructuur op een duurzamere en inclusievere manier verder te ontwikkelen zouden Chinese projectontwikkelaars en nationale en lokale overheden in de Mekongregio de bevolking tijdens de diverse stadia van de implementatie van die projecten meer inspraak moeten geven.’
Eyler noemt een casestudy in Laos als voorbeeld. Daar worden hele steden opnieuw ingericht om plaats te maken voor de spoorlijn van en naar China. De voorsteden van Luang Prabang en Vientiane lijken langzaam een onderdeel van de Chinese provincie Yunnan te gaan worden. De centrale Chinese overheid wil dat buitenlandse investeerders maatschappelijk en milieutechnisch verantwoord te werk gaan. Maar er wordt maar op een beperkt aantal bedrijven controle uitgeoefend.
‘Volgens mij zal de negatieve beeldvorming over China altijd leiden tot argwaan en twijfel omtrent China’s plannen met de regio,’ legt Eyler uit. ‘China moet veel obstakels uit de weg ruimen om aan de regio te laten zien dat zijn projecten duurzaam zijn, zowel commercieel als ecologisch. China heeft veel voordelen geplukt van de uitbreiding van de handel en de investeringen in de Mekongregio en ook de diplomatie gebruikt om te voorkomen dat Zuidoost-Azië gaat samenspannen tegen dat land in het geschil om de Zuid-Chinese Zee.
Hij kon gewoon rondkomen van het vissen. Maar het Chinese beheer van de dam heeft de waterstroom zozeer beïnvloed dat er veel minder vis is
Het is moeilijk te beoordelen of gewone mensen voordeel zullen hebben bij China’s nieuwe infrastructuur in de Mekong. Mensen worden ook gedwongen om hun dagelijks leven aan te passen.
Prayun Saen-ae, een visser (55) in de provincie Loei, slaapt tegenwoordig tussen de twee en vier uur per dag. Hij heeft verschillende banen om de kost te kunnen verdienen; zo is hij rubbertapper, bouwvakker en monteur tegelijk. Voor er stroomopwaarts een Chinese dam werd gebouwd, was zijn leven gemakkelijker. Hij kon gewoon rondkomen van het vissen. Maar het Chinese beheer van de dam heeft de waterstroom zozeer beïnvloed dat er veel minder vis is. Op de vraag hoe hij zich hieraan aanpast, antwoordt hij: ‘Een visser zoals ik kan tenminste zelf beslissen wanneer ik wil gaan vissen, wanneer ik wil werken of slapen. Het leven moet toch doorgaan, hoe dan ook.’ Voor zijn oude houten huis, zag ik dat op sommige apparaten ‘Made in China’ stond.
Als je je niet wilt aanpassen is een verandering heel moeilijk, maar na verloop van tijd raken mensen eraan gewend. In de maalstroom van de veranderingen spoelt het verzet weg.
In 1946 opgericht onafhankelijk, Engelstalig dagblad dat wordt gemaakt door een team internationale redacteuren. Het richt zich op de stedelijke elite en expats.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
