Onderwerpen: Corona

  • Jaar van de Os begint eenzaam in China | Pornokoning overleden

    Jaar van de Os begint eenzaam in China | Pornokoning overleden

    De ‘held van China’ wordt herdacht

    De afgelopen dagen herdachten duizenden volgers op Chinese sociale media dokter Li Wenliang, de oogarts uit Wuhan die een jaar geleden, op 7 februari 2020, aan de gevolgen van covid-19 overleed. Toen hij zijn collega’s waarschuwde voor een nieuw, dodelijk coronavirus dat eind 2019 de eerste slachtoffers eiste, werd hem door de lokale veiligheidsdienst de wacht aangezegd vanwege ‘het verspreiden van onwaarheden die de openbare orde ondermijnen’. In reactie op de storm van verontwaardiging over zijn dood en het doofpotbeleid van de overheid bonden de autoriteiten echter in.  

    In de reacties overheersen nu dankbaarheid voor zijn moed de waarheid te zeggen

    In China worden uitingen op sociale media streng gecensureerd, zeker waar het kritiek betreft op de aanpak van de coronapandemie, maar Dr. Li’s persoonlijke pagina op Weibo, het Chinese equivalent voor Twitter, is tot op de dag van vandaag opvallend ongemoeid gebleven, zo schrijft de BBC. Zijn volgers sturen hem ook nu nog persoonlijke berichtjes over hun eigen wel en wee.

    Een jaar na zijn dood lijken de woede en de verontwaardiging geluwd. In de reacties overheersen nu dankbaarheid voor zijn moed de waarheid te zeggen en trots op het feit dat China de pandemie uiteindelijk zo goed onder controle heeft gekregen, zo valt te beluisteren in een podcast van What’s on Weibo. Li wordt nu minder gezien als de held van het verzet en vooral als de held van heel China.


    Het jaar van de os begint eenzaam in China

    De recente toename van verschillende uitbraken van covid-19 in het noorden van China heeft ertoe geleid dat de autoriteiten zeer strikte gezondheidsvoorwaarden voor reizen hebben vastgesteld. Dat betekent dat velen dit jaar niet naar hun familie kunnen reizen voor de viering van oudejaarsavond, op 11 februari. 

    Media reageren door troostende filmpjes en berichten te plaatsen, de achterblijvers worden beloond met troostprijzen. Sommige steden openen gratis toeristische attracties of betalen speciale bonussen aan migrerende werknemers, meldt de site JiemianIn Fenyang, in de provincie Anhui, laat een glasfabriek ‘300 arbeiders in het pand verblijven, deelt ze voedsel uit en betaalt ze bonussen van 2.000 yuan (ongeveer 250 euro)’. Fabrieken die voornamelijk werknemers die gemigreerd zijn uit andere regio’s in dienst hebben, sluiten in deze periode gewoonlijk voor ongeveer een maand hun deuren. In Luoyang (in het noorden) komen arbeiders ‘uit andere provincies dan Henan gratis naar de toeristische attracties’. In Beijing zijn alle parken, de dierentuin en de nationale musea gratis open.

    Door vechten

    De maatregelen geven ook aanleiding tot de vrees voor negatieve gevolgen voor de economie. Dit jaar ‘schat het ministerie van Transport dat mensen zich 40 procent minder zullen verplaatsen dan tijdens dezelfde periode in 2019’, zegt het tijdschrift Caixin Zhoukan‘Traditioneel was de nieuwjaarsperiode een tijd van lage productie en hoge consumptie.’ De verkoop van producten die tijdens de feestdagen cadeau worden gegeven – alcohol, sigaretten, luxe voedingsmiddelen, schoonheids- en gezondheidsproducten – maar ook de bestedingen aan vrijetijdsactiviteiten en binnenlands toerisme zullen naar verwachting minder zijn dan normaal.

    Onder deze omstandigheden toonde president Xi Jinping, die op 10 februari zijn geloften aflegde in Beijing, uitgezonden op televisie, enige terughoudendheid ten aanzien van het succes van zijn land met de pandemie. In een gesprek met ‘mensen van alle nationaliteiten in China, landgenoten in Hongkong en Taiwan en Chinezen over de hele wereld’, prees hij de inspanningen die zijn geleverd in de strijd tegen de pandemie, aldus Zhongxinwen, een site uit Hongkong, en de successen die geboekt zijn in de strijd tegen armoede. Toch vond hij dat we niet ‘tevreden moeten zijn, maar door moeten vechten’.


    ‘Barrière tussen plant en mens overwonnen’

    Door middel van nanotechnologie hebben ingenieurs van MIT in de VS spinazie omgevormd tot sensoren die explosieve materialen kunnen detecteren. De planten kunnen deze informatie vervolgens draadloos terugsturen naar de wetenschappers.

    Wanneer de spinaziewortels de aanwezigheid van nitroaromaten in grondwater detecteren, een verbinding die vaak wordt aangetroffen in explosieven zoals landmijnen, zenden de koolstofnanobuisjes in de bladeren van de plant een signaal uit. Dit signaal wordt vervolgens gelezen door een infraroodcamera en stuurt een e-mailwaarschuwing naar de wetenschappers.

    ‘Planten zijn zeer goede analytische chemici’

    Het experiment maakt deel uit van een breder onderzoek waarbij elektronische componenten en systemen in fabrieken worden geconstrueerd. Die technologie staat bekend als ‘plant nanobionics’, en dient in feite om planten voor verschillende doelen in te zetten.

    ‘Planten zijn zeer goede analytische chemici’, legt professor Michael Strano uit, die het onderzoek leidde, geciteerd door Euronews. ‘Ze hebben een uitgebreid wortelnetwerk in de bodem, bemonsteren constant grondwater en hebben een manier om het transport van dat water naar de bladeren zelf te voeden. (…) Dit is een nieuwe demonstratie van hoe we de barrière tussen plant en mens hebben overwonnen.’

    Spinazie is speciaal gekozen vanwege de hoge concentratie aan ijzer en stikstof, twee belangrijke elementen in verbindingen die als katalysator kunnen werken.

    Hoewel het doel van dit experiment was om explosieven op te sporen, denken wetenschappers dat de techniek ook kan worden ingezet om onderzoekers te waarschuwen voor vervuiling en andere omgevingsfactoren.


    Pornokoning overleden

    Koning van de porno en vrijheid van meningsuiting Larry Flynt is op 78-jarige leeftijd in zijn huis in Los Angeles overleden. Deze ‘vasthoudende, controversiële en vrijdenkende ondernemer’, zoals de Hollywood Reporter hem beschrijft, maakte in de jaren zeventig naam door stripclubs te openen in Ohio voordat hij in 1974 Hustler lanceerde, dat bekendstaat om de naaktfoto’s en rauwe humor. 

    De publicatie het jaar daarop van foto’s van Jackie Kennedy gemaakt door een paparazzo maakte hem rijk. Op zijn hoogtepunt verkocht het tijdschrift drie miljoen exemplaren. 

    Het heeft Flynt talloze juridische procedures opgeleverd. Toen hij in 1978 moest voorkomen, werd hij beschoten door een witte supremacist. Flynt raakte verlamd aan zijn onderste ledematen en werd afhankelijk van pijnstillers. In 1988 oordeelde het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten in zijn voordeel in een zaak tussen hem en een predikant, na de publicatie van een cartoon van de gelovige man met zijn moeder. 

    Milos Forman maakte in 1996 een veelgeprezen biografische film met Woody Harrelson als de pornobaas. 


    Bekijk op YourStory de dertien Indiase vrouwen onder de dertig die in de Forbes India–lijst belandden.

  • In China is de angst voor het virus omgeslagen in de angst voor buitenlanders

    In China is de angst voor het virus omgeslagen in de angst voor buitenlanders

    Terwijl in veel landen voortdurend lockdowns worden verlengd en aangescherpt, lijkt China het virus onder controle te hebben. Maar de angst is gebleven: nu voor Europeanen. Een reis door het land waar de pandemie oorspronkelijk vandaan kwam.

    Provincie Sichuan, in het zuiden van China. Een klein stadje. Overal waar je kijkt, zie je bergen. 22.40 uur: er wordt op de deur geklopt. ‘Politie, opendoen alstublieft.’ Onmiddellijk komen er twee mannen in beschermende ziekenhuiskleding naar binnen, onder al de lagen plastic kun je hun gezichten nauwelijks zien. Bij allebei schijnt op borsthoogte een rood lampje door hun beschermende kleding: het lichtje van de automatische gezichtsherkenning, waar inmiddels veel politieagenten in China standaard mee zijn uitgerust. Inderdaad politie dus.

    ‘Het spijt ons, maar u moet een coronatest doen,’ zegt een van hen met een door zijn mondkapje gedempte stem. ‘Omdat u van buiten komt.’ Achter hen op de gang staat een derde, onzichtbare man. Hij heeft een metalen koffertje bij zich met een sticker die aangeeft dat er biologisch gevaarlijke stoffen in zitten.

    Chinese aangelegenheid

    Het jaar 2020 was in China een jaar vol angst. In het begin natuurlijk vooral voor de mensen in Wuhan, waar eind 2019 het eerste geval van een nieuw soort longontsteking werd gemeld. Op 23 januari 2020 grendelde de Chinese regering deze miljoenenstad volledig af. Een paar dagen eerder was van officiële zijde nog verklaard dat de situatie onder controle was.

    Wie iets anders beweerde, zoals de arts Li Wenliang, werd monddood gemaakt. Hij overleed op 7 februari 2020 aan de gevolgen van een Covid-19 infectie. En met hem, alleen al in Wuhan, 3800 anderen. In totaal raakten in China volgens officiële opgaven 86.000 mensen geïnfecteerd, van wie 4634 zijn overleden. Begin dat jaar lagen in de ziekenhuizen van Wuhan de lijken opgestapeld in de gangen. Nabestaanden moesten op het kerkhof in de rij staan en een nummertje trekken om een graf voor een overledene te krijgen. 

    Op dat moment beschouwde de rest van de wereld het nieuwe virus voor het grootste deel nog als een puur Chinese aangelegenheid. Over de hele wereld vertelden mensen die er Aziatisch uitzagen over discriminatie en scheldpartijen, hier en daar kwam het zelfs tot ernstige handtastelijkheden. Toen de pandemie een maand later Europa had bereikt en landen als Italië, Spanje en Frankrijk geen grip meer op het virus hadden, had China zo te zien het ergste al achter zich. De draconische maatregelen van de regering hadden succes gehad, het aantal nieuwe besmettingen was drastisch afgenomen. Maar de angst bleef, ook al was het voorwerp van de angst veranderd: iedereen was nu bang voor de mensen die het virus blijkbaar weer het land in brachten: buitenlanders.

    Toen de drie zwaar afgeschermde mannen mijn kamer binnenkwamen, was ik al vanaf het begin van het jaar doorlopend in China. Veruit de meeste tijd in Beijing, waar de inwoners maandenlang alleen met een speciaal pasje en nadat hun temperatuur was opgenomen hun woningen in mochten.

    In augustus, toen de situatie in China wat ontspannener leek, ben ik naar het zuiden gereisd om drie weken met de auto door het Chinese platteland te reizen. Niet alleen, maar met Chinese vrienden. Zij komen op dit moment mijn hotelkamer in het stadje in Sichuan binnen. Alles onder controle, ze kennen de situatie. Ze nemen de drie politieagenten mee naar hun kamer, naast de mijne, en lossen het probleem op. Het is niet voor het eerst dat ze overdreven bange functionarissen tegenkomen. 

    De angst wordt verhevigd door het narratief van de staatsmedia, waarin corona heel slim wordt voorgesteld als een buitenlands probleem

    Wat veel Chinezen zich niet lijken te realiseren: al maandenlang worden er vrijwel geen visa meer verstrekt. Wie zich in het land bevindt, is daar in de meeste gevallen al maanden. En iedereen die het land binnenkomt, maakt niet uit waarvandaan, moet twee weken in quarantaine in een hotel. Ook de Chinezen zelf. 

    Nieuwe gevallen zijn er nauwelijks meer, op veel plaatsen hangt er al een tijd weer een glimpje normaliteit in de lucht. In augustus werd in Wuhan zelfs alweer vergunning verleend voor een reusachtige pool party. Maar de angst is gebleven, verhevigd door het narratief van de staatsmedia waarin corona heel slim wordt voorgesteld als een buitenlands probleem. Dat narratief gaat erin als koek en lijkt de angst aan te wakkeren, met name op plaatsen waar men bijna geen contact heeft met buitenlanders. 

    Health Kit-app

    Nog altijd hetzelfde stadje. We lopen een wokrestaurant binnen. Een man van middelbare leeftijd met een kind springt op en rent de zaak uit, het kind kan hem bijna niet bijhouden. We zien wat mensen geïrriteerd naar ons kijken, maar we gaan toch zitten en bestellen. Nog geen vijf minuten later is de politie er. Hun auto parkeren ze een paar meter verderop neer, maar we weten meteen dat ze voor ons komen. Twee jonge agenten stappen uit en komen binnen. 

    ‘Waar komt u vandaan?’ vraagt een van hen vriendelijk. ‘Wat komt u hier doen?’ En dan moeten we natuurlijk onze Health Kit-app laten zien; als je die niet hebt kom je nergens. Als je in een bepaalde provincie bent, moet je je op de Health Kit app ter plaatse registreren en een paar dingen invoeren, bijvoorbeeld waar je de afgelopen tijd bent geweest en of je de laatste twee weken symptomen hebt gehad. 

    We laten onze app zien, de agenten bieden hun excuses aan dat ze ons gestoord hebben en zeggen weer gedag. ‘U moet begrijpen dat door de pandemie een bijzondere situatie is ontstaan, er zijn hier geen buitenlanders en de mensen zijn bang.’ We begrijpen het. We hebben overdag al gezien hoe de mensen ons bang aankijken. We zagen ze vlug een mondkapje opzetten en met een grote boog om ons heen lopen. En steeds maar weer vragen of we soms Amerikanen waren. ‘Nee? Dan is het goed.’ 

    De latente scepsis tegenover buitenlanders is hier in China onderdeel van je leven als buitenlander

    Nog altijd in Sichuan. Een bergdorp, niet ver van de Jangtsekiang. De enige straat van het dorp is 150, misschien 200 meter lang. Aan twee kanten winkeltjes waar sinds de jaren negentig niets veranderd lijkt te zijn. Een bruggetje over een beek, links en rechts koopvrouwen met groenten. Overal overwegend oude mensen en kinderen, de jonge mensen zijn naar de stad vertrokken om geld te verdienen. Een paar loslopende honden, en een uithangbord zoals je in Chinese dorpen vaak ziet: ‘Gehoorzaam de Partij.’ Over een paar maanden staat dit allemaal onder water, want dan is de stuwdam die hier in de buurt wordt aangelegd klaar en overstroomt het gebied, net als destijds bij de Drieklovendam. Vanaf december zullen de mensen verhuisd worden.

    We zijn nog geen tien minuten in het dorp of de politie komt er al aan. De patrouille, een man en twee vrouwen, rijdt ons voorbij. Een paar meter verderop staat een vierde agent, die ons onopvallend probeert te fotograferen. We gaan zitten en bestellen ontbijt. De eigenaar van het eettentje is spraakzaam. Met een bedrag per vierkante meter wil de regering de dorpsbewoners uitkopen, maar in de stad is een vierkante meter veel duurder. Voor hem is dat gelukkig geen probleem, hij heeft elders woningen en kan makkelijk verhuizen. Een andere man hoort ons praten als hij langs loopt en mengt zich opgewonden in de conversatie. De regering betaalt veel te weinig, een paar dorpsbewoners zijn daarom al naar de rechter gestapt. De man begint steeds harder te praten. In de verte duikt de patrouille weer op. Tijd om te vertrekken.

    Of we journalisten zijn, vraagt iemand ons onderweg naar de auto. ‘Nee, we willen boven een tempel bekijken.’ We gaan sneller lopen. 

    Alles onder controle
    © David Kamin

    De latente scepsis tegenover buitenlanders is hier in China onderdeel van je leven als buitenlander. Daar zijn, onder andere, historische redenen voor. In de negentiende eeuw zijn westelijke koloniale mogendheden, waaronder Duitsland, in China gewelddadig tekeergegaan. Troepen, gestuurd door keizer Wilhelm, trokken moordend en brandschattend door het land. 

    Die tijd, die in de Chinese geschiedschrijving als de ‘Eeuw van de schande’ wordt aangeduid, is deel van het collectieve Chinese bewustzijn en werkt door tot op de dag van vandaag. Trumps anti-Chinaretoriek, de handelsoorlog, het door corona ontstane ressentiment in Europa: het wordt hier, gefilterd en versterkt door de staatsmedia, allemaal nauwkeurig waargenomen en wakkert de wij-tegen-henmentaliteit weer aan. En het maakt dat de scepsis tegenover buitenlanders die je altijd al ervaart de laatste tijd steeds vaker omslaat in vijandigheid. 

    Excuses

    In een bar in een willekeurig stadje in Sichuan bijvoorbeeld. De eigenaar heeft nog nooit een buitenlander ontmoet en is helemaal in de wolken. Maar een paar gasten zouden liever hebben dat er geen buitenlanders kwamen, dat merk je direct. Twee vrouwen zetten hun mondkapje zo demonstratief op, dat je het niet kunt missen. Een jonge man heeft geen last van sociale angst en komt bij ons zitten. 

    Hij wil ambtenaar worden en bereidt zich dezer dagen juist voor op het examen, voor de zoveelste keer. Daadwerkelijk in staatsdienst komen, is hier bijna onmogelijk. Want voor de honderden of zelfs duizenden mensen die het examen afleggen, is er vaak maar één baan beschikbaar. Een groepje mensen aan een ander tafeltje verlaat de bar, kennelijk vanwege ons, vertelt hij later en biedt ons daarvoor zijn excuses aan. 

    De levensomstandigheden, de druk waarmee jonge mensen in China vaak moeten omgaan, kun je je als buitenlander moeilijk voorstellen. De dimensies zijn in China gewoon anders en dat merk je in alle aspecten van het leven: concurrentie in de studie, concurrentie om een baan. 

    De coronacrisis fungeerde in velerlei opzicht als een katalysator en heeft de extreme dimensies nog extremer gemaakt. Er zijn miljoenen werklozen, vooral in sectoren met lage lonen, en daarnaast grote winnaars, zoals  ondernemer Jack Ma en Alibaba, de Chinese tegenhanger van Amazon. De mensen die maandenlang thuis zaten bestelden zo veel dat zich bij de afhaalpunten elke dag enorme stapels pakketjes vormden waar de bezorgers niet doorheen kwamen. 

    Het eerste stuk tofu op de gril is nog niet gaar of daar komen ze al aan

    Met de dranklucht die in de provincie Guizhou op veel plaatsen in de lucht hangt nog in onze neus, arriveren we in het volgende stadje. Hier verbouwen ze de gerst voor de beroemde Chinese likeur baijiu

    Onder het avondeten gaat de telefoon. ‘Goedenavond, met de districtspolitie.’ Ze willen ons een paar vragen stellen, we kennen het al. Het eerste stuk tofu op de gril is nog niet gaar of daar komen ze al aan. Uit een politieauto en een ambulance stappen vier agenten, twee verpleegsters en twee medewerkers van het districtsbureau. 

    Ik ben even afgeleid, de vrouw van het districtsbureau moet haar vraag herhalen. Ik kom een stapje dichterbij en zij gaat meteen een stap achteruit. Wanneer ik voor het laatst het land ben binnengekomen. Of ik al eens een coronatest heb gedaan. Waarom we eigenlijk hier zijn en wanneer we weer weggaan. Ik ben relaxed, de vragen ken ik al. 

    Politie, ziekenhuis en districtsbureau stellen alle vragen vijf keer lijkt het wel, en trekken zich dan terug om te overleggen. De vrouw van het districtsbureau is aan de telefoon, waarschijnlijk met haar chef, die haar hiernaartoe heeft gestuurd. En die waarschijnlijk weer onder druk staat van zíjn chef. 

    Wat in Europa en elders nog ondenkbaar is, is hier al werkelijkheid

    Of een opdracht eigenlijk wel zinvol is, weet onder in de keten vaak niemand meer in dit gecentraliseerde systeem met zijn eindeloze hiërarchieën, en het kan ze ook niet schelen. De chef moet tevreden zijn, dus willen ze in geen geval negatief opvallen. De vrouw hangt op en doet verslag: alles is in orde, maar we moeten wel morgen weg zijn, zoals we hebben gezegd. De volgende ochtend zijn we al onderweg naar de volgende plaats als de telefoon weer gaat. Of we ook echt zijn vertrokken, wil het districtsbureau weten. ‘Ja hoor, daar hoeft u niet bang voor te zijn.’

    Het is ondertussen allemaal al een paar maanden geleden. Terug in Beijing doet het leven steeds meer denken aan hoe het voor de pandemie was, oppervlakkig beschouwd in elk geval. Wat in Europa en elders nog ondenkbaar is, is hier al werkelijkheid: de bioscopen zijn open, in de clubs is het even druk als tevoren. Er wordt stevig geconsumeerd en met de economie schijnt het weer beter te gaan. 

    Maar in Shanghai zijn er toch een paar nieuwe gevallen. Onlangs werd het grote vliegveld Shanghai Pudong zonder pardon afgesloten om een massatest uit te voeren toen twee medewerkers positief getest waren. Volgens de Chinese Global Times werden zo’n 100.000 mensen vastgehouden, op Twitter verschenen video’s van veiligheidsbeambten die probeerden te voorkomen dat de in paniek geraakte menigte op de vlucht sloeg. 

    Daarnet ging mijn telefoon, een mededeling van het ziekenhuis: ‘Wie de afgelopen twee weken in Hulunbuir, Tianjin, Shanghai of Fuyang is geweest, wordt verzocht zich conform de bepalingen van de pandemiebestrijding in Beijing onmiddellijk in het ziekenhuis te melden met een geldige coronatest.’

  • YouTube verovert Afrika | Colombia beschermt vluchtelingen

    YouTube verovert Afrika | Colombia beschermt vluchtelingen

    YouTube verovert Afrika

    Waar een groot deel van de wereld stil ligt, is het succes van het videoplatform YouTube sinds het begin van de pandemie vertienvoudigd, meldt CNN. Voor het nieuwe jaar koos het platform de slogan: ‘Geef iedereen een stem en toon die aan de rest van wereld.’ Dit is hoe Alex Okosi, directeur van YouTube voor opkomende landen, het gevoel van het initiatief #YouTubeBlackVoices samenvatte in Okay Africa.

    Het platform heeft besloten om YouTubers van het Afrikaanse continent te steunen door een fonds van honderd miljoen dollar op te richten waarmee ze twintig kanalen met creatieve en originele content kunnen belonen. Het platform ziet Afrika als een veelbelovende markt en is van plan om de komende jaren meer dan 500 YouTubers financieel te ondersteunen.

    #YouTubeBlackVoices zou vooral zijn bedoeld om de inhoud die door Afrikaanse YouTubers is gemaakt, te democratiseren. Het aanbod is daarom breed en bevat ook politieke onderwerpen. Zo reflecteert Akah Bants, een acteur in opleiding, op de Nigeriaanse samenleving, en biedt hij aan zijn 42.000 abonnees bijvoorbeeld de ruimte voor een debat over vaccinatie tegen Covid-19 in Nigeria.


    Het nucleaire programma van Pyongyang

    Volgens een jaarverslag van VN-experts, dat maandag aan de Veiligheidsraad is voorgelegd, heeft Noord-Korea vorig jaar ‘splijtstof geproduceerd, kerncentrales onderhouden en zijn ballistische raketinfrastructuur verbeterd’, terwijl het op zoek was naar materialen en technologieën om uit het buitenland aan te schaffen. Volgens dit document zouden Pyongyang en Teheran in 2020 ook de samenwerking hebben hervat bij de ontwikkeling van langeafstandsraketten. 

    ‘Noord-Korea en Iran, vaak aan de rand van de internationale diplomatie, onderhouden al lang geheime en wederzijds voordelige betrekkingen’, schrijft Bloomberg. Het rapport werd enkele weken nadat Joe Biden aantrad als president van de VS doorgestuurd naar de VN-commissie die toezicht hield op de sancties die aan Noord-Korea werden opgelegd.

    Een woordvoerster van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken zei maandag dat de regering-Biden voornemens is een nieuwe aanpak met Pyongyang te bepalen, en ook met bondgenoten opnieuw zal kijken naar manieren om druk uit te oefenen.


    Colombia biedt bescherming aan Venezolaanse migranten

    Bogota zal een ‘tijdelijke beschermingsstatus’ creëren voor migranten zonder papieren die het land binnenkomen om de crisis in het naburige Venezuela te ontvluchten, kondigde de Colombiaanse president Iván Duque maandag aan. Colombia is de belangrijkste bestemming voor Venezolaanse vluchtelingen: ongeveer 1,7 miljoen Venezolanen trokken erheen, van wie meer dan de helft (56 procent) zonder papieren. 

    Venezolanen krijgen gedurende tien jaar een tijdelijke beschermingsstatus, waarin ze een verblijfsvisum kunnen aanvragen, licht het Colombiaanse dagblad El Tiempo toe. De aankondiging komt nadat president Duque in december zware kritiek kreeg te verduren vanwege zijn voornemen om migranten zonder papieren uit te sluiten van de massale vaccinatiecampagne tegen het coronavirus, die in Colombia op 20 februari van start gaat. De president heeft zich sindsdien teruggetrokken en besloten internationale hulp te vragen voor het vaccineren van deze illegale migranten.


    Chinese popster zingt over huiselijk geweld

    Het nieuwste nummer van de Chinese popster Tan Weiwei gaat niet over liefde of relaties, maar richt zich op vrouwelijke slachtoffers van huiselijk geweld, schrijft The New York Times in een portret. ‘Ken mijn naam en onthoud hem. Wanneer kunnen we een einde maken aan de tragedie?’ zingt ze zingt in haar nummer Xiao Juan, de Chinese equivalent van Jane Doe, gegeven aan onbekende of niet-geïdentificeerde vrouwelijke slachtoffers van misdrijven.

    Schermafbeelding 2021 02 09 om 11.03.31
    Still van Bilibili.

    Sinds het in december uitkwam, heeft het nummer weerklank gevonden bij miljoenen vrouwen in China. Op een videowebsite die populair is bij jonge Chinese internetgebruikers, Bilibili, is de video van het lied meer dan 1,1 miljoen keer bekeken.

    Hoewel China in 2015 een wet tegen huiselijk geweld heeft aangenomen, wordt deze niet goed gehandhaafd. Dat geldt vooral voor kleinere steden en landelijke gebieden. Volgens Beijing Equality, een vrouwenrechtengroep, berichtten Chinese media sinds de wet in 2016 werd aangenomen over de dood van meer dan 900 vrouwen die door hun partners zijn vermoord, maar ligt werkelijke aantal waarschijnlijk veel hoger.

    Tan Weiwei, ook wel bekend als Sitar Tan, is een van de weinige muzikanten die het taboe-onderwerp in China aansnijdt – en geen enkele andere Chinese muzikant doet dat zo direct en met zo veel weerklank. De autoriteiten in China hebben hard opgetreden tegen het feminisme en de #MeToo-beweging, en cultureel gezien wordt het niet gepast geacht om openlijk over deze kwesties te spreken, die door Chinezen worden beschouwd als ‘gezinsaangelegenheid’. Het is in de Chinese popcultuur niet gebruikelijk dat musici kritiek uiten op sociale kwesties.

  • ‘Klap voor de tiener die afgelopen zomer zijn eerste zoen misliep’

    ‘Klap voor de tiener die afgelopen zomer zijn eerste zoen misliep’

    Klap voor zorgverleners, klap voor helden. Klap voor leraren, klap voor vuilnisophalers, klap voor postbodes, klap voor apothekers, klap voor vakkenvullers, klap voor de politie. Klap voor buren die medicijnen brengen aan vroegere vijanden en het tasje maar een klein beetje in de regen laten staan. Klap voor freelancers die aan één stuk door werken om oude pornogewoontes tegen te gaan, waar hun huisgenoten vooral niet achter mogen komen. Klap voor de vrouw die tijdens haar dagelijkse wandeling vooruit sjokt alsof elke voetstap weer een vloek is. Klap voor het stel dat de straat oversteekt en omzichtig uitwijkt voor tegenliggers, alsof ze op de vroege ochtend al stomdronken zijn. 

    Klap voor de snackmakers die om de drie kwartier met nieuwe ideeën voor crumpets en kaasvervangers komen. Klap voor de vaatwassers, in het begin nog enthousiast over alle aandacht die ze kregen: was het afval van drie maaltijden per dag eerst een grote uitdaging (‘Een bord vol vegen Nutella en sriracha? Mijn God, ik ga ervoor!’), nu is het een belediging, en elke wasbeurt een volgende stap richting een elektrische dood. Klap voor de man in de flat aan de overkant die elke ochtend om tien uur ‘Yoga met Adriene’ doet en dan de rest van de dag in zijn badjas fanatiek Fifa speelt. Klap voor de planten in huis die ondanks het nieuwe, experimentele gietschema niet stierven. Klap voor de geurkaars die het huis vult met de herinnering aan grapefruit om de angstzweetlucht van vijf mensen te verdringen. 

    Klap voor de voetballers die in hun vrije tijd meer voor hongerige kinderen doen dan politici voor wie het hun werk is. Klap voor de ouders die een week met een halve tomaat en een zakje geraspte kaas doen. Klap voor de vreemden die anderen voeden die zichzelf niet kunnen voeden. Klap voor koffie, klap voor aspirine, klap voor Sinaspril, klap voor gin. Klap voor foto’s van andermans huizen op Instagram, in de jaren zeventig in warme landen van hout en beton gebouwd, vol kleine, smaakvolle details waar je ’s avonds op in kunt zoomen.

    Klap voor de avonden die betekenen dat er weer een dag voltooid is. Klap voor de kleine dingen die goed zijn gedaan, zoals een mooi geslepen potlood of een niet-aangebrande snee toast. Klap voor een uur thuisonderwijs zonder uitbarstingen, voor een niet-gesmeten boek. Klap voor de persoon die al maanden de deur niet is uit geweest en voor wie de slaapkamer een atletiekbaan is, het raam een spiegel, de telefoon een raam. Klap voor de Twitteraar die besluit een video over microchips in het vaccin niet te delen. Klap voor de honden, doodmoe van zoveel aandacht.

    Klap voor weer een vrijwel pijnvrije minuut en weer een en weer een

    Klap voor de tiener die afgelopen zomer die eerste zoen misliep, tongen en handen in de schaduw van een boom. Klap voor de moeder van de tiener die in een kleine ruimte met al die hormonen zit opgescheept. Klap voor de momenten van verbondenheid, zo zeldzaam en mooi dat ze flonkeren als lovertjes in de modder. Klap voor de tijd die voorbijging, al die uren waarin we niet zijn doodgegaan, al die weken, al die maanden, klap voor weer een vrijwel pijnvrije minuut en weer een en weer een.

    Klap voor het stel dat elkaar vond in de lockdown en klap voor de stuitende gewoontes die ze voor elkaar blijven verbergen in de donkere hoeken van hun tweekamerflat. Klap voor de dame met de afvalgrijper mondkapjes uit de struiken haalt. Klap voor de persoon die je zijn angstdroom vertelt, ook al onthult die veel te veel voor dit uur van de dag. Klap voor ovenfrites die zelfs nog eetbaar zijn als ze de hele nacht hebben gestaan. Klap voor to-dolijstjes, voor hun lonkende mogelijkheden. Klap voor de belofte van sneeuw.

    Klap voor de neef in de chatgroep die alle door zijn tante geforwarde hoax-berichten weerlegt zonder ooit een neerbuigende of geërgerde toon aan te slaan

    Klap voor de jongen die goed reageert op het plotselinge verdriet van zijn vriend. Klap voor maaltijdplanning en een pastasaus uitgesmeerd over meer dan twee weken. Klap voor het meisje dat haar schoonmaakritueel zo vakkundig heeft uitgebreid dat ze nu langer dan drie uur per dag haar paniek kan bedwingen. Klap voor de neef in de chatgroep die alle door zijn tante geforwarde hoax-berichten weerlegt zonder ooit een neerbuigende of geërgerde toon aan te slaan. Klap voor die heel grote boom in het park die vast ergere dingen heeft gezien.

    Klap voor de ex die galant een dronken middernachtelijk bericht negeert. Klap voor onbeperkte data. Klap voor de bedden die ’s morgens in kantoren veranderen en de keukens die veranderen in scholen. Klap voor de kat, die het allemaal niets kan schelen. Klap voor het weer, eens iets anders om over te praten. Klap voor het stukje duimnagel dat dapper standhield, ook al wordt het al elf hele maanden bijna continu lastiggevallen door zijn zusterhand. Klap voor de klassenassistent op Zoom die bij het voorleesuurtje alle stemmen doet en voor de videoles waarin de Brexit wordt toegelicht aan de hand van vuilniszakken.

    Klap en klap, laat je stukgewassen handen droog tegen elkaar slaan met de kracht en intensiteit van een baby die een ijsje ziet. Klap tot ze rauw zijn en blijf klappen en klap nog harder wanneer ze dreigen te gaan bloeden. Klap tot je je knokkels voelt, klap tot je het gevoel hebt dat je je handen tot aan de polsen afklapt.

    Klap, om je respect te tonen, om te laten zien dat je leeft, om te laten zien dat je deze kleine overwinningen opmerkt. Om iets te doen te hebben en zonder woorden iets te zeggen en al doet het een beetje pijn, je hoort iemand niet wuiven, maar wel klappen.

  • Australië wil games subsidiëren | Velen ontvluchten Hongkong

    Australië wil games subsidiëren | Velen ontvluchten Hongkong

    Uber doet aankoop voor $ 1.100.000.000

    Voor $1,1 miljard, circa €910 miljoen, koopt Uber de Amerikaanse alcoholbezorgdienst Drizly. Daarmee breidt Uber de tak voedsel- en andere bezorgdiensten verder uit, schrijft The Verge.

    Drizly bemiddelt online voor lokale slijterijen. Het bedrijf schakelt bezorgers in om voor lokale verkopers bezorging af te handelen, vergelijkbaar met Uber Eats. Drizly is nu in ruim 1400 Amerikaanse steden actief.


    Suzuki stopt in Myanmar 

    De Japanse autofabrikant Suzuki heeft de productie in zijn twee autofabrieken in Myanmar stopgezet om de veiligheid van zijn werknemers te kunnen waarborgen na de militaire staatsgreep in het land, een dag eerder. Andere grote Japanse bedrijven in Myanmar, zoals auto-onderdelenfabrikant Denso en Aeon, de grootste retailer in Azië, beraden zich nog.

    In de Suzuki-fabrieken in Yangon werken 400 mensen. Het bedrijf levert 60 procent van de auto’s in Myanmar. In 2019 werden er 13.200 verkocht, volgens Japan Times.

    Afgelopen maandag nam het leger van Myanmar de macht over van de democratisch gekozen regering van Aung San Suu Kyi. Nadat de partij van Suu Kyi in 2015 met grote overmacht de verkiezingen won en de eerste burgerregering in een halve eeuw aantrad, vestigden steeds meer Japanse bedrijven zich in het land, een groei die ook doorging ten tijde van de vervolging van de Rohingya-moslimminderheid.

    Aangetrokken door een potentiële markt van meer dan 50 miljoen mensen telt Myanmar momenteel zo’n 400 Japanse bedrijven.


    Twitteraars in India geblokkeerd

    In India zijn afgelopen maandag honderden Twitteraccounts, waaronder die van nieuwswebsites, activisten en acteurs, voor meer dan twaalf uur bevroren op verzoek van de regering. Die beschuldigt de gebruikers ervan inhoud te publiceren die aanzet tot geweld.

    Het verzoek van de regering aan Twitter kwam na wekenlange protesten van Indiase boeren tegen een nieuwe landbouwwet, aldus The Guardian. De protesten werden vorige week gewelddadig afgebroken toen de oproerpolitie werd ingezet. Een demonstrant werd gedood en honderden mensen raakten gewond, waaronder politieagenten.

    Opschorting

    Volgens een Indiase regeringswoordvoerder heeft het ministerie van Binnenlandse Zaken om opschorting gevraagd van ‘bijna 250 Twitter-accounts’. ‘Het bevel werd uitgevaardigd tegen accounts die de hashtag #modiplanningfarmersgenocide [‘Modi plant genocide op boeren’] gebruikten sinds 30 januari’, aldus de overheidsbron.

    Onder de geblokkeerde accounts bevinden zich die van de onderzoekssite Caravan India, politiek commentator Sanjukta Basu, activist Hansraj Meena, acteur Sushant Singh en Shashi Shekhar Vempati, de CEO van staatsomroep Prasar Bharti.


    Australische gamesector wil steun 

    Door gebrek aan steun van de federale overheid loopt Australië ver achter bij de ontwikkelingen op het gebied van computergames. Buitenlandse investeerders blijven weg omdat Australië slechts goed is voor een extreem klein deel van een wereldmarkt, die nu zo’n €158 miljard bedraagt. Dit zegt Ron Curry, CEO van de Interactive Games & Entertainment Association in Australië, in Sydney Morning Herald.

    ‘Elke andere ontwikkelde natie in de wereld heeft stimuleringspakketten van de overheid voor game-ontwikkelaars. Behalve Australië’, aldus Curry.

    ‘Onze regering houdt van film, van tv, van theater. Maar niet van computergames’

    In 2016 pleitte een Senaatscommissie voor belastingvoordelen en directe steun voor de game-industrie, vergelijkbaar met steun die aan andere media wordt gegeven. Belangenorganisaties deden soortgelijke aanbevelingen, maar er is volgens Curry niets van terechtgekomen.

    ‘Onze regering houdt van film, van tv, van theater. Maar niet van computergames.’ En dat terwijl de lokale industrie binnen tien jaar miljarden dollars waard zou kunnen zijn, als Australië hetzelfde niveau van ondersteuning zou kennen als andere ontwikkelde landen.


    Duizenden verlaten Hongkong

    Volgens de Amerikaanse nieuwszender ABC News hebben duizenden Hongkongers inmiddels besloten om naar Groot-Brittannië te verhuizen, sinds Beijing afgelopen zomer een strikte nationale veiligheidswet oplegde. Hun aantal zal naar verwachting toenemen tot honderdduizenden.

    Sommigen vertrekken uit angst gestraft te worden voor steun aan de prodemocratische protesten die de voormalige Britse kolonie in 2019 overspoelden. Anderen menen dat China’s inbreuk op hun levenswijze en burgerlijke vrijheden ondraaglijk is geworden, en willen in het buitenland op zoek naar een betere toekomst voor hun kinderen. De meesten zeggen dat ze niet van plan zijn ooit terug te gaan.

    Het proces zal naar verwachting versnellen nu 5 miljoen Hongkongers in aanmerking komen voor een visum voor Groot-Brittannië, waardoor ze daar kunnen wonen, werken en studeren en uiteindelijk aanspraak kunnen maken op Brits staatsburgerschap. Sinds zondag kunnen aanvragen officieel worden ingediend bij British National Overseas.


    Banenverlies in Spanje

    De derde coronagolf eist zijn tol op de Spaanse arbeidsmarkt, bericht El País. In januari gingen 218.953 banen verloren en raakten 76.216 mensen hun werk kwijt, zo blijkt uit cijfers die deze week werden gepubliceerd door de ministeries van Werkgelegenheid en Sociale Zaken.

    De cijfers suggereren dat de Spaanse economie nog lang zal blijven lijden onder de gevolgen van de pandemie. Bij Spaanse sociale diensten staan nu 3,9 miljoen mensen geregistreerd als werkloos. Daarnaast zijn nog eens 738.969 werkenden met verlof gestuurd. In Andalusië steeg het aantal werklozen in januari het sterkst, met 18.249 geregistreerden, gevolgd door Catalonië (10.470) en Valencia (10.094).


    Uruguay gunstige uitzondering

    Transparency International heeft de corruptie-index voor 2020 gepubliceerd en die is niet bijster positief over Latijns-Amerika. Uruguay is de grote uitzondering en volgt Canada als beste van Noord- en Zuid-Amerikaanse landen, schrijft MercoPress. Uruguay staat op plaats 21 van de lijst met 180 landen, met een score van 71 van de 100.  De eerstvolgende Latijns-Amerikaanse landen zijn Argentinië op plaats 78 en Brazilië (94).

    De kop van de ranglijst laat weinig veranderingen zien vergeleken met de vorige index. Nieuw-Zeeland is koploper, gevolgd door Denemarken, Finland, Zwitserland, Singapore, Zweden, Noorwegen, Nederland, Luxemburg, Duitsland, Canada, het VK en Australië.

  • Tanzania vertrouwt niet op coronavaccins, maar op natuurlijke medicijnen

    Tanzania vertrouwt niet op coronavaccins, maar op natuurlijke medicijnen

    De Tanzaniaanse president, die sinds het begin van de pandemie de ernst van covid-19 heeft gebagatelliseerd, slaat nog verder door. Terwijl wereldwijd een felle race om vaccins aan de gang is, zal het land geen doses bestellen. De autoriteiten bevelen ‘natuurlijke remedies’ aan in de strijd tegen het virus.

    In Afrika is de race om coronavaccins de afgelopen weken in een stroomversnelling geraakt. Terwijl landen als Zuid-Afrika, Marokko en Algerije opgelucht ademhalen na het ontvangen van hun eerste ladingen vaccin, verklaart Tanzania dat het geen prikken wil.

    De Tanzaniaanse minister van Volksgezondheid Dorothy Gwajima zei maandag 1 februari tijdens een persconferentie dat het land geen vaccins zal bestellen, meldt The East African. Het land, dat deel uitmaakt van het Covax-initiatief van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), dat tot doel heeft vaccins op rechtvaardige manier te verdelen onder alle landen ter wereld, zou naar verwachting ten minste twee miljoen doses ontvangen. Maar de autoriteiten lijken niet happig op het ontvangen van de inentingen.

    De Tanzaniaanse president John Magufuli heeft zich onlangs uitgesproken tegen vaccins. De man die sinds oktober 2015 aan het roer staat van het Oost-Afrikaanse land, wil geen hulp van het Westen: ‘Vaccinaties zijn gevaarlijk. Als de witte man vaccins kon maken, had hij allang een vaccin tegen aids kunnen vinden’, tekent The East African op uit de mond van Magafuli.

    Minister van Volksgezondheid Gwajima: ‘Wij zijn er nog niet van overtuigd dat deze vaccins klinisch veilig zijn getest’, bericht The Wall Street Journal.

    Kruidenstoombad

    De minister heeft haar eigen recept om het virus te bestrijden. Tijdens de persconferentie gaf zij de 60 miljoen Tanzanianen lessen in hygiëne en immunologie. Zo raadde ze aan veel water te drinken, regelmatig de handen te wassen en te sporten, bericht de Tanzaniaanse krant The Citizen. ‘We moeten gebruikmaken van de natuurlijke medicijnen die in ons land beschikbaar zijn, want daar hebben we er veel van,’ aldus Gwajima.

    Tijdens de persconferentie dronk minister Gwajima een weerstandsversterkend drankje en onderging een kruidenstoombad om het goede voorbeeld te geven. Ze voegde daaraan toe: ‘Het ministerie heeft een aantal natuurlijke remedies onderzocht die aan de veiligheidsnormen hebben voldaan, al in gebruik zijn en vele Tanzanianen, waaronder mijzelf en mijn gezin, hebben geholpen.’

    Zodra covid-19 in Afrika opdook, heeft president John Magufuli zich sceptisch uitgelaten over het virus en de ernst van de pandemie. In feite heeft Tanzania de officiële coronacijfers niet meer bijgewerkt sinds… april 2020. Toch circuleert het virus nog steeds en maakt een groot deel van de bevolking zich zorgen.

    ‘Er is corona’, schreef de Katholieke Kerk van Tanzania in een verklaring aan haar volgers

    Zo verklaarde de Katholieke Kerk van Tanzania dat haar volgers – waaronder president Magufuli – gezondheidsmaatregelen als het vermijden van publieke bijeenkomsten en nauw contant in acht moesten nemen. ‘Er is corona’, schreef de kerk in de kop boven de verklaring, aldus Associated Press.

    John Magufuli riep ook op tot uiterste voorzichtigheid. Niet tegenover het virus, dat hij probeert te bagatelliseren, maar tegenover de rest van de wereld: ‘We moeten niet denken dat ze echt om ons geven. Afrika is rijk, en iedereen is jaloers op onze immense rijkdom. We moeten heel voorzichtig zijn’, citeert The East African.

    Het eerste coronageval werd medio maart 2020 in Tanzania gemeld, maar nadat op 29 april 509 gevallen en 21 sterfgevallen waren geregistreerd, kwamen er geen officiële cijfers meer naar buiten, bericht BBC.

    Diezelfde maand vertelde minister-president Kassim Majaliwa het parlement dat er slechts 66 actieve gevallen van het covid-19 in het land waren, maar hij gaf geen verdere details, aldus de BBC in weer een ander bericht. Sindsdien heeft de regering zo goed als gezwegen over het coronavirus en geen gegevens publiekelijk gemaakt over besmettingen of sterfgevallen.

    ‘Imperialisten’

    Vandaag de dag gaat het normale leven in Tanzania gewoon door, ook de toerisme-industrie, die duizenden bezoekers naar de luchthavens trekt zonder dat er enige protocollen voor de volksgezondheid van kracht zijn, bericht Global Voices.

    ‘Hoewel de meeste Afrikaanse landen snel hebben gereageerd op de komst van de pandemie, baart het beleid van sommige andere landen zorgen. Tanzania staat boven aan die lijst’, schrijft het pan-Afrikaanse weekblad The Continent.

    Magufuli betwijfelde begin mei nog de stijgende besmettingscijfers die naar buiten kwamen via het Tanzaniaanse RIVM, bericht The Citizen. ‘Er gaat ergens iets mis’, verklaarde de president, en verzekerde dat de positief bevonden monsters niet van mensen afkomstig waren, maar van ‘een geit, een vogel en een papaja. Sommige mensen spelen een gevaarlijk spel’, zei hij in een donderspeech, en beschuldigde ‘de imperialisten’ van sabotage.

    In juni verklaarde Magufuli het land alweer ‘coronavrij’ en bedankte God voor het uitroeien van het virus

    Hij wachtte niet lang met consequenties verbinden aan zijn uitspraken: de hoogste ambtenaar die verantwoordelijk is voor de testlaboratoria werd uit haar functie ontheven, bericht Al Jazeera.

    In juni verklaarde Magufuli het land alweer ‘coronavrij’ en bedankte God voor het uitroeien van het virus in Tanzania, waarna hij drie dagen van nationaal gebed afkondigde. Hij deed deze aankondiging in het openbaar tijdens een zondagsdienst, te midden van een lovende gemeente, die beweerde dat God hun gebeden had verhoord, schrijft de BBC.

    Hij prees de gelovigen ook voor het niet dragen van gezichtsmaskers, ondanks oproepen van de Wereldgezondheidsorganisatie om neusmondmaskers te dragen om de verspreiding van het virus tegen te gaan.

    Ingeperkt

    Magufuli, bijgenaamd ‘de bulldozer’ om zijn harde anticorruptiebeleid, werd in oktober 2020 voor de tweede keer herkozen tijdens een verkiezing die sterk werd bekritiseerd voor het onderdrukken van afwijkende meningen en oppositie, schrijft Global Voices.

    Vlak voor de verkiezingen werd het internet afgesloten en kregen Tanzanianen geen toegang tot alle belangrijke socialemediaplatforms, waaronder Instagram, WhatsApp en Twitter. Tot op heden hebben veel Tanzanianen geen toegang tot Twitter zonder gebruik te maken van een Virtual Private Network (VPN).

    De afgelopen vijf jaar heeft de regering-Magufuli de democratische en burgerlijke vrijheden ingeperkt en de vrijheid van meningsuiting en de toegang tot informatie in digitale ruimtes hard aangepakt, aldus GV.

    Een anonieme medisch expert heeft Global Voices toevertrouwd dat Tanzania zich op dit moment in de tweede golf van de uitbraak bevindt

    Tanzanianen mogen geen coronacijfers naar buiten brengen die de regering niet heeft geverifieerd, wat betekent dat zowel gewone burgers als journalisten en medische professionals geen commentaar mogen geven op covid-19, of toegang hebben tot informatie. Ook blijkt uit onderzoek van Global Voices dat zelfs in Tanzaniaanse ziekenhuizen geen neusmondmaskers worden gedragen en er een gebrek is aan water en ontsmettingsmiddelen.

    Volgens het online nieuwskanaal durven binnenlandse experts zich niet uit te spreken uit angst voor gerechtelijke consequenties. Hoewel een anonieme medische expert Global Voices heeft toevertrouwd dat Tanzania zich op dit moment in de tweede golf van de uitbraak bevindt.

    De enige andere Afrikaanse landen die ervoor hebben gekozen af te zien van de gratis Covax-vaccins zijn Burundi, Eritrea en de eilandstaat Madagaskar, volgens Gavi, de organisatie die het Covax-initiatief samen met de WHO beheert, bericht The Wall Street Journal.

    Andere virusontkenners, zoals de Belarussische president Aleksander Loekasjenka – die corona afgelopen voorjaar een ‘psychose’ noemde die kon worden bestreden met wodka, sauna’s en tractorrijden – zijn toch ingegaan op het aanbod van gratis vaccins, aldus de WSJ.

  • Waarom conservatieven gevoeliger zijn voor complottheorieën dan liberalen

    Waarom conservatieven gevoeliger zijn voor complottheorieën dan liberalen

    Zoals het coronavirus zich in ons lichaam nestelt, nestelen duistere theorieën zich in onze hersenen. De ‘infodemie’ rond covid-19, die in februari vorig jaar door de WHO werd uitgeroepen, is niet de eerste wereldwijde uitbraak van desinformatie. Waar komt dit hardnekkige psychische fenomeen vandaan?

    Dit artikel verscheen eerder in Reader #23

    ‘Artsen moeten drie dingen kunnen: liegen zonder door de mand te vallen; doen alsof ze eerlijk zijn; de dood veroorzaken zonder schuldgevoel.’ Dat schreef Jean Froissart, een dagboekschrijver uit de middeleeuwen, na een uitbraak van de builenpest in de veertiende eeuw. Valse berichten hielden destijds onder andere in dat de pest kon worden genezen door in een riool te zitten, door tien jaar oude stroop te eten of door arseen in te nemen.

    De ‘infodemie’ rond covid-19, die in februari door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) werd uitgeroepen, is niet de eerste wereldwijde uitbraak van desinformatie. Enkele van de mythen die werden verspreid waren het idee dat de ziekte kan worden genezen door het drinken van methanol, wat  tot meer dan 700 doden in Iran heeft geleid, en dat deze wordt verspreid door 5G-zenders, wat alleen al in Groot-Brittannië 90 aanvallen op telefoontorens veroorzaakte door brandstichters. Zoals het virus zich in de longen van mensen nestelt, infecteren gevaarlijke ideeën de geest.

    Plandemic

    Een groot verschil tussen de desinformatie van respectievelijk de jaren 1300 en 2020 is de huidige snelle wereldwijde verspreiding, mogelijk gemaakt door het internet. In maart stelde een onderzoek dat Gallup in 28 landen op vier continenten uitvoerde vast dat in alle landen tenminste 16 procent – en tot wel 58 procent – van de mensen dacht dat covid-19 opzettelijk werd verspreid. Een filmpje genaamd ‘Plandemic’, waarin wordt beweerd dat een schimmige elite de uitbraak vanuit winstoogmerk is begonnen, werd op 4 mei geüpload; binnen een week was het 8 miljoen keer bekeken en stond de hoofdrolspeler, Judy Mikovits, bovenaan de bestsellerlijst van Amazon.

    Sociale media stellen mensen in staat om zowel echt als nepnieuws te delen. Maar de fantasten lijken de overhand te krijgen. Een studie die afgelopen mei in Nature werd gepubliceerd wees uit dat, hoewel er meer Facebook-gebruikers zijn die voor vaccineren zijn dan tegen, de anti’s beter zijn in het aanleggen van contacten met onpartijdige groepen zoals verenigingen van schoolouders, zodat hun aantal sneller groeit. Volgens een recent artikel in de Misinformation Review van Harvard Kennedy School, zullen Amerikanen die sociale media gebruiken eerder geloven dat de regering het virus heeft gemaakt of dat overheden de ernst ervan overdrijven.

    In veel landen hebben omroepen een vergunning nodig om uit te zenden en moeten ze toezichthouders ervan overtuigen dat ze hun best doen hun berichtgeving te staven. Maar zulke beperkingen gelden voor het internet nauwelijks. In april censureerde de Britse omroepwaakhond Ofcom een ​​klein tv-station genaamd London Live vanwege het uitzenden van een deel van een interview met David Icke, een complottheoreticus die gelooft dat de pandemie een hoax is. De uitzending was door slechts 80.000 mensen bekeken. Maar ten tijde van de uitspraak van Ofcom hadden inmiddels 6 miljoen mensen het volledige interview bekeken op YouTube, dat buiten de jurisdictie van Ofcom valt.

    YouTube heeft de video daarna verwijderd, samen met vele andere. Sectie 230 van de Amerikaanse Communications Decency Act stelt internetserviceproviders vrij van juridische aansprakelijkheid voor de content die door derden op het platform wordt gepubliceerd. Maar president Donald Trump wil hier verandering in brengen. En  al wordt hij door de rechtbank tegengehouden, dan nog is de publieke opinie voorstander van meer interventie. In Amerika zegt 84 procent dat sociale netwerken berichten zouden moeten verwijderen waarvan zij vermoeden dat ze onjuiste informatie over covid-19 bevatten. De helft daarvan vindt dat ze dit mogen doen zonder aan te tonen dat de berichten onjuist zijn. Techbedrijven zijn begonnen met het geven van waarschuwingen bij valse informatie en doorverwijzingen naar betrouwbare bronnen.

    Niet zo eenvoudig

    Covid-19 lijkt misschien een relatief eenvoudig onderwerp om aan censuur te onderwerpen.

    Vergeleken met bijvoorbeeld politiek, ‘is het gemakkelijker om een ​​wat zwart-witter beleid op te stellen en strenger op te treden’, zei Mark Zuckerberg, de baas van Facebook, in maart tegen The New York Times. Toch blijkt het lastig. De wetenschap verandert snel. In februari noemde de Amerikaanse Surgeon General gezichtsmaskers in een Tweet ‘NIET effectief om te voorkomen dat het grote publiek het virus oploopt’. Nu zegt hij tegenovergestelde.

    Afgezien van wilde complottheorieën, lijken conservatieven ook vaker dan liberalen het officiële verhaal omtrent de pandemie in twijfel te trekken.

    Erger nog is dat elke hoop dat de pandemie niet vatbaar zou zijn voor politiek is inmiddels verdampt. In maart zei de heer Zuckerberg dat Facebook er geen probleem mee had om ‘dingen als “Je kunt genezen door bleekwater te drinken” te verwijderen. Ik bedoel, dat is gewoon van een andere orde.’ Maar weken later suggereerde Trump op sociale media dat het zou kunnen helpen om desinfectiemiddel te injecteren. Facebook, Twitter en Youtube hebben video’s verwijderd die zijn gepost door de Braziliaanse president, Jair Bolsonaro, waarin wordt verklaard dat hydroxychloroquine een effectieve behandeling is. Filmpjes van Trump die ‘de hydroxy’ prijst (en zelfs beweert toe te passen) blijven vooralsnog rondzwerven op het net – volgens de genoemde bedrijven omdat Trump niet langer beweert dat het medicijn een bewezen remedie is.

    Niet nieuw

    Nepinformatie is niet nieuw, en het politieke gebruik ervan evenmin. In 1964 beschreef historicus Richard Hofstadter in een essay over de ‘paranoïde stijl’ in de Amerikaanse politiek, ‘het gevoel van zware overdrijving, achterdocht en samenzweerderige fantasie’ dat overal in doorsijpelde, van de 18e-eeuwse protesten tegen de Illuminati tot de anti-vrijmetselaars beweging. Maar terwijl Hofstadter betoogde dat de paranoïde stijl even gemakkelijk door links als door rechts werd geadopteerd – hij haalde bijvoorbeeld geruchten aan over een slaveneigenarencomplot, die door abolitionisten werden verspreid – lijkt de infodemie van vandaag zich gemakkelijker onder conservatieven te verspreiden dan onder liberalen.

    In Amerika ontdekte het Pew Research Center in maart dat 30 procent van de Republikeinen geloofde dat het virus opzettelijk was gecreëerd, terwijl van de Democraten iets meer dan de helft dat vermoeden deelde. Vorige maand bleek uit een peiling van Yougov dat 44 procent van de Republikeinen denkt dat Bill Gates covid-19 vaccins wil gebruiken om microchips bij mensen te implanteren; 19 procent van de Democraten is het daarmee eens. In Frankrijk bleek uit een peiling van Ifop dat 40 procent van degenen die de Rassemblement national van Marine Le Pen (eerder het Front National) steunen, van mening is dat het virus opzettelijk was gemaakt, terwijl dat onder aanhangers van de extreem-linkse La France insoumise voor slechts de helft gold. Voor voorstanders van de Nederlandse rechts-populistische Partij van de Vrijheid (PVV) en het Forum voor Democratie (FvD) leeft de gedachte dat covid-19 een biologisch wapen is 40 procent meer dan onder voorstanders van de extreem-linkse Socialistische Partij.

    Afgezien van wilde complottheorieën, lijken conservatieven ook vaker dan liberalen het officiële verhaal omtrent de pandemie in twijfel te trekken. Eind maart, toen Groot-Brittannië net op slot was gegaan, geloofde een kwart van de Tories tegenover slechts 15 procent van de Labour-aanhangers dat covid-19 ‘gewoon een griepje’ was.

    Gebrek aan vertrouwen

    De terughoudendheid onder veel conservatieven om het officiële verhaal van covid-19 te geloven, maakt op sommige plekken deel uit van een algemenere argwaan tegenover reguliere informatiebronnen. In Amerika bestaat er een groot partijgerelateerd gebrek aan vertrouwen. De grootste argwaan betreft journalisten, daarop volgen academici. Deze beroepen vormen al sinds lange tijd het doelwit van conservatieven. Rush Limbaugh, een Amerikaanse talkshowhost, spreekt wel over de ‘vier pijlers van bedrog’: de media, wetenschappers, academici en de regering.

    Zulke uitspraken worden onderschreven door Europese rechtspopulisten. FvD-leider Thierry Baudet verklaarde vorig jaar dat ‘we worden kapotgemaakt door de mensen die ons moeten beschermen en ondermijnd door onze universiteiten, door onze journalisten’. Hij heeft een ‘hotline’ opgezet om linkse wetenschappers te melden en spot met het feit dat de Nederlandse publieke omroep ‘braaf knikt voor de macht’. In Frankrijk beweert Le Pen dat ‘de regering de grootste voorziener van nepnieuws is sinds het begin van deze [covid-]crisis’. En in Groot-Brittannië wordt de onpartijdigheid van journalisten, academici en ambtenaren door Brexiteers in twijfel getrokken. Hun houding werd samengevat door de voormalige secretaris van justitie Michael Gove, die zei dat mensen ‘genoeg hebben van experts van organisaties met acroniemen als naam die zeggen dat ze weten wat het beste is maar het constant mis hebben’. Britse conservatieven hebben minder vertrouwen dan anderen in de meeste media evenals in internationale instellingen. In april bleek uit een Opinium-peiling dat ze twee keer zo vaak als Labour-kiezers Tedros Adhanom Ghebreyesus, het hoofd van de WHO, wantrouwden.

    Maar het zijn niet alleen conservatieven die afgeven op de elite. Andrés Manuel López Obrador, de populistische linkse president van Mexico, heeft het voortdurend op de media voorzien. Zo ook de voormalige leider van Labour, Jeremy Corbyn, die duistere theorieën had over een ‘establishment’ dat er op mysterieuze wijze voor zou zorgen dat hij de verkiezingen verloor. Democraten denken eerder dan Republikeinen dat 9/11 van binnenuit werd georganiseerd. En links neigt eerder naar samenzweringstheorieën over bedrijven, zoals de mythe dat aids is uitgevonden door Big Pharma en de CIA. Een prominent verkondiger van covid-19-mythen is volgens waarheidscontroleur Newsguard het account @Organiclife, dat tweets met veganistische notenmelkrecepten afwisselt met paranoïde berichten over 5G-zenders.

    Conspiracy-overtuigingen worden geassocieerd met ideologisch extremisme van welke aard dan ook, stelt Karen Douglas, expert op het gebied van complottheorieën aan de Universiteit van Kent. Toch zegt ze dat er sprake is van ‘asymmetrie’. Mensen aan de rechterkant gaan er vaker in mee en houden zich bezig met een breder scala aan theorieën, met als favoriete insteek dat de tegenpartij tegen hén samenzweert, of dat nu linkse stemmers, buitenlanders of andere groeperingen zijn.

    Conspiracy-overtuigingen worden geassocieerd met ideologisch extremisme van welke aard dan ook

    Structurele verschuivingen kunnen verklaren waarom conservatieve kiezers gevoeliger lijken te zijn voor de infodemie en waarom conservatieve leiders meer reden hebben om betrouwbare bronnen te ondermijnen, en dat dan ook vaker doen. Om te beginnen zijn de klachten van conservatieven dat de elite niet aan hun kant staat aannemelijker geworden. In veel landen is de oude politieke links-rechts kloof, die was gebaseerd op economie, vervangen door een splitsing tussen liberaal en conservatief, gebaseerd op cultuur. Liberale afgestudeerden komen veelal tegenover hun conservatieve schoolleiders te staan. En elites – of het nu in de media, de overheid, de wetenschap of de academische wereld is – worden gedomineerd door afgestudeerden. Dat maakt ze niet noodzakelijkerwijs vooringenomen. Maar als Brexiteers klagen dat de ambtenarij een nest van Remainers is, of wanneer Republikeinen brommen dat de Amerikaanse universiteiten vol zitten met liberalen, dan hebben ze gelijk.

    Conservatieven hebben hierop gereageerd door hun eigen mediabronnen op te zoeken, die er al snel achter waren dat met het versterken van de angsten geld valt te verdienen. Op Amerikaanse ‘talk-radio’ worden paranoïde praatjes onderbroken door advertenties voor dubieuze gezondheidsremedies (Alex Jones, een radiopresentator uit Texas, kreeg onlangs de opdracht om te stoppen met de verkoop van tandpasta waarvan hij beweerde dat die ‘de hele sars-coronafamilie binnen de kortste keren uitschakelt’). Kabelkanalen zoals Fox News en websites als Breitbart bouwden hun publiek op door marginale theorieën mainstream te maken.

    Algoritmen

    En onlangs hebben de algoritmen van sociale netwerken mensen er nog eens toe aangezet hun berichten te polariseren, zodat het waarschijnlijker is dat ze ‘betrokkenheid’ oproepen en dus advertentievertoningen genereren. In 2018 waarschuwde een intern rapport op Facebook dat gebruikers vooral materiaal onder ogen kregen dat verdeeldheid opwekte. Desondanks werden plannen om minder controversiële berichten te promoten, in een project met de naam ‘Eat Your Veggies’, weer van de baan geveegd, volgens The Wall Street Journal deels vanuit bezorgdheid dat de maatregel vooral conservatieve gebruikers zou treffen. Ongeveer 16 procent van de Amerikanen ontvangt hun covid-19-nieuws rechtstreeks van het Witte Huis, en driekwart van hen meent dat de media de ernst van de pandemie overdrijven.

    Een andere oorzaak van het wantrouwen van de conservatieven is dat in sommige landen het kiesstelsel conservatieve politici stimuleert om polarisatie aan te moedigen. Liberalen zitten overwegend in steden, conservatieven zijn meer verspreid. In winner-takes-all-systemen worden liberale partijen dus benadeeld, aangezien hun aanhang opeengepakt zit, terwijl de conservatieve partijen zetels winnen dankzij lagere marges elders in het land. In Amerika betekent dit dat de Republikeinen de verkiezingen kunnen winnen met een minderheid van de stemmen (zoals in 2000 en 2016). In Groot-Brittannië betekent dit dat Brexit-aanhangers in bijna twee derde van de kiesdistricten in de meerderheid zijn, terwijl ze slechts ongeveer de helft van de kiezers uitmaken. Het resultaat, betoogt [Vox-hoofdredacteur] Ezra Klein in zijn meest recente boek over Amerika, Why We’re Polarized, is dat sterke partijdigheid voor conservatieven beter werkt. Liberalen moeten stemmen van gematigden zien te winnen; conservatieven kunnen zegevieren door hun basis te activeren. Naarmate de politiek meer gepolariseerd raakt, wordt dat laatste steeds makkelijker en het eerste steeds moeilijker.

    Hardnekkig psychisch fenomeen

    De lessen uit de geschiedenis beloven weinig goeds.

    Hofstadter betoogde dat politieke paranoia ‘een hardnekkig psychisch fenomeen is, dat altijd wel een bescheiden minderheid van de bevolking treft’. Maar, waarschuwde hij, ‘bepaalde historische rampen of frustraties kunnen bevorderlijk zijn voor een dergelijke psychische ontwikkeling, waardoor de paranoia massaler kan worden en gemakkelijker door politieke partijen kan worden aangegrepen.’ Net als de oorlog in Irak en de wereldwijde financiële crisis, zou de pandemie wel eens zo’n catastrofe kunnen zijn.

  • Draghi gaat Italiaanse regering leiden | Mexico wil erfgoed terug van Christie’s

    Draghi gaat Italiaanse regering leiden | Mexico wil erfgoed terug van Christie’s

    Een lastige opgave voor Draghi en Mattarella

    De Italiaanse president Sergio Mattarella gaat vandaag Mario Draghi vragen om een zakenkabinet te leiden, bericht het Italiaanse dagblad Il Fatto Quotidiano. De voormalige voorzitter van de Europese Centrale Bank moet zoals de president beschrijft ‘een regering [leiden] met een deskundig profiel, die zich met geen enkele politieke richting mag identificeren’.

    Draghi moet Italië uit de gezondheidscrisis loodsen, maar vooral ook uit de economische malaise die is ontstaan door de coronacrisis, aldus president Mattarella in een persconferentie gisteravond (2 februari). Een lastige opgave, aangezien de vorige regering gevallen is over de coronaherstelplannen.

    Een verslag van La Repubblica van de persconferentie waarin Mattarella zijn verzoek aan Draghi aankondigt om een zakenkabinet te vormen.

    De Italiaanse media reppen over een ‘presidentsregering’, aangezien de president de leiding neemt in het aanstellen van een kabinet in plaats van het over te laten aan een formateur en het parlement, zoals gebruikelijk is.

    Gisteren torpedeerde Matteo Renzi de formatieonderhandelingen onder leiding van Kamervoorzitter Roberto Fico, meldt La Repubblica. Renzi’s splinterpartij Italia Viva was nodig om een meerderheid te kunnen vormen met de Partito Democratico (PD) en de Movimento 5 Stelle (de Vijfsterrenbeweging, M5S), de grootste partij in het parlement.

    Dezelfde drie partijen vormden ook de coalitieregering waar Renzi op 13 januari is uitgestapt omdat hij het niet eens was met de coronaherstelplannen.

    Of het Draghi gaat lukken om een meerderheid te vinden voor zijn zakenkabinet, is nog maar de vraag. De Vijfsterrenbeweging heeft al verklaard niet te zullen instemmen met een zakenkabinet onder leiding van Draghi, schrijft Il Post.

    Zonder de grootste partij in de Kamer en het Senaat, is de enige mogelijke meerderheid een brede coalitie van de PD, de linkse Liberi e Uguali (Vrijen en Gelijken), alle centrumpartijen, en een aanzienlijk deel van centrumrechts en rechts, met Forza Italia van voormalig premier Silvia Berlusconi en Lega van Matteo Salvini, aldus Il Post.


    Migratiesituatie in Chili loopt ‘uit de hand’

    Maandagavond is een groep van driehonderd personen onrechtmatig via Bolivia de Chileense grens overgestoken, bericht het Chileense radiostation Radio Bío Bío. Hoewel de autoriteiten volhouden dat iedereen bij de grens is tegengehouden, verklaren bronnen aan het radiostation dat de groep Chili is binnengekomen en op weg is naar Colchane, een gemeente in de noordelijke regio Tarapacá, dicht bij de grens met Bolivia.

    De groep bestaat voor een deel uit ouderen, jongeren en kinderen, waarvan een meerderheid uit Venezuela afkomstig is, meldt het radiostation. Ook zouden er nog honderden mensen aan de andere kant van de Boliviaanse grens wachten om over te steken. Volgens de lokale bevolking is de migratiesituatie in het noorden van Chili ‘uit de hand gelopen’, aldus Radio Bío Bío.

    ‘Door mensen een legale weg te bieden, kunnen ze zich in menswaardige omstandigheden verplaatsen’

    Eduardo Cardoza, voorzitter van de mensenrechtenorganisatie Movimiento Acción Migrante (MAM), pleit tegenover Radio y Diario Universidad de Chile voor samenwerking met de landen van herkomst om een gereguleerde migratie mogelijk te maken.

    ‘Door mensen een legale weg te bieden, kunnen ze zich in menswaardige omstandigheden verplaatsen en hebben ze later, wanneer ze naar hun land willen terugkeren (…), de mogelijkheid om dat te doen.’ De MAM-voorzitter benadrukt dat we niet kunnen negeren dat er zo’n 4,5 miljoen Venezolanen op drift zijn.

    Volgens het Chileense nieuwskanaal Cooperativa bevinden zich nu zo’n 1600 migranten in Colchane, waar gevreesd wordt voor een ‘humanitair drama’. De burgermeester van het plaatsje van 1583 inwoners, Javier García, maakt zich dan ook grote zorgen over de mogelijkheid om voedsel en onderdak te bieden aan zoveel migranten, meldt de Chileense kwaliteitskrant La Tercera.

    Al meer dan zeshonderd migranten zijn vanwege coronamaatregelen verplaatst naar de regiohoofdstad Iquique om daar medisch te worden onderzocht en in quarantaine te worden geplaatst, schrijft de krant.

    De situatie in Venezuela, waar veel migranten vandaan komen, is al jaren nijpend. Sancties, politieke onrust, hyperinflatie en een schaarste aan vrijwel alle goederen teisteren het land. Volgens officiële cijfers leefde 96 procent van de Venezolaanse huishoudens in 2020 in armoede, meldt El País, waarvan 79 procent zelfs in extreme armoede.


    Mexico wil 33 precolumbiaanse voorwerpen terug van Frankrijk

    Mexico heeft onlangs 33 precolumbiaanse archeologische voorwerpen opgeëist die op 9 februari in Parijs zullen worden geveild, meldt El País.

    Mexico zet daarmee zijn strijd voort om het erfgoed terug te krijgen dat zich in Europese collecties bevindt, maar die heeft ‘tot nu toe weinig resultaat opgeleverd’ en stuit ‘in Frankrijk voortdurend op verzet’, benadrukt de krant.

    Volgens El Universal heeft het Mexicaans Instituut voor Antropologie en Geschiedenis gerechtelijke stappen ondernomen en zijn diplomatieke netwerken ingeschakeld om te protesteren tegen de veiling ‘Quetzalcoatl: Gevederde Slang’, die op 9 februari door Christie’s in Parijs wordt georganiseerd. Een veertigtal precolumbiaanse voorwerpen uit Europese collecties zal worden tentoongesteld. ‘33 daarvan zijn van Mexicaanse afkomst’, meldt het dagblad.

    Beeldhouwwerken, vazen, maskers, schalen en beeldjes uit de Azteekse, Maya-, Tolteekse, Totonac- en Mixteekse culturen zijn in de verkoopcatalogus opgenomen. Deze voorwerpen zijn afkomstig uit onder andere Veracruz, Nayarit, Guerrero, Guanajuato, Colima, Chiapas en Mexico-Staat, aldus El País.

    Het meest gewaardeerde stuk is een Totonac-beeld van Cihuateótl, godin van de vruchtbaarheid. Het is afkomstig uit de archeologische vindplaats El Zapotal, in de staat Veracruz, en zal naar verwachting worden verkocht voor tussen de 600.000 en 900.000 euro, aldus El Universal.

  • Het nieuwe nieuwe normaal in Myanmar | Sneeuwstorm in New York

    Het nieuwe nieuwe normaal in Myanmar | Sneeuwstorm in New York

    ‘Een kans voor Biden’

    Slechts 24 uur na de militaire coup in Myanmar reageerde de Amerikaanse president Joe Biden maandag door te dreigen met herinvoering van sancties die de afgelopen tien jaar waren opgeheven. De nieuwe president riep op tot een gecoördineerde internationale reactie om de militaire junta te dwingen de macht af te staan.

    Volgens o.a. The Washington Post is de Birmese crisis de eerste grote test voor de regering-Biden aangezien de Democraat tijdens zijn campagne heeft beloofd in internationale kwesties meer met bondgenoten te zullen samenwerken. De krant noemt de crisis in Myanmar ‘voor Biden een kans om zijn woord te houden’. Ook noemt de Post ‘het eventuele herstel van een dictatuur [in Myanmar] rampzalig voor de vrijheid in Zuidoost-Azië en een zegen voor China’.

    In een analyse op de site van Foreign Policy vraagt Azeem Ibrahim, directeur van de Amerikaanse denktank Center for Global Policy, zich af of Beijing de staatsgreep heeft gesteund, nadat de hoge Chinese diplomaat Wang Yi vorige maand generaal Min Aung Hlaing van Myanmar ontmoette, die nu optreedt als interim. Als dit inderdaad het geval blijkt te zijn, is dit een teken van ‘een nieuwe ideologische verharding van de democratie door Beijing’, aldus Ibrahim. Ook hij noemt de gebeurtenissen eveneens ‘een kans voor de Verenigde Staten om hun rol als leider van de vrije wereld op te pakken, iets wat ze hard nodig hebben na vier jaar Trump’.


    ‘Welkom in het nieuwe normaal’

    In Myanmar is de situatie ondertussen te vergelijken met die van 23 maart vorig jaar, toen de regering een lockdown afkondigde. Mensen verdringen zich voor de winkels om rijst, noedels, eieren, schoonmaakspullen en meer te kopen. Aanvankelijk was er geen telefoon- en internetsignaal, meldt The Myanmar Times, maar inmiddels is dat in vrijwel alle regio’s hersteld, behalve in Rakhine. ‘Omdat we geen idee hebben wat ons te wachten staat, moeten we zo veel mogelijk inslaan. Dat is het enige wat op dit moment telt,’ zegt een geïnterviewde.

    Door de straten rijden auto’s waarvan de inzittenden met vlaggen zwaaien om te vieren dat het leger de macht weer heeft. ‘Welkom in het nieuwe normaal’, aldus het Myanmarese dagblad.

    De Veiligheidsraad van de VN komt vanochtend (2 februari) in een spoedvergadering bijeen vanwege de ontwikkelingen in Myanmar. De Verenigde Naties vrezen in het bijzonder dat de staatsgreep door het leger de situatie van de 600.000 leden van de Rohingya-moslimgemeenschap die nog in het land aanwezig zijn, zal verergeren, aldus een woordvoerder van de VN.

    Gewaarschuwd

    Door het militaire optreden tegen deze minderheid in 2017 zijn meer dan 700.000 mensen naar Bangladesh gevlucht, waar ze in vluchtelingenkampen zijn gestrand. De VN en de westerse mogendheden beschuldigden het Myanmarese leger van etnische zuivering, maar het leger verwierp de beschuldigingen. 

    ‘De vervolging van de Rohingya was al een teken van een mislukking van de grondwet’, merkt onderzoeker Rudabeh Sahid op in een analyse die op de NBC News-site is gepubliceerd. Deze stelde ‘het leger in staat een deel van hun macht te behouden en hun invloed uit te breiden’, zegt hij. ‘De internationale gemeenschap had dit moeten zien als een waarschuwing dat ze moest optreden als ze wilde dat Myanmar een democratie bleef.’


    Grootste sneeuwstorm sinds maart 1888

    Van Washington tot Boston, van Pennsylvania tot Maine werden gisteren (1 februari) tientallen miljoenen inwoners ingesloten in verband met een sneeuwstorm met windstoten tot 80 km/u. Reizen mag alleen als het hoogstnoodzakelijk is, luchthavens, scholen en anticovid-vaccinatiecentra zijn gesloten.

    Volgens CNN lag in New York nog voordat de storm was gaan liggen een pak sneeuw van minstens 60 centimeter. Burgemeester Bill de Blasio riep de lokale noodtoestand uit om het werk van de sneeuwruimmachines, die door de hoofdstraten rijden, te vergemakkelijken. 

    Er wordt wel gesproken over de ‘grootste sneeuwstorm’ sinds maart 1888, toen de stad, die in het vroege voorjaar door het noodweer werd overvallen, tientallen doden en aanzienlijke materiële schade te betreuren had.


    Demonstranten in Turkije gearresteerd na aanval Erdogan op LGBT-beweging

    De Turkse autoriteiten hebben maandagavond (1 februari) demonstranten gearresteerd die het ontslag eisen van de door de regering aangestelde rector van de Boğaziçi Universiteit (Bosporusuniversiteit), Melih Bulu, en de vrijlating van andere studenten die deze week zijn gearresteerd nadat ze ervan werden beschuldigd in hun universiteit een schilderij te hebben opgehangen van een heilige plaats van de islam, versierd met LGBT-regenboogvlaggen. 

    De incidenten kwamen uren na een krachtige aanval van Erdogan op de LGBT-beweging, die hij beschuldigde van ‘vandalisme’. ‘De Bosporusuniversiteit is al lange tijd het doelwit van de president en zijn conservatieve aanhangers. Ze betreuren haar prestige en liberale neigingen’, schrijft de New York Times-correspondent in Turkije.


    Verkiezingen Brazilië pakken gunstig uit voor Bolsonaro

    De Braziliaanse parlementariër Rodrigo Pacheco (DEM, midden rechts) heeft de verkiezingen maandag 1 februari gewonnen met de steun van de Braziliaanse president. Jair Bolsonaro slaagde er ook in om nog een van ‘zijn’ kandidaten, Arthur Lira, naar voren te schuiven voor de Kamer van Afgevaardigden, wat de tweede helft van zijn mandaat en zijn mogelijke herverkiezing in 2022 zal vergemakkelijken.

    ‘Het Congres heeft de donkere kant van de politiek gekozen’

    In Brazilië bepalen de voorzitters van de Kamer van Afgevaardigden en de Senaat de wetgevingsagenda. Daarnaast is het aan het hoofd van het Lagerhuis om te beslissen over de ontvankelijkheid van klachten over afzetting. 

    De Kamer van Afgevaardigden heeft 66 verzoeken tot afzetting van Jair Bolsonaro ontvangen, aangezien zijn beleid rondom de coronaepidemie rampzalig wordt geacht. Met ongeveer 225.000 doden is Brazilië het op meest getroffen land na de Verenigde Staten. ‘Het Congres heeft de donkere kant van de politiek gekozen’, concludeert de Braziliaanse krant O Globo.

  • Thuiswerken in een ver en zonnig buitenland

    Thuiswerken in een ver en zonnig buitenland

    Vanwege de coronapandemie hoeven steeds minder mensen naar kantoor. Waarom zou je dan niet ergens heel anders gaan werken, waar het mooier en warmer is?

    DOSSIER OP REIS

    De pandemie heeft het toerisme hard getroffen. De voorheen bloeiende sector was in 2019 nog goed voor 11 procent van het wereldwijde bbp. Het lijkt erop dat nu de vaccinatieprogramma’s op gang komen, vakantiereizen deze zomer weer mogelijk zijn. Maar was er niet jarenlang kritiek op het massatoerisme? Moet dat wel in ere worden hersteld?

    Dit artikel verscheen eerder in november 2020.

    Zijn collega’s denken dat Greg elke dag, als ze inschakelen voor hun videoconferentie, aan zijn bureau thuis in Londen zit. Waar moet hij anders zijn tijdens corona, als je niet op kantoor en ook niet ergens anders kunt zijn? Wat zijn collega’s en vooral zijn chef niet vermoeden: hun sales- en marketingmedewerker zit in werkelijkheid een maand in Barcelona en logt van daaruit in voor zijn conference calls. Via www.philonarooms.com heeft hij een chic appartement in de oude stad gehuurd voor minder dan de helft van de normale prijs. Op zijn werk merkt geen mens dat hij stiekem ergens anders is. Een achtergrond kun je tenslotte wegwerken of vervangen door een willekeurige skyline. De perfecte vermomming. 

    Greg is niet zijn echte naam. De reden voor zijn onaangekondigde ‘dienstreis’ vindt hij nogal voor de hand liggen: ‘Mooier weer,’ antwoordt de twintiger zonder omhaal. Zo kan hij in ieder geval het onvermijdelijke met het aangename verenigen en bovendien genieten van het strand en een beetje sightseeing. ‘Sinds ik hier ben, merk ik dat het niets uitmaakt of ik vanuit huis of ergens anders vandaan werk,’ zegt Greg. Dat hij na thuiskomst tien dagen in quarantaine moet, neemt hij op de koop toe. Door de avondklok en de contactbeperkingen zit tenslotte bijna iedereen in quarantaine. 

    Visa voor nomaden

    Inmiddels denken veel mensen hetzelfde als Greg, en ook de randvoorwaarden voor zulke tijdelijke ‘filialen’ worden steeds beter en talrijker. Want terwijl de meeste vakantieoorden de concurrentie om de gewone toerist maar hebben gestaakt en klagen over een bezettingsgraad die recordlaagte heeft bereikt, ontdekken sommige landen en steden een nieuwe doelgroep: de werkende toerist. Zelfstandigen en werknemers die opeens zijn losgelaten, kunnen nu in theorie overal vandaan werken, zolang ze maar snel internet en een bureau ter beschikking hebben. 

    Landen als Barbados en Costa Rica zorgden deze zomer al voor ophef door luidkeels aangekondigde nomad visas. En sinds kort lonken ook landen als Estland, Kroatië en Georgië met flexibele verblijfsvergunningen naar de moderne gastarbeider. Vooropgesteld dat hij kan bewijzen dat zijn inkomen hoog genoeg is. Estland verlangt bijvoorbeeld als garantie een inkomen van €3504 per maand.

    Landen als Barbados en Costa Rica zorgden deze zomer al voor ophef door luidkeels aangekondigde nomad visa

    In toeristische hotspots in Europa zijn vooral de eigenaren van vakantieappartementen anders gaan denken. In plaats van kortdurende Airbnb-oplossingen, waar op dit moment bijna geen vraag naar is, verhuren ze hun woning liever voor een langere periode en minder geld dan helemaal niet. ‘Afgelopen jaar hadden we zo’n 1000 onderkomens in Portugal in de aanbieding, nu zijn het er al 1700’, zegt Dave Williams, medeoprichter van NomadX, een portaal voor tijdelijke woningen en co-living. Ze verhuren niet op dag-, maar op maandbasis. Williams en zijn vrouw kwamen in 2017 op dit idee, omdat de twee Amerikaanse internetondernemers toen zelf een tijdje door Europa rondtrokken en het moeilijk vonden om betaalbare, goed uitgeruste woningen te vinden die je flexibel en zonder vreselijke papierwinkel en borgsommen kon huren.

    05 Coconat1 568x0 c default 1 1
    © Coconat

    Door corona is hun model in één klap actueel geworden. ‘Sinds mei hebben we meer dan een miljoen boekingsverzoeken gehad,’ zegt Williams. Door de tweede golf werd die ontwikkeling een beetje afgeremd, maar de mensen beginnen nu echt te experimenteren, vertelt hij. Twee weken geleden is NomadX samengegaan met concurrent Flatio, die woningen in zestig Europese steden aanbiedt, van Boedapest tot Rome en Athene. Samen willen ze de toenemende vraag beter bedienen.

    ‘We staan aan het begin van een ontwikkeling,’ gelooft Williams. ‘Nu in Amerika steeds meer ondernemingen als Apple en Facebook volkomen remote gaan, zullen veel van hun medewerkers eens een keertje een paar maanden naar Europa willen. Alleen al omdat ze door te reizen in het beste geval zelfs geld besparen.’ Geoarbitrage wordt het financiële voordeel genoemd dat je hebt als je je salaris verdient in een land met hoge prijzen, terwijl je verblijft in een land met lagere kosten van levensonderhoud. 

    Nieuwe gastarbeiders

    Mensen die reizen om in die tijd ook te werken, zijn er natuurlijk al veel langer. Digital nomads worden ze meestal genoemd. Je zag ze bij Starbucks achter hun laptop zitten, terwijl de profi’s, naar men zegt, allang in Thailand of Tenerife rondhingen, waar het weer altijd beter is en na gedane arbeid de golven wachten. Meestal ging het om programmeurs, aandelenhandelaren, software-ondernemers of bloggers, die al ver voor corona in groten getale als nomaden konden werken.

    De nieuwe gastarbeiders zijn in die zin anders, dat zij door hun baan niet voortdurend onderweg kunnen zijn en dat ook helemaal niet willen. Wat ze meer aantrekt, is een beetje snoepen van de nieuwe flexibiliteit, eens ergens anders zijn en twee vliegen in één klap te slaan: je werk doen en ook een beetje toerist zijn. Een droom voor multitaskers en lifestyle-optimizers. Maar meer een model voor alleenstaanden, stellen zonder kinderen en gezinnen waar de kinderen nog niet naar school hoeven. Van de laatste groep komt, als dat al het geval is, waarschijnlijk maar een van de ouders aan werken toe.

    Marcel Gasser (37) behoort eigenlijk tot de oude garde. Hij heeft thuis, in midden Zwitserland, allang geen vaste woonplaats meer. Als coach en business angel moest hij voor zijn projecten toch al naar allerlei plaatsen toe, en uiteindelijk is hij bewust nomade geworden. Ook nu, in de coronapandemie, is hij de hele tijd onderweg. ‘Tijdens de lockdowns ben ik twee keer naar Zweden gevlogen, daarna naar Italië en Griekenland. Reizen was goedkoper en mooier dan ooit,’ vertelt hij. Want de steden zijn nu natuurlijk leger dan anders. ‘Sprookjesachtig,’ zegt Gasser.

    Een droom voor multitaskers en lifestyle-optimizers

    Meestal werkt hij vijf uur, daarna gaat hij de omgeving verkennen. Je hebt een paar dagen nodig om ergens te landen, maar daarna geeft de nieuwe omgeving je extra veel energie en inspiratie. Een maand is ongeveer de ideale periode, schat Gasser. En je hoeft tegenwoordig ook niet bang te zijn dat je vereenzaamt: via Facebook en platforms als Meetup is het veel makkelijker dan vroeger om in een vreemde plaats mensen te leren kennen, samen te sporten, uit eten te gaan of op zakelijk vlak gedachtes uit te wisselen. 

    Juist de uitwisseling met gelijkgestemden vindt Gasser gezien zijn levensstijl erg waardevol. Hij heeft er een nieuw businessmodel voor aankomende halfnomaden door ontwikkeld. Bij Akasha gaat het niet per se om klassieke co-living of co-working ruimtes, maar om community spaces, die een flexibele leefruimte voor soms wel 20 tot 100 mensen bieden. Het eerste huis komt begin 2021 in Ticino (Zwitserland), er zijn plannen voor al met al twintig Akasha-communities wereldwijd.

    ‘Het idee is dat iedere geïnteresseerde nu eens hier, dan weer daar twee of drie maanden intrekt, van daaruit werkt en tegelijkertijd van de anderen in de community iets kan leren,’ legt Gasser uit. Een soort ‘open universiteit voor persoonlijke groei’ is wat hij voor ogen heeft. De meeste locaties zullen bovendien ergens buiten, midden in de natuur zijn, zodat de moderne mens niet alleen met internet, maar ook weer eens met de natuur connect. Ook deze ontwikkeling is door corona versneld, gelooft Marcel Gasser: het verlangen om naar het platteland te vluchten.

    Naar het groen pendelen

    Greendesking heet dan ook een andere nieuwe trend in de postcorona-werkwereld. Een bureau in het groen om digitaal werken te combineren met beleving van de natuur. Dat kan bijvoorbeeld een paar weken in zogenaamde working retreats. Zo biedt Sende je in een Noord-Spaans bergdorp co-working in het groen. Na gedane arbeid kun je samen gaan wandelen, of zwemmen in een afgelegen bergmeertje. Het eten wordt bereid met ingrediënten uit de omgeving. De drijvende krachten achter Sende hebben al een tweede locatie in Portugal in de planning. Niet alleen gestresste grotestadsbewoners zijn met dit soort concepten gediend, ontvolkte dorpen kunnen er ook een nieuw perspectief door krijgen.

    Een andere oplossing is om dagelijks naar het groen te pendelen. Want als je niet de hele tijd meer in de stad hoeft te zijn, kun je theoretisch voor je werk ook naar het platteland rijden. Steeds meer inwoners van Berlijn maken bijvoorbeeld gebruik van Coconat: een groot landgoed, een uurtje rijden buiten de Duitse hoofdstad, in Bad Belzig, Brandenburg, met yogastudio, massageruimte, een eigen bijenvolk en een kruidentuin op het terrein. ‘Birch’, buiten Londen, is een pas gerenoveerd achttiende-eeuws herenhuis dat zowel hotel als club is en zijn leden poepchique werkplekken met uitzicht op de natuur biedt. 

    Ook op dit soort werkplekken kun je tijdens een Zoomvergadering je achtergrond maar beter wegwerken. Niet om geheim te houden waar je bent, maar om je collega’s in hun gewone kantoor aan huis niet al te jaloers te maken.

  • Deze 22-jarige schreef het gedicht voor de inauguratie | ‘Alleen dwazen vervelen zich’

    Deze 22-jarige schreef het gedicht voor de inauguratie | ‘Alleen dwazen vervelen zich’

    Wie is Amanda Gorman?

    Ze is nog maar 22 jaar, deze jonge zwarte dichter uit Los Angeles, maar ze is nu al uitgenodigd om voor te dragen tijdens de inauguratie van Joe Biden vandaag (20 januari). Een wonderkind met sterke politieke overtuigingen.

    ‘Zoals de meesten van ons, zit Amanda Gorman opgesloten in haar appartement in West-Los Angeles en bingewatcht ze de The Great British Baking Show vanwege de pandemie. Maar in tegenstelling tot de meesten van ons, kreeg ze recentelijk erg spannend nieuws via Zoom: ze was uitgekozen om een gedicht voor te dragen bij de inauguratie van de toekomstige president Joe Biden’, opent The Los Angeles Times het profiel over de jonge dichter.

    Gorman is persoonlijk voorgedragen door de toekomstige First Lady, Jill Biden, die een bewonderaar is van haar werk, aldus het Californische dagblad.

    Een gedicht over nationale eenheid, het thema van de ceremonie, was de opdracht die de in Los Angeles geboren Gorman kreeg. Nogal een intimiderend voorstel. Met haar 22 jaar is Amanda Gorman de zesde en jongste dichter ooit die uitgenodigd wordt voor de inauguratieceremonie van de Amerikaanse president, schrijft The Guardian. De jonge vrouw zal in de voetsporen treden van grote namen als Robert Frost en Maya Angelou.

    The New York Times merkt bovendien aan dat geen van haar meer ervaren voorgangers de uitdaging kreeg om ‘een gedicht te schrijven dat hoop biedt en een gevoel van een gemeenschappelijk doel opwekt in een tijd waarin de Amerikanen worstelen met een dodelijke pandemie, politiek geweld en politieke verdeeldheid’.

    In een interview met PBS NewsHour las Gorman het gedicht ‘The Miracle of Morning’ voor. Het is geschreven afgelopen voorjaar, in de vroege maanden van de coronapandemie.

    De titel van het gedicht dat Amanda Gorman zal lezen, ‘The Hill We Climb’, is een expliciete verwijzing naar Capitol Hill, het district van Washington waar het Amerikaanse Congres is gevestigd. Ze had het al half af, meldt The New York Times, toen pro-Trumpdemonstranten op 6 januari het Capitool binnenvielen. ‘Ze bleef tot diep in de nacht op om haar gedicht af te maken, en voegde verzen toe over de apocalyptische scènes die die dag op Capitol Hill plaatsvonden:

    We’ve seen a force that would shatter our nation rather than share it,

    Would destroy our country if it meant delaying democracy.

    And this effort very nearly succeeded.

    But while democracy can be periodically delayed,

    It can never be permanently defeated.

    In 2017 werd Gorman de eerste Jonge Dichter des Vaderlands (National Youth Poet Laureate) van de VS, een titel die nu jaarlijks wordt verleend aan een jongere die getuigt van liefde voor de kunsten en goed burgerschap. Ze spreekt zich in het openbaar uit over een breed scala aan maatschappelijke kwesties, zoals racisme, politiegeweld, het recht op abortus en de opsluiting van migrantenkinderen, zo meldt The Los Angeles Times.

    Geïnspireerd door de toekomstige vicepresident Kamala Harris, ‘is zij ook de eerste persoon die haar voornemen aankondigt om zich kandidaat te stellen voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2036, als zij oud genoeg zal zijn om zich kandidaat te stellen’, aldus de LA Times.


    Camus volgens zijn dochter

    Albert Camus is sinds zijn auto-ongeluk in 1960, waarbij hij op 47-jarige leeftijd om het leven kwam, nog nooit zoveel gelezen als nu. De coronapandemie heeft van zijn roman De pest opnieuw een bestseller gemaakt en Camus is een van de auteurs geworden waarbij we te rade gaan in deze zieke en verwarrend wereld, aldus El País. Het Spaanse dagblad interviewde Catherine Camus, zijn inmiddels 75-jarige dochter, over haar vader.

    Wat ze het meest leerde van haar vader, vertelt Catherine aan El País, was het respect voor anderen. ‘En niet liegen. Hij had een fysieke afkeer tegen liegen. Bij hem kon je niet wegkomen met een leugen.’ Ook zei hij haar ooit toen ze klaagde dat ze zich verveelde: ‘Alleen dwazen vervelen zich.’ Iets wat je toch aan het denken zet in een tijd waarin er weinig mogelijkheden zijn om afleiding te zoeken bij andere mensen.

    ‘Papa schreef met zijn onderbuik, niet alleen met zijn hoofd. Daarom zeggen de Franse filosofen dat hij geen filosoof was. Filosofie gaat altijd over systemen, maar zoals papa schreef: “Iets kan niet waar zijn als het anderen uitsluit.” Het systeem is iets geslotens dat alles uitsluit wat er niet inpast. Hij was achterdochtig over alle ismen, omdat ze mensen opsluiten. Hij was een vrij man,’ vervolgt Catherine.

    Albert Camus in 1957. – © United Press International / United States Library of Congress

    Wellicht is dat ook wel een van de reden dat hij in al die jaren nog steeds populair is gebleven: zijn authentieke ideeën die niet gebonden zijn aan de filosofische trends die op dat moment in zwang zijn, zijn in staat elke keer weer een nieuw publiek aanspreken.

    Camus sprak in zijn gezin niet over zijn rol in het verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. ‘Op een dag (…) vond ik de onderscheiding voor zijn verzetswerk (…) en toen ik hem vroeg: “Wat is dit?” Trok hij wit weg. Hij vroeg me: “Waar heb je dat gevonden? Leg het terug waar je het gevonden hebt.” Hij gaf geen enkele uitleg. Papa vond dat veel mensen waren overleden en dat hij het er levend vanaf had gebracht en praktisch niets had gedaan.’

    Over De pest (1947) wordt gezegd dat Camus het boek schreef als een parabel over het opkomende fascisme en de Tweede Wereldoorlog die daaruit voortvloeide. In de roman wordt de Algerijnse stad Oran overvallen door een pestepidemie en gaat in lockdown.

    ‘Camus koos geen andere kant dan die van de democratie’, aldus El Confidencial in een portret van de schrijver. ‘Hij wees erop dat democratie een daad van rebellie en zelfs van revolutie was. In feite gaat het subplot van De pest over hoe de inwoners van Oran hun solidariteit inzetten om zich te verzetten tegen het systeem dat hen onderdrukt en dat gebruik maakt van de epidemie om de mechanismen van controle en claustrofobie in extreme door te voeren. Het virus is… onderdrukking.’

    Uiteindelijk wordt de pest – net als het nazisme – overwonnen, maar het omineuze slot van de roman waarschuwt dat de ziekte – of het fascisme – altijd weer op kan duiken:

    ‘De pestbacil sterft nooit uit en verdwijnt nooit definitief; hij kan jarenlang achtereen blijven sluimeren in de meubels en het linnengoed, hij wacht geduldig in kamers, kelders, koffers, zakdoeken en paperassen, en misschien komt er een dag waarop, tot schade en lering van de mensheid, de pest zijn ratten wekt om ze te laten sterven in een gelukkige stad.’

    (Albert Camus – De pest. Uit het Frans vertaald door Jan Pieter van der Sterre. De Bezige Bij, Amsterdam.)

  • Coronasteunschandaal in Estland | Spaanse recordkou | Uitstoot VS op niveau 1990

    Coronasteunschandaal in Estland | Spaanse recordkou | Uitstoot VS op niveau 1990

    Estse premier treedt af na vastgoedfraude

    Minister-president Jüri Ratas van Estland is woensdagochtend afgetreden, meldt de Estse publieke omroep ERR. Hij nam ontslag nadat bekend werd dat zijn partij betrokken was bij een strafrechtelijk onderzoek naar leningen die door staatsagentschap KredEx aan een vastgoedproject in het havengebied in Tallinn waren verleend. Het geld moest naar bedrijven gaan die hard getroffen waren door de pandemie, maar dit project was nog in aanbouw, aldus ERR.

    De Estse openbaar aanklager beschuldigt de liberale Centrumpartij van Ratas er ook van steekpenningen te hebben aangenomen, bericht Euronews. De zakenman Hillar Teder zou zo’n miljoen euro hebben gedoneerd aan de partijkas in ruil voor het recht om een parkeergarage te bouwen.

    Een van de verdachten is wel Martin Helme, leider van de extreemrechtse EKRE-partij en coalitiegenoot van Rata

    Ratas verklaart dat hij noch op de hoogte was van de details van de lening noch van steekpenningen. Hij staat dan ook niet onder verdenking in het strafrechtelijk onderzoek, aldus ERR. ‘Ondanks het feit dat ik mijn politieke verantwoordelijkheid neem, kan ik met een gerust hart zeggen dat ik als minister-president geen enkel kwaadaardig of bewust verkeerd besluit heb genomen,’ verklaarde de minister-president in een persconferentie woensdagochtend.

    Een van de verdachten is wel Martin Helme, leider van de extreemrechtse EKRE-partij en coalitiegenoot van Ratas, schrijft The New York Times. Helme beschreef zijn migratiestandpunt ooit als: ‘Ben je zwart, ga dan terug.’

    De coalitieregering met de EKRE-partij van Helme, die het liberale imago van Estland ernstig heeft geschaad, volgde op de verkiezingen van 2019 waarin de Centrumpartij slecht presteerde, maar erin slaagde aan de macht te blijven door een verbond aan te gaan met extreemrechts en de rivaliserende conservatieve partij, aldus de NYT. Het aftreden van Ratas betekent ook het einde van het kabinet.

    President Kersti Kaljulaid heeft inmiddels gevraagd aan Kaja Kallas, de leider van de Hervormingspartij, om een nieuwe coalitie te vormen, meldt de ERR. De Hervormingspartij is met 34 van de 101 zetels de grootste partij van de Riigikogu, het Estse parlement.


    Einde recordkoudegolf Spanje nadert

    De poolkou die Spanje de afgelopen week teisterde lijkt ten einde, schrijft El País. ‘We kunnen vandaag [14 januari] of morgen een einde verwachten aan de koudegolf, hoewel de temperatuur nog steeds lager dan normaal zal zijn’, zegt de woordvoerder van de AEMET, de Spaanse KNMI, tegen het dagblad.

    De koudegolf volgde op sneeuwstorm Filomena, die vorige week een dik pak sneeuw in Centraal- en Oost-Spanje deponeerde en daarmee het openbare leven ernstig belemmerde met mensen die ’s nachts vastzaten in hun auto, omgevallen bomen, gevaarlijke situaties op de snelwegen, geblokkeerde straten, hulpdiensten die zich niet konden verplaatsen en essentiële werknemers die niet naar hun werk konden gaan, somt El País op.

    De nieuwe temperatuurrecords in Spanje.

    ‘Iedereen keek in 2020 uit naar de terugkeer naar het oude normaal en zodra 2021 begon kregen we te maken met de grootste sneeuwstorm in 50 jaar’, schrijft El Confidencial.

    Dinsdag had Spanje te maken met de koudste dag in twintig jaar, bericht El País, met minimumtemperaturen die in het hele land, behalve op de Canarische Eilanden, onder de nul lagen. De koudste temperatuur werd gemeten in het dorpje Bello, in de provincie Teruel in het midden van het land. De minimumtemperatuur was daar -25,4ºC. Ook in de rest van het land zijn lokale kouderecords dinsdagnacht gebroken.


    Uitstoot VS op niveau van 1990

    De pandemie heeft de uitstoot van broeikasgassen in de Verenigde Staten teruggebracht naar hetzelfde niveau als dertig jaar geleden. ‘De laatste keer dat de uitstoot van broeikasgassen in de VS zo laag was, zat George H.W. Bush [senior] in het Witte Huis en draaiden Ghost en Pretty Woman in de bioscoop’, schrijft het zakenblad Quartz.

    Volgens een nieuwe data-analyse van het Amerikaanse onderzoeksbureau Rhodium Group is in 2020 in de Verenigde Staten de uitstoot van gassen die leiden tot opwarming van de aarde met 10,3 procent gedaald ten opzichte van 2019. Dit zou het laagste niveau betekenen sinds 1990. Deze spectaculaire daling is terug te brengen tot de pandemie, waardoor het openbare leven ernstig is ingeperkt en een ongekende economische vertraging is ingezet.

    De meest opvallende reductie van vorig jaar was te zien in de transportsector

    Een uitzonderlijke situatie, waaruit niet per se af te leiden is dat er sprake is van een algemene neerwaartse trend, merken de deskundigen op. ‘De meest opvallende reductie van vorig jaar was te zien in de transportsector, die grotendeels afhankelijk blijft van fossiele brandstoffen’, zei Kate Larsen, directeur van Rhodium, tegen The New York Times. ‘Maar nu meer mensen worden gevaccineerd verwachten we, afhankelijk van hoe snel mensen zich voldoende beschermd voelen om weer aan boord van vliegtuigen en andere vormen van vervoer te stappen, een opleving van de uitstoot als er in de tussentijd geen grote beleidswijzigingen worden doorgevoerd.’

    Dinsdag schreven we al dat Duitsland dankzij de pandemie zijn klimaatdoelen haalt. De CO2-uitstoot bij onze Oosterburen is in 2020 met 42,3 procent is gedaald ten opzichte van het niveau van 1990.

  • Afrikanen leven niet alleen om te sterven. Een reactie op The New York Times

    Afrikanen leven niet alleen om te sterven. Een reactie op The New York Times

    Als de berichtgeving over Afrika alleen maar bedoeld is voor lezers die een glimp willen opvangen van ‘hoe anders de andere helft leeft’, schrijft Mamka Anyona voor African Arguments, verliezen we de kans op echt internationalisme.

    Als ik niet al bekend was met de notoire reductionistische berichtgeving van de westerse media over het Globale Zuiden, dan zou ik versteld hebben gestaan ​​van het artikel in The New York Times dat op 4 januari werd gepubliceerd onder de kop ‘Een continent waar de doden niet worden geteld’. De centrale stelling daarin is dat de lage sterftecijfers door covid-19 in ‘Afrika’ komen doordat Afrikanen hun doden niet rapporteren.

    Het artikel suggereert dat het werkelijke sterftecijfer in landen op het continent van alles kan zijn, van de officieel gerapporteerde cijfers tot de zeer hoge aantallen die Europa en de Verenigde Staten melden. Dit impliceert dat in ‘Afrika’ de dood zo gewoon is, dat als ongeveer 1 op de 1000 mensen – het huidige officiële sterftecijfer door covid-19 in de VS – binnen een paar maanden zou sterven aan een voorheen onbekende ziekte, dat onopgemerkt en ongeregistreerd zou kunnen blijven.

    Rapportage noch analyse

    Het uitgangspunt van het artikel is verbluffend. Het noch een rapportage noch een analyse, aangezien het bewijs overwegend anekdotisch is. De kop is bizar en hekelt een heel continent, terwijl in de tekst slechts 3 van de 54 Afrikaanse landen aan bod komen. De onderliggende veronderstelling is dat als rijke landen hebben geleden, Afrika erger moet hebben geleden. En als dat niet het geval is, dan moet dat komen doordat het lijden onzichtbaar is gemaakt door een voor Afrika kenmerkende incompetentie.

    Deze weergave van het continent zal ook velen verbazen die hebben gezien hoe landen in respectievelijk Afrika en het Westen op de pandemie hebben gereageerd. Toen ik bijvoorbeeld eind januari 2020 naar Kenia vloog, waren op de luchthaven al protocollen voor temperatuurcontrole en contactopsporing in werking gezet. Tot in maart 2020 opereerden luchthavens in Europa en de VS daarentegen nog grotendeels zoals normaal.

    Het artikel biedt geen enkel bewijs dat de melding van sterfgevallen in Afrika minder nauwkeurig zou zijn dan waar dan ook

    Ik had deze winter een soortgelijke reiservaring. Toen ik met mijn gezin van Nairobi naar Tanzania wilde reizen, hadden we een negatieve testuitslag nodig om toegang te krijgen. Ik belde het National Influenza Center en een paar uur later kwam een ​​professional naar mijn huis om, gehuld in een volledig beschermend pak, onze monsters te verzamelen.

    Dit stond in schril contrast met mijn ervaring toen ik een maand eerder van New York naar Kenia was gereisd. In de VS kostte het moeite de benodigde PCR-test te doen. Toen dat eindelijk lukte, werd ik geholpen door een verpleegkundige wier enige bescherming tegen de honderden mogelijk besmette personen die ze elke dag onderzocht een ​​chirurgisch mondkapje was.

    Hoewel deze ervaringen anekdotisch zijn, kunt u zich mijn ontsteltenis voorstellen bij het lezen van het artikel in The New York Times.

    In mijn eigen land, Kenia, is het niet mogelijk om ‘dierbaren thuis in de tuin te begraven’, zoals het artikel suggereert

    Gezien de nieuwigheid van het coronavirus is het een gegeven dat elk land wereldwijd met hetzelfde probleem wordt geconfronteerd: hoe spoor je sterfgevallen als gevolg van covid-19 op, hoe classificeer en registreer je ze? Er wordt algemeen aangenomen dat het werkelijke sterftecijfer overal hoger is dan momenteel wordt gerapporteerd. Hoewel het artikel in de NYT impliceert dat gegevens die zijn verzameld door landen in Afrika zonder het internationale stempel van goedkeuring onbetrouwbaar zijn, biedt het geen enkel bewijs dat de melding van sterfgevallen in Afrika minder nauwkeurig zou zijn dan waar dan ook.

    Het verbeteren van bevolkingsregistratiesystemen is wereldwijd een grote uitdaging. Tussen landen bestaan echter enorme onderlinge verschillen. Sommige, zoals Egypte, Zuid-Afrika en de Seychellen, hebben een verplicht algemeen registratiesysteem; andere, zoals Nigeria en Niger, blijven achter, zoals het artikel terecht vermeldt.

    In mijn eigen land, Kenia, is het niet mogelijk om zonder een begrafenisvergunning ‘dierbaren thuis in de tuin te begraven’, zoals het artikel suggereert. Kenia bouwt bovendien aan een verplicht gedigitaliseerd systeem waarin de gegevens van alle inwoners worden vastgelegd, een project dat geavanceerder en ambitieuzer is dan dat van veel landen met een hoog inkomen.

    Dit laat ook zien dat officiële overlijdensregisters niet de enige manier zijn om ziekte​​uitbraken op te sporen. Overheidsfunctionarissen beschikken ook over andere middelen om afwijkende sterftepatronen te herkennen, waaronder bewakingssystemen die ongebruikelijke gebeurtenissen melden. Deze rapportage laat bijvoorbeeld zien hoe de ebola-uitbraak in 2014 werd getraceerd tot aan patiënt nul in het afgelegen dorp Gueckedou, in het zuidoosten van Guinee.

    Serieuze analyse

    Wat nog belangrijker is, is dat zelfs zonder adequate tests, diagnose en rapportage sterftecijfers als gevolg van covid-19 op een schaal zoals we die in westerse landen zagen, in elk van de 54 landen van Afrika reden tot ongerustheid zouden zijn. Afrikanen leven niet alleen om te sterven!

    De kwestie die in het artikel in The New York Times wordt aangesneden, vraagt om een serieuze analyse: welke factoren dragen bij aan de ziekte- en sterftecijfers als gevolg van covid-19 in Afrikaanse landen? Waarom verschillen die van eerdere voorspellingen? Er zal een genuanceerd antwoord komen, gebaseerd op bewijs dat steeds veelvuldiger uit vroege wetenschappelijke analyses naar voren komt.

    Demografie – de jeugdige bevolking van Afrika – speelt hierbij wellicht een grote rol, maar deze wordt in het artikel slechts terloops genoemd. Effectieve tegenmaatregelen van regeringen kunnen eveneens veel verklaren, maar die worden volledig buiten beschouwing gelaten.

    Veel landen hebben in een vroeg stadium strikte lockdowns ingevoerd. Innovaties op het gebied van detectie, beheer en toeleveringsketens hebben de reactie van landen verbeterd. Rwanda gebruikt robots om te helpen bij de diagnose. Andere landen maken gebruik van robuuste gezondheidszorgsystemen om de gemeenschap essentiële zorg te kunnen blijven bieden.

    Een ongekende samenwerking op het hele continent, onder leiding van de Afrikaanse Unie, heeft ook bijgedragen

    Een ongekende samenwerking op het hele continent, onder leiding van de Afrikaanse Unie, heeft ook bijgedragen aan het versterken van testen, ziektebeheer, bevoorrading en momenteel de voorbereiding op vaccinatie.

    Deze en vele andere positieve verhalen halen nauwelijks de krantenkoppen in de reguliere westerse berichtgeving. Zoals Nanjala Nyabola opmerkt in de Boston Review: ‘Misschien zorgt de schaduw die het westerse imperialisme nog altijd op het continent werpt, voor de luie neiging om Afrika te bezien door de lens van de rampzalige ervaringen van de Verenigde Staten en Europa, waardoor de aanname wordt versterkt dat Afrika het Westen nabootst (…) in plaats van dat het zijn eigen traject volgt, op basis van regionale en nationale omstandigheden.’

    Applaus

    Landen in Afrika blijven lijden onder de directe en indirecte gevolgen van de pandemie. Sommige leiders hebben slecht werk geleverd bij het beheersen van de epidemie en elk land heeft te maken met ernstige sociaal-economische beperkingen. Maar mocht je dan toch willen generaliseren, dan zou een applaus voor een goed uitgevoerde klus gepaster zijn.

    Zolang de berichtgeving over Afrika en andere delen van het Globale Zuiden zich richt op een publiek dat hunkert naar een glimp van hoe anders de andere helft leeft (of sterft), zullen dergelijke artikelen blijven verschijnen. Wat met deze imperialistische visie verloren gaat, is niet te overzien. De waardigheid van de mensen van een heel continent. Grondige analyse en de vergelijking van verschillende benaderingen om mondiale problemen op te lossen. Het vermogen om van elkaar te leren. De kans om onszelf te zien als onderdeel van een geheel, eerder soortgelijk in onze menselijkheid dan onderling verschillend. En de mogelijkheid tot echt internationalisme.

    Openingsbeeld: voertuigen staan op donderdag 7 januari 2020 in de rij bij een drive-thrutestlocatie in het Zuid-Afrikaanse Pretoria.

  • Niks doen en tijd om na te denken

    Niks doen en tijd om na te denken

    We moeten deze tijd benutten om te heroverwegen wat belangrijk is, stelt de Franse filosoof Bruno Latour. ‘Mijn hypothese, en die van velen met mij, is dat de gezondheidscrisis de weg bereidt voor de klimaatcrisis.’

    Het samenvallen van een algehele lockdown dit voorjaar met de vastentijd was weliswaar onvoorzien, maar bood een mooie gelegenheid om tijdens de deze seculiere en republikeinse ramadan na te denken over wat belangrijk is en wat niet. 

    Zo kon dit virus dienen als generale repetitie voor de volgende crisis, namelijk die waarin veranderen van levensstijl voor iedereen geldt en voor alle aspecten van het dagelijks leven, die we dan zorgvuldig moeten leren kiezen. Mijn hypothese, en die van velen met mij, is dat de gezondheidscrisis de weg bereidt voor de klimaatcrisis. Een opmaat die ons ertoe aanzet ons daarop voor te bereiden. Nu moeten we die hypothese nog testen.

    De pandemie is net zo min een ‘natuurlijk’ verschijnsel als de hongersnoden van vroeger of de huidige klimaatcrisis

    Het virus is maar één schakel in een keten. Wat het verbinden van deze twee crises rechtvaardigt is het plotselinge en pijnlijke besef dat de klassieke definitie van ‘de maatschappij’ – het samenzijn van mensen onder elkaar – geen betekenis meer heeft. De sociale orde hangt altijd af van verbanden tussen vele actoren, waarvan de meeste geen menselijke vorm hebben. Het geldt voor microben – dat weten we sinds Pasteur – maar ook voor het internet, het recht, de gezondheidszorg, de bevoegdheden van de staat en evengoed voor het klimaat.

    En natuurlijk, ondanks al het lawaai rond de ‘oorlog’ tegen het virus, is dat virus maar één schakel in een keten waarin de beschikbaarheid van mondkapjes of coronatests, de regelgeving omtrent het eigendomsrecht, omgangsvormen en uitingen van solidariteit allemaal even zwaar meewegen in de mate van kwaadaardigheid van de ziekteverwekker.

    Duidelijkheid

    Als je begrijpt dat het virus maar een schakel is in een wereldwijd netwerk, is het niet verwonderlijk dat het op een andere manier te werk gaat in Taiwan, Singapore, New York of Parijs. De pandemie is net zo min een ‘natuurlijk’ verschijnsel als de hongersnoden van vroeger of de huidige klimaatcrisis. 

    De maatschappij houdt zich al heel lang niet meer aan de beperkte maatschappelijke grenzen.

    Toch weet ik niet of die parallel veel verder gaat dan dat. Want uiteindelijk zijn gezondheidscrises niets nieuws, en het snelle en radicale ingrijpen van de staat lijkt tot nu toe niet veel verandering te brengen. Je hoeft alleen maar het enthousiasme van president Macron te zien, nu hij eindelijk het staatsmanschap kan tonen dat hem tot nu toe zo treurig ontbrak. Veel beter dan de aanslagen, die ondanks alles vooral een zaak voor de politie zijn, geven de pandemieën een soort duidelijkheid, zowel voor de leiders als voor hun volgelingen: ‘Wij moeten u beschermen’, en ‘u moet ons beschermen’. Door die duidelijkheid krijgt de staat zijn gezag terug en kan hij dingen eisen die in elke andere omstandigheid tot rellen zouden leiden.

    Maar die staat is niet de staat van de eenentwintigste eeuw en van de ecologische veranderingen, het is de staat van de negentiende eeuw en van wat de ‘biomacht’ is gaan heten. Om met statisticus Alain Desrosières te spreken is het de staat van de statistieken: management van afgebakende populaties, van bovenaf uitgevoerd door een machtige groep deskundigen. Precies wat we nu weer zien opkomen, met als enige verschil dat het stap voor stap wordt gereproduceerd, tot het de hele wereld omspant.

    Het nieuwe van de huidige situatie is in mijn ogen dat wij, opgesloten in ons eigen huis terwijl buiten de politiebevoegdheden worden uitgebreid en de ambulances loeien, collectief een karikaturale uitbeelding spelen van de grafiek van de biomacht die rechtstreeks weggelopen lijkt te zijn uit een college van filosoof Michel Foucault. Daarin ontbreken de vele onzichtbare arbeidskrachten die toch moeten werken opdat de anderen zich thuis kunnen blijven verschuilen  – en niet te vergeten de migranten die onmogelijk op één plek te houden zijn. Maar zelfs dat is een karikatuur uit een tijd die niet meer de onze is.

    ANP 415707555monde 2
    De Franse president Emmanuel Macron gaf op 29 juni 2020 een speech over klimaatverandering voor het Élysée-paleis in Parijs. – © Christian Hartmann / Pool / AFP

    Een immense kloof

    Er is een immense kloof tussen de staat die kan zeggen: ‘Ik bescherm u voor eeuwig’ – dat wil zeggen: tegen de infectie door een virus dat alleen deskundigen kunnen opsporen en waarvan de effecten duidelijk worden door het bijhouden van de statistieken – en de staat die zou durven zeggen: ‘Ik bescherm u voor eeuwig, want ik zorg voor het behoud van de levensomstandigheden van alle levende wezens waarvan u afhankelijk bent.’

    Laten we een gedachte-experiment doen. Stel je eens voor dat president Macron op even Churchilliaanse toon een reeks maatregelen had aangekondigd om de olie- en gasvoorraden in de aarde te houden, om een eind te maken aan het gebruik van pesticiden, om het diepploegen uit te bannen en om, het toppunt van stoutmoedigheid, terrasverwarming op terrassen te verbieden. Als je bedenkt dat alleen al het verhogen van de accijns op benzine de gelehesjesbeweging heeft ontketend, huiver je bij de gedachte aan de rellen die het land zouden overspoelen. En toch is de noodzaak om de Fransen voor hun eigen bestwil tegen de dood te beschermen bij de klimaatcrisis oneindig veel groter dan bij de gezondheidscrisis, want daarbij gaat het letterlijk om de hele wereld en niet slechts om een paar duizend mensen – en niet tijdelijk, maar voor altijd.

    Welnu, het is duidelijk dat die staat niet bestaat. En nog zorgwekkender is dat we niet weten of de staat zich er wel op voorbereidt om van de ene crisis over te gaan op de andere. In de gezondheidscrisis speelt de overheid de klassieke pedagogische rol, en haar gezag valt volmaakt samen met de oude nationale grenzen: de archaïsche terugkeer naar Europese grenzen is daarvoor het treurige bewijs.

    Latour

    In de gezondheidscrisis is het inderdaad het volk dat opnieuw, als op de kleuterschool, braaf moet leren de handen te wassen en in de elleboog te niezen. Maar voor de ecologische ommekeer geldt het tegenovergestelde: daar is de overheid de leerling die van een veelvormig volk, op vele niveaus, moet leren hoe het bestaan eruit moet zien, op terreinen die totaal veranderd zijn door de noodzaak om uit de huidige geglobaliseerde productie te stappen. Dan kan de staat onmogelijk van bovenaf maatregelen opleggen. 

    Het zijn de mensen

    Maar er is nog een reden die de statistiek van de ‘oorlog tegen het virus’ onbegrijpelijk maakt: in de gezondheidscrisis is het misschien zo dat de mensen met zijn allen ‘tegen de virussen vechten’, ook al trekken die zich daar niets van aan en doen ze via keel en neus gewoon hun dodelijke werk. Maar in de ecologische verandering is de situatie tragisch omgekeerd: de ziekteverwekker die met verschrikkelijke kracht de levensomstandigheden van alle aardbewoners heeft veranderd is hier niet het virus, het zijn de mensen! En niet alle mensen, maar bepaalde mensen die oorlog tegen ons voeren, zonder ons de oorlog te hebben verklaard. En op die oorlog is de nationale staat zo slecht voorbereid, zo slecht toegerust, zo slecht ingericht als maar mogelijk is, want er zijn vele fronten, die ons allemaal raken. In die zin bewijst de ‘algehele mobilisatie’ tegen het virus in geen enkel opzicht dat we klaar zijn voor de volgende. Militairen zijn niet de enigen die altijd een oorlog achter lopen.

    Maar je weet het nooit, uiteindelijk kan een vastentijd, ook al is die niet-religieus en republikeins, misschien spectaculaire veranderingen brengen. Voor het eerst in jaren herontdekken miljoenen mensen die thuis opgesloten zitten deze vergeten luxe: tijd om na te denken en te zien waar ze zich altijd zo onnodig druk om maken. Laten we deze lange, onverwachte vastentijd goed benutten. 

  • Voorman Duitse corona-sceptici ligt onder vuur

    Voorman Duitse corona-sceptici ligt onder vuur

    Critici van het coronabeleid in Duitsland hebben zich verenigd onder de noemer Querdenken, hetgeen zoveel betekent als ‘lateraal-’ of ‘out of the box’-denken. Dat klinkt redelijk neutraal, maar waarnemers waarschuwen want de beweging appelleert aan nogal wat neonazi’s en anderen van bedenkelijk niveau. Querdenken-initiator en -voorman Michael Ballweg lijkt van plan op te stappen.

    De Duitse tv-presentator en satiricus Jan Böhmermann kende Ballweg vorige week de ‘Gouden Coroni’ toe voor de creatie van Querdenken in het ZDF-programma Magazin Royale, waarvan Böhmermann het boegbeeld is. Ballweg is ‘coronaondernemer van het jaar’, vindt Böhmermann, want met Querdenken brengt hij niet alleen alle mensen samen die twijfelen aan de coronamaatregelen van de Duitse overheid, hij heeft ook maar liefst negentien merknamen rondom het fenomeen gedeponeerd. ‘Michael Ballweg heeft corona getransformeerd tot een zakelijke merkbeleving’, aldus Böhmermann. En net als bij andere grote merken maakt het niet uit of de aanhangers het eens zijn, zolang ze zich maar identificeren met het merk. Zo kan het dat de aanhangers van Querdenken het politieke spectrum bestrijken van links tot rechts en uiteenlopen van antivaxxers tot complotdenkers, van boze studenten tot neonazi’s. 

    Ondertussen verdient Ballweg goed geld aan Querdenken. Der Spiegel schreef daar in augustus al over, na een demonstratie in Berlijn waar zeker 20.000 mensen op afkwamen, zonder mondkapjes en zonder afstand te houden. ‘Organisatoren en sprekers zetten hun bizarre stellingen om in geld. Ze nemen schenkingen aan, of verkopen vermeende beschermende amuletten voor 69 euro’, aldus het Duitse weekblad. ‘De demo werd georganiseerd door een IT-ondernemer. Michael Ballweg is de naam van de man. Hij is 46 jaar oud en de oprichter van het Stuttgart-initiatief Querdenken 711. Sinds half april organiseert hij regelmatig een “wake voor de grondwet”.’ 

    Hoeveel geld Ballweg inmiddels heeft verdiend met zijn Querdenken-initiatief is nog niet duidelijk, maar een onderzoek door de belastingdienst hangt in de lucht

    Magazin Royale besloot samen met onderzoeksjournalisten van netzpolitik.org nader onderzoek te doen. Dat wijst uit dat Ballweg inderdaad niet slechter wordt van de coronascepsis. Mensen betalen Querdenken om op het podium te mogen verschijnen tijdens demonstraties, Ballweg verkoopt Querdenken-merchandise in zijn onlinewinkel, maakt deals met busbedrijven die demonstranten vervoeren en ontvangt donaties van coronasceptici. Ook al gaat al dat geld rechtstreeks naar zijn privérekening, hij hoeft er geen belasting over te betalen, zolang hij alles maar registreert als ‘donatie’. Hoeveel geld Ballweg inmiddels heeft verdiend met zijn Querdenken-initiatief is nog niet duidelijk, maar een onderzoek door de belastingdienst hangt in de lucht. 

    Maandenlange pauze

    Wellicht is dat de reden dat Der Spiegel rond Kerst kon melden dat Ballweg ‘een maandenlange pauze wil inlassen’. Volgens het Duitse weekblad volgde die aankondiging kort nadat de politie liet weten dat een grote demonstratie tegen coronamaatregelen, die gepland stond voor 30 december in Berlijn, niet mag doorgaan. Volgens de politie heeft ‘zorgvuldig onderzoek door de betreffende autoriteiten aangetoond dat het houden van de demonstratie, vooral in de huidige pandemische situatie, leidt tot een directe bedreiging van de openbare veiligheid en de orde’. Querdenken rekende op zo’n 22.000 demonstranten in het centrum van Berlijn. Oorspronkelijk was het protest gepland op oudejaarsavond, maar vanwege een algemeen samenscholingsverbod op die avond was de demonstratie voor een dag eerder aangevraagd.

    In een videoboodschap op kerstavond heeft Ballweg mensen opgeroepen zich te houden aan het verbod op de demonstratie. ‘Hij vroeg “om het demonstratieverbod in Berlijn te aanvaarden en op 30 en 31 december en op 1 januari niet naar Berlijn te gaan”’, aldus Der Spiegel. De plaatsvervangend voorzitter van de Groenen in de Bondsdag, Konstantin von Notz, maakte zich daarover vrolijk op Twitter:

    ‘Bijeenkomsten met als doel de onschadelijkheid van covid-19 te promoten zijn momenteel kennelijk te gevaarlijk.’

    Ballweg liet in zijn videoboodschap ook weten voorlopig geen grote demonstraties van Querdenken meer aan te vragen. ‘Met deze terugtrekking in de winter, moet kracht worden opgedaan voor de lente. Daarom zal ik voorlopig geen grote demonstraties meer aanvragen’, zo zei hij. Hij verzocht andere organisaties hem daarin te volgen en pleitte voor de oprichting van een andere organisatie die ‘in de nabije toekomst’ een grote demonstratie kan organiseren. Der Spiegel vraagt zich af of dit betekent dat Ballweg zich misschien volledig terugtrekt.

    Tobias Ginsburg, die langdurig onderzoek deed naar extreemrechtse groepen en samenzweringstheorieën in Duitsland, zegt daarover tegen de Duitse nieuwssite Watson: ‘Ballweg als persoon, en vooral als profiteur, is waanzinnig in het kruisvuur van de media terechtgekomen. Ik weet niet of dat alleen hem persoonlijk heeft geraakt of ook zijn organisatie. Ik weet zelfs niet of hij nog wel terugkeert na een weldadige kerstvakantie.’ Volgens Ginsburg is Duitsland nog lang niet van de coronasceptische beweging af, mocht Ballweg van het toneel verdwijnen. ‘Helaas is dat maar in beperkte mate relevant, want het netwerk van corona-ontkenners en complotverslaafden is vervloekt groot, veel groter dan de persoon Ballweg of Querdenken. Mocht Ballweg verdwijnen, dan staan er nogal wat geld- en machtshongerige profiteurs en complotideologen in de startblokken.’