Onderwerpen: dictatuur

  • Polen: Russische kunstenaar en Poetincriticus doodgeschoten

    Polen: Russische kunstenaar en Poetincriticus doodgeschoten

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » VK: Russisch oorlogsschip lost waarschuwingsschoten vlak bij Brits plezierjacht

    » Brazilië: zoon van Bolsonaro krijgt vier jaar cel wegens lobbyen voor zijn vader

    Hij beeldde Poetin onder andere af in de armen van Jozef Stalin

    De Poolse politie onderzoekt de moord op een Russische kunstenaar die zeer kritisch was over de Russische president Vladimir Poetin, meldt de BBC. Robert K., bekend onder zijn pseudoniem Semyon Skrepetski, werd maandagochtend doodgeschoten in de Poolse stad Biała Podlaska, op ongeveer 40 km van de Wit-Russische grens, aldus de Poolse openbare aanklagers.

    image
    360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.

    ‘De satirische cartoons van Skrepetsky beeldden Poetin af in de armen van de Sovjetdictator Jozef Stalin, [de Wit-Russische leider Alexander] Loekasjenko als Adolf Hitler met een emmer aardappelen, en [de Tsjetsjeense leider Ramzan] Kadyrov en zijn zoon Adam met varkenssnuiten,’ meldde de Britse omroep.

  • Wereldbeeld: de Kims gaan samen uit

    Wereldbeeld: de Kims gaan samen uit

    De Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un inspecteerde samen met zijn dochter Kim Ju-ae op een niet nader genoemde locatie meerdere ballistische raketten.

    Het is niet de eerste keer dat hij zijn dochter meeneemt naar militaire demonstraties, volgens deskundigen een poging om haar geleidelijk te introduceren als politieke erfgenaam en symbool van dynastieke continuïteit. Ze verscheen voor het eerst in de openbaarheid in 2022, eveneens bij een rakettest.

    WB Noord Korea compressed
  • Hoe wen je aan de democratie?

    Hoe wen je aan de democratie?

    ‘David’ vluchtte in 2012 op negentienjarige leeftijd naar Zuid-Korea. Daar maakte hij voor het eerst mee dat burgers door te stemmen zelf een president konden kiezen. Ook andere democratische vanzelfsprekendheden bleven hem verrassen. ‘Als Noord-Koreaanse vluchteling was ik diep geschokt toen ik ontdekte dat de president hier niet alle macht heeft – dat niemand absolute macht kan bezitten.’

    De tijd vliegt: het is al dertien jaar geleden dat ik in Zuid-Korea aankwam. Ik herinner me nog levendig het verbijsterde gezicht van de ondervrager van de Gukjeongwon, de inlichtingendienst. Tijdens mijn verhoor hoorde hij mij eretitels gebruiken voor de leden van de familie Kim, die sinds 1948 Noord-Korea leidt. Hij legde uit dat ik nu in een land leefde waar ik, dankzij de vrijheid van meningsuiting, mocht zeggen wat ik wilde. Zelfs de president bekritiseren was toegestaan.

    Ik arriveerde in december 2012 en kon toen voor het eerst met eigen ogen zien hoe een democratische presidentsverkiezing verliep; tot dan toe had ik er alleen vaag over gehoord. Als nieuwkomer had ik nog geen stemrecht. Ik moest wachten tot ik het volledige staatsburgerschap had verkregen. Daardoor kon ik het hele proces als buitenstaander observeren.

    Op 19 december 2012 werd voor het eerst een vrouw tot president van Zuid-Korea verkozen. Ik herinner me nog goed hoe ik die avond de uitslag volgde op de televisie in Hanawon, het opvangcentrum voor Noord-Koreaanse vluchtelingen. Mijn verbazing was groot, ik was diep onder de indruk. En ik was niet de enige, ook de andere Noord-Koreanen in het centrum waren uitzinnig van vreugde.

    Dat burgers door te stemmen een president konden kiezen, was in mijn geboorteland ondenkbaar. Ik heb er nooit kunnen stemmen. Al zou het juister zijn te zeggen dat ik nooit aan de voorwaarden voldeed om te mogen stemmen.

    ‘Iedereen stemt ja’

    In Noord-Korea heb je stemrecht vanaf je achttiende. Ik ging echter op mijn achttiende meteen het leger in, en heb dus nooit als burger kunnen stemmen.

    Toch weet iedereen die in Noord-Korea op school heeft gezeten hoe het eraan toegaat: vóór de verkiezingen moeten alle scholieren de wijken in met spandoeken met daarop de tekst ‘Iedereen stemt ja’. We moeten die leus luidkeels herhalen en de mensen tegelijkertijd oproepen om hun stem uit te brengen.

    Destijds vond ik dat volkomen normaal. Het was geen activiteit waar je naar uitkeek, maar een collectieve taak waaraan iedereen moest deelnemen. Er viel niet aan te ontkomen.

    Bij Noord-Koreaanse verkiezingen was er maar één kandidaat, op wie je verplicht was te stemmen. Stemde je tegen, dan werd je bestempeld als ‘ideologisch problematisch’ en liep je het risico op allerlei sancties.

    AZ Korea compressed edited scaled
    Ambtenaren van het Zuid-Koreaanse Centrale Verkiezingscomité tellen stemmen tijdens de presidentsverkiezingen in juni 2025, Seoel. – © Getty Images

    Vrijwel niemand haalde dat dan ook in zijn hoofd, en de kandidaat behaalde steevast honderd procent van de stemmen. Ook dat vond ik als kind volkomen normaal. Wanneer mijn ouders gingen stemmen dacht ik altijd dat ik later hun voorbeeld zou volgen..

    Na mijn schooltijd ging ik het leger in. Daar hoorde ik geruchten over de aanstaande presidentsverkiezingen in Zuid-Korea en de favoriete kandidaat, Park Geun-hye. Zij ontving destijds felle kritiek van de Noord-Koreaanse autoriteiten.

    In datzelfde jaar verliet ik het land. En toevalligerwijs zag ik op televisie hoe diezelfde, door het regime zo gehate kandidaat president werd. Het was een wonder, een droom die uitkwam: leven in een land waar de president rechtstreeks wordt gekozen!

    Maar de verrassingen hielden niet op. Je kon de president bekritiseren en zelfs demonstreren als hij zijn werk niet goed deed. Een paradijs op aarde!

    Een president afzetten, kon dat echt?

    Terwijl ik me volledig richtte op mijn integratie in Zuid-Korea, had ik geen idee dat de werkelijkheid nog wonderlijker kon zijn. Op een dag hoorde ik dat de president zou worden afgezet en dat er nieuwe verkiezingen zouden komen. Dat was voor mij volstrekt onvoorstelbaar.

    Een president afzetten, kon dat echt? Als jonge Noord-Koreaanse vluchteling zonder enige interesse in politiek, vond ik het fenomeen fascinerend. Ik dacht dat ik droomde, maar het was mijn nieuwe realiteit. En dankzij die afzettingsprocedure mocht ik voor het eerst stemmen – eerder dan verwacht!

    De afzetting van Park Geun-hye gaf me de kans om voor het eerst in mijn leven mijn stem uit te brengen. Sindsdien heb ik aan nog twee presidentsverkiezingen deelgenomen. Dat deze verkiezingen zo’n diepe indruk op me hebben gemaakt, komt misschien doordat ze volgden op twee afzettingsprocedures. [De mislukte impeachment van Roh Moo-hyun in 2004 en de succesvolle afzetting van Park Geun-hye in 2017.]

    De Zuid-Koreaanse president moet zich aan de wet houden. Voor u klinkt dat misschien volkomen normaal, maar in Noord-Korea staat de leider boven de wet. Als Noord-Koreaanse vluchteling was ik dan ook diep geschokt toen ik ontdekte dat de president hier niet alle macht heeft – dat niemand absolute macht kan bezitten. Dat principe verwerd voor mij tot de kern van de democratie.

    Zonder oordeel

    De verkiezingen na de afzetting van Yoon Suk-yeol brachten een nieuwe president aan de macht [Lee Jae-myung, gekozen in juni 2025]. Vanzelfsprekend ontbrandde er een publiek debat tussen voor- en tegenstanders van de afzettingsprocedure. Maar dat deze uiteenlopende meningen zo vrij geuit konden worden, was voor mij niet minder dan een wonder.

    De democratie is voor mij het systeem waarin de meest uiteenlopende meningen naast elkaar kunnen bestaan, zonder een oordeel over wie er gelijk heeft. In de dertien jaar dat ik als Noord-Koreaanse vluchteling in Zuid-Korea verblijf, heb ik vier verkiezingen meegemaakt. Tegenwoordig studeer ik politicologie en ik blijf leren van de reizen die ik naar vele landen maak. Nog altijd vervult de Zuid-Koreaanse democratie me met vreugde, maar ook met een beetje bitterheid; ze moet wat mij betreft nog volwassen worden.

    Maar bovenal moet de Noord-Koreaanse dictatuur zo snel mogelijk ten val komen. Ik kijk reikhalzend uit naar de dag dat de vlag van de vrijheid wappert boven de pleinen van Pyongyang. Pas dan kan ik herenigd worden met mijn familie en vrienden. En kunnen we in alle vrijheid een president kiezen die deze titel verdient.

  • Venezuela: Machado ziet graag ‘meer druk’ vanuit de VS op Maduro

    Venezuela: Machado ziet graag ‘meer druk’ vanuit de VS op Maduro

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Australië: terreuraanslag op Chanoekaviering eist zestien levens

    » Chili: ultrarechtse kandidaat José Antonio Kast wint presidentsverkiezingen

    Ze droeg haar Nobelprijs voor de Vrede op aan Trump

    De Venezolaanse oppositieleider María Corina Machado ‘lijkt open te staan ​​voor een Amerikaanse militaire interventie in haar land om president Nicolás Maduro af te zetten’, aldus CBS News, dat vrijdag verschillende fragmenten publiceerde uit een interview met de Nobelprijswinnares voor de Vrede van 2025.

    Gevraagd vanuit Oslo naar haar mogelijke steun voor een Amerikaanse militaire interventie in Venezuela, antwoordde Machado: ‘Ik zou graag zien dat de druk steeds verder wordt opgevoerd, zodat Maduro begrijpt dat hij moet vertrekken, dat zijn tijd voorbij is.’

    Aanbiedingen 360 artikel
    360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.

    Toen haar werd gevraagd ‘hoe ze militaire actie en de Nobelprijs voor de Vrede met elkaar kon verenigen’, zei de oppositieleider, die haar prijs opdroeg aan Donald Trump: ‘Om vrijheid te behouden en te veroveren, heb je geweld nodig. We vechten juist voor vrijheid, om democratie te bereiken; en voor democratie, om vrede te bereiken.’

  • Het Lloret de Mar van Noord-Korea

    Het Lloret de Mar van Noord-Korea

    Deze zomer opent aan de Noord-Koreaanse oostkust een strandresort – voor honderdduizend gasten. En dat terwijl het regime nauwelijks buitenlandse toeristen toelaat. Vanwaar Kim Jong-uns behoefte aan dit reusachtige vakantieparadijs?

    Dit artikel werd origineel gepubliceerd op 9 juni in Die Süddeutsche Zeitung, voordat Wonsan-Kalma de deuren opende. De openingsceremonie heeft op 26 juni plaatsgevonden.

    Reisorganisator Simon Cockerell hoopte aanvankelijk dat Noord-Korea door de pandemie misschien wat interessanter zou kunnen worden als toeristische bestemming. ‘Ik dacht: misschien zien ze wel een kans in hun isolatie van de buitenwereld en breiden ze hun aanbod wat uit.’ Cockerell, een Brit uit Thornbury, is directeur van het Chinese reisbureau Koryo Tours, dat vanuit Beijing al ruim dertig jaar reizen aanbiedt voor westerse toeristen naar het mysterieuze rijk van de Kim-dynastie. Zelf is hij al meer dan honderdtachtig keer naar Noord-Korea gereisd; maar sinds het land in 2020 vanwege de pandemie de grenzen sloot, is hij er nog maar één keer geweest. Dat was in april, toen hij tweehonderd hardlopers uit vijftig landen begeleidde voor de marathon van Pyongyang.

    Cockerells hoop bleek tevergeefs: Noord-Korea is moeilijker toegankelijk dan ooit. En ook het nieuws dat het nieuwe strandresort Wonsan-Kalma deze zomer de deuren zal openen, geeft hem amper meer hoop.

    Het resort ligt aan de oostkust van Noord-Korea, op het idyllische schiereiland Kalma, dat bij de stad Wonsan hoort. ‘Kijk eens hoe groot dit is,’ zegt Cockerell. Er zijn zeventienduizend hotelkamers en er is plek voor maximaal honderdduizend gasten, meldt het Russische reisbureau Wostok Intur. De paar duizenden toeristen die jaarlijks naar Noord-Korea komen, zouden in dit enorme hotellandschap verdwalen. ‘Voor hen is dit dus niet bedoeld, dat zou idioot zijn,’ zegt Cockerell. Maar voor wie is vakantieparadijs Wonsan-Kalma dan wel bedoeld?

    Op vakantie naar Noord-Korea

    Toerisme in Noord-Korea: het klinkt een beetje als een vleesbuffet op een vegetarisch feestje – als iets wat eigenlijk niet kan. Het regime ziet invloeden van buitenaf en pottenkijkers uit het buitenland doorgaans als gevaar voor zijn voortbestaan. Toch ligt de werkelijkheid in Noord-Korea wat complexer dan het cliché. De Kims willen blijkbaar wel dat hun land ook iets van diezelfde gezelligheid uitstraalt die rijke, vrije landen hun mensen te bieden hebben. En daarbij horen ook geld uitgevende buitenlanders, die de lokale trekpleisters komen bewonderen, en gezinnen uit de eigen middenklasse die er een weekendje op uit gaan in de natuur.

    Toerisme kan het imago verbeteren, en het zorgt voor werkgelegenheid. Dit geldt ook voor Noord-Korea, maar uiteraard wel met enig voorbehoud.

    Cockerell kan bevestigen dat het regime tot 2020 nooit professioneel georganiseerde vakanties naar Noord-Korea heeft geweigerd. ‘Natuurlijk werd alles streng gecontroleerd,’ zegt hij. Zo moest Koryo Tours het reisprogramma van tevoren indienen bij partnerbedrijven van de staat, moesten alle deelnemers te allen tijde bij de reisleider blijven en was internetgebruik verboden. Toch waren de reizen gevarieerd. ‘Mensen gingen voornamelijk naar Pyongyang, naar de gedemilitariseerde zone en naar de stad Kaesong, en dan misschien nog naar een paar andere plekken aan de oost- of westkust,’ vertelt Cockerell.

    ‘Het is gevaarlijk als je de regels overtreedt’

    De risico’s? ‘Het is gevaarlijk als je de regels overtreedt,’ zegt Cockerell. Maar het is niet zo moeilijk om je aan de regels te houden. Hij heeft zelf nog nooit problemen ervaren, en dat terwijl hij ‘tienduizenden toeristen’ naar Noord-Korea heeft begeleid, voornamelijk Britten, Australiërs en Duitsers. En tot 2017 ook Amerikanen. Maar toen stierf de student Otto Warmbier uit Ohio, nadat hij (overigens niet met Koryo Tours) naar Noord-Korea was gereisd, daar was gearresteerd en in de gevangenis om onopgehelderde redenen in coma was geraakt. Sindsdien is het in de VS verboden om naar Noord-Korea te reizen, net als overigens in Zuid-Korea. Voor 2020 kwamen er in Noord-Korea al weinig toeristen uit het Westen, vertelt Cockerell. ‘De meesten, ruim 95 procent, kwamen uit China.’ Dat zijn zo’n driehonderdduizend reizigers per jaar.

    Maar de oude reisroutine bestaat niet meer. Sinds het einde van de pandemie is het toerisme naar Noord-Korea meer een soort etalage geworden voor de nieuwe vriendschap van het land met Rusland.

    In de zomer van 2023 bouwde Noord-Korea zijn coronalockdown langzaam af. Kim Jong-uns eerste buitenlandse reis was een bezoek aan Rusland, waar hij president Vladimir Poetin ontmoette. De twee konden het goed met elkaar vinden. Vanaf begin 2024 mocht het reisbureau Wostok Intur uit Vladivostok de eerste reizen organiseren naar skiresort Masik-Ryong, bij Wonsan. Maar dan ook alleen Wostok Intur, en alleen voor Russen. Pas in februari leek het erop dat ook Koryo Tours en andere reisorganisaties hun activiteiten konden hervatten; niet-Russische toeristen mochten de stad Rason in het noordoosten van het land bezoeken.

    Maar na drie weken gingen de grenzen weer dicht voor niet-Russische toeristen. Waarom? ‘Geen idee,’ zegt Cockerell, ‘er werd geen officiële verklaring voor gegeven.’ Westerse media vermoeden dat het door kritische reisverslagen kwam, maar Cockerell gelooft daar niets van. Kritische youtubers waren er eerder ook al wel, en dat had dan nooit gevolgen.

    Op actuele beelden is er ook een groot waterpark met reuzenglijbanen te zien.

    En nu staat de opening van het gigantische strandparadijs op het schiereiland Kalma voor de deur. Staatsmedia meldden in december dat het resort Wonsan-Kalma in de zomer de deuren zal openen. Op satellietbeelden is de voortgang van de bouwwerkzaamheden te volgen.

    In 2017 was het gebied rond de plaatselijke luchthaven nog grotendeels onbebouwd. Een jaar later, in november, stonden de eerste ruwbouwconstructies al overeind. Op 13 april van dit jaar, enkele maanden voor de opening, zijn er hotelcomplexen met ronde vormen te zien, met zwembaden en tennisbanen. In een park ligt een grote vijver met kunstmatige eilanden.

    Langs het kilometerslange strand loopt een promenade. Op een foto van 5 juni is te zien dat de strandstoelen voor de gasten al klaarstaan. Iets zuidelijker is een amfitheater te zien. Eén gebouw trekt met name de aandacht: met zijn glinsterende metallic grijze dak heeft het wat weg van een schildpad. Het zou een aquarium kunnen zijn. Op actuele beelden is er ook een groot waterpark met reuzenglijbanen te zien. In totaal bevinden zich op het 2,8 vierkante kilometer grote terrein 17 [1] grote hotels, 37 hostels en 29 winkelcentra, zo blijkt uit een analyse van een toeristenbrochure door de Zuid-Koreaanse website NK News. Noord-Korea lijkt met Wonsan te willen laten zien dat het zich niet alleen op militaire macht richt. Toch blijft de vraag: waarom heeft het regime dit vakantieoord laten aanleggen? En voor wie?

    Een vakantieparadijs voor niemand

    In 2018 sprak Kim Jong-un voor het eerst over het plan. Maar toen sloeg de pandemie toe, en waren er andere dingen aan de orde. Nu is niet alleen de pandemie voorbij, ook is het veiligheidsverdrag van kracht dat Poetin en Kim in 2024 ondertekenden. Noord-Korea levert wapens en manschappen voor Poetins aanvalsoorlog tegen Oekraïne. In ruil daarvoor steunt Rusland Noord-Korea, en blijkbaar niet alleen op het gebied van bewapening. Misschien wil het regime met het resort laten zien hoe de welvaart toeneemt dankzij de hechte banden met Rusland.

    Kim Jong-un was in december nog in Wonsan-Kalma. Voor de camera’s van de staatsmedia maakte hij een strandwandeling met zijn dochter. Ook bezichtigden ze een paar hotelkamers en namen ze een kijkje in een van de weelderige eetzalen.

    Kim Jong-un noemde het project de ‘eerste grote stap’ voor het nationale toerisme. Pure propaganda. Maar Wonsan-Kalma is te groot om louter te dienen als decor voor Kims ego. Eigenlijk is het is voor alle mogelijke scenario’s te groot.

    Misschien wil het regime met het resort laten zien hoe de welvaart toeneemt dankzij de hechte banden met Rusland.

    Toen Kim Jong-un voor het eerst over het resort sprak, waren de gemoederen tussen Noord- en Zuid-Korea ietwat aan het ontdooien. Een toeristisch initiatief tussen de twee zusterstaten leek niet ondenkbaar. Maar nu is de relatie weer ijzig koud; voorlopig gaan er geen Zuid-Koreanen naar Wonsan-Kalma. Zelfs voor toeristen uit China lijkt het resort te groot uitgevallen. Bovendien mochten de laatste tijd vrijwel alleen nog maar Russische toeristen het land in.

    Is Wonsan-Kalma dan bedoeld als een soort Noord-Koreaans Lloret de Mar voor Russische vakantievierders? Wostok Intur heeft in januari namelijk de eerste reizen naar Wonsan-Kalma voor juli aangekondigd. Op Telegram maakte het bedrijf reclame voor ‘een onvergetelijke vakantie naar een van de meest milieuvriendelijke reisbestemmingen ter wereld, met eersteklas entertainment voor elk budget’. In mei vertelde Alexander Mazegora, de Russische ambassadeur in Noord-Korea, aan de krant Iswestija dat er wordt gewerkt aan een nieuwe veerdienst tussen Vladivostok en Wonsan-Kalma. De ambassade verheugde zich er al op: ‘Wij gaan er zeker heen.’

    Maar als we de meest recente cijfers van de Russische binnenlandse geheime dienst FSB moeten geloven, valt het met dat Russische enthousiasme voor een reisje naar Noord-Korea wel mee: in het eerste kwartaal van 2025 gingen er maar 262 Russen op vakantie.

    ‘Ik ga niet doen alsof ik weet wat de hogere machten in Noord-Korea hiermee van plan zijn’

    Misschien zijn de Noord-Koreanen zelf de belangrijkste doelgroep. ‘Er is waarschijnlijk wel vraag naar in het land,’ zegt Peter Ward, Noord-Korea-expert aan het Sejong-instituut in Seoel. Te meer omdat er in 2023 een salarisverhoging was, waardoor vooral ambtenaren en het hogere kader wat meer geld te besteden hebben. Cockerell beaamt dat de toeristische sector in Noord-Korea in de lift zit. ‘Reisjes worden vaak aangeboden als beloning voor fabrieksarbeiders,’ zegt hij. Maar Ward en Cockerell zijn het ook over iets anders eens: dat de vraag onder Noord-Koreanen nooit genoeg zal zijn om het resort te vullen.

    In Noord-Korea zien huizen er vaak alleen van de buitenkant mooi uit. Het is dus goed mogelijk dat de satellietfoto’s van Wonsan-Kalma de waarheid ietwat verfraaien. ‘Tja,’ zegt Cockerell, ‘wie weet.’ Ook voor een Noord-Korea-kenner als hij is het reusachtige resort een raadsel. ‘Ik ga niet doen alsof ik weet wat de hogere machten in Noord-Korea hiermee van plan zijn.’ Het enige wat Cockerell met zekerheid kan zeggen, is dat Noord-Korea sinds de pandemie voor de gemiddelde toerist nauwelijks is veranderd. Die indruk kreeg hij tijdens de marathon van Pyongyang. ‘Er gelden nog steeds dezelfde regels. Het is nog steeds dezelfde plek.’

    Als het aan Simon Cockerell lag, zou het land weer net zo open worden als vroeger. In plaats daarvan opent er binnenkort waarschijnlijk een vakantieparadijs dat voor bijna niemand toegankelijk is.

  • In Trumps vestingwereld geldt het recht van de sterkste

    In Trumps vestingwereld geldt het recht van de sterkste

    In Trumps visie van een post-liberale chaotische wereld moeten de zwakken ruim baan maken voor de sterken en gaat elk voordeel ten koste van een ander, schrijft historicus, filosoof en auteur Yuval Noah Harari.

    Het verbazingwekkende van Trumps beleid is dat het mensen nog steeds verbaast. Telkens spreekt er nog ontzetting en ongeloof uit de krantenkoppen als Trump weer eens een pijler van de liberale wereldorde aanvalt, door bijvoorbeeld begrip te tonen voor de Russische aanspraken op Oekraïens grondgebied, te filosoferen over de annexatie van Groenland of financiële chaos te zaaien met de aankondiging van invoerheffingen. Toch is zijn beleid zo consequent en zijn wereldbeeld zo helder omlijnd dat zulke dingen alleen nog verbazing kunnen wekken bij wie zichzelf danig voor de gek houdt.

    Voor aanhangers van de liberale orde is de wereld in potentie één groot netwerk van samenwerking waar iedereen alleen maar bij kan winnen. Ze zijn ervan overtuigd dat conflict niet onvermijdelijk is omdat samenwerking in ieders voordeel kan zijn. Die gedachte heeft een diepere filosofische ondergrond. Volgens liberalen hebben alle mensen bepaalde ervaringen en belangen gemeen die de grondslag kunnen vormen voor universele waarden, mondiale instellingen en internationale wetgeving. Zo hebben mensen een hekel aan ziek zijn en hebben ze een gezamenlijk belang bij het voorkomen van de verspreiding van besmettelijke ziektes. Alle landen hebben derhalve baat bij het delen van medische kennis, bij de mondiale inspanningen om epidemieën te bestrijden en de oprichting van instellingen zoals de Wereldgezondheidsorganisatie die zulke inspanningen coördineren. Ook bij het verkeer van ideeën, goederen en mensen tussen landen ziet de liberaal eerder wederzijds voordeel dan onvermijdelijke wedijver en uitbuiting.

    In de trumpiaanse visie daarentegen is de wereld simpelweg een koek die moet worden verdeeld, een plek waar elke transactie winnaars en verliezers kent. Alle verkeer van ideeën, mensen en goederen is daarom bij voorbaat verdacht. In Trumps wereld kunnen internationale afspraken, organisaties en wetten niets anders zijn dan een plan om sommige landen zwakker en andere sterker te maken – of misschien een complot om alle landen te verzwakken ten gunste van een sinistere kosmopolitische elite. Wat zou Trump dan liever zien? Als hij de wereld helemaal naar zijn hand kon zetten, hoe zou die er dan uitzien?

    In de trumpiaanse visie […] is de wereld simpelweg een koek die moet worden verdeeld

    Trumps ideale wereld is een mozaïek van vestingen, landen die door hoge financiële, militaire, culturele en fysieke muren van elkaar gescheiden worden. Die wereld van vestinglanden ontbeert de wederzijdse voordelen van samenwerking, maar biedt volgens Trump en andere gelijkgezinde populisten wel meer stabiliteit en vrede.

    Dit wereldbeeld gaat natuurlijk voorbij aan één belangrijke factor. Duizenden jaren geschiedenis hebben ons geleerd dat iedere vesting waarschijnlijk iets meer veiligheid, welvaart en grondgebied voor zichzelf zal willen ten koste van zijn buren. Hoe moeten die rivaliserende vestingen hun geschillen beslechten zonder universeel gedeelde waarden, mondiale instellingen en internationale wetgeving?

    Trumps oplossing is simpel: conflicten worden vermeden als de zwaksten doen wat de sterksten willen. In die visie doen zich alleen conflicten voor als zwakkere partijen de werkelijkheid niet onder ogen willen zien. Oorlog is dus altijd de schuld van de zwakkeren.

    Trumps oplossing is simpel: conflicten worden vermeden als de zwaksten doen wat de sterksten willen

    Toen Trump Oekraïne de schuld gaf van de Russische invasie, vonden veel mensen het verbijsterend dat hij zo’n bespottelijk standpunt huldigde. Sommigen dachten dat hij door de Russische propaganda was ingepalmd. Maar er is een eenvoudiger verklaring. In het trumpiaanse wereldbeeld zijn rechtvaardigheid, ethiek en internationaal recht niet van belang en is macht het enige wat er in de internationale verhoudingen toe doet. Aangezien Oekraïne zwakker is dan Rusland, had het zich moeten overgeven. In de visie van Trump komt vrede neer op overgave, en omdat Oekraïne zich niet wilde overgeven heeft het de oorlog aan zichzelf te danken.

    Dezelfde logica ligt ten grondslag aan Trumps plan om Groenland te annexeren. Als het zwakke Denemarken weigert Groenland af te staan aan de veel sterkere VS, en de Amerikanen vervolgens Groenland binnenvallen en met geweld veroveren, dan is alle geweld en bloedvergieten volgens de trumpiaanse logica louter aan de Denen te wijten. 

    Conflicten tussen de vestingen

    Er kleven drie evidente bezwaren aan de gedachte dat rivaliserende vestingen conflicten kunnen voorkomen door de werkelijkheid te accepteren en deals te sluiten.

    Ten eerste is daarmee meteen duidelijk hoe hol de belofte is dat in zo’n wereld iedereen zich veiliger zal voelen en elk vestingland zich helemaal op de vreedzame ontwikkeling van zijn eigen tradities en economie kan richten. In werkelijkheid zullen zwakkere landen al snel worden opgeslokt door sterkere buurlanden, die dan van een nationale vesting veranderen in een uitgestrekt multinationaal wereldrijk.

    Trump windt geen doekjes om zijn eigen imperialistische plannen. Hij wil een muur optrekken om het grondgebied en de hulpbronnen van de Verenigde Staten te beschermen, maar loert wel verlekkerd naar het grondgebied en de hulpbronnen van andere landen, waaronder voormalige bondgenoten. Denemarken is weer een sprekend voorbeeld. Al decennialang is dat een van Amerika’s trouwste bondgenoten. Na de aanslagen van 11 september heeft Denemarken enthousiast aan zijn NAVO-verplichtingen voldaan. In Afghanistan zijn vierenveertig Deense militairen gesneuveld: een groter aantal per hoofd van de bevolking dan de VS er zelf verloren heeft. Maar geen bedankje van Trump daarvoor. Nee, hij wil dat Denemarken zich aan zijn imperialistische ambities onderwerpt. Hij wil duidelijk alleen vazallen, geen bondgenoten.

    Een tweede probleem is dat in zo’n wereld geen enkele vesting het zich kan permitteren om zwak te zijn, en ze dus allemaal onder grote druk staan om zich te bewapenen. Veel geld vloeit dan eerder naar defensie dan naar sociale voorzieningen en economische ontwikkeling. Dat leidt tot een wapenwedloop waarvan iedereen armer wordt zonder dat ook maar iemand zich veiliger zal voelen.

    [Trump] wil duidelijk alleen vazallen, geen bondgenoten

    Ten derde gaat het trumpiaanse wereldbeeld er wel vanuit dat de zwakken zich overgeven aan de sterken, maar is er geen duidelijke methode om de onderlinge kracht te meten. Wat gebeurt er als landen zich misrekenen, zoals in de geschiedenis al vaak is gebeurd? De VS was er in 1965 van overtuigd dat het veel sterker was dan Noord-Vietnam en dat het genoeg druk kon zetten om de regering in Hanoi tot een akkoord te dwingen. Maar de Noord-Vietnamezen vertikten het om de Amerikaanse overmacht te erkennen, bleven tegen de klippen op doorvechten – en wonnen de oorlog. Hoe had Amerika vooraf kunnen weten dat het eigenlijk de zwakste partij was?

    Ook Duitsland en Rusland waren er in 1914 allebei van overtuigd dat ze met kerst de oorlog gewonnen zouden hebben. Een misrekening. De oorlog duurde veel langer dan wie dan ook had verwacht en kende tal van onvoorziene wendingen. Hoewel het tsaristische Rusland in 1917 ten prooi viel aan een revolutie, zag Duitsland zich toch van de overwinning beroofd door de onvoorziene tussenkomst van de VS. Had Duitsland er dan beter aan gedaan om in 1914 een deal te sluiten? Of had de Russische tsaar de werkelijkheid onder ogen moeten zien en aan de Duitse eisen moeten toegeven?

    Wie moet in de huidige handelsoorlog tussen China en de VS de verstandigste zijn en zich overgeven aan de ander? Je kunt zeggen dat het niet zo zwart-wit ligt, dat het beter is als alle landen samenwerken en zo elkaars welvaart vergroten. Maar dan ga je voorbij aan de grondbeginselen van het trumpiaanse denken.

    De oorlogscyclus

    Die trumpiaanse visie is niets nieuws. Duizenden jaren lang, tot de opkomst van de liberale wereldorde, was het de dominante wereldvisie. Het trumpiaanse denken is al zo vaak in de praktijk uitgeprobeerd dat we onderhand wel weten waar het meestal op uitdraait: op een eindeloze cyclus van oorlog en imperialisme. En tot overmaat van ramp zullen de rivaliserende vestingen in deze eeuw niet alleen kampen met het aloude gevaar van oorlog, maar ook met de nieuwe dreigingen van de klimaatverandering en de opkomst van superintelligente AI. Alleen met stevige internationale samenwerking kunnen we deze mondiale problemen het hoofd bieden. Aangezien Trump geen werkbare oplossing voor klimaatverandering of losgeslagen AI te bieden heeft, bestaat zijn strategie simpelweg uit ontkenning van het probleem.

    De eerste keer dat Trump in 2016 tot president gekozen werd, begonnen de zorgen over de stabiliteit van de liberale wereldorde te groeien. Na tien jaar verwarring en onzekerheid hebben we nu een helder beeld van hoe de postliberale wereldorde eruitziet. De liberale visie van de wereld als een coöperatief netwerk maakt plaats voor een visie van de wereld als mozaïek van vestingen. We zien dit overal ter wereld gebeuren: muren verrijzen en slotbruggen worden opgehaald. Als dit zo doorgaat, resulteert het op korte termijn in handelsoorlogen, een wapenwedloop en imperialistische expansie. Uiteindelijk zal het uitlopen op wereldwijde oorlog, de verwoesting van het milieu en een volkomen onbeheersbare AI.

    We kunnen van die ontwikkelingen verdrietig worden, we kunnen ons er boos over maken en we kunnen proberen er iets tegen te doen, maar we hebben geen excuus meer om ons erover te verbazen. En zij die het wereldbeeld van Trump willen verdedigen, moeten antwoord geven op één vraag: hoe kunnen rivaliserende nationale vestingen zonder universele waarden en bindende internationale wetgeving hun economische en territoriale geschillen vreedzaam beslechten?

  • Gaan de VS het Hongarije van Orbán achterna?

    Gaan de VS het Hongarije van Orbán achterna?

    MAGA-conservatievelingen zijn dol op Viktor Orbán. Maar dankzij hem is Hongarije inmiddels corrupt en verarmd en is de economie gestagneerd. Als Orbáns autoritaire overname als voorbeeld wordt genomen, ziet Anne Applebaum de toekomst van Amerika somber in.

    Sjieke hotels en dure restaurants bepalen tegenwoordig het aanzien van het centrum van Boedapest, een stad die ooit bekendstond om haar vervallen gevels. In het centrum van de stad zijn ook nieuwe monumenten verrezen. Een daarvan, een imitatie van het Vietnammonument in Washington D.C., is een eerbetoon aan het verloren gegane, negentiende-eeuwse Hongaarse Rijk. In plaats van namen van oorlogsslachtoffers staan er namen op van voormalige ‘Hongaarse’ plaatsen – dorpen en steden die nu in Roemenië, Slowakije, Oekraïne of Polen liggen. De in lange granieten muren gegraveerde namen vormen een plechtig eerbetoon met een eeuwig brandende vlam.

    Maar achter de nationalistische kitsch en de toeristische attracties gaat een heel andere realiteit schuil. Hongarije, dat ooit werd gezien als het rijkste land van Centraal-Europa (‘de gelukkigste barak in het socialistische kamp’ zoals het land tijdens de Koude Oorlog werd genoemd), en dat later het Centraal-Europese land was waar investeerders het meeste heil in zagen, is tegenwoordig een van de armste landen, om niet te zeggen hét armste land, van de Europese Unie.

    Orbán in Amerika

    De industriële productie neemt jaar na jaar af. De productiviteit is de laagste in de wijde omtrek. De werkloosheid neemt steeds meer toe. Ondanks alle grote woorden van de regeringspartij over traditionele waarden, krimpt de bevolking. Misschien komt dat doordat jonge mensen geen kinderen willen krijgen in een land waar twee derde van de inwoners het landelijke onderwijssysteem als ‘slecht’ betitelt en waar afdelingen van ziekenhuizen sluiten omdat er zo veel artsen zijn uitgeweken naar het buitenland. Misschien dat getalenteerde mensen niet in een land willen blijven dat al drie jaar op rij als het meest corrupte land binnen de EU wordt gezien. Zelfs de Index van Economische Vrijheid – die wordt gepubliceerd door de Heritage Foundation, de aan MAGA-gelieerde denktank achter Project 2025 – plaatst Hongarije helemaal onderaan de EU-lijst waar het de integriteit van de overheid betreft.

    Toeristen in het centrum van Boedapest merken niets van deze neergang. Net zo min als rechts Amerika, kennelijk. Want hoewel de premier van Hongarije, Viktor Orbán, geen minerale rijkdommen heeft weg te geven en niet over een noemenswaardig leger beschikt, speelt hij een buitenproportionele rol in het politieke debat in Amerika. Tijdens de presidentiële campagne van 2024 had Orbán diverse ontmoetingen met Donald Trump.

    Een Republikeins Congreslid omschreef het land als ‘een van de succesvolste modellen van conservatief bestuur’

    In mei 2022 organiseerde een pro-Orbán-denktank de rechtse Conservative Political Action Conference (CPAC) in Boedapest, en drie maanden later ging Orbán naar Texas om te spreken op de CPAC-conferentie in Dallas. Tijdens de derde editie van CPAC-Hongarije, vorig jaar, omschreef een Republikeins Congreslid het land als ‘een van de succesvolste modellen van toonaangevende conservatieve opvattingen en bestuur’. In een videoboodschap noemde Steve Bannon Hongarije ‘een inspiratiebron voor de hele wereld’. Kevin Roberts van de Heritage Foundation heeft, in weerwil van de analyse die zijn eigen instituut heeft gemaakt van de manier waarop Hongarije wordt bestuurd, het moderne Hongarije geprezen als ‘niet zomaar een model voor moderne staatskunde, maar hét model’.

    Orbáns autocratische overname

    Wat is dit dan voor model, dat zo veel bewondering oogst? Op de eerste plaats heeft het niets van doen met moderne staatskunde. Het is een zeer oude, zeer bekende blauwdruk voor een autocratische machtsovername, die is gehanteerd door zowel rechtse als linkse leiders, van Recep Tayyip Erdoğan tot Hugo Chávez.

    Na Orbáns herverkiezing in 2010 heeft hij stelselmatig ambtenaren vervangen door loyalisten; economische drukmiddelen en regelgeving ingezet om de vrije pers de mond te snoeren; universiteiten hun onafhankelijkheid ontnomen en zelfs een universiteit gesloten; het rechtssysteem gepolitiseerd; en meer dan eens de grondwet aangepast voor zijn eigen electorale gewin. 

    Orbáns autocratische overname is precies waar ze in Amerika zo’n bewondering voor koesteren

    Tijdens de coronaepidemie verleende hij zichzelf noodbevoegdheden, die hij tot op de dag van vandaag heeft gehouden. Hij is openlijk banden aangegaan met Rusland en China, heeft zich op EU-vergaderingen doen gelden als spreekbuis van het Russische buitenlandsbeleid en heeft schimmige Chinese investeerders toegang geboden tot zijn land.

    Deze autocratische overname is precies waar onder meer Bannon en Roberts zo’n bewondering voor koesteren, en het is precies wat ze nu zelf proberen te bewerkstelligen in Amerika. De uitholling van het ambtenarenapparaat is al gaande, de druk op de pers en de universiteiten wordt opgevoerd en er wordt ook al gesproken over grondwetswijzigingen. Maar we horen de pleitbezorgers van deze ideeën zelden over hoe het de Hongaarse economie is vergaan, of de gewone Hongaar, toen die wijzigingen eenmaal waren doorgevoerd. Evenmin kijken ze naar de tegenstellingen tussen Orbáns retoriek en de realiteit van zijn beleid. Orbán heeft het bijvoorbeeld heel veel over het weren van emigranten, maar op zeker moment heeft zijn regering visa verstrekt aan willekeurig welke inwoner van een land buiten de EU, als diegene voor 300.000 euro aan staatsobligaties kocht van geheimzinnige offshorebedrijven.

    Orbán en de oligarchie

    Orbán heeft de mond vol van familiewaarden, al geeft zijn regering per hoofd van de bevolking minder uit aan gezondheidszorg dan welk ander EU-land ook. Hij heeft ook de toegang tot IVF aan banden gelegd. En dan is er nog het beruchte geval van een man die seksueel misbruik van kinderen in tehuizen bleek te hebben toegedekt, maar die Orbán evengoed gratie verleende. 

    Orbán praat ook graag over ‘het volk’, terwijl hij zijn vrijwel absolute macht niet gebruikt om de Hongaarse welvaart te bevorderen maar om nog meer geld toe te spelen aan een klein groepje rijke zakenlieden, van wie sommige familie van hem zijn. In Boedapest worden deze oligarchen soms NER genoemd, of NER-mensen, of NERistani – bijnamen die zijn afgeleid van Nemzeti Együttműködés Rendszere, ofwel het Systeem van landelijke samenwerking, de Orwelliaanse naam die Orbán zijn politieke systeem heeft gegeven – en deze NERistani profiteren direct van hun nauwe banden met de leider.

    Direkt36, een van de weinige overgebleven teams van onderzoeksjournalisten in Hongarije, heeft onlangs een documentaire gemaakt, The Dynasty, waarin onder meer is te zien hoe aanbestedingen voor staats- en EU-contracten vanaf ongeveer 2010 bewust zo zijn opgezet dat Elios Innovatív, een energiebedrijf dat deels in handen is van Orbáns schoonzoon István Tiborcz, de opdrachten in de wacht zou slepen. De EU heeft uiteindelijk 35 contracten onderzocht en in vele daarvan onrechtmatigheden aangetroffen, naast bewijzen van belangenverstrengeling. (In een verklaring uit 2018 zei Elios dat hij alle wet- en regelgeving had nageleefd, wat ongetwijfeld waar is; het punt van dit systeem is nu juist dat het allemaal legaal is gemaakt.)

    Lőrinc Mészáros, ooit de rijkste man van Hongarije, heeft zijn rijkdom toegeschreven aan ‘God, geluk en Viktor Orbán’

    Dit is slechts een van de vele verhalen die Hongaren elkaar vertellen, maar niet in het openbaar. The Dynasty gaat ook over het Kisfaludy Tourism Development Programme, dat het toerisme diende te bevorderen en daartoe 316 miljard Hongaarse forinten (860 miljoen dollar) aan subsidies mocht verdelen. Twee derde daarvan ging naar 0,5 procent van de aanvragers; bijna een vijfde ging naar projecten waar Tiborcz iets mee van doen had, of mee van doen zou krijgen.

    Niet dat Tiborcz de enige is die zich mag verheugen in de vrijgevigheid van de overheid. Lőrinc Mészáros, ooit de rijkste man van Hongarije, een gasinstallateur die later ondernemer is geworden, en tevens een oude vriend van de premier, heeft zijn rijkdom ooit toegeschreven aan ‘God, geluk en Viktor Orbán.’ Andere gunstelingen komen en gaan, al naar gelang Orbáns grillige voor- en afkeuren. Een Hongaarse zakenman zei ooit tegen me dat ‘je kunt merken wie in de gunst is en wie niet door te kijken welke ondernemingen floreren. Als je in de gunst bent, groeit je bedrijf. Als je eruit ligt, zal je bedrijf krimpen. Dat is binnen een jaar of twee merkbaar.’

    Orbán en de ‘onvoorstelbare successen’

    Dergelijke vormen van corruptie zijn, zoals gezegd, meestal legaal omdat de wetten, contracten en aanbestedingsregels zo zijn opgesteld dat die ruimte er is. En zelfs als bepaalde activiteiten illegaal zouden zijn, zouden door de overheid gecontroleerde aanklagers geen onderzoek instellen. De corruptie vindt plaats op een dermate grote schaal dat de rest van de economie erdoor wordt verstoord. De Hongaarse zakenman en een Hongaarse econoom met wie ik heb gesproken – en die beiden absoluut anoniem wilden blijven, uit angst voor represailles – hadden onafhankelijk van elkaar berekend dat NERistan zo’n twintig procent van de Hongaarse economie uitmaakt.

    Dat wil zeggen, zo legde de econoom me uit, dat twintig procent van de Hongaarse bedrijven niet draait ‘op basis van marktwerking, niet op basis van verdiensten, maar feitelijk op basis van loyaliteit.’ De bedrijven hebben geen normaal personeelsbeleid en ze gebruiken geen echte businessmodellen, omdat ze niet zijn opgezet om efficiënt te zijn en winst te maken, maar om de kleptocratie te faciliteren – het doorsluizen van overheidsgeld naar de eigenaars van de bedrijven.

    Het Sovereignty Protection Office is een sinister orgaan dat onafhankelijke Hongaarse organisaties intimideert en zwartmaakt

    Niet dat het regime ooit zal toegeven dat de oligarchie een rol speelt binnen het systeem, of zelfs maar zal onderkennen dat Hongarije mogelijk aan de vooravond staat van een structurele crisis. Een andere Hongaarse econoom vertelde me dat Orbán altijd ‘een stralende toekomst’ voorspelt, met ‘successen, onvoorstelbare successen.’

    ‘Schenk ons alstublieft uw vertrouwen,’ zei Orbán begin 2023 tijdens zijn jaarlijkse toespraak. ‘Gelooft u mij: Tegen het einde van dit jaar zal de inflatie niet langer dubbele cijfers bedragen.’ Maar in 2023 bedroeg de jaarlijkse inflatie maar liefst dik 17 procent. In 2024 voorspelde de regering een groei van 4 procent; de werkelijkheid was 0,6 procent. Wie met tegengeluiden komt, zal vermoedelijk nauwelijks gehoord worden. Onafhankelijke economen worden zelden gevraagd in televisieprogramma’s en ze komen ook nauwelijks aan bod in de verschillende door de regeringspartij gecontroleerde media.

    Orbáns onderdrukking

    In februari 2024 heeft het regime het Sovereignty Protection Office in het leven geroepen, een sinister orgaan dat onafhankelijke Hongaarse organisaties intimideert en zwartmaakt. Sinds de Amerikaanse verkiezingen en de aanval op USAID heeft deze dienst haar inspanningen verdubbeld. De dienst richt zijn pijlen onder meer op de Hongaarse tak van Transparency International, de anticorruptieonderzoeksgroep, en op het portal voor onderzoeksjournalistiek Atlatszo.hu – en op willekeurig welke instelling die de waarheid zou kunnen vertellen over hoe het land werkelijk functioneert.

    Maar voor wie bereid is te kijken is die waarheid overal zichtbaar, aangezien de gunstelingen van dit corrupte systeem er geen enkel probleem mee hebben om te pronken met hun rijkdom. Toen ik tegen een Hongaarse vriend begon over alle glimmende hotelgevels in de binnenstad van Boedapest, snoof hij: ‘Ja, wat wil je, daar wonen al die NER-lui. Die willen dat alles blinkt.’ Bovendien hebben ze zelf een groot deel van die hotels in bezit. In The Dynasty, de documentaire, zitten ook beelden van de Hongaarse elite die feest in clubs en paleizen. De film is binnen een maand meer dan 3 miljoen keer bekeken, wat veel is voor een land met 9,6 miljoen inwoners. In de duizenden reacties op YouTube worden de Direkt36-journalisten bedankt dat ze de ‘echte waarheid’ hebben getoond, die nergens anders te zien is.

    Hongarije is in veel opzichten haast het tegenovergestelde van Amerika: het land is klein, arm en homogeen. Maar de film riep bij mij een angstig voorgevoel op. Terwijl Elon Musk, die door de overheid is ingehuurd, ons ambtenarenapparaat ontmantelt en beslissingen neemt over de ministeries die hem reguleren; terwijl de FBI en het ministerie van Justitie worden overgenomen door partizanen die nooit hun collega’s zullen vervolgen voor corruptie; terwijl inspecteurs-generaal worden ontslagen en wetgeving over belangenverstrengeling aan de laars wordt gelapt, tolt Amerika in sneltreinvaart richting Hongaars populisme, Hongaarse politiek en een Hongaars rechtssysteem. Dat betekent ook dat ons Hongaarse stagnatie, Hongaarse corruptie en Hongaarse armoede staan te wachten.

  • Venezuela: het leger belooft trouw aan president Maduro

    Venezuela: het leger belooft trouw aan president Maduro

    Lees ook het andere nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Krachtige aardbeving in Tibet veroorzaakt ten minste 53 doden

    » Winterstorm in Verenigde Staten eist zeker vijf mensenlevens

    Maduro wordt komende vrijdag voor de derde keer beëdigd

    Het Venezolaanse leger heeft maandag ‘plechtige loyaliteit, gehoorzaamheid en onderdanigheid’ beloofd aan president Nicolás Maduro, die op 10 januari voor een derde termijn wordt beëdigd, schrijft El Nacional. Edmundo González Urrutia, die door de oppositie en een groot deel van de internationale gemeenschap wordt beschouwd als de echte winnaar van de presidentsverkiezingen van afgelopen juli, had zondag om de steun van het leger gevraagd, maar generaal en minister van Defensie Vladimir Padrino beschouwde het verzoek als ‘clownesk en lachwekkend’.

    Aanbiedingen 360 artikel
    360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.

    De Chavista-regering bestempelde ook de steun van de Amerikaanse president Joe Biden voor Urrutia als ‘grotesk’, na een ontmoeting tussen de twee mannen in het Witte Huis op maandag. De Verenigde Staten zien Maduro als de onrechtmatige president van Venezuela en hebben een sterk vermoeden dat hij de verkiezingen ten koste van Urrutia naar zijn hand gezet heeft. Maduro weigerde na afloop van de verkiezingen de stemuitslagen openbaar te maken.

  • Niger stelt de BBC voor drie maanden op non-actief

    Niger stelt de BBC voor drie maanden op non-actief

    Lees ook het andere nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Trump uit felle kritiek op gebruik Amerikaanse ATACMS-raketten in Rusland

    » Antony Blinken bezoekt Jordanië om te spreken over de situatie in Syrië

    Het is het derde westerse medium dat een uitzendverbod krijgt

    Dit is ‘de laatste in een reeks repressieve maatregelen’ tegen de westerse media sinds de militaire junta in juli 2023 via een staatsgreep aan de macht kwam, schrijft de website Al Mayadeen. Het Britse medium wordt beschuldigd van het uitzenden van ‘foutieve informatie die gericht is op het destabiliseren van de openbare orde en het ondermijnen van het moreel van de troepen’ die strijden tegen de jihadisten, aldus het ministerie van Communicatie.

    Aanbiedingen 360 artikel
    360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.

    BBC-programma’s, vooral die in de Hausa-taal, worden in Niger uitgezonden door lokale radiopartners en worden op grote schaal beluisterd. Twee andere westerse media zijn sinds augustus 2023, slechts enkele dagen na de staatsgreep, al op non-actief gesteld in Niger: Radio France Internationale (RFI) en France 24.

  • Nicaragua: Ortega voert nieuwe hervorming door om zijn macht te vergroten

    Nicaragua: Ortega voert nieuwe hervorming door om zijn macht te vergroten

    Lees ook het andere nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Gaza: Netanyahu biedt een bonus van 5 miljoen dollar voor elke bevrijde gijzelaar

    » VS: Senaat verwerpt voorstel van Sanders om geen wapens aan Israël te verkopen

    Zijn ambtstermijn wordt verlengd van vijf naar zes jaar

    De Nicaraguaanse president heeft ongeveer honderd grondwetsartikelen hervormd, waardoor zijn vrouw, Rosario Murillo, de rang van ‘co-president’ krijgt en de presidentiële termijn wordt verlengd van vijf naar zes jaar. Het ontwerp is voorgelegd aan de Nationale Vergadering, waar het naar verwachting zonder problemen zal worden aangenomen.

    Aanbiedingen 360 artikel
    360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.

    Dit zal de twaalfde keer zijn dat de dictator de politieke grondwet van het land hervormt sinds hij in 2007 aan de macht kwam, schrijft het weekblad Confidencial. ’Bovendien zullen Ortega en Murillo elkaar de volledige controle geven over de andere staatsmachten.’

  • Noord-Korea: grondwet beschrijft Zuid-Korea nu als een ‘vijandige staat’

    Noord-Korea: grondwet beschrijft Zuid-Korea nu als een ‘vijandige staat’

    Lees ook het andere nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » VS: 38 jaar gevangenisstraf voor voormalig Mexicaans minister

    » Zelensky presenteert zijn ‘overwinningsplan’ aan het Oekraïense parlement

    Noord-Korea heeft de wegen naar Zuid-Korea opgeblazen

    De wegen en spoorwegen die de twee Korea’s met elkaar verbinden werden dinsdag aan de noordkant met dynamiet opgeblazen ‘om te voldoen aan een grondwettelijke bepaling’ waaronder Zuid-Korea officieel een ‘vijandige staat’ is, aldus de Noord-Koreaanse pers op donderdag, zoals gemeld door de website NK News.

    Aanbiedingen 360 artikel
    360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.

    De grondwet werd gewijzigd nadat leider Kim Jong-un begin dit jaar eiste dat alle verwijzingen naar de eenwording met het Zuiden eruit werden verwijderd. Volgens het Noord-Koreaanse ministerie van Defensie vernietigde het leger verschillende delen van grensoverschrijdende wegen en spoorwegen in de provincie Kangwon (oosten) en de gemeente Kaesong (westen).

  • Hoe kom je van een dictator af?

    Hoe kom je van een dictator af?

    Dictators, van Poetin tot Kim Jong-un, lijken steviger in het zadel te zitten dan ooit. ‘De eenentwintigste eeuw zal in het teken staan van de confrontatie tussen dictatuur en democratie’, schrijft Marcel Dirsus, politicoloog en de auteur van het boek How Tyrants Fall.

    Vorige zomer reden duizenden Russische soldaten met zware wapens ‘in de verkeerde richting’ over de weg van Oost-Oekraïne naar Moskou. Militieleider Jevgeni Prigozjin was in opstand gekomen en rukte met Poetins eigen strijdkrachten tegen hem op. Heel even leek het alsof dit de val van het regime kon inluiden. De dreiging was zo reëel dat Poetin-getrouwe strijdkrachten aan de rand van Moskou versterkingen aanlegden en met gepantserde voertuigen in de stad patrouilleerden. Toen de luchtmacht de opmars van de rebellen probeerde te stuiten, haalden Prigozjins mannen enkele helikopters en een vliegtuig neer.

    Maar nog geen vierentwintig uur later was het alweer gedaan met de muiterij. En nog twee maanden later was Prigozjin dood. Het had Poetin niet zijn ambt, zijn vrijheid of zijn leven gekost, vanuit zijn paleis regeert hij nog steeds en lijkt hij zelfs steviger in het zadel te zitten dan ooit. De prijs voor zijn machtsbehoud wordt betaald door de Russen die hij onderdrukt en de Oekraïners die hij de dood in jaagt.

    Bepalende factoren

    Veel dictators hebben in het verleden minder geluk gehad. De Tunesische oud-president Ben Ali werd uit zijn land verdreven. Nicolae Ceaușescu, die meer dan twintig jaar de scepter zwaaide over Roemenië, werd terechtgesteld. Welke factoren bepalen of een tiran aan de macht blijft dan wel wordt afgezet?

    Dictators worden dagelijks wakker met een hoofd vol zorgen over iedereen die hen naar het leven staat. Van buitenaf kan het lijken alsof ze hun land in een ijzeren greep hebben, maar intern woedt er in zulke regimes een voortdurende strijd tegen het verval, want overal zitten vijanden en de hele boel kan ieder moment instorten.

    Het komt er simpelweg op neer dat tirannen die aan de macht willen blijven, moeten zorgen dat ze de steun behouden van de mensen met geld (de elites) en de mensen met wapens (de generaals). Poetin had de greep op Prigozjin misschien verloren, maar de elite en de generaals bleven hem trouw en daarom zit hij er nog. Toen de crisis tot uitbarsting kwam, lukte het Prigozjin niet om andere hoofdrolspelers van Poetin los te weken. Was hij daar wel in geslaagd, dan had niet hem maar Poetin zelf een voortijdige dood gewacht. Nu heeft de leider van de Wagner-groep aan den lijve ondervonden dat er geen grotere gok bestaat dan een opstand tegen een dictator. Als je die verliest, verlies je ook alles.

    Het constante probleem voor Poetin en andere dictators is dat ze nooit echt veilig zijn

    Het constante probleem voor Poetin en andere dictators is dat ze nooit echt veilig zijn. De steun van de elite en de loyaliteit van de generaals is duur en vereist vaak strategieën waarmee de machthebbers het volk van zich vervreemden. Dan kan de ontevreden massa in opstand komen. En als dat gebeurt, zoals in Tunesië in 2011 en Roemenië in 1989, kan het in een oogwenk voorbij zijn.

    De Tunesiërs en de Roemenen hadden iets heel belangrijks begrepen: om van een dictator af te komen, moet je de verdeeldheid binnen het regime opstoken. Als de straten vol burgers staan en de tiran bevel geeft het vuur te openen, staan de loyalisten voor een keuze: volgen ze die orders op en doden ze hun eigen burgers, of weigeren ze dat? Met scherp schieten op ongewapende burgers kan een opstand ontketenen die niet meer te stuiten is. Anderzijds is elk bevel dat niet wordt opgevolgd een duidelijk signaal van zwakte en interne verdeeldheid. In zo’n situatie zullen hoofdrolspelers binnen het regime zich soms op hun rol bezinnen. Iedereen staat het liefst aan de kant van de winnaar.

    Opties

    Om een regime omver te werpen moet je zelf macht hebben en niet te ver van het centrum van de macht staan. In Rusland kan het hoofd van de Nationale Garde meer bereiken dan een lagere ambtenaar in de hoofdstad, die op zijn beurt weer meer invloed heeft dan een winkelier in Jekaterinenburg of in het Aziatische deel van het land. Het buitenland heeft niet veel invloed, maar kan meehelpen door de positie van de dictator te verzwakken, het volk te steunen en sleutelfiguren die het systeem overeind houden enerzijds het leven zuur te maken en anderzijds een uitweg te bieden.

    Dat betekent brede sancties die de dictator beroven van de mogelijkheid om geld uit te delen aan de elite en de generaals, en maatregelen die de aanschaf bemoeilijken van de wapens waarmee protesten worden neergeslagen en de technologie waarmee tegenstanders worden bespioneerd. Als revolutionairen een plek nodig hebben om hun beweging te organiseren vanuit het buitenland, moeten ze die krijgen. Leden van het regime moeten worden gestimuleerd om over te lopen door geld en veiligheidsgaranties te bieden. Dissidenten moeten een brede coalitie smeden en de straat opgaan. Als ze zich kunnen mobiliseren, met name in de hoofdstad en andere grote steden, dan kan het systeem daaronder bezwijken.

    Zo’n aanpak haalt helaas weinig uit bij de diepst verankerde en meest gewelddadige regimes, zoals in het Rusland van Poetin, het Noord-Korea van Kim Jong-un en het China van Xi Jinping. Daar valt het volk nauwelijks nog te mobiliseren. Zelfs al zouden grote aantallen Russen, Noord-Koreanen of Chinezen hun leiders willen afzetten, het is daar praktisch onmogelijk om grote demonstraties te organiseren. En als demonstraties wel mogelijk waren, zouden ze het regime niet per se aan het wankelen brengen. Dat zou waarschijnlijk reageren met grof geweld, zodat het uitloopt op een bloedbad, maar geen verandering teweegbrengen.

    Als je maar geduld oefent, zullen zulke regimes op den duur vanzelf gaan wankelen

    Buitenstaanders hebben dan twee opties: geweld gebruiken, of geduld oefenen en zich voorbereiden op de dag dat de dictator een fout maakt die kan worden uitgebuit. Geweld, zowel openlijk als achter de schermen, is meestal geen aantrekkelijke optie, het kan contraproductief zijn of zelfs rampzalig uitpakken. Zelden is een democratie voortgekomen uit de loop van een buitenlands geweer. Maar alle dictators maken fouten, omdat het ook maar mensen zijn en omdat ze werken in een systeem waarin ze vaak van slecht nieuws worden afgeschermd: niemand wil de boodschapper zijn wiens slechte nieuws hem de kop kost. Als je maar geduld oefent, zullen zulke regimes op den duur vanzelf gaan wankelen. En als het zover is, kan een uitgekiende combinatie van steun geven en druk zetten net het zetje geven dat van een wankele despoot een oud-dictator maakt.

    De eenentwintigste eeuw zal in het teken staan van de confrontatie tussen dictatuur en democratie. De dictaturen maken nu nog een sterke indruk. Maar alle mensen verdienen inspraak in de manier waarop ze worden bestuurd. Waar mogelijk moeten democratieën steun geven aan dappere burgers die zich verzetten tegen onderdrukking en alle beschikbare middelen inzetten om dictaturen het leven zo moeilijk te maken dat ze sneller bezwijken onder de druk. Het lijkt er nu misschien niet op, maar vaak is het slechts een kwestie van tijd voordat tirannen – en de standbeelden die ze voor zichzelf oprichten – ten val komen.

  • Ex-president van Peru Alberto Fujimori overleden

    Ex-president van Peru Alberto Fujimori overleden

    Lees ook het andere nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Keir Starmer: ‘Britse gezondheidszorg moet hervormd worden of sterven’

    » Minstens 18 mensen gedood bij Israëlische aanval in Gaza

    Hij leidde Peru van 1990 tot 2000

    De 86-jarige ex-president van Peru Alberto Fujimori is bezweken aan tongkanker. El comercio heeft het over ‘een voormalige president die een land polariseerde’. La República, een linkse krant, heeft het over een ‘ex-dictator’ en haalt herinneringen op aan ‘een van de donkerste episodes van zijn ambtstermijn’, een beleid van gedwongen sterilisatie van duizenden inheemse vrouwen.

    Aanbiedingen 360 artikel
    360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.

    Hij stond aan het hoofd van Peru van 1990 tot 2000, een periode die gekenmerkt werd door autoritarisme, corruptie en een gewelddadige strijd tegen de guerrilla’s, en stelde zich kandidaat voor een derde ambtstermijn hoewel de grondwet hem dat niet toestond. Hij werd gedwongen het land te verlaten, werd in 2005 gearresteerd en in 2009 veroordeeld tot 25 jaar gevangenisstraf voor misdaden tegen de menselijkheid. Hij kreeg ook een straf van acht jaar voor corruptie. Een gratieverlening in 2017 werd geannuleerd en in 2019 keerde hij terug naar de gevangenis. In december 2023 werd hij vrijgelaten.

  • Nicaragua neemt wet aan die berechting oppositie in buitenland mogelijk maakt

    Nicaragua neemt wet aan die berechting oppositie in buitenland mogelijk maakt

    Lees ook het andere nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Oekraïne: minstens 51 doden bij Russische aanval op stad Poltava

    » Oekraïne: ministers stappen op om plaats te maken voor nieuwe regering

    De wet geeft ook het recht om bezittingen te confisqueren

    Het parlement van Nicaragua heeft dinsdag een wet aangenomen die het mogelijk maakt om tegenstanders van het regime van president Daniel Ortega in het buitenland te berechten, of ze nu staatsburgers of buitenlanders zijn. De wet geeft de regering eveneens de bevoegdheid om hun bezittingen in beslag te nemen. Deze unaniem goedgekeurde hervorming van het wetboek van strafrecht legt gevangenisstraffen tot dertig jaar op aan mensen die sancties tegen de regering in Managua promoten.

    Aanbiedingen 360 artikel
    360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.

    ‘Een besluit dat volgens de oppositie zal worden gebruikt als instrument voor onderdrukking over de grenzen heen’, meldt de website Nicaragua Investiga. ‘Dissidenten in het buitenland bekritiseren het feit dat expats worden berecht zonder dat ze aanwezig zijn of de mogelijkheid hebben om zichzelf te verdedigen.’

  • Mensenrechtenrapporteur VN mag Afghanistan niet meer in

    Mensenrechtenrapporteur VN mag Afghanistan niet meer in

    Lees ook het andere nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Oekraïne neemt wet aan die aan Rusland gelieerde orthodoxe kerk verbiedt

    » DRC: minstens 20 doden en meer dan 100 vermisten bij schipbreuk

    Volgens de taliban zou hij in Afghanistan propaganda verspreiden

    De speciale rapporteur voor mensenrechten die namens de VN in Afghanistan actief is, Richard Bennett, mag het land niet meer in. ‘Bennett werd enkele maanden geleden geïnformeerd dat hij geen toestemming had om Afghanistan te bezoeken’, vertelde een diplomatieke bron dinsdag aan Agence France-Presse, nadat een Afghaans mediakanaal het verbod bekend had gemaakt door een Afghaanse regeringswoordvoerder te citeren.

    Aanbiedingen 360 artikel
    360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.

    Eerder op de dag citeerde het lokale televisiestation Tolo News de woordvoerder van de taliban-regering, Zabihullah Mujahid, die zei dat Richard Bennett de toegang tot het land was ontzegd ‘omdat hij naar Afghanistan is gestuurd om propaganda te verspreiden’. Sinds de taliban in augustus 2021 weer aan de macht kwamen, hebben ze kritiek van de Verenigde Naties op hun beleid, dat gebaseerd is op een strikte interpretatie van de sharia, systematisch van de hand gewezen.

    ‘De oorlog van de taliban tegen meisjes en vrouwen is opgevoerd’, schreef The Guardian dinsdag. ‘Verstoken van onderwijs, werk en zelfs de kans om in parken te wandelen of naar openbare baden te gaan, leeft de helft van de Afghaanse bevolking een bijzonder beperkt en angstig leven. Het talibanregime deelt niet alleen een wrede en vernederende klap uit aan hun rechten en waardigheid, het vormt ook een existentiële bedreiging’, concludeert het Britse dagblad.