360 kiest een aantal door de buitenlandse pers beschreven concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities die naar Nederland of België komen.
Emotionele marathon van epische proporties
Koningin van The Bronx kan elk genre aan
Muziek – Hiphop-, soul- en R&B-zangeres Mary J. Blige (1971) won in haar carrière negen Grammy’s en werd onlangs opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame. Eind november verscheen haar vijftiende studioalbum: Gratitude.
Het verleidde Garrett Richardello tot een lofzang voor film- en muzieksite CrypticRock: ‘Volwassen muziek waarop Bliges levenslessen doorklinken.’ Volgens de criticus is het een ‘wonder dat ze de opnamesessies heeft doorstaan’. Het getuigt van ‘zo’n immense kwetsbaarheid en soms zelfs wanhoop dat het een emotionele marathon van epische proporties moet zijn geweest’. Daarnaast schrijft hij over ‘een vocale legende’ die een ‘briljante aanvulling’ op haar eerdere muziek heeft afgeleverd.
Ook Fabrizio Testa vindt het ‘een album van niveau’, schrijft hij voor het Italiaanse muziekmagazine SentireaScoltare. In vergelijking met haar vorige platen, waarin ze de weerslag van gebroken relaties en depressies liet horen, wil Blige volgens hem ditmaal ‘niet langer een Grammy najagen’. Haar nieuwste tracks zijn geschreven en geproduceerd ‘om te laten horen dat ze nog steeds die verdomde koningin van de Bronx is, maar nu met veel meer liefde voor zichzelf’.
De nummers vloeien zo soepel in elkaar over dat je zou willen dat ze een andere richting koos
Op Plattentests vindt Lena Zschirpe dat Blige met Gratitude ‘trouw blijft aan zichzelf. Daar ligt zowel de kracht als de zwakte van deze plaat.’ De zangeres begeeft zich volgens de Duitse recensent op ‘vertrouwd terrein met discrete beats en soulvolle trompetklanken’. Met piano en ingetogen percussie ontstaat ‘een bijna intieme sfeer die haar stem de ruimte biedt die ze verdient. Maar dat maakt het hier en daar ook voorspelbaar. De nummers vloeien zo soepel in elkaar over dat je zou willen dat ze een andere richting koos. Iets meer risico zou de Queen niet misstaan.’
Talia M. Wilson van RIFF Magazine hoorde juist ‘onafhankelijke nummers met verschillende bezettingen, die perfect illustreren dat de zang van Blige elk genre aankan. Van hiphopnummers boordevol nostalgie, een soulvolle ballad met zachte pianolicks tot een track in het discogebied met een aanstekelijke sfeer. Vocaal is ze nog nooit zo sterk geweest, terwijl haar creativiteit naar een nieuw niveau is geëvolueerd.’
Gratitude van Mary J. Blige verscheen eind november 2024
Honderd jaar eenzaamheid toch verfilmd
Ook op scherm komt de geheimzinnigheid over
serie – Er werd gevreesd en misschien zelfs wel een beetje gehoopt dat het onmogelijk was: Gabriel García Márquez’ meesterwerk Honderd jaar eenzaamheid, uit 1967, vertalen naar het scherm. De Latijns-Amerikaanse en Spaanse pers keken dus met enige bezorgdheid uit naar 11 december, de dag dat de release van de serie naar het boek op Netflix plaatsvond. Al snel verkondigde Medellíns El Colombiano dat regisseurs Laura Mora en Álex García López ‘erin zijn geslaagd (…) een autonoom werk’ te creëren.
In zestien afleveringen – waarvan er nu acht beschikbaar zijn – wordt het leven verteld van kolonel Aureliano Buendía en dat van zijn ouders, Úrsula en José Arcadio Buendía, die hun dorp verlieten om samen met een groep vrienden het stadje Macondo te stichten.
El Colombiano is vooral lovend over het acteursduo dat de ouders speelt: ‘Als Diego Vásquez en Marleyda Sotocuando het toneel betreden, ontstaat er een licht magische sfeer, alsof ze in een sluier van geheimzinnigheid zijn gehuld.’
El Diario spreekt van ‘de best mogelijke bewerking van Honderd jaar eenzaamheid. Het zou moeilijk, zo niet onmogelijk zijn geweest om het beter te doen.’ Bovendien is de serie, aldus de site, het zoveelste bewijs van het genie van de in 2014 overleden winnaar van de Nobelprijs voor Literatuur.
‘Tijdens het draaien waren we diep ontroerd dat de beelden de poëtische schoonheid van de roman opriepen’
Laura Mora noemt het verfilmingsproces in een interview met El Espectador ‘heel aangrijpend. Het vergde vele uren werk en onderzoek, maar tijdens het draaien waren we diep ontroerd dat de beelden daadwerkelijk de poëtische schoonheid van de roman opriepen.’
De liefde van de regisseurs voor het boek is volgens de Peruaanse krant El Comercio in elke scène terug te zien. Wel stipt het dagblad uit Lima aan dat de auteur tijdens zijn leven weigerde zijn werk op het scherm te zien verschijnen, omdat hij liever de verbeeldingskracht van de lezers wilde prikkelen. Dankzij toestemming van zijn nakomelingen kon deze Netflix-productie alsnog verschijnen. Volgens El Diario zou de belangstelling voor de klassieker weleens opnieuw kunnen oplaaien: ‘Dat de serie Honderd jaar eenzaamheid nu in 190 landen wordt vertoond is een grote prestatie voor de Spaanstalige literatuur en voor fictiewerken in het algemeen.’
Honderd jaar eenzaamheid is te zien op Netflix
Afscheidsroman van Latijns-Amerikaanse meester
De utopie om een land te verenigen met muziek
Literatuur – In 2023 publiceerde de inmiddels 88-jarige Mario Vargas Llosa zijn naar eigen zeggen laatste roman: Le dedicio mi silencio, waarvan in januari de Nederlandse vertaling verschijnt. De Nobelprijswinnaar (2010) beschrijft daarin de bewogen geschiedenis van zijn geboorteland Peru aan de hand van inheemse en creoolse volksmuziek. Vargas Llosa doet dat vanuit het perspectief van hoofdpersoon Toño Azpilcueta, een miskend auteur die de kost verdient als muziekrecensent en alsnog zijn naam wil vestigen met een biografie over de onbekende gitarist Lalo Molfino. Daarmee denkt Azpilcueta de oorsprong van de Peruaanse identiteit te achterhalen.
Omar Guerrero schrijft in El Hablador dat hij de roman niet los kan zien van ‘het verstrijken van de tijd en de ouderdom. Misschien is dat de reden dat deze roman vol nostalgie en verlangen zit. Hoofdpersoon Azpilcueta is ervan doordrongen en gaat zijn verlangens en ideeën op den duur als een mogelijkheid in plaats van een utopie beschouwen.’
‘Een essay over criolla-muziek als wondermiddel om de verdeeldheid en ongelijkheid in het land op te lossen’
Volgens Ricardo Baixeras van El Periódico komt die utopische stelling erop neer ‘dat het niet de marxistische krachten zullen zijn die het land verenigen, maar de componisten, zangers van walsen en zeelieden’. Tegelijkertijd constateert Baixeras dat Vargas Llosa in zijn laatste boeken ‘steeds meer is gaan reflecteren en fictie en essay vermengt. Daarbij blijft zijn verhalende ritme intact, net als de soepele dialogen. Hij schrijft onberispelijk nauwkeurig en baseert zich op overweldigend onderzoek.’
‘Een essay over criolla-muziek als magisch wondermiddel om de verdeeldheid en ongelijkheid in het land op te lossen,’ concludeert Domingo Rodenas de Moya in El País. ‘Vargas schreef het niet als eerbetoon aan zijn geliefde muziekgenre maar om te laten zien hoe goedbedoeld idealisme tot bedrog, nederlaag en melancholie kan leiden’.
Le dedico mi silencio van Mario Vargas Llosa, werd door Mariolein Sabarte Belacortu in het Nederlands vertaald als Ik draag mijn stilte op aan jou en verschijnt half januari bij uitgeverij Meulenhoff.
Nieuw materiaal ontdekt van Michael Jackson
Helaas niet beschikbaar voor ieders oren
MUZIEK – In een opslagplaats ergens in Los Angeles ontdekte de 56-jarige politieagent Gregg Musgrove een schat. De opslagruimte was eigendom geweest van zanger en muziekproducent Bryan Loren, die met Michael Jackson werkte aan zijn album Dangerous. Van Loren was geen spoor meer te bekennen, de inhoud van de box werd ter veiling aangeboden en tussen alle troep lagen daar enkele cassettebandjes van opnamesessies van de King of Pop, gemaakt tussen 1989 en 1991, met daarop vijftien ongepubliceerde nummers. Een van de nummers, Don’t Believe it, lijkt ‘te verwijzen naar de geruchten [over pedofilie] die [toen al] de ronde deden in de media’, constateert The Hollywood Reporter, die de opnames te horen kreeg.
Helaas maken de opnames geen schijn van kans maken om te worden uitgebracht
Helaas maken de opnames geen schijn van kans maken om te worden uitgebracht, zo maakte Jackson Estate, beheerder van Michael Jacksons erfenis, duidelijk; het bedrijf gaf aan de originele opnames te bezitten; het gaat dus om kopieën.
Musgrove, die de waarde van zijn ontdekking op enkele miljoenen dollars schat, overweegt de tapes ter veiling aan te bieden en richt zijn hoop daarbij vooral op Lady Gaga, die al meer dan vijftig objecten en souvenirs op veilingen kocht die toebehoorden aan haar idool.
