Duizenden Chinezen gingen de straat op om te demonstreren
Nadat Chinezen in meerdere steden in het land de afgelopen dagen de straat op gingen om te demonstreren tegen het coronabeleid van de Chinese regering, zijn op verschillende plekken coronamaatregelen versoepeld, schrijft de South China Morning Post. Het betekent een opvallende knieval van de Communistische partij richting het Chinese volk, na protesten die qua omvang en hevigheid zeldzaam genoemd mogen worden.
De betogingen begonnen op vrijdag, nadat in miljoenenstad Ürümqi brand uitbrak in een appartementencomplex waar bewoners letterlijk door de autoriteiten waren opgesloten vanwege een strenge lockdown. Tien mensen kwamen om het leven. Door het hele land, van Shanghai tot Guanzhou tot Beijing, gingen mensen de straat op om een einde te eisen aan de draconische coronabeperkingen in China, waar een zerocovidbeleid gevoerd wordt.
Met dit beleid wil de regering het coronavirus volledig indammen, maar de strategie blijkt tot dusver weinig succesvol te zijn. Zo kampt China momenteel weer met een golf aan besmettingen; maandag werden al ruim 40.000 besmettingen gemeld, het hoogste aantal sinds het begin van de pandemie in 2019.
In reactie op het akkoord hebben de VS sancties versoepeld
Voor het eerst in bijna een jaar hebben afgevaardigden van de Venezolaanse regering gesproken met de oppositie in het Zuid-Amerikaanse land. In een akkoord werd afgesproken samen te werken op gebieden als gezondheidszorg, onderwijs en basisbehoeften als medicijnen en voedsel, schrijft NPR. Het land verkeert al jarenlang in een politieke impasse waarbij zowel president Nicolás Maduro als oppositieleider Juan Guaidó zich als legitieme leiders van het land zien.
Hoewel Maduro lange tijd door de meeste westerse leiders als illegitiem werd gezien en Guaidó werd erkend als zijn tijdelijke plaatsvervanger, is daar de afgelopen tijd verandering in gekomen door de energiecrisis. Het olierijke Venezuela biedt veel landen die nieuwe energiebronnen zoeken uitkomsten, al zorgen de huidige sancties door de VS er nog wel voor dat er geen zaken gedaan mogen worden met het Venezolaanse regime.
Nu de regering en de oppositie een akkoord hebben gesloten, hebben de VS enkele van deze sancties opgeheven. Zo mag het Amerikaanse bedrijf Chevron weer olie importeren uit Venezuela, al mag het regime in het Zuid-Amerikaanse land er niet aan verdienen en zullen de opbrengsten gebruikt worden om een openstaande schuld die het land bij Chevron heeft te innen.
De pas 33-jarige emir van Qatar erfde zijn baldadigheid van zijn ouders. Maar hij lijkt de politieke dynamiek in de Golf verkeerd te hebben ingeschat.
Keuze uit het archief
Onder de huidige emir van Qatar is het kleine oliestaatje hard bezig een prominente plek op het wereldtoneel te verwerven. Hoewel Qatar al langer een belangrijke factor in het Midden-Oosten was, wordt onder Tamim bin Hamad Al Thani meer naar het Westen gekeken. Daar heeft Tamim hard aan moeten werken, lezen we in dit stuk uit 2017.
Het was juni 2013, en het kleine emiraat Qatar deed van zich spreken. Het toonde zijn diplomatieke spierballen in een Midden-Oosten waar de revolutie gistte. Het pompte miljarden aan gasdollars in prestigieuze buitenlandse investeringen. En toen, op de toppen van zijn succes, deed sjeik Hamad bin Khalifa al-Thani, de emir van Qatar, iets wat de verkalkte politieke elite in de Golf diep schokte: hij trad af ten gunste van zijn 33-jarige zoon Tamim. Daarmee gaf Qatar een ultiem blijk van een non-conformistische geest.Naburige autocraten, die de emir dikwijls te nationalistisch en overmoedig hadden gevonden, reageerden deels onthutst en deels opgelucht. Onthutst omdat Hamad de heersende traditie aan zijn laars had gelapt – men treedt hier niet vrijwillig af – en het overige leiderschap in de Golf te kijk had gezet als een bejaardenclub die zich aan de macht vastklampte. Opgelucht omdat de nieuwe, jongere bewindvoerder wellicht gemakkelijker was in te tomen.Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten hadden zich al geruime tijd mateloos opgewonden over de democratische wind die sinds de Arabische Lente door het Midden-Oosten leek opgestoken, en over de geestdrift waarmee Qatar allerlei revolutionairen, onder wie islamisten, aan de borst drukte.
Qatar koesterde de stille hoop dat de geest van de revolutie, onder aanvoering van een opgeleefde Moslimbroederschap, ook tot de Golfregio zou doordringen
Qatar koesterde de stille hoop dat de geest van de revolutie, onder aanvoering van een opgeleefde Moslimbroederschap, ook tot de Golfregio zou doordringen. Ondertussen wilden de leiders van Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten de politieke islam juist tegen elke prijs tijdig de kop indrukken. En dus probeerden ze de nieuwe emir van Qatar onmiddellijk in het gareel te dwingen.Het uitzonderlijke besluit van de twee staten (samen met een paar anderen) om de betrekkingen met Doha te verbreken, Qatari’s uit te wijzen en het emiraat economisch te isoleren, laat zien hoe spectaculair sjeik Tamim heeft gefaald en tot welk een spectaculaire koppigheid zijn buren in staat zijn. Volgens diplomaten is een van de oorzaken van de crisis het feit dat het Qatarese regime een rookgordijn is. ‘Het is hetzelfde Qatar, de vader van de emir trekt nog steeds aan de touwtjes,’ vertelde een hoge diplomaat me onlangs.
Wensdenken
Zo zou je het kunnen zien. Feit blijft dat sjeik Tamim de zoon is van zijn vader — en van Sjeika Moza, de mooie en al even non-conformistische voormalige first lady van Qatar. Hij heeft hun onconventionele geest en hang naar baldadigheid geërfd. Dat hij een radicaal andere koers zou gaan varen, was wensdenken, ook al leek de nieuwe heerser even bereid zich te gedragen. Nadat de Saoedi’s en anderen de druk in 2014 opvoerden en hun diplomaten terugtrokken, nam Tamim afstand van de islamisten, zowel de gematigde als de extremistische. Maar dat was een tactische terugtocht. Qatar, zo is mij verteld, is het enige land dat nog steeds bereid is steun te geven aan groepen in Syrië die banden hebben met Al-Qaeda – groepen die ooit geld kregen uit de hele regio.Sjeik Tamim lijkt vooral de nieuwe politieke dynamiek in de Golf verkeerd te hebben ingeschat. Sinds de Saoedische koning Salman in 2015 de troon besteeg en zijn lievelingszoon Mohammed bin Salman zeer ruime bevoegdheden schonk [en inmiddels zelfs tot zijn troonopvolger heeft benoemd], heeft het koninkrijk zijn status van dominante regionale grootmacht versterkt en actief geprobeerd om aartsvijand Iran te isoleren. De houding van Saoedi-Arabië ten opzichte van Qatar is almaar minder toegeeflijk geworden. Het Saoedische zelfvertrouwen werd ook gevoed door de onvoorwaardelijke steun van president Donald Trump aan het koninkrijk – het eerste land dat hij officieel bezocht. Hoe misplaatst de politiek van Riyad ook mag zijn, een verstandiger heerser van Qatar zou er terdege rekening mee hebben gehouden.
De druppel die de emmer deed overlopen was waarschijnlijk de één miljard dollar kostende gevangenenruil waarmee Qatar een gegijzeld koninklijk jachtgezelschap in Irak vrij kreeg. Dat gebeurde door betalingen aan twee organisaties, waarvan de een steun geniet van Iran, en de ander banden heeft met Al-Qaeda. Waaruit maar weer eens blijkt dat Doha bereid is zaken te doen met de ergste vijanden van zijn Arabische buren. De zware straf van Saoedi-Arabië – dat zelf, ironisch genoeg, bedenkelijke tegenstanders vaak genoeg heeft afgekocht – kan een averechts effect hebben: Qatar kan erdoor worden gedwongen nauwere betrekkingen aan te knopen met Iran. Maar voorlopig zit sjeik Tamim behoorlijk in de knel. En de Saoedi’s zijn nog niet klaar: de speculaties in de Saoedische media over een staatsgreep in Qatar zijn misschien wishful thinking, ze maken ook deel uit van een op vele fronten ingezette aanval: diplomatiek, economisch, psychologisch. Afgaande op de recente geschiedenis zal Sjeik Tamim eerst tegenstribbelen en vervolgens inbinden, in de hoop dat een nieuwe tactische terugtocht hem zal redden. Gezien het venijn van het Saoedische optreden en de mogelijke steun van Trump zou dat deze keer een ijdele hoop kunnen zijn.
Een Democratische commissie onderzoekt Trumps financiën
De voormalige president van de Verenigde Staten Donald Trump moet een deel van zijn belastingaangiften overhandigen aan een Democratische onderzoekscommissie van het Huis van Afgevaardigden, schrijft CNN. Dat heeft het Hooggerechtshof, waarin drie rechters zitten die door Trump zijn benoemd, bepaald. De uitspraak maakt een einde aan een jarenlange strijd tussen Trump en de Democraten, die al langer inzage willen in de financiële handel en wandel van de oud-president.
Voor de Democraten is de uitspraak een overwinning. Zij hopen voor januari met een rapport te kunnen komen, aangezien vanaf januari de Republikeinen de meerderheid in het Huis hebben en de commissie dan naar alle waarschijnlijkheid wordt opgeheven, net als de commissie die onderzoek doet naar de bestorming van het Capitool.
Volgens de Democraten die onderzoek doen naar Trump, heeft hij jarenlang gelogen over de daadwerkelijke waarde van zijn zakenimperium en mogelijk belasting ontdoken. Trump en zijn adviseurs weigerden inzage te geven in de documenten en zeiden dat hij als oud-president recht had op onschendbaarheid. Trump zelf heeft de uitspraak op zijn socialemediaplatform Truth Social veroordeeld.
Het Britse Hooggerechtshof zegt dat Britse toestemming nodig is
Schotland mag geen referendum over onafhankelijk organiseren zonder uitdrukkelijke toestemming van de Britse regering. Dat heeft het Britse Hooggerechtshof unaniem bepaald, meldt BBC. De uitspraak betekent een fikse streep door de rekening van de Schotse premier Nicola Sturgeon, die volgend jaar zo’n referendum wilde houden.
Volgens het hof heeft het Schotse parlement, waar Sturgeon voorzitter van is, geen zeggenschap over de grondwet van het Verenigd Koninkrijk, waar Schotland onder valt. De grondwet valt onder verantwoordelijkheid van het Britse parlement en alleen de Britse regering mag toestemming voor een referendum geven, zelfs als het om een adviserend en niet om een bindend referendum gaat.
De Schotse regering, dat er een moeizame relatie met de Britten op nahoudt, ontving de uitspraak met teleurstelling. ‘Dit is een bittere pil voor elke voorstander van onafhankelijkheid, en zeker voor elke voorstander van democratie,’ zei Sturgeon. ‘We moeten en zullen een andere democratische, wettige manier vinden waarop het Schotse volk zijn wil kenbaar kan maken.’
President Gustavo Petro wil totale vrede voor zijn land
De Colombiaanse regering gaat opnieuw vredesbesprekingen voeren met de guerrillabeweging het Nationaal Bevrijdingsleger (ELN), schrijft The Guardian. Bij zijn aantreden liet de nieuwe president van Colombia Gustavo Petro al weten dat het herstarten van deze onderhandelingen hoog op zijn politieke agenda staan. Volgens hem is Colombia toe aan totale vrede en moeten er daarom akkoorden worden gesloten met de nog bestaande rebellengroeperingen.
De gesprekken vinden plaats in de Venezolaanse hoofdstad Caracas en worden geleid door Cuba en Noorwegen. Het is niet voor het eerst dat de beweging, met circa 2500 leden de grootse nog actieve rebellengroep in Colombia, om de tafel zit met de Colombiaanse regering. Onder de vorige regering van de conservatieve Iván Duque werd de stekker echter uit het vredesproces getrokken, nadat de ELN in 2019 22 agenten in opleiding ombracht bij een bomaanslag in Bogotá.
Tegenwoordig verdient de groep, die in 1964 werd opgericht, vooral aan illegale mijnbouw en drugshandel. Hierdoor bestaat de angst dat met name jongere leden van de ELN zich zullen afsplitsen en doorgaan met de lucratieve illegale handel, iets wat ook gebeurde in de nasleep van het vredesproces met de FARC.
Ondanks een gesprek van acht uur blijft het conflict bestaan
President van Servië Aleksandar Vučić en de Kosovaarse premier Albin Kurti hebben maandag ruim acht uur met elkaar gesproken in een poging een langslepend conflict over het gebruik van kentekenplaten op te lossen, schrijft EuroNews. Volgens EU-buitenlandchef Josep Borrell is er ondanks de langdurige besprekingen geen akkoord bereikt. Hij zegt te vrezen dat het conflict kan uitlopen op geweld tussen de twee landen.
Het kentekenconflict draait om het gebruik van Servische nummerplaten door etnische Serviërs die in Kosovo wonen. Kosovo eist dat zij Kosovaarse kentekens gebruiken, waar deze Servische minderheid, die Kosovo niet erkennen, dat weigeren. Zij moeten boetes betalen en volgens een nieuw plan van de regering van Kosovo kunnen zij zelfs een rijverbod krijgen, tot woede van de Servische autoriteiten.
De afgelopen tijd kwam het al vaker tot gewelddadige botsingen aan de grens in het noorden van Kosovo, onder meer tussen de etnische Albanese meerderheid en de Servische minderheid in het land. Om extra druk op de ketel te houden heeft Borrell gezegd dat beide landen, willen zij lid worden van de Europese Unie, zich meer moeten inspannen het conflict op te lossen.
De Mexicaanse historicus Enrique Krauze ergert zich aan de lauwe reacties in Latijns-Amerika op de crisis en de politieke misstanden in Venezuela. Het land zit in een zware crisis, maar niemand steekt de helpende hand toe.
Keuze uit het archief
Op de COP27 schudde Nicolás Maduro de handen met wereldleiders die hem wegzetten als dictator. Westerse landen halen de diplomatieke banden weer aan met Venezuela en sancties worden opgeheven. Een draai van 180 graden vergeleken met de politiek van westerse landen zes jaar geleden, bekritiseerd in dit stuk uit El País.
Als willekeurig welk ander land in Latijns-Amerika (Cuba niet meegerekend, dat land zit al decennialang in hetzelfde schuitje) de zware economische, maatschappelijke, politieke en morele crisis zou doormaken waar Venezuela nu onder zucht, zou Latijns-Amerika dan anders reageren? Antwoord: ja, dan zou Latijns-Amerika anders reageren. Men was de straat opgegaan en had protesterend op de stoep gestaan bij ambassades, intellectuelen hadden open brieven geschreven en de kranten zouden alles breed hebben uitgemeten, academici hadden seminars georganiseerd en de OEA (Organización de los Estados Americanos) zou streng hebben geoordeeld, op sociale media zou men enorm van leer zijn getrokken. Waarom zijn, nu het Venezuela betreft, de reacties daar niet eens een slap aftreksel van? Dat komt door het pragmatische cynisme van de regeringen in Latijns-Amerika die tot voor kort alleen hun ‘diepe bezorgdheid’ uitspraken. Onlangs heeft een aantal parlementen en regeringen (waaronder die van Mexico) zich solidair betoond met de Venezolaanse meerderheid die vrijheid wil, maar dat zijn nog steeds op zichzelf staande gevallen.
Het is “typisch rechts” om te veroordelen wat een “links regime” doet
Wat evenmin helpt is de vanzelfsprekendheid waarmee de Verenigde Staten omgaan met het dictatoriale regime in Cuba. Het herstellen van de onderlinge betrekkingen geeft blijk van realiteitszin en gezond verstand en zal op de lange termijn zeker zijn vruchten afwerpen. Maar daarbij zou het afgeven van een duidelijker signaal over de deplorabele mensenrechten in Cuba en daarmee ook impliciet over die in Venezuela op zijn plaats zijn geweest. Schuchtere democratieën in Latijns-Amerika halen opgelucht adem omdat die kritiek ontbreekt.
Maar er is nog een reden dat er zo lauw wordt gereageerd op wat er aan de hand is in Venezuela. Er is sprake van een aloud ideologisch chantagemiddel: het is ‘typisch rechts’ om te veroordelen wat een ‘links regime’ doet. Daarom houdt de meerderheid zijn mond. Wij, de Latijns-Amerikaanse democraten, zijn het slachtoffer geweest van die chantage sinds Fidel Castro in 1969 de gevleugelde woorden sprak: ‘Of de revolutie, of niets.’
Minstens drie generaties intellectuelen hebben deze slogan omarmd. Wie de Revolutie en haar grillige gedrag welgezind was (van Che Guevara tot Hugo Chávez) hoorde bij zuiver ‘links’, de beweging die ‘het volk’ vertegenwoordigt. Alles wat tegen de Revolutie was (met inbegrip van de democratie, aartsvijand van de militaire regimes) behoorde tot het troebele domein van ‘rechts’, dat ‘niet tot het volk behoorde’.
Chantage
De chantage heeft zijn uitwerking niet gemist. Ingaan tegen deze nog steeds overheersende stroming in Latijns-Amerika is geen sinecure. Er zijn uitzonderingen die de regel bevestigen. Het was nog in de jaren zeventig dat de bekende Mexicaanse historicus Daniel Cosío Villegas, liberaal in hart en nieren, de militaire regimes in het zuiden van Zuid-Amerika, het Castro-regime en zelfs Salvador Allende bekritiseerde zonder als ‘rechts’ te worden weggezet.
Maar Cosío Villegas stierf in 1976, net voordat in een aantal landen in Latijns-Amerika militaire genocide de kop op stak om de nieuwe revolutiegolf die op het continent was uitgebroken te onderdrukken. Te midden van deze twee gewelddadige extremen – de fascisten enerzijds en de guerrilla’s anderzijds – verdwenen de liberale en democratische stemmen naar de periferie. Sinds de jaren tachtig, toen de Sandinistische beweging triomfen vierde en in Centraal-Amerika het verzet tegen de heersende orde toenam, hoorden liberaal en democratisch bij ‘rechts’.Desondanks begonnen de democratische stemmen steeds meer tot de mensen door te dringen. De crisis van het socialisme, de val van de Berlijnse Muur, het uiteenvallen van de Sovjetunie en de omwenteling van China naar staatkapitalisme kondigden de mogelijkheid van verandering aan. Militaire regimes werden democratieën. In Mexico bijvoorbeeld durfden vooraanstaande intellectuelen die Castro decennialang hadden verdedigd het aan om zijn regime schoorvoetend te bekritiseren.
Maar met de komst van Hugo Chávez en zijn ‘Bolivariaanse revolutie’ werd het zwart-witdenken nieuw leven in geblazen. Dit keer niet op basis van een marxistische ideologie, maar op die van de populistische leider: ‘Of de leider of niets.’ De chantage gaat door. Kijk maar eens hoe negatief verschillende media in dit continent reageerden toen de ‘rechtse’ Macri de verkiezingen had gewonnen. [Mauricio Macri is sinds 10 december 2015 de 56e president van Argentinië.]
Zolang populistische bewegingen – die nu in het teken staan van de verheerlijking van politieke verlossers – zichzelf niet de maat nemen is dialoog niet mogelijk, want ze geloven niet in de dialoog. Ze zullen blijven chanteren, dat is hun wapen: geen beschaafd, op argumenten gestoeld debat met respect voor ieders mening, maar verbaal terrorisme, de inquisitie in 140 tekens. Je kunt ze beter confronteren met hun slechte bedoelingen. Dat brengt ons terug bij Venezuela. De feiten spreken boekdelen. Tegen de wil van de meerderheid van de Venezolanen, die zich op 6 december via de stembus hebben uitgesproken, heeft de regering van Maduro de wetgevende macht buiten spel gezet. Daartoe heeft Maduro de rechterlijke macht (door hem benoemd na de verkiezingen) opgezet tegen de volksvertegenwoordigers. De politieke leider Leopoldo López en andere leden van de oppositie zijn op volstrekt willekeurige gronden in de gevangenis beland. (Amnesty International heeft verklaard dat López een politiek gevangene is.) In Venezuela worden de media in een hoek gedrukt: de officiële waarheid wordt alom verkondigd, onafhankelijke televisie bestaat niet en de kritische pers en kritische publicisten worden systematisch belaagd.
Democratisch?
Met het oog hierop is de vraag aan de populisten aan beide kanten van de Atlantische Oceaan even simpel als direct: wanneer een regime – zoals dat van Venezuela nu – de vrijheid de nek omdraait en verhindert dat de gekozen meerderheid de macht krijgt omdat die in hun ogen slecht is voor het bestuur van het land (en dat zelfs legaal kan doen omdat de grondwet hier nu in voorziet), is dat regime dan democratisch? Zo niet, laat je dan horen. Zo niet, laat dat dan zien. Maar dat doen de populistische regeringen in Latijns-Amerika niet. En wie zwijgt, stemt toe. Door niets te zeggen over de geruisloze coup in Venezuela (en er dus stilzwijgend mee in te stemmen) laten ze zien wat hun eigen agenda is: de democratie om zeep helpen met behulp van de democratie. Venezuela is gedompeld in angst, inflatie en isolement. Het land maakt een humanitaire crisis door die zijn weerga niet kent. De regering zal omvallen, en wanneer het zover is zullen de verrotting en de verspilling van het Chávez-regime in volle omvang aan het licht komen. Dat zal erg pijnlijk zijn voor wie erin geloofde. Wie zijn mond hield zal in zijn hemd komen te staan. Maar dan zal het voor hen te laat zijn om de hand in eigen boezem te steken. Niemand zal meer geloven in de zelfverklaarde morele superioriteit van de gedogers. En niemand zal er ook maar over peinzen om zich nog langer te laten chanteren.
CONTEXT: Venezuela stevent af op inflatie van 720 procent
Lang vervlogen zijn de dagen waarin wijlen de president Chávez de massale opbrengsten van de olie triomfantelijk gebruikte om zijn ‘Bolivariaanse revolutie’ op te leggen, een stamppot van ongebreidelde subsidies, controles op prijzen en wisselkoersen, sociale programma’s, onteigeningen en grootscheepse diefstal door ambtenaren. Het kelderen van de olieprijzen heeft de revolutie blootgelegd als monumentale zwendel. De regering heeft inmiddels toegegeven dat in de twaalf maanden tot september 2015 de economie met 7,1 procent is gekrompen en dat de inflatie in die periode 141,5 procent beliep. Zelfs Nicolás Maduro, de ongelukkige erfgenaam en opvolger van Chávez, heeft deze getallen ‘catastrofaal’ genoemd. Het IMF voorziet dat er nog grotere ellende op komst is: het houdt rekening met een inflatie die dit jaar naar 720 procent zal gieren, terwijl de economie nog eens met 8 procent zal krimpen. De Centrale Bank laat de geldpersen draaien om het grootste deel van het fiscale tekort te dekken, dat ongeveer 20 procent van het bruto binnenlands product bedraagt.De regering is door haar dollarvoorraad heen – de liquide middelen in vreemde valuta zijn gedaald tot anderhalf miljard dollar, zo heeft Manuel Puente berekend, een econoom van de IESA, een business school in Caracas. Hoewel alle olieproducerende landen te lijden hebben onder de lage prijzen, is Venezuela vrijwel de enige olieproducent die geen voorzieningen heeft getroffen voor dalende marktprijzen.
Veel medicijnen zijn niet meer leverbaar, patiënten gaan dood als gevolg daarvan
Dat voorspelt ellende en armoede voor iedereen, afgezien van een handvol bevoorrechte ambtenaren en hun aanhang. De reële inkomens zijn vorig jaar met 35 procent gedaald, zo heeft Asdrúbal Oliveros, een consultant, berekend. Volgens een onderzoek van een groep universiteiten leeft 76 procent van de Venezolanen nu in armoede, tegen 55 procent in 1998. Farmaceutische bedrijven waarschuwen dat de voorraden medicijnen zijn gedaald tot een vijfde van de normale niveaus. Veel medicijnen zijn niet meer leverbaar, en patiënten gaan dood als gevolg daarvan. In Caracas groeien de rijen voor de staatswinkels met de week. De voedseltekorten zullen in maart nog verder oplopen, zo zegt een directeur in de voedselindustrie bezorgd. Geweldsmisdrijven zijn niet meer onder controle te krijgen. (The Economist, Londen)
Pelosi was de eerste vrouwelijke voorzitter van het Huis
Nancy Pelosi, de voorzitter van de Democratische partij in het Huis van Afgevaardigden, stapt op. Dat heeft Pelosi donderdag bekendgemaakt, meldt CNN. Ze was de eerste vrouw die voorzitter van het Huis was en een van de bekendste en machtigste personen in de Amerikaanse politiek. Ze blijft wel actief in het Huis als afgevaardigde.
Of haar afscheid te maken heeft met de aanval in haar huis afgelopen maand is onduidelijk. Een verwarde man wist haar woning binnen te dringen en viel de echtgenoot van Pelosi aan met een hamer. Later bekende hij op zoek te zijn geweest naar Pelosi zelf. De echtgenoot van Pelosi lag na de aanval enige tijd in het ziekenhuis.
De favoriet om Nancy Pelosi op te volgen is de New Yorker Hakeem Jeffries. Als hij wordt gekozen, wordt hij de eerste zwarte politicus in de geschiedenis van de Amerikaanse politiek die een partij voorzit in het Huis van Afgevaardigden. Voorzitter van het Huis zal hij niet zijn: de Republikeinen wisten woensdag de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden te behalen.
De aankondiging van Trump komt op een moeilijk moment
Oud-president Donald Trump zal naar alle verwachting op dinsdag 15 november in zijn privéverblijf Mar-a-Lago aankondigen dat hij zich opnieuw verkiesbaar stelt als president van de VS, meldt Newsweek. Zijn aankondiging komt op een moeilijk moment voor de Republikeinse partij: zij kwam een stuk minder sterk voor de dag bij de Congresverkiezingen dan men vooraf had gehoopt.
Zo wisten de Republikeinen de meerderheid in de Senaat niet te heroveren en is tot op heden ook nog niet zeker of de partij de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden krijgt. Kandidaten die tijdens hun campagne op de steun van Trump konden rekenen, verloren flink en analisten zien het als een teken dat een deel van de achterban van de Republikeinse partij klaar is met de recalcitrante Trump.
Ook binnen de partij groeit het verzet tegen de eerder ongenaakbaar geachte Trump, zeker omdat men in de gouverneur van Florida Ron DeSantis een meer dan geschikte kandidaat ziet. Chris Sununu, de Republikeinse gouverneur van New Hampshire, noemde een nieuwe campagne van Trump een ‘verschrikkelijk idee’ en riep de oud-president op zijn aankondiging op zijn minst uit stellen tot alle resultaten van de Congresverkiezingen binnen waren.
Biden ontmoet Xi voor het eerst sinds hij president is
De Amerikaanse president Joe Biden heeft maandag een ontmoeting met de Chinese leider Xi Jinping. Het is voor het eerst sinds Biden aantrad als president dat hij een fysieke ontmoeting met Xi heeft, schrijft The New York Times. De twee wereldleiders spreken elkaar op de G20-top die momenteel op het Indonesische eiland Bali wordt gehouden.
De ontmoeting komt op een moment van grote spanningen tussen de Verenigde Staten en China. De afzijdige rol van China in de oorlog in Oekraïne, het handelsconflict tussen China en de VS, de kwestie-Taiwan, de kernwapentesten van Noord-Korea, de uitbreidingen van China in de Stille Zuidzee en de mensenrechtenschendingen tegen etnische minderheden als de Oeigoeren zullen aan bod komen.
Taiwan, dat door China als afvallige provincie wordt beschouwd, zal het belangrijkste thema zijn. Volgens het één-Chinaprincipe behoort het land tot China en zal het in de toekomst, indien nodig met militaire middelen, ingelijfd worden. De VS hebben herhaaldelijk gewaarschuwd dat het Taiwan met militaire middelen te hulp zullen schieten als China het land binnenvalt.
Staatsbezoek Scholz wordt bekritiseerd door bondgenoten
De Duitse bondskanselier Olaf Scholz is deze vrijdag op staatsbezoek in China. Hij is de eerste westerse leider die de Chinese president Xi Jinping ontmoet nadat Xi twee weken geleden werd herkozen als partijleider. Vanuit het Westen is er echter veel kritiek op de houding van Scholz tegenover China, schrijft Deutsche Welle.
De oorlog in Oekraïne en de daaruit voortvloeiende energiecrisis zouden volgens het Westen hebben aangetoond dat westerse landen in de toekomst niet te afhankelijk moeten zijn van handelspartners die mensenrechten schenden. Desondanks heeft Scholz ondanks een deal doorgedrukt in de haven van Hamburg waarbij een groot aandeel van de Hamburgse terminal in handen komt van een Chinees staatsbedrijf.
Hoewel westerse bondgenoten erop wijzen dat Duitsland vitale infrastructuur in de uitverkoop zet, verdedigt Scholz zijn koers. Hij zegt dat hij mensenrechtenschendingen in China, zoals de behandeling van minderheden als de Oeigoeren, zal bespreken. In het kielzog van Scholz reizen vertegenwoordigers uit de Duitse auto-industrie mee, die hopen op nieuwe lucratieve samenwerkingen.
In haar eerste toespraak tot het parlement op dinsdag heeft de nieuwe Italiaanse premier ‘geprobeerd haar partners in de Europese Unie gerust te stellen’, analyseert Financial Times. Ten overstaan van de afgevaardigden, die vervolgens hun vertrouwen in haar regering uitspraken, verzekerde Giorgia Meloni (45) dat zij de EU niet wil ‘saboteren’, maar dat het instituut volgens haar effectiever moet worden.
Verder zei Meloni dat de regerende rechtse coalitie zich niet zou verzetten tegen verdere Europese integratie, op een ‘pragmatische en niet-ideologische’ manier met andere lidstaten zou samenwerken en ‘vrijheid en democratie’ zou beschermen. Ze beloofde de gemeenschappelijke regels te respecteren en Oekraïne te steunen tegen ‘chantage’ van de Russische president Vladimir Poetin.
‘Giorgia Meloni, voorheen een euroscepticus, heeft een geruststellende toon aangeslagen over economische kwesties en buitenlands beleid’, merkt ook The Guardian op. Het hoofd van de meest rechtse regering van het schiereiland sinds de Tweede Wereldoorlog gebruikte te toespraak om te benadrukken dat ze geen fascist is, aldus de Britse krant. ‘Ik heb nooit enige sympathie voor ondemocratische regimes gevoeld, inclusief fascisme,’ verklaarde Meloni.
De Britse conservatieven zijn in een ‘race’ verwikkeld, zoals BBC het formuleert, om een nieuwe leider te vinden. De huidige premier, Liz Truss, heeft na slechts vierenveertig dagen in Downing Street ontslag genomen. ‘Dit wordt de tweede leiderschapsverkiezing in vier maanden’, aldus de zender. De voorzitter van het comité van 1922, belast met de organisatie van de Conservatieve Partij, Graham Brady, heeft verklaard dat de volgende regeringsleider tegen 28 oktober zal worden benoemd.
‘Johnsons terugkeer in de politieke arena zou de Conservatieve Partij verder verdelen’
Geen enkele kandidaat heeft zich donderdag officieel gemeld. Maar volgens The Telegraph dringt oud-premier Boris Johnson, die eind juli aftrad naar aanleiding van het Partygate-schandaal, ‘er privé bij tory-parlementsleden op aan hem te steunen voor een dramatische terugkeer naar Downing Street, met de belofte dat alleen hij de tory’s voor zich kan winnen bij de volgende verkiezingen’. ‘Johnsons terugkeer in de politieke arena zou de Conservatieve Partij verder verdelen, aangezien ten minste drie parlementsleden liever de partij verlaten dan weer onder hem dienen’, schrijft The Times.
Volgens Financial Times is voormalig minister van Financiën Rishi Sunak ‘nu de duidelijke favoriet’ om Truss op te volgen, na een termijn dat werd gekenmerkt door ‘economische en politieke turbulentie’. Sunak verloor deze zomer nog de vorige leiderschapsstrijd van Truss. De krant waarschuwt echter dat het voor de 42-jarige moeilijk kan worden om de diep verdeelde partij bijeen te brengen. ‘Vanwege de rol die hij heeft gespeeld bij de val van Boris Johnson’, toen hij aftrad als minister van Financiën, wordt hij door sommige parlementsleden en leden van de Conservatieve partij niet gewaardeerd.
Andere namen waarover wordt gesproken zijn minister Penny Mordaunt, die deze zomer ook kandidaat was voor het leiderschap, en voormalig minister van Binnenlandse Zaken Suella Braverman. Om aan de race deel te nemen heeft een kandidaat tegen maandag de stemmen van honderd (van de 357) parlementsleden nodig.
Nieuwe regering wil belastingen en uitkeringen verlagen
Drie centrumrechtse partijen in Zweden hebben vrijdag een overeenstemming bereikt over een minderheidscoalitie die afhankelijk zal zijn van de parlementaire steun van de Zweedse Democraten. Hierdoor krijgt de extreemrechtse partij voor het eerst directe invloed op het regeringsbeleid, aldus The Guardian.
De leider van de Gematigde Uniepartij, Ulf Kristersson, zei vrijdag dat hij een regering zou vormen met de liberalen en de christendemocraten. Het rechtse blok had onder zijn leiding bij de verkiezingen van 11 september een nipte meerderheid behaald. De grootste rechtse partij van Zweden, de anti-immigratiepartij Zweden Democraten, zou geen formeel lid zijn van de coalitie, maar heeft ermee ingestemd het beleid mee vorm te geven in ruil voor steun in het parlement, aldus Kristersson.
Het vijftig bladzijden tellende regeerakkoord van de nieuwe regering bevat voorstellen om de belastingen te verlagen en de sociale uitkeringen te beperken, maar is ook sterk gericht op ordehandhaving, met plannen om criminele bendes aan te pakken, schrijft The Guardian. Ook wil de minderheidscoalitie meer kerncentrales bouwen.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
