In de provincie Herat zijn complete dorpen verwoest
Het dodental van de zware aardbeving van zaterdag in het westen van Afghanistan is opgelopen tot meer dan 2400, ook zouden er meer dan 2000 gewonden zijn. Dat heeft het Afghaanse ministerie van rampenbestrijding laten weten aan de tv-zender TOLOnews.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De aardbeving met een kracht van 6,3 op de schaal van Richter en de daaropvolgende naschokken hebben vooral de provincie Herat getroffen. In totaal zouden 1320 huizen zijn verwoest. Het dorp Naib Rafi is het zwaarst geraakt. Volgens ooggetuigen zou 80 procent van de inwoners zijn omgekomen.
‘Afghanistan wordt vaak getroffen door aardbevingen, vooral in het Hindoekoesj-gebergte, dat dicht bij de scheidslijn van de Euraziatische en Indische tektonische platen ligt‘, schrijft de BBC. In juni vorig jaar werd de provincie Paktika getroffen door een beving met een magnitude van 5,9 die meer dan duizend mensen het leven kostte en tienduizenden dakloos maakte.
Klimaatverandering teistert het kwetsbare Himalaya-gebergte
In India is door een overstroming van het Lhonakmeer in de noordoostelijke deelstaat Sikkim woensdagmiddag een dam gedeeltelijk ingestort. Daarbij zijn 14 mensen omgekomen en worden nog 102 mensen vermist, meldt The Guardian. Bij de overstroming zijn ook legerbases onder water gelopen. Onder de vermisten bevinden zich 22 militairen.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Volgens autoriteiten zijn meer dan 22.000 mensen getroffen door de ramp en zijn er ruim 3.000 toeristen gestrand doordat snelwegen zijn overstroomd en bruggen zijn weggespoeld. De overstroming werd veroorzaakt door zware regenval, waarbij vijf keer zoveel regen was gevallen als gebruikelijk. De autoriteiten lieten daarnaast weten dat de reddingsoperatie een uitdaging gaat worden, omdat in het gebied de komende dagen meer regen wordt voorspeld en de mobiele telefoonverbinding instabiel blijft.
Het Lhonakmeer bevindt zich in het Himalaya-gebergte in Zuid-Azië, dat zwaar wordt getroffen door de klimaatcrisis en vaker te maken krijgt met hevige en onvoorspelbare regenval, overstromingen en aardverschuivingen. Afgelopen zomer kwamen tijdens de moesson 250 mensen om het leven in de staat Himachal Pradesh nadat ongekend zware regens grote delen van wegen wegspoelden en aardverschuivingen veroorzaakten. ‘Hoe extreem kwetsbaar deze regio is voor klimaatverandering wordt nu maar al te duidelijk,’ zei Pema Gyamtsho, directeur-generaal van het in Nepal gevestigde International Centre for Integrated Mountain Development.
De bus zat vol met buitenlandse toeristen en viel van een viaduct
Zeker eenentwintig mensen zijn dinsdag om het leven gekomen toen hun bus in de buurt van de Italiaanse stad Venetië van een viaduct viel. Nog eens achttien mensen raakten gewond. Er zaten veel buitenlandse toeristen in het voertuig, schrijft La Repubblica.De krant maakt melding van Oekraïeners, Duitsers en Fransen. De bus was op weg naar een camping in de gemeente Mestre.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De bus zou rijden op methaan en daardoor problemen hebben gekregen. Nadat het voertuig ontspoorde, viel het een paar meter naar beneden en stortte het neer bij een treinspoor, waar het in brand vloog. In ziekenhuizen in de omgeving werd de capaciteit opgeschaald om de toestroom aan patiënten aan te kunnen.
Burgemeester Luigi Brugnaro van Venetië schreef op X dat er sprake was van ‘apocalyptische’ taferelen op de plek van het ongeluk en dat zijn stad in rouw was. Ook de Italiaanse premier Giorgia Meloni reageerde. Zij zei mee te leven met de nabestaanden van de slachtoffers.
Ruim honderd mensen zijn omgekomen bij een brand op een bruiloftsfeest in de Iraakse provincie Nineveh. Nog eens honderdvijftig mensen raakten gewond. Autoriteiten zoeken nog steeds in het gebouw naar overlevenden, bericht Al Jazeera.Mogelijk loopt het dodental nog op.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De brand brak uit in een grote evenementenhal nadat er vuurwerk was afgestoken tijdens de viering. Volgens plaatselijke media was het gebouw gemaakt van licht ontvlambare bouwmateriaal, waardoor het vuur zich snel kon verspreiden en de aanwezigen door de vlammen werden ingesloten.
Uit de rest van het land zijn medische teams en ambulances naar het gebied gebracht om te helpen. Reddingswerkers zeggen dat identificatie van de lichamen bemoeilijkt kan worden door de intensiteit van de brand.
Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar Libië, dat vorige week zwaar getroffen is door overstromingen. De stad Derna aan de Middellandse Zee is grotendeels verwoest. Hoe kan het dat het land hier niet op was voorbereid?
Dit artikel verscheen woensdag in de nieuwsbrief Buiten de grenzen, exclusief voor abonnees. Wil je elke week op de hoogte blijven? Neem dan een (proef)abonnement – al vanaf €5 per maand – op 360 Magazine en abonneer je op de nieuwsbrieven.
Wat is er gebeurd in Libië?
Op zondag 10 september raasde storm Daniel over het oosten van Libië en liet in zijn spoor een grote ravage achter langs de Middellandse Zeekust van het land. Het tot nu toe bevestigde dodental varieert, maar het loopt in de duizenden, met nog eens duizenden vermisten. Volgens de VN gaat het om 3958 doden en 9000 vermisten, bericht Al Jazeera. Ugochi Daniels, plaatsvervangend directeur-generaal voor operaties bij de Internationale Organisatie voor Migratie, vertelde Al Jazeera dat de laatste schatting van het aantal ontheemden door de overstroming 46.000 is.
Vooral havenstad Derna is zwaar getroffen. Revista 5Wgeeft een ontluisterend beeld van de ravage in de stad waar voorheen 100.000 mensen woonden: ‘Gebouwen verpulverd, verwrongen auto’s aangespoeld, bruggen verbrijzeld en roodachtige modder die alles bedekt. Honderden levenloze lichamen, gewikkeld in dekens, lagen op de trottoirs, en in een van de ziekenhuizen van Derna, omgebouwd tot mortuarium, lagen lijkzakken opgestapeld op de afdelingen. In de dagen na de tragedie zijn vanuit de zee tientallen levenloze lichamen aangespoeld.’
Bij velen rijst nu de vraag hoe deze storm zo veel schade en doden tot gevolg kon hebben. In slechts 24 uur viel er meer regen dan het gebied normaal gesproken in een heel jaar te voortduren krijgt, zo’n 400 millimeter. Volgens de Libische meteorologische dienst was het de zwaarste regenval in meer dan vier decennia. Die stortregens hebben het stroomgebied van de Wadi Derna, de rivier die ontspringt in de bergen rond de stad, overspoeld. In de nacht van zondag op maandag, toen de meeste mensen thuis waren nadat de noodtoestand voor Daniel was afgekondigd, stortten twee dammen in de rivier in als gevolg van de regens en raasde een stortvloed van water met verwoestende kracht over de stad: naar schatting 33 miljoen kubieke meter, het equivalent van 12.000 Olympische zwembaden, beschrijft Revista 5W. Toen de regens de eerste dam, die ongeveer 70 meter hoog was, verwoestten, zorgde een overstroming ervoor dat de tweede dam barstte.
‘De combinatie van deze extreme weersomstandigheden en de kwetsbaarheid van het land, de wegen en de dammen maakte dit de ergste storm die Noord-Afrika in bijna een eeuw heeft getroffen’, vat The Washington Post samen.
Waarom was de impact zo groot?
‘In de uren voordat de dam in de buitenwijken van Derna brak en catastrofale overstromingen veroorzaakte, lijken zowel de autoriteiten als de bewoners zich bewust te zijn geweest van het dreigende levensgevaar’, schrijft Middle East Eye. Toch zijn zelfs na alle waarschuwingen de autoriteiten niet overgegaan tot evacuatie. ‘Bronnen ter plaatse en openbare verklaringen van Libische autoriteiten onthullen een weifelende en lakse reactie op de gevaren, zowel in de uren voor de ramp als in de noodlottige nacht waarin de regen Oost-Libië teisterde.’
De oorzaak voor dit gebrek aan handelen zit volgens veel media in de politiek instabiele situatie in Libië. ‘Het instorten van de twee dammen in Wadi Derna onderstreept de zwakte van de Libische infrastructuur na meer dan een decennium van chaos’, aldus The Guardian. ‘De situatie werd verergerd doordat Libië verdeeld is door twee rivaliserende regeringen: een door de VN erkende regering in Tripoli en een regering in het oosten, gesteund door een meerderheid van de parlementsleden en de oostelijke commandant Khalifa Haftar’, voegt Middle East Eye daaraantoe.
Hoewel de regering in Tripoli vooraf wees op de gevaren van de storm in Oost-Libië en liet weten dat het reddingsteams had klaarstaan, kon het niet ingrijpen omdat die gebieden onder controle staan van Haftar. Het Oost-Libische regime koos in plaats van evacuatie voor een reactieve opstelling: er werd een avondklok ingevoerd en pas toen de storm al over Derna was geraasd, werd de noodtoestand afgekondigd.
‘In de huidige omstandigheden in het land, met tientallen gewapende groepen, smokkelnetwerken, wijdverspreide corruptie en verwaarloosde infrastructuur, is de coördinatie van reddingsoperaties en hulp een uiterst complexe uitdaging’, vat Revista 5W samen.
Naast de politieke instabiliteit en de slechte infrastructuur in Libië, speelt ook de opwarming van de Middellandse Zee als gevolg van klimaatverandering een rol. . Voordat de storm Libië bereikte was Daniel uitgegroeid tot een zogenaamde medikaan, oftewel een orkaan in het Middellandse Zeegebied, die ontstaat doordat koude lucht uit het noorden over het warme zeewater stroomt. Ook hierdoor kon deze storm de grootste overstroming in Afrika veroorzaken van de afgelopen honderd jaar.
The Washington Post wijst eveneens naar het ‘abnormaal’ warme water van de Middellandse Zee als veroorzaker van de verwoestingen. ‘Onderzoek heeft aangetoond dat medikanen waarschijnlijk krachtiger worden in een opwarmende wereld.’
Hoe moet het nu verder met Libië?
‘De ramp in het noordoosten van Libië is een nieuwe stap richting de afgrond’, schrijft Revista 5W. ‘Ondanks de rijkdom aan natuurlijke hulpbronnen hebben jaren van conflict de problemen ernstig verergerd, variërend van voedselonzekerheid tot corruptie en diepe ongelijkheid. Vóór het conflict was het land een van de economische schokdempers van de regio, grotendeels dankzij de olie-inkomsten. Het was een bestemming voor zowel migranten uit Sub-Sahara-Afrika als migranten uit Noord-Afrikaanse landen zoals Tunesië en Egypte; Libië was toen niet het beginpunt van de zeeroute naar Europa, maar een bestemming waar migranten geld konden sparen om vervolgens naar huis terug te keren.’
Meer dan een week na de ramp begint de internationale hulp pas echt op gang te komen. Nog steeds zijn reddingsteams op zoek naar overlevenden en druk bezig lichamen te bergen. De getraumatiseerde Libiërs, van wie er nu alleen al in Derna dertigduizend dakloos zijn, hebben dringend schoon water, voedsel, onderdak en basisvoorzieningen nodig, terwijl het risico op cholera, diarree, uitdroging en ondervoeding toneemt, zo waarschuwen de VN.
Maar naast acute noodhulp is er ook steun nodig om het getroffen gebied straks weer op te bouwen. Zo vertelt Badr al-Din al-Toumi, hoofd noodhulp van de Libische regering, aan Al Jazeeradat zo’n 1500 van de 6142 gebouwen in de stad zijn beschadigd. ‘In Griekenland heeft Daniel een schade achtergelaten die wordt geschat op ongeveer 2,5 miljard euro’, schrijft Revista 5W. ‘In Libië zijn de gevolgen nog niet te overzien. Niet alleen zijn er duizenden levens verloren, ook is de wederopbouw complex en zeer kostbaar in een land waar de overheidsstructuren defect zijn.’
In een hoofdredactioneel commentaar wijst The Guardianop het pijnlijke uitblijven van internationale steun. ‘Vanwege grote fossiele brandstofvoorraden en regionale veiligheidsdoelstellingen hebben buitenlandse mogendheden zich in het verleden altijd met Libië bemoeid. De EU heeft het land honderden miljoenen euro’s gegeven om de migratie in te dammen, daarbij de verschrikkelijke misstanden van de Libische kustwacht negerend. Is de EU nu bereid om de gewone Libiërs te helpen? Frankrijk, dat zoveel heeft gedaan om Haftar te steunen, heeft in het bijzonder de verantwoordelijkheid om voor een krachtige Europese reactie te zorgen. De Libiërs hebben terecht het gevoel dat de internationale gemeenschap en hun eigen leiders hen in de steek laten. Ze hebben nu meer dan ooit echte steun nodig.’
De VN spreken nu van zo’n 4000 doden en 9000 vermisten
De Verenigde Naties hebben zondag het aantal slachtoffers van de ramp in Libië dat ze eerder hadden aangekondigd naar beneden bijgesteld, meldt CNN. Het Bureau voor de Coördinatie van Humanitaire Aangelegenheden (OCHA) zegt nu dat er in het hele land ten minste 3958 mensen zijn omgekomen als gevolg van de overstromingen vorige week en dat er nog meer dan 9000 mensen worden vermist. Op zaterdag zei OCHA nog dat alleen al in de oostelijke stad Derna minstens 11.300 mensen waren omgekomen.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘We baseren ons op cijfers die zijn geverifieerd door de Wereldgezondheidsorganisatie’, vertelde Farhan Haq, plaatsvervangend woordvoerder van de secretaris-generaal van de VN, zondag aan de Amerikaanse nieuwszender. Het hogere dodental van zaterdag zou gebaseerd zijn op cijfers van de Libische Rode Halve Maan, maar die organisatie vertelde CNN dat het nooit zo’n hoog dodental van de overstromingen in Derna heeft doorgegeven aan de VN. Op de vraag waarom de VN het dodental verkeerd hadden vermeld, zei Haq tegen CNN: ‘In veel verschillende tragedies herzien we uiteindelijk onze cijfers. Dat is precies wat hier gebeurt.’
Derna, het epicentrum van de overstromingen tijdens storm Daniel, werd in tweeën gespleten nadat het water afgelopen zondag hele wijken had meegesleurd. Vóór de tragedie telde de stad ongeveer 100.000 inwoners. Volgens CNN werd de impact van de storm verergerd door een dodelijke samenloop van factoren, waaronder verouderende, afbrokkelende infrastructuur, onvoldoende waarschuwingen en de effecten van de versnellende klimaatcrisis.
De aardbeving in Marokko brengt de ellende aan het licht van de mensen die niets hebben in een land waar het bbp voortdurend groeit. Volgens de Marokkaanse schrijver Abdellah Taïa moet de manier waarop de machthebbers er naar burgers kijken veranderen.
De verschrikkelijke aardbeving deed zich vrijdagavond [8 september] voor in de regio rond Marrakech. Om 23.11 uur werd de beving zelfs in Fez gevoeld. Ik hoorde het nieuws pas op zaterdagochtend. Ik nam onmiddellijk contact op met mijn familie en vrienden in Rabat, Salé, Casablanca, Azilal, Marrakech en Agadir. Ze waren in orde, al was het een eindeloze nacht geweest vol verschrikkingen. We waren heel erg bang, zeiden ze, we brachten het grootste deel van de nacht op straat door, op trottoirs, in tuinen, op lapjes grond, op pleinen, bij stoplichten. We begrepen het lot van vluchtelingen op de ijzige wegen van hun ballingschap, slechts beschikkend over hemel en aarde. We voelden ons ontworteld in ons land. Verlaten. We gaven ons over aan de onzichtbare en zeer destructieve macht van de nacht. We zijn niets, slechts nietig op aarde. We waren heel dicht bij het einde, voelden de dood naderen. We hebben die nacht veel gehuild, maar we zijn er nog, we leven nog. We zijn nog steeds bang.
Ik was opgelucht, gerustgesteld. Ik bood mijn dierbaren de meest liefdevolle woorden en de sterkste aanmoedigingen die ik in mijn hart kon vinden. Maar toen begon ik het nieuws te volgen, op televisie en op sociale media. Net als veel anderen wilde ik beelden zien van deze catastrofe: de nasleep, de schade, de tragedies. Ik heb de hele zaterdag aan schermen gekluisterd gezeten. En hoe meer ik keek, hoe meer ik me schaamde voor mezelf. Uiteindelijk was ik niets meer dan een egoïstische man die in de eerste plaats denkt aan degenen die het dichtst bij hem staan, aan de mensen die hij kent. Met mijn familie en vrienden gaat het goed, dat is het enige wat telt. De anderen? Die zijn altijd abstract, vreemden.
De beelden tonen overlevenden die dwalen, zoeken, niet weten wat ze moeten zeggen en huilen
Alleen daar, in de korte video’s die circuleren op Instagram, Facebook, YouTube, zien we de naakte waarheid, een verschrikkelijk overweldigende waarheid. We zien het Marokko van de vergeten mensen die lijden, die vallen en die onophoudelijk huilen. Deze verschrikkelijke beving heeft inderdaad het grote Marrakech getroffen, maar de meeste slachtoffers zijn gevallen in de dorpen en kleine steden: Iguil, Moulai Brahim, Amizmiz, rond de stad Tarudant. De beelden tonen afschuwelijke taferelen: dorpen die volledig zijn verwoest, gebouwen die als kaartenhuizen in elkaar zijn gestort, moskeeën in puin, minaretten die in tweeën zijn gebroken. De beelden tonen overlevenden die dwalen, zoeken, niet weten wat ze moeten zeggen, huilen en vertwijfeld rondlopen. Ze hopen dat de regering en de strijdkrachten hen komen redden. Om hen te troosten, om met hen te praten. De overlevenden in de video’s hebben nog steeds hoop.
J’accuse
Op deze zwarte zaterdagmiddag is die hoop volledig vervlogen. De onvrede neemt toe. We ontdekken de levens en verhalen van dit achtergelaten Marokko dat op nauwelijks 100 kilometer van Marrakech en zijn luxueuze paleizen ligt. Ze moeten zich uiten. Een leraar post deze tweet: ‘Al mijn leerlingen zijn dood’. Nog een tweet, een andere leraar: ‘Al mijn leerlingen zijn dood.’ Een video van een vader die steun zoekt bij een muur. Hij heeft net zijn vrouw en al zijn kinderen verloren. Hij wil schreeuwen, hij kan het niet, hij wil praten over het onrecht arm te zijn in Marokko, iemand te zijn die niet meetelt. Hij beeft als een kind en schreeuwt dan uiteindelijk: ‘Zijn wij niet ook deel van Marokko?’
Een vraag waar extreme pijn, extreme zachtheid en extreme hulpeloosheid in schuilen.
De vraag zit veel Marokkanen dwars, achtervolgt mij, zit nu in ieders hoofd, in alle harten, in alle gewetens. Als een j’accuse van Émile Zola. We kunnen niet langer doen alsof we niet op de hoogte zijn van de levensomstandigheden van de allerarmsten, van de mensen die verborgen moeten blijven. We dachten dat ze ver weg waren, in plaats daarvan zijn ze heel dichtbij. De aardbeving toont hun ellende aan de hele wereld, via video’s die ver en wijd reizen en veel mensen aan het huilen maken.
Maar tot nu toe is er geen reactie gekomen van degenen aan wie deze vraag wordt gericht.
Het bbp van Marokko groeit al enkele jaren gestaag, maar de economische groei komt niet iedereen ten goede. Dat wisten we. Nu, door deze aardbeving, zien we het pas echt, begrijpen we de uitsluiting, de marginalisatie. En die is ondraaglijk, onhoudbaar.
Ook ik heb bijgedragen aan het lijden van het arme Marokko. Ik vergat te denken aan degenen die altijd weer vergeten worden
We voelen schaamte, ik voel schaamte. Toen ik zaterdagochtend het nieuws hoorde, kon ik alleen maar aan mijn eigen wereldje denken. De levens van anderen telden niet zo zwaar als die van mijn dierbaren. Ook ik heb bijgedragen aan het lijden van het arme Marokko. Ik vergat te denken aan de mensen die altijd weer vergeten worden.
Anderhalf jaar geleden viel de kleine Rayan in een klein dorpje in het noorden van Marokko in een put. Zijn tragedie schokte de hele wereld. Zijn trieste lot onthulde het harde leven en de absolute onzekerheid van de armen in Marokko.
Sinds vrijdagavond dwingt de verschrikkelijke aardbeving ons opnieuw te kijken naar dit andere Marokko, het Marokko van de ellende. Het Marokko dat niets heeft. Wallou [‘niets’, in Marokkaans-Arabisch dialect]. Maar deze keer mogen we geen genoegen nemen met oppervlakkige solidariteit. Wat nu moet veranderen is de blik van de macht op haar eigen burgers.
De lichamen van zeker 11.000 mensen zijn geborgen rond Derna
Het dodental als gevolg van de overstromingen in Libië is opgelopen naar ruim 11.000. Met name rond de stad Derna is de verwoesting enorm. Volgens autoriteiten kan het dodental, gebaseerd op het aantal vermisten, oplopen tot 20.000, zo schrijft Al Jazeera.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Gezien de schaal van de verwoesting en de chaotische politieke situatie in de regio, met lichamen die nog steeds aanspoelen op de kust en begrafenissen in massagraven, is een precies dodental lastig bij te houden. Reddingswerkers blijven intussen onder het puin zoeken, maar intussen groeit ook de vrees dat rottende lichamen kunnen leiden tot een dodelijke uitbraak van ziektes.
De meeste doden hadden voorkomen kunnen worden als autoriteiten betere waarschuwingssystemen hadden gehad, zei het weer- en klimaatagentschap van de Verenigde Naties donderdag. Al drie dagen voor de ramp zouden er waarschuwingen zijn afgegeven door de VN over de zwakke dammen rond Derna. Een burgemeester besloot echter slechts tot een uitgaansverbod.
Door de storm Daniel zouden dijken zijn doorgebroken
Noodweer in Libië, veroorzaakt door de storm Daniël, heeft gezorgd voor dijkdoorbraken en zware overstromingen. Dat schrijft The New York Times. Autoriteiten zeggen te vrezen voor meer dan tweeduizend dodelijke slachtoffers.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De zwaarst getroffen stad is Derna, waar twee stuwdammen zouden zijn doorgebroken en honderden inwoners door het stijgende water zouden zijn meegesleurd. Uit video’s blijkt dat hele woonwijken zijn weggevaagd en dat flatgebouwen gedeeltelijk zijn ingestort in de modder.
Volgens autoriteiten zijn er daarnaast tot zeker zesduizend vermisten, waardoor men vreest dat het dodental nog kan oplopen. Door de spanningen in Libië tussen rivaliserende regeringen, verschillende jihadistische groeperingen en milities, is het de vraag of goed gecoördineerde noodhulp op touw gezet kan worden.
Het dodental is inmiddels opgelopen tot meer dan 2100
Drie dagen na de zwaarste aardbeving ooit in Marokko hebben buitenlandse hulp- en reddingsteams zich maandag gevoegd bij de zoektocht naar overlevenden tussen het puin van verwoeste dorpen in het Atlasgebergte. De aardbeving, met een kracht van 6,8 op de schaal van Richter, vond plaats op vrijdag en had zijn epicentrum onder een afgelegen cluster van bergdorpjes 70 kilometer ten zuiden van Marrakech. De beving deed de infrastructuur tot aan de noordkust van het land schudden.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De regering meldt dat minstens 2122 mensen zijn omgekomen en meer dan 2421 gewond zijn geraakt, van wie velen zich in kritieke toestand bevinden. In Marrakech sliepen veel mensen buiten op trottoirs en pleinen uit angst om terug te keren naar hun huizen.
Verschillende landen hebben aangeboden om het zwaar getroffen Noord-Afrikaanse land te hulp te schieten, maar de Marokkaanse autoriteiten zijn tot nu toe alleen ingegaan op het aanbod van Spanje, het VK, Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten. Hulp wordt mondjesmaat geaccepteerd omdat het Marokkaanse ministerie van Buitenlandse Zaken vreest dat ‘een gebrek aan coördinatie contraproductief zou kunnen zijn. Volgens het Marokkaanse tijdschrift TelQuel hebben de Marokkaanse autoriteiten ‘niet uitgesloten dat ze indien nodig een beroep doen op andere landen’.
Duizenden bezoekers strandden in de modder in de woestijn
Aanhoudend noodweer heeft de droge woestijn in Nevada in een gigantische modderpoel getransformeerd. Voor de duizenden bezoekers van het festival Burning Man betekent dat een domper: sinds dit weekend proberen zij weg te komen van het festivalterrein, maar de meeste pogingen stranden. Voertuigen komen vast te zitten in de blubber. Zeker 70.000 mensen zouden het terrein niet kunnen verlaten, meldt CNN.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Door de zware regenval in Nevada probeerden veel bezoekers al eerder weg te komen. Toen dat niet lukte, adviseerde de organisatie van Burning Man hen om zuinig om te gaan met voedsel en water. Het festival wordt op ruim acht kilometer van de snelweg georganiseerd, wat vertrekken onder de huidige omstandigheden bemoeilijkt.
Hoewel de meeste regen inmiddels voorbij is, is het festivalterrein nog steeds moeilijk begaanbaar. Daarom wil de organisatie dat de meeste bezoekers pas vertrekken als het festival voorbij is, op dinsdag. Op maandag vond het hoogtepunt van Burning Man plaats, toen een enorme houten man in brand werd gestoken.
In de Golf van Mexico heeft orkaan Idalia veel water verzameld
De zuidoostkust van de Verenigde Staten zet zich schrap voor de orkaan Idalia, die naar verwachting een orkaan van de vierde categorie kan worden, op een schaal van vijf. Dat schrijft The New York Times. Duizenden mensen in Florida zijn verplicht geëvacueerd nadat ze hun huizen en winkels ‘orkaanklaar’ hadden gemaakt. Momenteel raast de orkaan over de Golf van Mexico, waar hij veel water heeft verzameld.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
In Georgia en South Carolina is de noodtoestand afgekondigd, omdat de orkaan daar naar verwachting op een later moment voor overlast zal zorgen. Luchthavens in die staten zijn gesloten en bijna zesduizend militairen zijn op stand-by gezet om te helpen met evacuaties en hulpverlening achteraf.
Eerder trok Idalia al over Cuba, waar eveneens tienduizenden mensen geëvacueerd werden vanwege het snel stijgende water. Ook kwamen grote gebieden zonder elektriciteit te zitten. Inmiddels is de rust op het eiland weer enigszins teruggekeerd.
Woensdag bereikt orkaan Idalia de kust van Florida
Verwacht wordt dat de tropische storm Idalia op maandag zal uitgroeien tot een krachtige orkaan van categorie 3. Later deze week zou de orkaan krachtige wind, zware regenval en overstromingen kunnen veroorzaken aan de Golfkust van Florida, zo meldt CNN. De storm, die maandag sterker werd toen hij voor de westelijke punt van Cuba langstrok, zal naar verwachting woensdag de kust van Florida bereiken.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Idalia heeft al geleid tot evacuaties en sluitingen van scholen in verschillende delen van de staat, meldt CNN. ‘Dit wordt een grote, krachtige orkaan,’ zei Ron DeSantis, de Republikeinse gouverneur van Florida, maandagochtend en hij drong er bij de inwoners op aan om zich voor te bereiden. President Joe Biden heeft de noodtoestand uitgeroepen en federale hulp aangeboden. Eind september 2022 werd Florida getroffen door de krachtige orkaan Ian, die bijna honderdvijftig mensen doodde en grote schade aanrichtte in het zuidwesten van de staat.
Irak lijdt onder toenemende droogte. Behalve de klimaatcrisis, waardoor het water in rivieren en meren sneller verdampt, gaat de bevolking gebukt onder corruptie en regionale conflicten. Milieuactivisten in het land maken zich grote zorgen: ‘We staan op de rand van een catastrofe.’
Soms gaat het sneller dan gedacht, en dat betekent niet altijd iets goeds. ‘Ik waarschuw al sinds 2004 voor een tekort aan water in Irak. Maar ik ging ervan uit dat het pas vanaf 2030 een probleem kon worden. Ik zat fout.’ De Iraakse milieuactivist Azzam Alwash maakt zich zorgen om zijn vaderland, dat lijdt onder langdurige droogtes en toenemende watertekorten. ‘We staan op de rand van een catastrofe,’ zegt hij aan de telefoon. Irak heeft eigenlijk altijd geprofiteerd van de vruchtbare bodem tussen de Eufraat en de Tigris. De twee rivieren zorgen voor ongeveer 98 procent van de watervoorziening. Ze voerden altijd voedingsstoffen en vochtigheid voor het land aan.
De Tigris en de iets zuidelijker gelegen Eufraat ontspringen in Turkije, stromen door heel Irak en vloeien ten slotte ongeveer 200 kilometer voor de kust samen, in de buurt van de stad Basra. Aan het eind van de steeds uiterst droge zomers bevatten de beide rivieren het minste water. Desondanks stroomde tussen 1981 en 2010 in de laatste septemberdagen nog bijna 1000 kubieke meter water per seconde uit de monding in zee – meer dan bijvoorbeeld aan de monding van de Elbe [in de Noordzee].
Maar sinds de millenniumwisseling drogen de voor Irak zo belangrijke levensaders op. Volgens de gegevens van de Copernicus Climate Change Services [van de EU] nemen de watervolumes duidelijk af. Dat ligt niet alleen aan de temperaturen die stijgen als gevolg van de klimaatcrisis, waardoor het water in meren en rivieren sneller verdampt. Ook de hoeveelheid neerslag is in de laatste decennia afgenomen. De droogte leidde vooral het afgelopen jaar tot verwoestende zandstormen.
Slechts 60 procent heeft toegang tot drinkwatervoorziening
In de rivierbeddingen, weiden, moerassen, meren en kanalen ontbreekt het aan water – met ingrijpende gevolgen, en niet alleen voor het milieu. ‘De gevolgen van de noodsituatie zouden ertoe kunnen leiden dat de regionale spanningen tussen Irak en de buurlanden verder toenemen,’ zegt Alwash. Turkije, Syrië en Iran betwisten Irak het water van de Eufraat en de Tigris. Ook die landen lijden onder de toenemende droogte; ze bouwen dammen in de bovenloop van de rivieren en leiden het water om in eigen gebied. Het Iraakse ministerie van Watervoorziening dreigde Iran in de afgelopen jaren al met een aanklacht bij het Internationaal Gerechtshof, vanwege de vermindering van de watertoevoer [via zijrivieren] uit dat land. De Turkse president Recep Tayyip Erdogan maakte bij voorbaat duidelijk dat er voor hem geen verschil bestaat tussen de bescherming van het eigen water en die van het vaderland.
In april zei de plaatsvervangende Iraakse minister van Milieu volgens berichten in de media dat de Eufraat en de Tigris op dit moment minder dan 30 procent van hun normale hoeveelheid water uit Turkije en Iran zouden ontvangen. Regeringsvertegenwoordigers uit de drie landen komen steeds weer bij elkaar om te onderhandelen over de toekomst van de watervoorziening. Onlangs heeft Turkije Irak voor een maand meer water uit de Ilisu-dam [in de Tigris] toegezegd. Maar het ontbreekt nog steeds aan oplossingen voor de lange termijn. Critici verwijten Turkije dat het zijn controle over het water tegenover Irak als drukmiddel zou gebruiken in politieke en economische kwesties.
Beschadigd
‘Turkije en Iran spelen een grote rol, maar ook het slechte watermanagement is een probleem,’ zegt Mac Skelton, directeur van het Instituut voor regionale en internationale studies aan de Amerikaanse Universiteit van Irak in Suleimaniya, aan de telefoon. Meerdere oorlogen hebben de waterinfrastructuur van het land beschadigd. Het fragiele politieke systeem van het land doet de rest. Om sjiitische rebellen hun toevluchtsoord te ontnemen, legde Saddam Hoessein in het begin van de jaren negentig het vruchtbare marsland in het zuiden van het land droog. Bijna 90 procent van het oppervlak droogde uit, waardoor de bewoners hun middelen van bestaan kwijtraakten. Na de val van Saddam in 2003 staken activisten de dammen door en keerde het leven terug.
Nu wordt het gebied door de gevolgen van de klimaatcrisis en de aanhoudende droogte opnieuw bedreigd. Volgens een bericht van de Verenigde Naties heeft slechts 60 procent van de Iraakse bevolking toegang tot een betrouwbare drinkwatervoorziening. ‘Dat is het resultaat van een sinds 2003 falende waterhuishouding, die niet in de laatste plaats wordt verergerd door de systematische corruptie in het land,’ zegt Skelton. Daar komt bij dat de Iraakse bevolking voortdurend groeit; de Eufraat en de Tigris moeten dus ook steeds meer mensen van water voorzien. Deze crisissituatie leidt regelmatig tot protesten, veel mensen in Irak zijn wanhopig.
In het zuiden van het land dringt het zoute water uit de Perzische Golf stroomopwaarts naar het noorden, waar het rivieren en vruchtbare landbouwgebieden binnendringt. Het areaal voor het verbouwen van graan is duidelijk gekrompen, boeren verliezen hun vee en hun tarwe, en het water is vervuild. Steeds weer moeten duizenden mensen hun land verlaten en naar de grote steden verhuizen. Wie zich in het land inzet voor milieubescherming, moet vrezen voor represailles en ontvoeringen.
Milieuactivisten
Daar kan ook Azzam Alwash over meepraten: zijn vriend en collega Jassim al-Asadi van de ngo Nature Iraq werd in februari ontvoerd. Hij is niet de enige die sinds de massaprotesten van 2019 dit lot onderging. Doelwit van de ontvoeringen zijn vooral milieuactivisten, zoals blijkt uit een bericht van Human Rights Watch. Volgens de mensenrechtenorganisatie hangt dat samen met de algemene opstelling van de regering, die maatschappelijke organisaties in het land als een bedreiging beschouwt. Om veiligheidsredenen heeft Alwash na de ontvoering van zijn vriend dan ook besloten Irak te verlaten.
De gevolgen van de droogte zijn even divers als catastrofaal. Alwash gaat ervan uit dat de temperaturen ook in 2023 tot boven de 50 graden zullen stijgen. Daarom hoopt hij dat de regionale machten een gezamenlijke oplossing zullen vinden. ‘Anders moeten de mensen hier binnenkort nog harder vechten om te overleven dan ze nu al doen.’
Tienduizenden hectares aan land zijn inmiddels in de as gelegd
In Griekenland woeden al een week zeer heftige natuurbranden, die vanwege de hoge temperaturen en voortdurende wind maar amper te blussen zijn. Brandweerlieden uit meerdere landen in Europa en het Midden-Oosten helpen mee om de branden te blussen, schrijft Kathimerini. Met name rond de stad Alexandroupolis zijn de branden intens.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De Eurocommissaris van Crisisbeheer Lenarcic noemt de brand rond de stad in het noordoosten van Griekenland ‘de grootste natuurbrand ooit in de EU’. Ziekenhuizen in de stad zijn ontruimd en een groot deel van Alexandroupolis zit zonder stroom. De branden hebben aan zeker twintig mensen het leven gekost.
Ook elders in Griekenland is de situatie zeer nijpend. Bij de berg Parnitha, vlak bij Athene, woeden branden die volgens de autoriteiten waarschijnlijk zijn aangestoken. Ook in andere regio’s, onder meer bij steden met historische monumenten, staan grote gebieden in brand.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
