Israël heeft eerder enkele repressieve mediawetten aangenomen
Israëlische autoriteiten hebben dinsdag camera-apparatuur van persbureau Associated Press in beslag genomen en de live-uitzending offline gehaald. Dat meldt Associated Press in een verklaring. Volgens het persbureau is er sprake van ‘misbruik door de Israëlische regering van de nieuwe wet voor buitenlandse omroepen’.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘Associated Press veroordeelt in de meest krachtige bewoordingen de acties van de Israëlische regering’, schrijft het persbureau. ‘We dringen er bij de Israëlische autoriteiten op aan om onze apparatuur terug te geven en ons in staat te stellen om onze live-uitzending onmiddellijk te herstellen, zodat we deze belangrijke visuele journalistiek kunnen blijven leveren aan duizenden mediakanalen over de hele wereld’.
Het Israëlische leger classificeert gebieden rond Gaza als ‘gesloten militaire zones’. De live-uitzending van de AP gaf een beeld van Gaza, waar amper internationale media wordt toegelaten. Israël wees eerder nieuwssite Al Jazeera de deur, onder het gebruik van een nieuwe mediawet die oorlogspropaganda moet aanpakken.
Vijf dagen lang bezetten studenten de campus van de universiteit
Studenten aan het Trinity College in Dublin hebben een einde gemaakt aan een vijfdaagse campagne nadat de universiteit had beloofd de banden met Israëlische bedrijven te verbreken. Dat schrijft Al Arabiya.De studenten, die in navolging van studenten elders ter wereld een groot deel van de universiteit bezet hielden, spraken van een overwinning.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Het bestuur sloot een akkoord met de demonstranten, zei de universiteit in een verklaring. ‘Trinity zal zich stoppen met investeringen in Israëlische bedrijven die activiteiten hebben in de bezette Palestijnse gebieden en op de zwarte lijst van de VN staan.’ Slechts één Israëlisch bedrijf blijft om contractuele redenen tot maart 2025 op de lijst staan.
Het kampement begon op 3 mei toen pro-Palestijnse demonstranten tientallen tenten opzetten op het Fellows’ Square, terwijl vergelijkbare acties plaatsvonden in de VS, Europese steden, Australië en India uit protest tegen de oorlog van Israël tegen Hamas in Gaza. In tegenstelling tot confrontaties in de VS, waar de politie demonstranten op verschillende universiteiten met geweld uit hun tenten zette, werd hier geen poging gedaan om het protest te stoppen. Eoin O’Sullivan, een decaan die de gesprekken met de studenten leidde, bedankte hen voor hun ‘engagement’.
Export- en importtransacties met betrekking tot Israël zijn stopgezet
Turkije heeft alle handel met Israël stopgezet naar aanleiding van de ’verslechterende humanitaire tragedie’ in de Palestijnse gebieden, wat leidde tot felle kritiek van de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken. Dat schrijft The Guardian.
’Export- en importtransacties met betrekking tot Israël zijn stopgezet, voor alle producten’, zei het Turkse ministerie van Handel donderdag laat. ’Turkije zal deze nieuwe maatregelen strikt en vastberaden uitvoeren totdat de Israëlische regering een ononderbroken en toereikende stroom van humanitaire hulp naar Gaza toestaat.’
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Israëls minister van Buitenlandse Zaken, Israël Katz, beschuldigde de president van Turkije, Recep Tayyip Erdoğan, ervan zich te gedragen als een ’dictator’ nadat de opschorting voor het eerst werd gemeld. De ruzie zal waarschijnlijk de spanningen tussen de twee voorheen nauwe bondgenoten vergroten, die zijn verslechterd sinds het begin van de crisis in Gaza.
Het Turkse ministerie van Handel kondigde begin april voor het eerst beperkingen aan op de export naar Israël, waarbij de export van ijzer- en staalproducten en bouwapparatuur werd stopgezet. De twee landen hadden een handelsvolume van 6,8 miljard dollar in 2023.
Het tentenkamp was opgezet uit protest tegen de aanvallen van Israël in Gaza
De Columbia University in New York is maandag begonnen met het schorsen van studenten die weigerden een pro-Palestijns tentenkamp op de campus te verlaten. Dat meldt The Washington Post. Studenten hadden uit protest tegen de aanvallen van Israël in de Gazastrook het tentenkamp opgezet.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De schorsing van studenten volgde nadat de onderhandelingen met demonstranten waren mislukt en de studenten de waarschuwing hadden genegeerd dat hun status op de campus in gevaar zou komen als ze in het tentenkamp zouden blijven.
De universiteit zei dat het bijna twee weken durende protest in strijd was met het universiteitsbeleid, een onwelkome omgeving creëerde voor Joodse studenten en een ‘luidruchtige afleiding’ vormde voor degenen die zich voorbereidden op examens.
De Verenigde Staten zijn begonnen met de bouw van een pier in Gaza, meldt The Wall Street Journal. Het Pentagon kondigde donderdag aan dat de infrastructuur is ontworpen om de levering van humanitaire hulp aan de door Israël gebombardeerde en belegerde Palestijnse gebieden te verbeteren. Vanaf begin mei zou deze infrastructuur moeten functioneren.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De humanitaire hulpmiddelen zullen eerst aankomen in Cyprus, waar ze worden gecontroleerd en vervolgens klaargemaakt voor transport, zei een hoge Amerikaanse militaire functionaris. Daarna worden ze met commerciële schepen vervoerd naar een drijvend platform voor de Gazastrook en daarna met kleinere schepen naar de pier.
Dit project ‘vertegenwoordigt de meest ambitieuze Amerikaanse poging om broodnodige hulp naar Gaza te brengen’, aldus The Wall Street Journal. Het platform zou een cruciaal punt kunnen worden voor de distributie van hulp naar Gaza als Israël een militaire operatie start in de stad Rafah, in het zuiden van de Palestijnse enclave.
Op meerdere universiteiten werden studenten gearresteerd
Studentenprotesten in de VS tegen de oorlog in Gaza hebben zich deze week verspreid over een toenemend aantal universiteitscampussen. Dat meldt The New York Times. Met name na de arrestatie vorige week van meer dan honderd demonstranten aan de Columbia University zijn op steeds meer universiteiten betogingen ontstaan.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Bij protesten woensdag op de campussen van ten minste twee universiteiten kwam het tot botsingen met de politie, terwijl een andere universiteit haar campus voor de rest van de week sloot. De studenten roepen universiteiten op de samenwerking stop te zetten met Israëlische bedrijven.
Universiteitsbesturen van Texas tot Californië hebben woensdag opdracht gegeven tentenkampen van demonstranten te ontruimen. Tegelijkertijd bleven nieuwe protesten losbarsten in plaatsen als Pittsburgh en San Antonio. Studenten betuigden hun solidariteit met hun medestudenten aan Columbia University en met Gaza.
De Israëlische auteur David Grossman associeert het woord ‘thuis’ met een warm gevoel van veiligheid, beschutting en saamhorigheid, met een plek ‘waarvan de grenzen door iedereen worden erkend’. Daarmee raakt hij misschien wel de kern van het conflict tussen Israël en Palestina.
Terwijl de ochtend van 7 oktober steeds verder in het verleden verdwijnt, lijken de verschrikkingen ervan alleen maar toe te nemen. Steeds weer vertellen wij Israëli’s onszelf datgene wat deel is gaan uitmaken van de ontstaansgeschiedenis van onze identiteit en ons lot: hoe Hamas-terroristen de huizen van Israëli’s binnenvielen, zo’n twaalfhonderd mensen vermoordden, verkrachtten en ontvoerden en huizen plunderden en in brand staken. In die nachtmerrieachtige uren, voordat het Israëlische leger uit zijn schok ontwaakte, kregen de Israëli’s een wrange en concrete glimp te zien van wat er zou kunnen gebeuren als hun land niet alleen een rake klap zou krijgen, maar ook echt zou ophouden te bestaan. Als Israël er niet langer zou zijn.
Ik heb gesproken met Joodse mensen die buiten Israël wonen en ze vertelden me dat het tijdens die uren voelde alsof hun fysieke én mentale bestaan in gevaar waren. Sterker nog: er was iets van hun levenskracht weggenomen, voor altijd. Sommigen verbaasden zich er zelfs over hoezeer ze Israël blijkbaar nodig hadden, als idee én als een concreet feit.
Terwijl het leger begon terug te slaan, nam de burgermaatschappij al massaal deel aan reddings- en logistieke operaties, met vele duizenden burgers die zich vrijwillig aanmeldden om te doen wat de regering had kunnen doen als ze niet in zo’n lamlendige toestand verkeerde.
Op het moment van publicatie zijn er volgens gegevens van het door Hamas geleide Gazaanse ministerie van Volksgezondheid sinds 7 oktober meer dan 30.000 Palestijnen gedood in de Gazastrook. Onder hen zijn veel kinderen, vrouwen en burgers, van wie velen geen lid waren van Hamas en geen rol speelden in de oorlogscyclus. ‘Niet-betrokken’, zoals Israël ze noemt in het conflictese, de taal waarmee naties in oorlog zichzelf misleiden om niet geconfronteerd te worden met de gevolgen van hun daden.
De beroemde kabbalageleerde Gershom Scholem bedacht het gezegde: ‘Al het bloed vloeit naar de wond.’ Bijna vijf maanden na het bloedbad is dat hoe Israël zich voelt. De angst, de schok, de woede, het verdriet en de vernedering en wraakzucht, de mentale energie van een hele natie – dat alles stroomt nog altijd naar die wond toe, naar de afgrond waarin we nog steeds bezig zijn te vallen.
We blijven maar denken aan de jonge meisjes en vrouwen, en ook de mannen, naar het schijnt, die verkracht werden door aanvallers uit Gaza, moordenaars die hun eigen misdaden filmden en live uitzonden voor de families van de slachtoffers, aan de baby’s die vermoord werden, aan de gezinnen die levend werden verbrand.
Gijzelaars
En dan de gijzelaars. Die Israëli’s die al 146 dagen in tunnels worden vastgehouden, sommigen mogelijk in kooien. Het zijn kinderen en ouderen, vrouwen en mannen, van wie sommigen ziek zijn en misschien sterven door een tekort aan zuurstof of medicijnen, en door uitzichtloosheid. Of misschien sterven ze omdat gewone mensen die worden blootgesteld aan het absolute, demonische kwaad vaak de aangeboren wil om te leven verliezen – de wil om te leven in een wereld waarin zulk kwaad en zulke wreedheid mogelijk zijn. Waarin mensen zoals die Hamas-terroristen leven.
De enorme omvang van de gebeurtenissen van 7 oktober wist soms onze herinneringen aan wat eraan voorafging uit. En toch kwamen er zo’n negen maanden voor het bloedbad al alarmerende barsten in de Israëlische samenleving. De regering, met Benjamin Netanyahu aan het hoofd, probeerde er een reeks wetgevende stappen door te drukken die bedoeld waren om het gezag van het Hooggerechtshof ernstig te verzwakken en op die manier een dodelijke slag toe te brengen aan het democratische karakter van Israël.
Honderdduizenden burgers gingen al die maanden elke week de straat op om te protesteren tegen het plan van de regering. De rechtervleugel van Israël steunde de regering. De natie raakte steeds verder gepolariseerd. Wat ooit een legitiem ideologisch argument was tussen rechts en links, was verworden tot een spektakel van diepe haat tussen de verschillende kampen. Het openbare debat was gewelddadig en giftig geworden. Er werd gesproken over een opsplitsing van het land in twee afzonderlijke volkeren. En de Israëli’s hadden het gevoel dat hun natie – hun thuis – schudde op haar grondvesten en dreigde in te storten.
Voor wie in een land woont waar het concept ‘thuis’ vanzelfsprekend is, moet ik uitleggen dat ik, met mijn Israëlische bril, het woord ‘thuis’ associeer met een warm gevoel van veiligheid, beschutting en saamhorigheid. Thuis is een plek waar ik zorgeloos kan bestaan. En het is een plek waarvan de grenzen door iedereen worden erkend – in het bijzonder door mijn buren.
Het land heeft nog geen idee hoe het een echte vesting moet zijn
Maar dit alles wordt voor mij nog steeds overschaduwd door een verlangen naar iets wat nooit volledig is verwezenlijkt. Is ben ik bang. Het biedt veiligheid noch een zorgeloos bestaan en mijn buren koesteren vele twijfels omtrent en maken aanspraak op de kamers en de muren, en ze betwisten, in sommige gevallen zelfs het bestaan ervan. Op die vreselijke zwarte zaterdag bleek dat Israël niet alleen nog lang geen thuis is in de ware zin van het woord, het land heeft ook nog geen idee hoe het een echte vesting moet zijn.
Toch zijn de Israëli’s terecht trots op de snelle en efficiënte manier waarop ze samenkomen om steun te bieden wanneer het land wordt bedreigd, of het nu gaat om een pandemie of een oorlog. Over de hele wereld stapten reservisten in het vliegtuig om zich bij hun collega’s te voegen die al waren opgeroepen. Ze gingen ‘ons thuis beschermen’, zoals ze vaak zeiden in interviews. Dit unieke verhaal had iets ontroerends: deze jonge mannen en vrouwen haastten zich uit alle hoeken van de wereld naar het front om hun ouders en grootouders te beschermen. En ze waren bereid om hun leven te geven. Net zo ontroerend was de eensgezindheid die heerste in de tenten van de soldaten, waar politieke meningen er niet toe deden. Het enige wat telde, was solidariteit en kameraadschap.
Maar Israëli’s van mijn generatie, die al veel oorlogen hebben meegemaakt, vragen zich nu al af, zoals we altijd doen na een oorlog: waarom ontstaat deze eenheid alleen in tijden van crisis? Hoe komt het dat alleen bedreigingen en gevaren ons verbinden en het beste in ons naar boven brengen, en ons bovendien bevrijden van onze vreemde hang naar zelfvernietiging – naar het vernietigen van ons eigen thuis?
Deze vragen leggen een pijnlijk inzicht bloot: de diepe wanhoop die de meeste Israëli’s na het bloedbad voelden, is misschien wel het gevolg van de toestand waarin de Joden opnieuw terecht zijn gekomen. Het is de toestand van een vervolgde, onbeschermde natie. Een natie die, ondanks haar enorme prestaties op zoveel gebieden, diep van binnen nog steeds een natie van vluchtelingen is die constant leven met het vooruitzicht dat ze zullen worden ontworteld, zelfs na bijna 76 jaar soevereiniteit. Het is nu duidelijker dan ooit dat we altijd zullen moeten waken over deze inneembare vesting, dit kwetsbare thuis. Wat ook duidelijk is geworden, is hoe diepgeworteld de haat jegens deze natie is.
Mededogen
Hieruit volgt nog een overweging aangaande deze twee gekwelde volkeren: het ontheemdingstrauma is fundamenteel en oeroud voor zowel Israëli’s als Palestijnen, en toch is geen van beide partijen in staat om de tragedie van de ander met een greintje begrip – laat staan mededogen – te bekijken.
Als gevolg van de oorlog is er nog een beschamend fenomeen aan het licht gekomen: Israël is het enige land ter wereld waarvan men openlijk gezegd heeft dat het moet worden vernietigd.
In demonstraties met honderdduizenden deelnemers, op de campussen van de meest gerespecteerde universiteiten, op sociale media en in moskeeën over de hele wereld wordt het bestaansrecht van Israël fanatiek betwist. Verstandige politieke commentaren die rekening houden met de complexiteit van de situatie maken als het over Israël gaat regelmatig plaats voor een retoriek van haat die alleen kan worden weggenomen – als dat al kan – door de vernietiging van de staat Israël. Toen Saddam Hoessein bijvoorbeeld duizenden Koerden vermoordde met chemische wapens, waren er geen oproepen om Irak te vernietigen en het land van de aardbodem weg te vagen. Alleen als het over Israël gaat, is het acceptabel om publiekelijk de eliminatie van een staat te eisen.
Demonstranten, invloedrijke stemmen en gezagsdragers zouden zich moeten afvragen hoe het komt dat nou juist Israël deze afkeer opwekt. Waarom is Israël, als enige van de 195 landen op aarde, voor zijn bestaan als het ware afhankelijk van de goodwill van de andere naties op de wereld?
Het is misselijkmakend om te bedenken dat deze moordzuchtige haat gericht is tegen een volk dat minder dan een eeuw geleden in feite bijna is uitgeroeid. Er is ook iets stuitends aan het kronkelige, cynische verband tussen de Joodse existentiële angst en de wens dat Israël ophoudt te bestaan, een wens die Iran, Hezbollah, Hamas en anderen openlijk hebben geuit. Het is verder onverdraaglijk dat bepaalde partijen proberen om het Israëlisch-Palestijnse conflict in een kolonialistisch kader te dwingen, terwijl ze moedwillig en hardnekkig vergeten dat Joden geen ander land hebben, in tegenstelling tot de Europese kolonialisten waarmee ze valselijk worden vergeleken, en daarbij verdoezelen dat Joden niet in het land Israël aankwamen als veroveraars, maar op zoek naar veiligheid; dat hun krachtige affiniteit met dit land bijna vierduizend jaar oud is; dat dit de plek is waar ze een natie vormden, een religie, een cultuur en een taal.
Men kan zich het kwaadaardige plezier voorstellen waarmee tegenstanders de Joodse natie op haar zwakste plek treffen, namelijk haar gevoel een buitenstaander te zijn, haar existentiële eenzaamheid. Op dat punt kan Israël zich niet verweren. Vanwege deze zwakke plek maakt deze natie vaak noodlottige en destructieve fouten, niet alleen ten aanzien van haar vijanden, maar ook ten aanzien van zichzelf.
Wie zullen wij zijn – Israëli’s en Palestijnen – als deze lange, wrede oorlog ten einde komt?
Wie zullen wij zijn – Israëli’s en Palestijnen – als deze lange, wrede oorlog ten einde komt? Niet alleen zal de herinnering aan de wreedheden die we elkaar hebben aangedaan nog vele jaren tussen ons in staan, ook zal Hamas, zoals ons allemaal duidelijk is, zodra het de kans krijgt het doel verwezenlijken dat zwart op wit in zijn oorspronkelijke handvest staat: Israël vernietigen, vanuit een religieuze plicht.
Hoe kunnen we dan een vredesverdrag tekenen met elkaar?
En welke keuze hebben we nog?
De Palestijnen zullen hun eigen rekening opmaken. Als Israëliër vraag ik me af wat voor soort mensen we zullen zijn als de oorlog voorbij is. Waar zullen we ons schuldig over voelen – als we moedig genoeg zijn om die gevoelens toe te laten – voor wat we onschuldige Palestijnen hebben aangedaan? Voor de duizenden kinderen die we hebben vermoord? Voor de gezinnen die we hebben vernietigd?
En hoe zullen we leren – zonder nog eens verrast te worden – om een volwaardig leven te leiden op het scherp van de snede? Hoeveel mensen willen hun leven leiden en hun kinderen opvoeden op de grens van een nieuw conflict? Welke prijs betalen we voor een leven in voortdurende waakzaamheid en achterdocht, in voortdurende angst? Wie van ons zal besluiten dat hij niet het leven wil – of kan – leiden van een eeuwige soldaat, een Spartaan?
Wie zal hier in Israël blijven? Zullen dat de extremen zijn, de meest fanatiek religieuze, nationalistische, racistische mensen? Zijn we gedoemd om verlamd toe te kijken hoe de moedige, creatieve, unieke Israëlische identiteit geleidelijk opgaat in de tragische wond van het Jodendom?
Deze vragen zullen Israël waarschijnlijk nog jaren achtervolgen. Er bestaat echter de mogelijkheid dat er een radicaal andere realiteit zal opduiken om ze het hoofd te bieden. Misschien zal de erkenning dat deze oorlog niet gewonnen kan worden en dat we de bezetting niet eeuwig kunnen volhouden, beide partijen dwingen om een tweestatenoplossing te aanvaarden, die ondanks haar nadelen en risico’s (in de eerste plaats dat Hamas Palestina zal overnemen in een democratische verkiezing) nog steeds de enige haalbare is?
Dit is ook het moment voor de staten die invloed op de twee partijen kunnen uitoefenen om die invloed aan te wenden. Dit is niet het moment voor kleingeestige politiek en cynische diplomatie. Dit is een zeldzaam moment, een schokgolf zoals die van 7 oktober heeft het vermogen de werkelijkheid opnieuw vorm te geven. Zien de landen met een belang in het conflict niet dat Israëli’s en Palestijnen niet langer in staat zijn zichzelf te redden?
De komende maanden zullen bepalend zijn voor het lot van twee volkeren. We zullen zien of het conflict dat al meer dan een eeuw duurt, rijp is voor een redelijke, morele, menselijke oplossing.
Hoe tragisch dat dit, als het al gebeurt, niet zal gebeuren op grond van hoop en enthousiasme, maar noodgedwongen wegens uitputting en wanhoop. Tegelijkertijd is dat de gemoedstoestand die vijanden er vaker toe brengt zich te verzoenen, en momenteel is die uitkomst het enige waarop we kunnen hopen. En dus zullen we het ermee moeten doen. Het lijkt erop dat we door de hel moesten gaan om op de plek te belanden vanwaar je, op een uitzonderlijk heldere dag, de rand van de hemel kunt ontwaren.
Thuis in Palestina
Ter nagedachtenis aan alle doden die er op en na 7 oktober zijn gevallen aan beide kanten van de grens met de Gazastrook, publiceerde Al Jazeera het gedicht ‘De oorlog zal eindigen’, vijftig jaar geleden geschreven door de beroemde Palestijnse dichter Mahmoud Darwish (1941-2007).
De oorlog zal eindigen
[…]
Ik weet niet wie ons vaderland heeft verkocht
Maar ik zag wie de prijs heeft betaald.
Zijn woorden, schrijft Al Jazeera, zijn altijd relevant gebleven en gaan sinds de slachting op die zwarte dag in oktober, de extreem gewelddadige verwoesting van Gaza en de toenemende Israëlische controle over de bezette Westelijke Jordaanoever de wereld over. Darwish, die de stem van het Palestijnse volk wordt genoemd, overspoelt sociale media met zijn poëzie over verlies, verlangen en ballingschap – zijn werk werd vertaald in 39 talen.
Darwish werd geboren in Barweh, Akka – een stad die werd ingenomen tijdens de Nakba in 1948 en waarvan de overblijfselen werden opgenomen in Israël. Zijn familie sloot zich aan bij 750.000 andere Palestijnen die gedwongen werden in ballingschap te gaan; de familie Darwish kwam terecht in een vluchtelingenkamp in het naburige Libanon. Toen ze terug konden keren, was er niets meer over van hun huis en haard.
Op zijn veertiende zou Darwish een gedicht hebben voorgelezen op school waarin een Palestijnse jongen zich richtte tegen een joodse leeftijdsgenoot.
Jij kunt in de zon spelen als je wilt en je speelgoed hebben, maar ik niet.
Jij hebt een huis, en ik heb er geen.
[…]
Waarom kunnen we niet samen spelen?
Darwish werkte samen met de Amerikaans-Palestijnse cultuurcriticus Edward Said aan de Palestijnse Verklaring van Onafhankelijkheid uit 1988, waarin de PLO haar steun uitsprak voor een tweestatenoplossing. Later bekritiseerden beiden de Oslo-akkoorden uit 1993, omdat ze vonden dat de Palestijnen het onderspit hadden gedolven. Darwish keerde in 1996 terug naar Palestina en vestigde zich in 1996 in Ramallah. Hij becommentarieerde de politieke factiestrijd tussen Fatah en Hamas, en verklaarde dat hun onderlinge gekibbel het nog onwaarschijnlijker maakte dat er ooit een Palestijnse staat zou komen.
De familie van Ismail Haniyeh bevond zich in een kamp in Gaza
Drie zonen en ten minste twee kleinkinderen van Hamasleider Ismail Haniyeh zijn gedood bij een Israëlische luchtaanval in de Gazastrook. Dat heeft de politieke leider van de militante groep aan Al Jazeera bevestigd, vanuit de Qatarese hoofdstad Doha. Zijn kinderen Hazem, Amir en Mohammed en een aantal van hun kinderen waren op bezoek bij familie voor Eid in vluchtelingenkamp Shati in het noorden van Gaza toen hun auto het doelwit werd van een Israëlische luchtaanval.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Zestig familieleden van Haniyeh zijn volgens de Hamasleider gedood sinds het begin van de oorlog, waaronder veertien die stierven nadat een Israëlische luchtaanval het huis van de familie in de stad Gaza trof in oktober. De Hamasleider zei dat de aanval niks veranderde aan de eisen van de groep voor een permanent staakt-het-vuren in Gaza.
‘Al onze mensen en alle families van Gaza hebben een zware bloedprijs betaald, en ik ben één van hen’, zei Haniyeh. Israël bevestigde dat het de zonen van Haniyeh als doelwit onder vuur had genomen, en beschreef hen als ‘drie Hamas-agenten’ die ‘op weg waren om terroristische activiteiten uit te voeren’.
Wereldleiders hebben zware kritiek geuit na een Israëlische luchtaanval in het centrale deel van de Gazastrook waarbij zeven hulpverleners om het leven kwamen. Dat meldt The Times of Israel. Zij herhaalden hun oproepen voor een onmiddellijk staakt-het-vuren in het oorlogsgebied.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De in de Verenigde Staten gevestigde hulporganisatie World Central Kitchen (WCK) bevestigde dinsdag dat haar medewerkers waren gedood bij een ‘gerichte aanval’ door het Israëlische leger. De doden kwamen uit Palestina, Australië, Polen, het Verenigd Koninkrijk en de VS. Onder meer de premier van Australië, de president van de VS en Europese leiders hebben hun afkeur over de aanval uitgesproken.
De NGO zei dat haar team op het moment van de aanval in een ‘niet-conflict’-gebied reisde in een konvooi van twee gepantserde auto’s met het logo van WCK. ‘Ondanks de coördinatie met de IDF werd het konvooi geraakt toen het de opslagplaats in Deir al-Balah verliet, waar het team meer dan 100 ton humanitaire voedselhulp had uitgeladen die via de zeeroute naar Gaza was gebracht’, schreef de organisatie.
Wat schrijven internationale commentatoren en opiniemakers over de opkomst van antisemitisme door de oorlog in Gaza? ‘Vooral in het tijdperk van de sociale media willen mensen eenvoudige, gegeneraliseerde beschuldigingen.’
Kenan Malik – columnist
The Observer
‘Het onderscheid tussen kritiek en intolerantie is in principe makkelijk te maken. Discussies over sociale praktijken en overheidsbeleid zouden zo onbelemmerd mogelijk gevoerd moeten worden. Maar wanneer minachting wordt omgezet in vooroordelen over mensen, dan wordt een rode lijn overschreden. Zoals het hekelen van het islamisme leidt tot oproepen om de immigratie van moslims te stoppen. Of het hekelen van de Israëlische acties in Gaza, wat uitmondt in antisemitisme en bijvoorbeeld in een protest bij een Joodse winkel in Londen.‘
Nicholas Kristof – columnist
The New York Times
‘Het is ontegenzeggelijk waar dat de wereld de onderdrukking van de Palestijnen door Israël kritischer volgt dan vele andere verschrikkingen. (…)
Verdedigers van Israël hebben het volste recht om op dit alles te wijzen, en soms neigen de reacties inderdaad naar antisemitisme. Maar – en dat is de andere kant – het lijkt me ook gewetenloos om de hypocrisie van de wereld, hoe oneerlijk ook, te gebruiken om de dood van duizenden kinderen in Gaza te rechtvaardigen.‘
Lars Rensmann – politicoloog aan de Universiteit van Passau
ZDF
‘Vooral in het tijdperk van de sociale media willen mensen eenvoudige, gegeneraliseerde beschuldigingen. Wordt het publieke debat in Duitsland relatief feitelijk gevoerd, in veel landen heerst een zeer emotioneel geladen discours waarin de wereld wordt verdeeld in goed en kwaad, en in de publieke opinie komt Israël, waarvan de burgerbevolking brutaal is aangevallen door Hamas, over als kwade koloniale onderdrukker. Dergelijke percepties staan echter haaks op de realiteit in het Midden-Oosten en de complexiteit van het conflict.‘
Nous Vivrons – collectief van 70 vooraanstaande Franse Joden
Le Monde
‘In een tijd waarin het gaat over vooroordelen, intersectionaliteit en culturele toe-eigening ervaren Joodse vrouwen en mannen ongeveer alles wat meerderheden wordt verzocht niet te doen met minderheden. Er wordt ons verteld wanneer we slachtoffers zijn en wat echt antisemitisme is. We worden monddood gemaakt en voor ‘vuile Jood’ uitgemaakt. Wanneer we weigeren ons te onderwerpen, worden we weggezet als extreemrechts. Dit is antisemitisme dat niet eens meer de moeite neemt een bivakmuts op te zetten.’
Regionale milities zoals Hamas hebben Teheran voor een dilemma gesteld: is het nog wel mogelijk om aan de zijlijn te blijven staan, zodat de oorlog tussen Israël en Gaza niet uitmondt in een regionaal conflict?
Enkele weken nadat Israël Gaza was binnengevallen als reactie op de dodelijke aanval van Hamas op 7 oktober, riep ayatollah Ali Khamenei, de Iraanse opperste leider, op tot een bijeenkomst van militieleiders van een alliantie die Teheran de ‘as van verzet’ noemt. De aanval, die Khamenei publiekelijk had geprezen als een ‘epische overwinning’, markeerde een hoogtepunt in vier decennia aan Iraanse inspanningen om een netwerk van niet-gouvernementele militante groepen te trainen en te bewapenen, om zo zijn vijanden af te schrikken en zijn invloed in het Midden-Oosten uit te breiden.
Maar achter gesloten deuren vertelde de Iraanse leider aan vooraanstaande Hamas-vertegenwoordigers, alsook aan Libanese, Iraakse, Jemenitische en andere Palestijnse militieleiders, dat Teheran niet van plan was om zich rechtstreeks in het conflict te mengen en de oorlog uit te breiden, aldus twee hooggeplaatste functionarissen van Hamas en twee van Hezbollah. Aanvullende gevechten, zo vertelde hij de afgevaardigden, zouden de wereld kunnen afleiden van de verwoestende invallen van Israël in Gaza. Met andere woorden: Hamas stond er alleen voor.
De as staat voor een beslissend moment. Nu Irans bondgenoten nog meer brand stichten in de regio – van aanvallen op schepen in de Rode Zee tot de droneaanval waarbij drie Amerikaanse soldaten omkwamen in Jordanië – brengen ze hun weldoener dichter bij de rand van een direct conflict met Washington dat het al zo lang probeert te vermijden.
De militaire en financiële macht van Iran vormt de ruggengraat van de alliantie, waar Teheran evenwel geen volledig commando en controle over uitvoert. Niet elk lid hangt de sjiitische ideologie van Iran aan en de verschillende groepen hebben binnenlandse agenda’s die soms in strijd zijn met die van Teheran. Sommige opereren in geografisch geïsoleerde gebieden, waardoor het voor Iran lastig is om wapens, adviseurs en training te leveren. Dat geldt ook voor Hamas, een soennitische beweging, of voor de Houthi’s in Jemen, die met hun aanvallen op schepen de wereldwijde handelsstromen hebben verstoord en tegenaanvallen van de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk hebben uitgelokt.
Kracht van de as
Amerikaanse functionarissen gaven een door Iran gesteunde groep de schuld van de droneaanval en het Witte Huis zei te geloven dat de daders werden gesteund door Kataib Hezbollah, een Iraanse militie in Irak met troepen in Syrië. Iran wees alle mogelijke betrokkenheid van de hand.
Voor Teheran ligt de kracht van de as in het feit dat elk lid operationele en territoriale autonomie geniet, wat een plausibele ontkenning mogelijk maakt. Iran kan zich distantiëren van de milities, ook al dienen die de strategische belangen van Iran door de macht van de VS en Israël in de regio tegen te gaan.
Deze aanpak heeft Teheran in staat gesteld vergeldingsacties van Israël en de VS te voorkomen die het geestelijke bewind zouden kunnen destabiliseren, aldus Norman Roule, een voormalig Midden-Oostenexpert van de CIA. Iraanse agressie, zei hij, ‘omvat nu steevast acties die kunnen worden toegeschreven aan Teheran, maar die Iran voldoende kan ontkennen’.
Teheran is voor groot dilemma gesteld
Dat model wordt als nooit tevoren op de proef gesteld door de aanslag van 7 oktober. Door Israël de grootste klap aller tijden uit te delen – met meer dan 1200 slachtoffers, veelal burgers – is er een reusachtige Israëlische militaire campagne op gang gebracht die is gericht op het uitroeien van Hamas. Israël heeft grote delen van de Gazastrook verwoest en heeft het gemunt op Hamas-leiders, wat het duidelijk liet zien bij de luchtaanval in Beiroet in januari; daarbij kwam Saleh al-Arouri om het leven, de politieke adjunct van de groep, die enkele weken daarvoor had deelgenomen aan de ontmoeting met Khamenei in Teheran.
Dat heeft Teheran voor een groot dilemma gesteld: zijn Palestijnse bondgenoot verdedigen, met het risico op een regionale oorlog waarin het zou kunnen worden meegesleept, of aan de kant blijven staan en toezien hoe een cruciale partner in de alliantie wordt gedecimeerd?
De aanval van 7 oktober was in het belang van Teheran, omdat een diplomatieke toenadering tussen Israël en Saoedi-Arabië – een andere regionale rivaal – hierdoor werd onderbroken en Iran de kans kreeg zich op te werpen als voorvechter van de Palestijnse zaak. De leiding van Iran probeerde vergelding door Israël of de VS te voorkomen door snel elke betrokkenheid bij de planning of uitvoering van de aanval te ontkennen. Functionarissen van Hamas en Hezbollah gaven tegenstrijdige verklaringen over de mogelijke voorkennis van Iran. The Wall Street Journal meldde dat sommigen van hen zeiden dat Iraanse veiligheidsfunctionarissen groen licht hadden gegeven voor de aanval, terwijl anderen dat verhaal in twijfel trokken.
De aanval had niet kunnen plaatsvinden zonder jarenlange Iraanse steun aan Hamas in de vorm van wapens, geld en training
Hoe dan ook, de aanval had niet kunnen plaatsvinden zonder jarenlange Iraanse steun aan Hamas in de vorm van wapens, geld en training, aldus Afshon Ostovar, universitair docent aan de Naval Postgraduate School in Monterey (Californië), die gespecialiseerd is in de militaire ondernemingen van Iran in het Midden-Oosten. ‘Of ze nu in de pas lopen met deze of gene actie is minder belangrijk dan hoe ze collectief bewegen in de loop van de tijd,’ stelt Ostovar. ‘Iran gaf hun de wapens om de oorlog naar Israël te brengen op een manier waarop Iran dat zelf niet kon.’
De as van verzet is ontstaan uit de zoektocht van Iran om na de Islamitische Revolutie van 1979 zijn militaire en ideologische invloed in het Midden-Oosten uit te breiden. Het door Iran opgebouwde netwerk van extremistische militante groeperingen heeft door de jaren heen gebruikgemaakt van zwakke staten en instabiliteit om militaire en vaak ook politieke macht te verwerven. De alliantie, van Irak, Syrië en Jemen tot Libanon en de Palestijnse gebieden, gaf Iran relatieve bewegingsvrijheid van Teheran tot aan de Middellandse en de Rode Zee.
Vergelding VS
Als reactie op de drone-aanval van een door Iran gesteunde militie op 28 januari in Jordanië, waarbij drie Amerikaanse militairen omkwamen, hebben de VS op 2 februari bombardementen uitgevoerd in Irak en Syrië. Daarbij zijn meer dan 85 doelen geraakt op 7 locaties die werden gebruikt door Iraanse troepen en door Iran gesteunde milities.
Het zou gaan om commando- en controleoperaties, inlichtingencentra, wapenfaciliteiten en bunkers die worden gebruikt door de Iraanse Revolutionaire Garde en aanverwante milities. Er zijn naast militairen en strijders ook burgers omgekomen.
Na de aanval van 28 januari zijn er geen Amerikaanse militairen meer omgekomen bij het conflict in het Midden-Oosten.
In 1982 begon de Quds-brigade, een tak van de Iraanse Revolutionaire Garde, tijdens de chaos van de Libanese burgeroorlog betrekkingen aan te knopen met jonge Libanese militanten, die werden getraind en bewapend om Israëlische soldaten lastig te vallen en guerrillaoorlogen te voeren. De militie die daaruit ontstond, Hezbollah, werd de machtigste bondgenoot van Iran; ze trainde Palestijnse groepen, waaronder Hamas en de Palestijnse Islamitische Jihad, terwijl Iran financiële hulp en wapens naar hen doorsluisde.
Qassem Soleimani, een charismatische Iraanse commandant, nam eind jaren negentig de Quds-brigade over. Hij sluisde geld, wapens en militaire adviseurs door naar een reeks sjiitische milities in Irak, nadat de VS dat land in 2003 waren binnengevallen. De milities doodden volgens het Amerikaanse ministerie van Justitie meer dan zeshonderd Amerikaanse soldaten. Soleimani werd in de hele regio bekend als het brein achter de Iraanse schaduwoorlogen.
Eigen agenda
Irans bondgenoten waren weliswaar afhankelijk van Teheran, maar hadden allemaal hun eigen agenda, die de as van Soleimani soms uit zijn voegen deed barsten. Jemenitische Houthi-rebellen namen de hoofdstad Sana’a in, tegen Iraans advies. De Iraakse militieleider Qais al-Khazali sloeg Iraanse bevelen om de Amerikaanse troepen niet aan te vallen in de wind met de woorden ‘de Amerikanen bezetten ons land, niet dat van jullie’. Toen Hezbollah een van de grootste politieke partijen van Libanon werd, werd het gedwongen de eisen van de Libanese kiezers in evenwicht te brengen met de plannen van Soleimani voor de milities in het buitenland.
Tijdens de burgeroorlog in Syrië zette Soleimani Hezbollah in, samen met milities van Irakezen, Afghanen en anderen, om een opstand tegen president Bashar al-Assad te helpen verslaan. Dat bracht Soleimani’s strijdkrachten in conflict met Hamas, dat de voornamelijk soennitische opstanden van de Arabische Lente steunde. Hamas trainde Syrische rebellen in guerrilla-oorlogstactieken en veel van haar leden verdwenen in de gevangenissen van Assad.
Onder Qaani begon Iran steeds meer het idee te promoten van een verenigd front met zijn militiebondgenoten
Nadat Yahya Sinwar, een hooggeplaatste Hamas-functionaris, in 2017 het roer had overgenomen in Gaza, na te zijn vrijgelaten uit de Israëlische gevangenis tijdens een gevangenenruil in 2011, werden de verschillen gladgestreken. Begin 2020 werd Soleimani gedood bij een Amerikaanse droneaanval in de buurt van de internationale luchthaven van Bagdad. De VS en Israël hoopten dat de dood van Soleimani, die een bijna mythische status had verworven onder zijn volgelingen, de regionale macht van de Quds-brigade zou inperken. Dat gebeurde niet. Soleimani’s opvolger en jarenlange plaatsvervanger Esmail Qaani was minder bekend bij het publiek, maar hij nam al snel de rol over. ‘De Quds-brigade is een onderneming, en hij is de CEO. Uiteindelijk is hij degene die hun salarissen betaalt,’ zegt Afshon Ostovar.
Onder Qaani begon Iran steeds meer het idee te promoten van een verenigd front met zijn militiebondgenoten. Ook de Palestijnse groepen kwamen intern meer op één lijn te staan. Onder leiding van Hamas begonnen zo’n twaalf Palestijnse groeperingen oorlogsoefeningen te houden, die gepubliceerd werden op een kanaal op de berichtenapp Telegram. De Israëlische inlichtingendienst merkte de oefeningen op, maar nam ze niet serieus, zeggen huidige en voormalige Israëlische veiligheidsfunctionarissen.
In mei 2021 bestormden Israëlische politietroepen het terrein van de Al-Aqsamoskee in Jeruzalem, waarbij ze traangas en stungranaten afvuurden na confrontaties met Palestijnen die protesteerden tegen de uitzetting van bewoners in het oostelijke deel van de stad. De brand bij de moskee, die voor zowel sjiitische als soennitische moslims een centrale plaats inneemt, leidde tot een brede regionale veroordeling van Israël.
Eind 2021 ontmoetten Hamas-functionarissen Hezbollah-leider Nasrallah en zijn plaatsvervanger Naim Qassem in Beiroet om te bespreken hoe ze wraak zouden kunnen nemen op Israël, zeggen de twee functionarissen van Hamas en de twee van Hezbollah. Iraanse veiligheidsfunctionarissen namen volgens hen niet deel aan de bijeenkomst.
Diplomatieke herschikking
In de zomer van 2022 kwamen functionarissen van Hamas, de Quds-brigade en Hezbollah regelmatig bijeen om scenario’s op te stellen voor een aanval op Israël, onder meer vanuit Gaza, Zuid-Libanon en Syrië. Dat laatste scenario werd al snel uitgesloten, volgens de twee Hamas- en twee Hezbollah-functionarissen. Een vierde optie omvatte volgens hen een gelijktijdige infiltratie vanuit Zuid-Libanon, Gaza en de Westelijke Jordaanoever. Volgens een andere hoge Hamas-functionaris werden er algemene plannen voor een actie tegen Israël besproken, maar er werd geen tijdschema afgesproken voor een aanval.
Hezbollah was een centrale rol gaan spelen in de coördinatie van de activiteiten binnen de alliantie, vooral sinds de moord op Soleimani. Het hielp de Iraanse Revolutionaire Garde bij het trainen van milities om Islamitische Staat te bestrijden in Irak en Syrië, waar militaire bases doorgaans op de ene verdieping Iraniërs huisvesten en op de andere Hezbollah-strijders, aldus een veiligheidsinsider van Hezbollah. Het stelde Palestijnse militanten ook in staat om Israël te beschieten vanaf door Hezbollah gecontroleerd grondgebied in het zuiden van Libanon.
Toch bleef Israël ervan overtuigd dat de echte dreiging aan zijn noordgrens lag
Iran maakte zich afgelopen jaar steeds meer zorgen over een bredere diplomatieke herschikking in het Midden-Oosten, nadat Israël in 2020 al een belangrijke overeenkomst had ondertekend met de Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein, bekend als de Abraham-akkoorden, om de diplomatieke betrekkingen te normaliseren. De overeenkomst was bedoeld om de regionale machtsdynamiek te herstellen en Teheran buitenspel te zetten. Er werd nu gewerkt aan een nog grotere overeenkomst tussen Israël en Saoedi-Arabië, in wat het meest gedenkwaardige vredesakkoord voor het Midden-Oosten in jaren zou worden.
Tegen september begonnen de Israëlische inlichtingendiensten een toename in vijandigheid te bespeuren van Palestijnse militanten, waaronder Hamas, dat een video plaatste met een oefening voor een commando-operatie met onder meer een amfibische aanval met duikers. Het bouwde zelfs een replica van een Israëlische kibboets en bestormde die tijdens trainingen in het volle zicht van Israëlische veiligheidstroepen – een scenario dat griezelig veel leek op wat er op 7 oktober zou gebeuren. Toch bleef Israël ervan overtuigd dat de echte dreiging aan zijn noordgrens lag. In een toespraak op 3 oktober waarschuwde Khamenei, de opperste leider van Iran, Arabische regeringen die proberen de banden met Israël aan te halen dat ze verkeerd bezig waren. Op een islamitische eenheidsconferentie in Teheran zei hij dat ‘verzetskrachten uit de hele regio’ Israël zouden uitroeien: ‘Hun wacht een nederlaag.’
In de vroege ochtend van 7 oktober regende er in een tijdsbestek van ongeveer twintig minuten een spervuur van ruim drieduizend raketten over Israël. Bijna drieduizend Palestijnse militanten, overwegend leden van Hamas, doorbraken vanuit Gaza op pick-uptrucks, motoren en in paragliders de grens. Zwaar bewapend en in zwarte uniformen drongen ze kibboetsen in het zuiden van Israël binnen en schoten ongewapende burgers neer, terwijl ze de gruweldaden vastlegden met bodycams. Ze staken Israëlische militaire voertuigen in brand en hielden auto’s aan op snelwegen, waarna ze de inzittenden executeerden. Op een muziekfestival in de buurt van Re’em richtten militanten een bloedbad aan en doodden minstens 360 bezoekers. Toen ze vertrokken, namen de leden van Hamas en de Palestijnse Islamitische Jihad meer dan tweehonderd gijzelaars mee naar Gaza. Het was de ernstigste schending van de Israëlische grenzen sinds de Jom Kippoeroorlog van 1973.
De omvang en de schaal van de aanval riepen bij regeringen over de hele wereld de vraag op hoe Hamas erin was geslaagd om door de verdediging van een van de machtigste legers van het Midden-Oosten te breken, hoewel het al bijna twee decennia zucht onder een strenge blokkade.
Buitengewone actie
‘Iedereen was zich bewust van de noodzaak een buitengewone actie uit te voeren,’ zei Husam Badran, een hooggeplaatst lid van de politieke vleugel van Hamas in Doha, in een interview. Maar ‘de details van de militaire operatie werden overgelaten aan de Qassam Brigades’, zei hij, verwijzend naar de militaire vleugel.
Sommige partijen in de alliantie hebben er belang bij om de oorlog uit te breiden door Iran erbij te betrekken, terwijl anderen, waaronder Iran zelf, verdere escalatie willen voorkomen. Door de gefragmenteerde aard van het contact tussen de leden van de alliantie hebben zelfs hoge functionarissen niet altijd een volledig beeld van de gebeurtenissen.
Hoewel Iran de aanval van 7 oktober aanvankelijk begroette als een enorme overwinning voor zijn as van verzet, distantieerden de leiders van het land zich al snel van elke suggestie dat ze erbij betrokken zouden zijn. Ook andere bondgenoten ontkenden voorkennis te hebben gehad. Hezbollah-chef Nasrallah was woedend over het nieuws van de aanslag, aldus een westerse functionaris die contact heeft met hooggeplaatste Hezbollah-figuren. Na bijna een maand te hebben gezwegen hield Nasrallah een toespraak waarin hij benadrukte dat Hezbollah niet had meegedaan. Hij zei dat de tijd nog niet rijp was voor een totale oorlog van Hezbollah tegen Israël, maar waarschuwde dat dat wel zou kunnen veranderen.
Ze raakten bevolkte gebieden, waarmee ze Israël dwongen om steden te evacueren en tienduizenden mensen uit het grensgebied ontheemd raakten
Commandant Qaani van de Quds-brigade pendelde tussen Iran, Syrië en Libanon om te voorkomen dat de acties van Iraanse bondgenoten uit de hand zouden lopen, vertellen een westerse veiligheidsfunctionaris, een hoge Libanese functionaris en de adviseur van de Revolutionaire Garde. Vanuit Libanon beschoten Palestijnse groepen en Hezbollah het noorden van Israël met raketten en handvuurwapens. Ze raakten bevolkte gebieden, waarmee ze Israël dwongen om steden te evacueren en tienduizenden mensen uit het grensgebied ontheemd raakten.
In een zeldzame actie tegen Israël vuurden de Houthi’s in Jemen raketten af op de Zuid-Israëlische stad Eilat en vielen ze aan Israël gelinkte schepen aan in de Rode Zee. In de afgelopen weken hebben de Houthi’s nieuwe aanvallen uitgevoerd op commerciële schepen rond Jemen. De VS en het Verenigd Koninkrijk hebben gereageerd met luchtaanvallen op Houthi-bases in Jemen. De regering-Biden zei dat ze de Houthi’s opnieuw zou aanmerken als een terroristische organisatie, na jarenlange afwezigheid op de terreurlijst.
Deze acties over en weer hebben wereldwijd markten door elkaar geschud en internationale scheepvaartroutes overhoop gehaald, en hebben de regering-Biden betrokken bij een breder conflict dat de spanningen in de regio dreigt te vergroten. Toch zijn de schermutselingen niet uitgelopen op een directe confrontatie tussen Iran en de VS en is een grote regionale oorlog op het nippertje voorkomen.
Laag pitje
Analisten zeggen dat de aanval van Hamas inging tegen de manier waarop Iran al vier decennia lang het conflict met zijn vijanden op een laag pitje houdt, om een vergelding te voorkomen die de Islamitische Republiek ten val zou kunnen brengen. ‘Iran heeft zo lang overleefd, in tegenstelling tot Saddam Hoessein en andere autoritaire regimes, omdat het land het machtsevenwicht in de regio begrijpt,’ aldus Hage Ali van denktank Carnegie in Beiroet. Hij noemde de strategie van Iran er een van ‘langdurige uitputting’.
Toen de politiek leider van Hamas, Ismail Haniyeh, en zijn plaatsvervanger Saleh al-Arouri in november naar Teheran reisden voor een ontmoeting met Khamenei, werd hun verteld dat Iran Hamas steunde, maar geen rol speelde in de verrassingsaanval van de militanten op Israël, zo meldden Iraanse staatsmedia. Haniyeh en Arouri verlieten de ontmoeting teleurgesteld, maar gaven Iran een lijst met wapens, waaronder antitankraketten en draagbare luchtdoelraketten, die ze nodig zouden kunnen hebben als de oorlog langer dan zes maanden zou duren, aldus Hamas-functionarissen.
Kort na dit bezoek vond volgens hoge Hamas- en Hezbollah-functionarissen een grotere bijeenkomst van Iraanse bondgenoten plaats in Teheran. Onder de aanwezigen bevonden zich Haniyeh en Arouri, evenals Quds-brigadecommandant Qaani, de hooggeplaatste Hezbollah-functionaris Hashem Safi al-Din, Houthi-ambassadeur in Teheran Ibrahim al-Dulaimi en de leider van de Palestijnse Islamitische Jihad, Ziyad al-Nakhalah. Tijdens de vergadering deelde Khamenei de groep mee dat hij zich bewust was van de groeiende ontevredenheid over de toespraak waarin Nasrallah had gezegd dat de tijd niet rijp was voor een breder conflict, aldus de functionarissen van Hamas en Hezbollah. Volgens hen verdedigde Khamenei de strategie om een totale oorlog te vermijden door te zeggen dat hij de aandacht niet wilde afleiden van de Palestijnse strijd, die volgens hem in het voordeel van Hamas zou zijn, ondanks de aanhoudende verliezen in Gaza.
Iran had zijn as van verzet opgebouwd om zijn eigen voortbestaan te garanderen, niet dat van Hamas. Hoewel de Palestijnse groep een belangrijke bondgenoot is, zou Iran de vernietiging van zijn sterkste partner, Hezbollah, niet riskeren om Hamas te redden, stelt Emile Hokayem, een expert op het gebied van veiligheid en non-gouvernementele actoren in het Midden-Oosten bij het International Institute for Strategic Studies. ‘Ze gaan Hezbollah niet inzetten in een oorlog die de Iraniërs niet als existentieel zien,’ luidde zijn commentaar.
Dov Lieber, Max Colchester, Adam Chamseddine en Fatima Abdul Karim hebben bijgedragen aan dit artikel.
De Canadese regering van Justin Trudeau heeft aangekondigd te stoppen met het sturen van wapens naar Israël. Deze beslissing volgt op een niet-bindende motie van het Canadese parlement. De minister van Buitenlandse Zaken, Mélanie Joly, vertelde dinsdag aan Toronto Star dat haar regering toekomstige wapenleveranties aan het land dat een controversiële oorlog voert in Gaza zal stopzetten.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Hoewel Trudeau heeft verklaard te geloven in het recht van Israël om zichzelf te verdedigen, is hij steeds kritischer geworden over de huidige militaire operaties van Israël in Gaza, aldus The Guardian. Deze nieuwe stap is daar getuige van.
Canadians for Justice and Peace in the Middle East noemde de motie van het Canadese parlement in een verklaring ‘verwaterd’ maar zei dat het een ‘kleine stap voorwaarts was om een einde te maken aan de Canadese medeplichtigheid aan Israëls genocidale oorlog in Gaza’. De lobbygroep Centre for Israel and Jewish Affairs sprak van een ‘misplaatste en onoprechte’ motie. ‘Het [besluit] zal de humanitaire crisis niet effectief aanpakken. Het zal de Gazanen niet bevrijden van de tirannieke heerschappij van de Iraanse proxy, Hamas. Het zal de vrede niet bevorderen.’
Het Israëlische leger (IDF) voerde zondagnacht opnieuw een operatie uit in het Al-Shifa-ziekenhuis in Gaza, zo maakte een woordvoerder bekend. De inlichtingendiensten zouden informatie hebben ontvangen over de aanwezigheid van hooggeplaatste Hamas-functionarissen in het medische complex, meldt Haaretz.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Iets minder dan twee uur na de aankondiging van de start van de operatie beweerden het Israëlische leger en de interne veiligheidsdienst Shin Bet dat ‘terroristen het vuur hadden geopend’ op Israëlische soldaten tijdens de inval. Volgens de BBC beschreven getuigen scènes van ‘paniek’ in het ziekenhuis. Op sociale media gaan video’s rond – die nog niet geverifieerd zijn door de Britse omroep – van ‘zwaar geschut’ rond het ziekenhuis, waar tientallen tanks en pantservoertuigen zouden zijn ingezet.
Het Israëlische leger, dat Hamas ervan beschuldigt medische faciliteiten te gebruiken als commandocentrum, was al op 15 november het Al-Shifa-ziekenhuis binnengevallen. Aan het einde van de operatie beweerde het ‘munitie, wapens en militaire uitrusting’ te hebben gevonden, evenals een 55 meter lange tunnel die onder het ziekenhuis liep en volgens het leger door Hamas werd gebruikt.
Ruim honderd mensen zijn donderdag gedood in het noorden van Gaza nadat Israëlische troepen het vuur openden op een konvooi voedselhulp. Dat schrijft The Times of Israel. Nadat de schoten vielen ontstond er paniek rond de Palestijnse burgers, die zich hadden verzameld om voor het eerst in tijden weer voedsel en medicijnen in ontvangst te kunnen nemen.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Volgens het Palestijnse ministerie van Volksgezondheid raakten daarnaast meer dan 760 mensen gewond bij de schietpartij, een van de dodelijkste aanvallen door Israël sinds het begin van de oorlog op 7 oktober. Israël heeft de aanval toegegeven, maar zegt niet over cijfers van het aantal slachtoffers te beschikken. Het leger zegt dat het niet meer dan tien dodelijke slachtoffers heeft veroorzaakt en dat de meeste doden vielen door een stormloop op de hulpkonvooi.
Het dodental in Gaza is inmiddels opgelopen tot dertigduizend overschreden, met meer dan een half miljoen mensen die op de rand van hongersnood staan. Er zijn onderhandelingen tussen Israël en Hamas gaande, maar de aanhoudende aanvallen op burgerdoelen door Israël zouden volgens de VS een obstakel in de gesprekken zijn.
Biden roept Netanyahu op om af te zien van invasie van Rafah
In het Amerikaanse tv-programma Face the Nation van CBS News kondigde de Israëlische premier Benjamin Netanyahu zondag een offensief aan op Rafah, waar ongeveer 1,4 miljoen Palestijnen hun toevlucht hebben gezocht voor de oorlog. Volgens Netanyahu gaat het leger maandag beginnen met het ‘evacueren van burgers uit gevechtszones’.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De Amerikaanse president Joe Biden heeft Netanyahu de afgelopen weken opgeroepen om niet door te gaan met een invasie van de stad in Zuid-Gaza. Desondanks zet Netanyahu zijn offensief voort. ‘We zullen de klus klaren en de totale overwinning behalen, die nodig is voor een veilige toekomst voor Israël, een betere toekomst voor Gaza en een betere toekomst voor het Midden-Oosten,’ zei hij in het tv-programma.
Over de onderhandelingen over een wapenstilstand zei de Israëlische premier dat Hamas zich op ‘een andere planeet’ bevond, maar hij verzekerde dat zijn regering er alles aan deed om de resterende gijzelaars te bevrijden. De Israëlische leider verdedigde ook zijn militaire actie in Gaza en zei dat de Verenigde Staten ‘veel meer’ zouden doen als ze geconfronteerd zouden worden met een terroristische aanval zoals die van 7 oktober.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
