De partij Nieuwe Democratie van premier Kyriakos Mitsotakis kreeg zondag voor de tweede keer op rij de meeste stemmen in de Griekse verkiezingen, maar behaalde niet genoeg zetels voor een absolute meerderheid in het parlement, schrijft I Kahtimerini. De premier gaf aan dat hij nieuwe verkiezingen wil uitroepen ‘in een poging de overwinning te consolideren zonder coalitiepartner’, aldus het Griekse dagblad.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De conservatieve partij van Mitsotakis heeft een voorsprong van 20 procentpunten op haar belangrijkste rivaal, de linkse SYRIZA-partij, zo bleek nadat bijna alle stemmen waren geteld. Maar met 40 procent van de stemmen is dat niet genoeg om een meerderheid van de 300 zetels in het parlement te behalen. Om een regering te vormen zou hij ofwel een coalitiepartner van een kleinere partij moeten zoeken, ofwel opnieuw verkiezingen moeten organiseren. Dat laatste zegt de premier nu van plan te zijn.
Nieuwe verkiezingen zullen waarschijnlijk eind juni of begin juli worden gehouden. Dan geldt een nieuwe kieswet die de winnende partij bonuszetels geeft, waardoor ze gemakkelijker in haar eentje een regering kan vormen.
Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week kijken we naar Turkije, waar presidentsverkiezingen worden gehouden en de huidige president Erdogan het mogelijk moet afleggen tegen rivaal Kemal Kilicdaroglu. Wat staat er op het spel bij deze verkiezingen?
Dit artikel verscheen woensdag in de nieuwsbrief Buiten de grenzen, exclusief voor abonnees. Wil je elke week op de hoogte blijven? Neem dan een (proef)abonnement – al vanaf €4 per maand – op 360 Magazine en abonneer je op de nieuwsbrieven.
Wie zijn de presidentskandidaten?
Op zondag 14 mei worden er presidentsverkiezingen in Turkije gehouden enAl Jazeera noemt dat ‘de zwaarste test in president Recep Tayyip Erdogans twintigjarige periode als leider van het land’. Erdogan is al negen jaar president van het land, en was daarvoor elf jaar premier van Turkije. Hij was eerder burgemeester van Istanbul en is dus al decennialang een bepalende autoriteit in Turkije.
Dankzij enkele belangrijke economische en institutionele hervormingen aan het begin van deze eeuw wordt Erdogan door zijn aanhangers gezien als iemand die het land veel goeds heeft gebracht. Ook op internationaal niveau doet Turkije weer mee dankzij Erdogan, zo zegt zijn aanhang. Maar in het imago van Erdogan zijn steeds meer barstjes ontstaan: het onderdrukken van oppositie, het optreden van de regering na de aardbeving en de moeizame economische tijden voor het land worden de president zwaar aangerekend.
De grootste tegenstander van Erdogan is Kemal Kilicdaroglu, die volgens persbureauReuters‘gelooft dat zijn tijd is gekomen om met Turkije een nieuwe weg in te slaan en veel van de erfenis terug te draaien van de man die de politiek al twee decennia domineert’. Kilicdaroglu leidt een coalitie van zes oppositiepartijen en in sommige peilingen staat de vierenzeventigjarige Kilicdaroglu er beter voor dan Erdogan.
Politico noemt de rivaal van Erdogan de ‘Turkse Gandhi’ en schrijft: ‘Kilicdaroglu staat bij zijn voor- en tegenstanders bekend als een eerlijk man. Erdogan is president van een staat die doortrokken is van corruptie, terwijl Kilicdaroglu carrière heeft gemaakt in de strijd tegen misdaad.’ Andere kandidaten zijn de negenenvijftigjarige Muharrem Ince en de vijfenvijftigjarige Sinan Ogan, maar afgaande op wat de peilingen zeggen gaat de strijd tussen Erdogan en Kilicdaroglu.
De grootste thema’s deze verkiezingen zijn de economie, de heropbouw van het land, illegale migratie en democratische waarden. Allereerst de economie: die staat er niet goed voor. In februari lag de inflatie in het land op ruim 55 procent, schrijftCNBC, na een eerdere piek in 2022 van bijna 86 procent. Het gaat al maandenlang niet goed met de economie van het land en de oppositie wijst naar Erdogan als hoofdschuldige.
Daar komt bij dat Erdogan niet goed zou hebben ingegrepen in de nasleep van de aardbevingen die het land op 6 februari troffen.The New Yorker heeft de verkiezingen in Turkije zelfs omgedoopt tot ‘aardbevingsverkiezingen’ en schrijft: ‘De ramp benadrukte de corruptie en het autoritaire karakter van president Erdogan.’ De aardbeving, waarbij vijftigduizend doden vielen, toonde aan dat de infrastructuur en gebouwen niet goed gebouwd waren, dat de regering niet in staat was noodhulp te coördineren en dat mensen maanden later nog steeds tussen het puin leven.
Migranten zijn een speelbal geworden tijdens de presidentiële campagne, zo meldtThe Independent. Turkije heeft enorm veel Syrische vluchtelingen opgenomen (ongeveer 3,7 miljoen Syriërs) en speelt een belangrijke rol in het migratiebeleid van de EU (waarover later meer). ‘Alle drie de presidentskandidaten die het tegen Erdogan opnemen, hebben beloofd vluchtelingen terug te sturen. Erdogan zelf heeft de migratiekwestie niet genoemd tijdens de campagne. Geconfronteerd met een golf van verzet tegen vluchtelingen heeft zijn regering echter gezocht naar manieren om Syriërs terug naar huis te sturen’, schrijft de Britse krant.
Verder staat de democratie onder druk in Turkije. Na de couppoging van 2016 werden duizenden mensen opgepakt, werden oppositiepartijen verboden en is de persvrijheid flink verslechterd. Kemal Kilicdaroglu zei in een interview metDeutsche Welle dat hij ‘het verlangen van de mensen naar democratie zou vervullen. Dat is de grootste verandering en die zal niet alleen hier in Turkije worden gezien, maar door de hele wereld. We zullen echte democratie naar dit land brengen’, aldus Kilicdaroglu.
Wat het extra moeilijk maakt voor Erdogan, is dat de oppositie deze verkiezingen zeer verenigd optreedt, iets wat in voorgaande jaren wel anders was. ‘De oppositie is het meest verenigd sinds jaren. Ze vertrouwt erop dat ze in staat is het stemmen en tellen in stembureaus in het hele land te monitoren, zodat slechts een klein percentage van de stembiljetten kan worden gemanipuleerd’, schrijft Financial Times, die echter benadrukt dat er ook angst is bij de oppositie. ‘Hoe dichterbij de verkiezingen komen, hoe groter de angst voor fraude of een betwiste uitslag. De Turkse minister van Binnenlandse Zaken heeft de verkiezingen op sinistere wijze afgeschilderd als een westerse “politieke couppoging”.’
Wat betekenen deze verkiezingen voor de rest van Europa?
Vanuit Europa wordt er met meer dan een belangstellende blik naar de verkiezingen gekeken. Er staat veel op het spel, mede door de prominente rol die Turkije in de afgelopen jaren heeft ingenomen op het wereldtoneel. Onder Erdogan zijn de banden met autoritaire landen als China en Rusland verder aangehaald. Zo is Turkije een van de enige NAVO-landen die nog handel drijft met Rusland, schrijft deBBC. Als Erdogan aan de macht blijft, zal hij Turkije verder wegduwen van het Westen, zonder de NAVO te verlaten. Zijn uitdager Kilicdaroglu wil juist betere banden met het Westen, een hersteld bondgenootschap met de VS en zelfs toetreding tot de EU.
Vanuit Zweden zal er ook met extra belangstelling worden gekeken naar de verkiezingen in Turkije. Het land probeert al sinds vorig jaar lid te worden van de NAVO, maar Turkije is het enige land dat die aanvraag niet wil ratificeren. Erdogan beschuldigt Zweden ervan Koerdische terroristen in het land te laten verblijven en heeft om uitlevering gevraagd. De Zweedse premier Ulf Kristersson gaf al eerder aan af te wachten wat er met de verkiezingen zou gebeuren. ‘Wij hopen op een snel ratificatieproces na de Turkse verkiezingen’, zei hij volgensAnadolu Agency.
En dan is er de voor Europa zo belangrijke vluchtelingendeal. We schreven al dat Turkije miljoenen Syrische vluchtelingen heeft opgenomen die mogelijk op weg waren naar Europa. VolgensEuronews moet er mogelijk een nieuwe vluchtelingendeal worden gesloten als een andere partij de verkiezingen wint, ook al wijzen experts er in het artikel op dat de Syrische vluchtelingen, in plaats van teruggestuurd te worden, ook kunnen worden ingezet bij de wederopbouw van Turkije.
En dan zijn er nog de oorlog in Oekraïne en de goede relaties tussen Rusland en Turkije. Wie er ook wint, de hechte banden tussen die twee landen zullen blijven bestaan, zeggen twee experts tegenCNN. Zo zegt Onur Isci, universitair docent internationale betrekkingen aan de Bilkent-universiteit in Ankara, dat het ‘Turkse buitenlands beleid is ingegeven door economische overwegingen. En dat zal waarschijnlijk zo blijven in de volgende regering.’ Zo is Rusland een van de grootste handelspartners van Turkije, met een bilaterale handel van ruim 62 miljard dollar in 2022. Ook trekken sinds de oorlog in Oekraïne steeds meer rijke Russen naar Turkije.
‘Ruslands geografische nabijheid tot Turkije en zijn economische belangen in Ankara betekenen waarschijnlijk dat een andere leider dan Erdogan nog steeds goede betrekkingen met Rusland zal onderhouden, terwijl hij Turkije stevig zal verankeren binnen zijn westerse democratische allianties’, zegt Murat Somer, professor politieke wetenschappen aan de Koc-universiteit in Istanboel, tegen het Amerikaanse medium.Toch zal een groot deel van de EU hopen op een machtswisseling in Turkije deze zondag, dan wel na de tweede ronde. ‘Als Kemal Kilicdaroglu, de presidentskandidaat van de CHP [het oppositieblok], erin slaagt het autoritaire systeem dat Erdogan gedurende zijn twintigjarige ambtsperiode heeft opgebouwd te verslaan, ontstaat er mogelijk een kans om een vriendelijkere relatie op te bouwen tussen Turkije en zijn partners in de NAVO en de Europese Unie’, zo schrijftWorld Politics Review.
De Republikeinse Partij kreeg een derde van de stemmen
Bij de grondwetsverkiezingen in Chili heeft rechts een grote slag geslagen. Volgens 24 Horas heeft de extreemrechtse Republikeinse Partij ruim een derde van de stemmen gekregen. Omdat een andere coalitie van conservatieve partijen ruim twintig procent van de stemmen kregen, heeft rechts de absolute meerderheid in handen.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Omdat de rechtse partijen nu ruim de helft van de zetels in de nieuwe grondwetgevende raad hebben, is het aannemelijk dat Chili een zeer conservatieve grondwet krijgt. De huidige grondwet dateert uit het tijdperk van dictator Pinochet en moest volgens linkse partijen en betogers weg omdat deze te gedateerd en te weinig progressief zou zijn. De kans is echter groot dat het nieuwe voorstel niet minder conservatief is.
In Chili heerst sinds 2019 instabiliteit, nadat betogers massaal de straat op gingen om te protesteren tegen de hoge levenskosten, de ongelijkheid en de grondwet. Een eerder grondwetsvoorstel werd in 2022 afgewezen, omdat te progressief was. Volgens experts is Chili juist door de instabiliteit na de protesten van 2019 een stuk rechtser gaan stemmen.
De Turkse president werd onwel tijdens een tv-interview
De Turkse president Recep Tayyip Erdogan heeft zijn verkiezingscampagne tijdelijk stilgelegd. De huidige Turkse leider zal ten minste voor een maand geen fysieke campagneoptredens geven, schrijft Al Arabiya op basis van een verklaring van de AK-partij. Tijdens een interview op de Turkse televisie werd Erdogan onwel, hoewel het voorval niet werd geregistreerd door de camera. De uitzending werd onderbroken en de Turkse president zou vervolgens naar het ziekenhuis zijn gegaan.
Hoewel in sommige media wordt gespeculeerd dat Erdogan een hartaanval heeft gehad, gaat het naar eigen zeggen om buikgriep en was hij daardoor misselijk tijdens het interview. Zijn adviseurs zeggen dat Erdogan, die niet eerder met gezondheidsproblemen kampte, donderdag weer aan het werk zal gaan.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Over enkele weken, op 14 mei, worden in Turkije presidentsverkiezingen gehouden en voor Erdogan, president sinds 2014 en daarvoor elf jaar premier, is het allerminst een uitgemaakte zaak dat hij wordt herkozen. Een brede alliantie aan oppositiepartijen hebben met de vierenzeventigjarige Kemal Kilicdaroglu van de Republikeinse Volkspartij (CHP) een kandidaat naar voren geschoven die er in sommige peilingen beter voor staat dan Erdogan.
De 80-jarige maakt volgende week zijn kandidatuur bekend
De Amerikaanse president Joe Biden maakt naar verwachting volgende week zijn kandidatuur voor het presidentschap van de Verenigde Staten bekend. Dat meldt de Washington Post. Zijn campagneteam zou bezig zijn de puntjes op de i te zetten rondom de aankondiging en hoogstwaarschijnlijk dinsdag met de mededeling komen.
Een van de belangrijkste redenen dat Biden zich herkiesbaar stelt is dat er binnen de Democratische Partij weinig andere kandidaten zijn. Daarnaast zou hij zijn programma nog niet volledig hebben kunnen uitvoeren en hoopt hij de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden te heroveren om zo makkelijker wetten door het Congres te krijgen.
Biden, die momenteel tachtig jaar is, kan bij herverkiezing zijn eigen record van oudste president ooit van de VS aanscherpen. Wordt hij herkozen, dan is hij zesentachtig jaar bij het einde van zijn ambtstermijn. Tijdens de verkiezingen is er een kans dat hij het weer moet opnemen tegen Donald Trump, die hoopt kandidaat voor de Republikeinse Partij te worden.
Een jury wil weten wat Trump deed tijdens de Capitoolbestorming
Mike Pence, vicepresident van de Verenigde Staten tijdens het presidentschap van Donald Trump, moet getuigen voor een onderzoeksjury over mogelijke ondermijning van de presidentsverkiezingen door Trump. Dat meldt CNN. De jury wil van Pence horen in welke mate Trump zou hebben geprobeerd de uitslagen te beïnvloeden.
Ook wil men weten welke rol de oud-president heeft gespeeld in de bestorming van het Capitool in Washington op 6 januari 2021, zo wordt gemeld. Bekend is dat Trump in aanloop naar die dag zijn aanhangers opriep te demonstreren en te voorkomen dat Pence in zijn rol als vicepresident de verkiezingsuitslag zou bekrachtigen. Uiteindelijk drongen de aanhangers van Trump het Capitool binnen en scandeerden sommige dat Pence opgehangen moest worden.
Pence heeft op meerdere momenten uitgehaald naar Trump vanwege de bestorming
Pence heeft op meerdere momenten, waaronder recentelijk in een interview, uitgehaald naar Trump vanwege die bestorming. Naar het handelen van de oud-president lopen meerdere onderzoeken, maar het is voor het eerst dat Pence wordt opgeroepen te getuigen. Nooit eerder in de geschiedenis is het voorgekomen dat een vicepresident verklaringen afgeeft aan een jury over een president.
Onvrede in Griekenland is toegenomen sinds treinongeluk
De Griekse premier Kyriakos Mitsotakis heeft aangekondigd dat in het voorjaar nieuwe verkiezingen zullen worden gehouden. De aankondiging komt nog geen maand na de dodelijke treinramp in de buurt van de Griekse stad Larissa, waarbij een goederentrein en een passagierstrein op elkaar botsten.
De leider van de conservatieve partij Nieuwe Democratie (ND) gaf nog geen precieze datum voor de verkiezingen, die ergens tussen nu en juli zouden moeten plaatsvinden. In juli loopt de regeringstermijn van zijn regering af. Sinds het ongeval staat Mitsotakis, die sinds 2019 premier is, onder druk, schrijft Al Jazeera.
Het treinongeval bracht de slechte staat van het spoornetwerk aan het licht
Het treinongeval van 28 februari, waarbij zevenenvijftig mensen om het leven kwamen, heeft de positie van het kabinet verzwakt. In de dagen na het ongeluk gingen tienduizenden boze Grieken de straat op om te protesteren tegen de regering. Hoewel het ongeval werd toegeschreven aan een fout van een stationschef, bracht het ook ernstige storingen bij de Griekse spoorwegen en de slechte staat van het spoornetwerk aan het licht.
Uit de laatste peilingen blijkt dat de populariteit van de ND afneemt en het verschil met het radicaal linkse Syriza onder leiding van Alexis Tsipras kleiner wordt. ‘De regerende conservatieve partij heeft vier procentpunten verloren’ sinds het ongeluk, aldus de Qatarese nieuwszender.
‘Honderden demonstranten gingen dinsdag de straat op [in Dakar] om vreedzaam hun steun te betuigen’ voor oppositieleider Ousmane Sonko, bericht The Independent. Donderdag begint een rechtszaak tegen Sonko wegens smaad, belediging en valsheid in geschrifte.
De zaak komt voort uit beschuldigingen die Sonko eind vorig jaar tijdens een persconferentie tegen de minister van Toerisme heeft geuit. Hij beweerde dat de minister 47 miljoen dollar van een overheidsinstantie zou hebben gestolen.
Sonko‘s aanhangers zien de aanklachten als een poging om zijn politieke carrière te saboteren
Sonko’s aanhangers zien de aanklachten tegen hem als de zoveelste poging om de politieke carrière van de oppositieleider te saboteren, ‘inclusief zijn kandidatuur voor het presidentschap van 2024’, aldus de krant, en spreken van een ‘politiek proces’. Sonko werd derde bij de presidentsverkiezingen van 2019 en heeft president Macky Sall opgeroepen publiekelijk te verklaren dat hij geen derde termijn ambieert.
De regeringspartij zegt dat Sall zich kandidaat mag stellen na een grondwetswijziging in 2016 – die werd doorgevoerd terwijl Sall president was – waarbij de presidentiële termijn werd gewijzigd in vijf jaar.
Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Deze week gaan we dieper in op de beperkte vooruitzichten voor jongeren in Nigeria. Is hun perspectief verbeterd nu er een nieuwe president is gekozen?
Dit artikel verscheen woensdag in de nieuwsbrief Buiten de grenzen, exclusief voor abonnees. Wil je elke week op de hoogte blijven? Neem dan een (proef)abonnement – al vanaf €4 per maand – op 360 Magazine en abonneer je op de nieuwsbrieven.
Wat is de situatie voor jongeren in Nigeria?
‘Er zijn veel jonge Nigerianen (meer dan 60 procent van de meer dan 230 miljoen zielen tellende bevolking is jonger dan vijfentwintig jaar), maar ze hebben niet veel om naar uit te kijken’, schrijft 1843 Magazine.
Nigerianen zijn armer dan toen Muhammadu Buhari, de tachtigjarige vertrekkende president, acht jaar geleden het roer overnam. Universiteiten zijn maandenlang gesloten wegens stakingen; ziekenhuizen zijn soms om dezelfde reden gestopt met het behandelen van mensen. Volgens officiële schattingen bedraagt de werkloosheid 33 procent en de jeugdwerkloosheid 42,5 procent. Zelfs mensen met een vaste baan maken zich zorgen: de inflatie met dubbele cijfers knaagt aan hun salaris.
Nigeria is een land met veel potentieel en een arme bevolking. ‘Het land zou rijk moeten zijn: het heeft enorme voorraden olie, gas en andere mineralen, veel vruchtbare grond en een jonge, energieke bevolking. Toch (…) moet 40 procent van de Nigerianen overleven met minder dan 1,90 dollar per dag’, aldus The Economist.
Een van de ontevredenen die 1843 Magazine sprak, is de zesentwintigjarige Kemi, die tot vorig jaar werkte als assistent bij een advocatenkantoor in Lagos. Ze verdiende 50.000 naira (105 euro) per maand, nauwelijks genoeg om de huur en boodschappen te betalen. Een van haar zussen, een aspirant-onderwijzeres, kreeg onlangs een salaris van slechts 7000 naira (14 euro) per maand aangeboden. Dus deed Kemi wat tienduizenden jonge Nigerianen vorig jaar deden: ze vertrok. Volgens een onderzoek van Gallup zou 53 procent van de Nigeriaanse volwassenen hetzelfde willen doen.
Het land verliest al tientallen jaren zijn talent aan de rest van de wereld. Maar de laatste tijd voelt het meer als eenrichtingsverkeer, schrijft het Britse tijdschrift. In de jaren na de onafhankelijkheid van Groot-Brittannië in 1960 waren de meesten die in het buitenland gingen studeren van plan terug te keren, en sommigen deden dat ook. Het land voelde nog steeds als een plaats van hoop. Maar tussen 1966 en 1999 nam een reek militaire dictaturen de macht over en vertrokken er meer mensen voorgoed. Het democratisch bewind lijkt niet te hebben geleid tot hernieuwd optimisme; velen die deel uitmaken van de huidige exodus hebben zich erbij neergelegd dat ze niet meer terug zullen keren.
In Nigeria is emigreren zo gewoon dat het de bijnaam japa heeft gekregen, wat in het Yoruba, een van de talen van het land, ‘vluchten’ betekent.
Welke hoop boden de verkiezingen voor jonge Nigerianen?
Terwijl veel jongeren al de hoop hadden opgegeven op een betere toekomst in Nigeria, zorgde Peter Obi, voormalig gouverneur van Anambra, voor nieuwe energie in de Nigeriaanse politiek. Hij was met zijn eenenzestig jaar de jongste kanshebber tijdens de presidentsverkiezingen van 25 februari. Maar dat mocht niet baten. Obi haalde uiteindelijk 25 procent van de stemmen en eindigde als derde, 11 procentpunt lager dan winnaar Bola Tinubu van de partij All Progressives Congress, die al acht jaar het land regeert. Deel van Obi’s aantrekkingskracht was dat hij een betrekkelijke outsider was.
Eind december lag hij nog voorop in de peiling, zoals Premium Times Nigeria toentertijd berichtte. Daarbij moet wel vermeld worden dat 52 procent van de ondervraagden nog niet wist op wie ze wilden stemmen of het niet wilden zeggen. Zijn aanhangers noemen zich zelfs de ‘Obi-dients’, oftewel de gehoorzamen, en hoopten dat Obi een einde zou maken aan de wijdverbreide corruptie.
Maar wie is Peter Obi? Zijn biografie in het kort: een christen uit het zuiden, een zakenman, voormalig gouverneur van de zuidelijke deelstaat Anambra en de nieuwe leider van de Labour Party.
Volgens The Economist wierp de voorheen vrij onbekende kandidaat zich op als een David tegen de Goliaths van Nigeria’s traditionele partijen. Het Canadese dagblad La Presse omschrijft Obi zelfs als de Emmanuel Macron van de Nigeriaanse politiek, die zich presenteert als iemand die in staat is om de ‘oude partijen’ te verslaan.
De populariteit van Peter Obi is ontstaan na de grote protesten van oktober 2020 van de #EndSARS-beweging, aldus The Economist. De demonstranten, meestal jongeren, eisten de ontmanteling van de Special Anti-Robbery Squad (SARS), die werd beschuldigd van politiegeweld. De beweging verbreedde zich vervolgens en ging zich ook richten op de strijd tegen armoede en voor beter onderwijs.
Een van de gebreken van het land is corruptie – ook de recent verkozen Bola Tinubu is in het verleden veroordeeld voor verduistering, zoals The Globe and Mailopmerkt. The Economist zag in Obi de kandidaat die ‘de kleptocratie die Nigeria wurgt kan doorbreken’. Meer dan dat, hij zou de weg kunnen vrijmaken voor een ‘nieuw soort politiek’ en de kaart van Nigeria hertekenen, vooral als hij erin zou slagen de religieuze tegenstellingen tussen moslims en christenen te overstijgen door te vertrouwen op jonge stedelijke kiezers.
Ook had hij een opvallend groene agenda. In zijn programma stelde Obi dat hij de overheidssubsidies aan de olie-industrie wilde stopzetten om dit geld ‘om te buigen’ naar openbare diensten.
Opmerkelijk genoeg kreeg Obi veel publieke steun van zwaargewichten in het Nigeriaanse politieke landschap. Een van de belangrijkste steunbetuigingen was die van voormalig president Olusegun Obasanjo, die het land van 1999 tot 2007 leidde. In het Nigeriaanse dagblad Daily Post publiceerde Obasanjo een lange brief aan de ‘jeugd’ van het land, waarin hij hen opriep Obi te steunen.
Volgens Obasanjo is Peter Obi de meest waarschijnlijke ‘naald en draad’ om het noorden en het zuiden van het land bij elkaar te houden. Peter Obi zou ‘jong en bekwaam [zijn], met een onberispelijke staat van dienst in zowel het openbare als het privéleven’, aldus de oud-president.
Hoewel Obi aanvankelijk leidde in de peilingen, bleek al snel na het verschijnen van de eerste verkiezingsuitslagen dat de kandidaat van de oude macht, Bola Tinubu, zou winnen.
Wat betekent de verkiezingsuitslag voor het perspectief van de Nigeriaanse jeugd?
Volgens de officiële resultaten won Bola Tinubu de verkiezing met 36 procent van de stemmen, voor Atiku Abubakar (29 procent) en Peter Obi (25 procent).Meer dan 87 miljoen mensen gingen naar de stembus, op een totale bevolking van ongeveer 230 miljoen.
‘De verkiezing van Bola Ahmed Tinubu tot president voorspelt weinig fundamentele verandering ten opzichte van het ondermaatse, vastgeroeste presidentschap van Muhammadu Buhari’, becommentarieert The Globe and Mail. ‘Het is niet duidelijk of de verkozen president de wil of het vermogen zal hebben om een halt toe te roepen aan de wijdverspreide corruptie en de banden tussen politici en bendes, die zo gemakkelijk profiteren van speculatie, beïnvloeding, afpersing en grootschalige criminele fraude bij overheidsaanbestedingen.’
Ook lijkt Tinubu geen moeite te doen om etnische verschillen te overbruggen. Als Yoruba verklaarde hij tijdens een belangrijke verkiezingstoespraak in 2020: ‘De beurt is nu aan de Yoruba, de beurt is aan mij’, een sentiment dat centraal kwam te staan in zijn verkiezingscampagne. Dit terwijl een door Igbo – een andere etnische groep – geleide afscheidingsbeweging probeert een onafhankelijke staat te stichten in het oosten van Nigeria.
Toch is er voor jonge Nigerianen nog hoop op politieke verandering. Oppositiepartijen trekken de verkiezingsuitslag in twijfel. Er zou gesjoemeld zijn met stemmen en in sommige stemlokalen zou niet transparant zijn geteld. Hoewel het niet vaststaat dat er is gefraudeerd, hebben onder meer onafhankelijke waarnemers van de EU gezegd dat het kiessysteem in Nigeria, waarin soms moeilijk leesbare foto’s van met de hand getelde stembiljetten naar de kiescommissie worden gestuurd, geen transparante verkiezingen garandeert. Naast nieuwe verkiezingen wil de oppositie dat het hoofd van de kiescommissie aftreedt.
‘Ik wil het Nigeriaanse volk verzekeren dat we alle wettelijke en vreedzame opties zullen onderzoeken om ons mandaat terug te krijgen. We hebben de verkiezingen gewonnen, en we zullen het de Nigerianen bewijzen,’ verklaarde Peter Obi na het bekendmaken van de verkiezingsuitslag, geciteerd door Vanguard Nigeria.
Ook Atiku Abubakar, de kandidaat van de Democratische Volkspartij, betwist de overwinning van Tinubu: ‘De processen en resultaten van de presidents- en parlementsverkiezingen waren in alle opzichten zeer gebrekkig en moeten daarom worden aangevochten.’ Peter Obi benadrukte ‘de manipulatie en fraude waarmee deze verkiezingen gepaard gingen’ en omschreef het verloop ervan als een ‘verkrachting van de democratie’.
Te midden van deze politieke onrust zijn de economische vooruitzichten voor de Nigerianen niet erg rooskleurig. Door de devaluatie van de naira, de nationale munt, kampt het land met een hoge inflatie. Zo namen de prijzen in 2022 toe met bijna 19 procent en wordt in 2023 een inflatie van meer dan 17 procent verwacht, aldus Statista.
Een van de redenen daarvoor is dat het land sterk afhankelijk is van import voor voedsel en brandstof, terwijl het de grootste olieproducent van Afrika en een van de grootste ter wereld is, aldus The Globe and Mail. Het land bezit echter weinig raffinaderijen en is daarom afhankelijk van landen als Rusland.
Of Tinubu hier iets op korte termijn aan kan veranderen, lijkt onwaarschijnlijk – laat staan een van de andere kandidaten, als de verkiezingsuitslag met succes wordt aangevochten. Maar de grote steun voor Peter Obi heeft laten zien dat een groot deel van de Nigerianen toe is aan nieuwe leiders met een nieuw verhaal.
Torenhoge inflatie, een verwoestende aardbeving: de Turkse leider Erdogan staat onder druk. Met de verkiezingen in aantocht ziet de oppositie haar kans schoon om na twintig jaar de macht over te nemen.
Het gebeurt niet vaak dat de Turkse oppositieleider Kemal Kiliçdaroglu op een zaterdagavond twee uur de tijd krijgt voor een televisieoptreden op prime time. Kiliçdaroglu – in zwart pak met rode das, montuurloze bril op – was op zaterdag 14 januari de enige gast in de politieke talkshow van een gerenommeerde journalist op de particuliere zender TV100. Tijdens het interview verschenen aan de rand van het beeld zwaarbewapende mannen en de tekst ‘Sadat’.
Sindsdien is de oppositie woedend, ook al was het beeld van de gewapende mannen geen commentaar maar een reclameboodschap. Sadat is een Turks beveiligingsbedrijf dat vaak wordt vergeleken met de Russische Wagner Group. Het werd opgericht door een oud-generaal die publiekelijk zijn islamistische overtuiging kenbaar maakt. Kiliçdaroglu, leider van de seculiere CHP, noemde Sadat onlangs een ‘paramilitaire organisatie’ en ‘een gevaar voor de nationale veiligheid’.
Dit jaar zijn er in Turkije nieuwe parlementsverkiezingen en wordt ook de president gekozen, allemaal op één dag. Tot nu toe kon Recep Tayyip Erdogan altijd vertrouwen op zijn politieke talent en de mobilisatiekracht van zijn conservatief-islamitische AKP. Maar nu hij twintig jaar aan de macht is, kunnen de tegenwerkende krachten niet meer worden genegeerd. Het land gaat gebukt onder een verschrikkelijke inflatie, die in het najaar een recordhoogte van 85,5 procent bereikte. Door de desintegratie van de rechtsstaat en het oude euvel van corruptie blijven investeerders op afstand. Steeds meer jonge, goed opgeleide Turken vertrekken naar het buitenland.
De oppositie belooft de grondwet opnieuw te veranderen
In Turkije zijn de peilingen maar in beperkte mate te vertrouwen, maar ze zijn wel unaniem: de achtenzestigjarige Erdogan zou de verkiezingen wel eens kunnen verliezen. Uitgerekend nu het honderd jaar geleden is dat Kemal Atatürk de republiek oprichtte, wat tot een jubeljaar voor de regering had moeten leiden.
Erdogan heeft het land sinds 2003 ingrijpend veranderd, eerst als premier en na 2014 als president. Veel zaken heeft hij gemoderniseerd. Maar de laatste tijd maakt hij steeds meer gebruik van vrijwel onbeperkte bevoegdheden en treedt hij steeds autoritairder op. De oppositie belooft de grondwet opnieuw te veranderen: weg van het ‘uitvoerende presidentschap’ en terug naar de parlementaire democratie.
Vervroegde verkiezingen
De verkiezingen moeten uiterlijk op 18 juni plaatsvinden, maar Erdogan heeft laten doorschemeren dat de datum vervroegd kan worden. Hij lijkt haast te hebben, mogelijk omdat hij bang is dat het effect van de recente uitkeringen voor armlastigen zal wegebben. Op zijn initiatief werd in aanloop naar de verkiezingen het minimumloon aanzienlijk verhoogd en er werd een huisvestingsprogramma voor de lagere klassen aangekondigd. De regering zette grote supermarkt-ketens onder druk om de prijzen van duizenden producten voor januari te verlagen of te bevriezen. Enkele filialen van een grote winkelketen, die zich aanvankelijk verzetten, werden bezocht door burgemeesters van de AKP en de ultranationalistische coalitiepartij MHP.
Meer dan twee miljoen Turken kunnen nu eerder met pensioen. Erdogan hield dat lange tijd af: ‘Aan die maatregel zijn de Scandinavische landen ten onder gegaan.’ Nu heeft hij toch gekozen voor een pensioenhervorming die minstens twee miljard euro gaat kosten.
De president houdt de mensen niet alleen een wortel voor de neus, hij hanteert ook de stok voor zijn tegenstanders. Daarbij wordt hij een handje geholpen door de rechterlijke macht; uit de hoeveelheid rechtszaken valt af te lezen dat Ekrem Imamoglu zijn gevaarlijkste concurrent is. Deze burgemeester van Istanboel, tevens lid van de oppositiepartij CHP, werd in december veroordeeld tot twee jaar en zeven maanden gevangenisstraf. Bovendien kreeg hij een verbod om politiek te bedrijven, omdat hij ambtenaren zou hebben beledigd.
Maar één veroordeling is blijkbaar niet genoeg. Er lopen nog twee andere zaken tegen Imamoglu
Totdat het hof van beroep uitspraak doet, is dat vonnis echter niet juridisch bindend. Het hangt als het zwaard van Damocles boven het hoofd van de tweeënvijftigjarige Imamoglu. Deze politieke popster wist bij de lokale verkiezingen van 2019 een spectaculaire overwinning te behalen op de conservatieven, die al vijfentwintig jaar lang domineren in het stadhuis van Istanboel, waar ook de carrière van Erdogan ooit begon. De rechter die Imamoglu niet schuldig bevond, werd overgeplaatst naar een buitenpost, ver weg in de provincie. Een andere rechter werd aangesteld.
Maar één veroordeling is blijkbaar niet genoeg. Er lopen nog twee andere zaken tegen Imamoglu: een voor vermeende bevordering van terreur en een andere voor corruptie. Als burgemeester van een voorstad zou Imamoglu in 2014 een overheids-opdracht hebben gegund aan een niet-gekwalificeerd bedrijf. Die zaak is allang afgehandeld door de hoogste administratieve rechtbank, aldus Imamoglu. ‘Mijn handtekening staat niet eens in de aanbestedingsprocedure.’
15 juni
Het Openbaar Ministerie eist tot zeven jaar gevangenisstraf. Datum van het proces: 15 juni. Die datum zal dan wel vlak voor de presidentsverkiezingen vallen, dan wel tussen twee stemrondes in. Dat laatste is het geval als geen enkele kandidaat in de eerste ronde 50 procent van de stemmen haalt, wat goed mogelijk is als de Koerdische HDP-partij als aangekondigd een eigen kandidaat voordraagt.
Bij de parlementsverkiezingen van 2018 kreeg de linkse HDP bijna 12 procent van de stemmen: genoeg voor een sleutelrol. Maar het wordt de Koerdische partijen in Turkije niet makkelijk gemaakt. Er loopt een verbodsprocedure tegen de HDP omdat de partij dicht bij de verboden partij PKK zou staan, die ook in Europa als een terroristische organisatie wordt beschouwd. Het constitutionele hof blokkeerde op 5 januari de toegang van de HDP tot staatsfinanciering van politieke partijen.
De bekendste HDP-politicus, Selahattin Demirtas, zit bovendien al sinds 2016 in de gevangenis. Naar het oordeel van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens is hij politiek gevangene. Demirtas, die er op zijn negenenveertigste nog jeugdig uitziet, zorgt er met zijn dagelijkse speelse, uitdagende tweets voor dat hij niet wordt vergeten. Maar dat wil de regering hem nu onmogelijk maken, in de vorm van een verbod op alle communicatie met advocaten en met familieleden die het Twitterprofiel van Demirtas beheren. Zelfs in Turkije is dat niet zo eenvoudig te realiseren. Met het oog op de verkiezingen adviseerde Demirtas de minister van Justitie in een tweet om zich te haasten, ‘want er is niet veel tijd meer voordat u mogelijk onze plek inneemt’.
Tafel van Zes
De tegenstanders van Erdogan hebben voor het eerst een brede alliantie gevormd, de Tafel van Zes. Het spectrum van de zes partijen loopt van seculier-links tot nationaal-rechts. Er zitten ook prominente ex-AKP-leden bij, onder wie de voormalige premier en oud-minister van Buitenlandse Zaken Ahmet Davutoglu. Hun gemeenschappelijke doel is om een einde te maken aan de macht van Erdogan. De Koerden zijn aan deze tafel niet uitgenodigd.
Oppositieleider Kiliçdaroglu heeft naar verluidt ambities om zich kandidaat te stellen voor het presidentschap. Maar deze politicus met zijn grijze slapen is meer technocraat dan volksheld. Bovendien is hij aleviet, een religieuze minderheid in het overwegend soennitische Turkije.
Volgens peilingen zou Imamoglu een betere kans maken tegen Erdogan, maar die zit binnenkort wellicht achter de tralies. De burgemeester van Ankara, Mansur Yavas, die in 2019 voor de oppositie de hoofdstad veroverde, maakt eveneens een goede kans. Maar hij is tevens oud-militair en was ooit ook conservatief.
Kemal Kilicdaroglu is op 6 maart gekozen door de oppositiepartijen als hun kandidaat om het op te nemen tegen Erdogan. De vierenzeventigjarige Kilicdaroglu is al sinds 2010 voorzitter van de Republikeinse Volkspartij (CHP), de grootste partij binnen de Tafel van Zes. De oppositieleider presenteert zich als gematigd, seculier en pro-Westers. Toch was er binnen de oppositiepartijen geen consensus over zijn kandidaatstelling: de nationalistische IYI-partij verweet hem een gebrek aan charisma en zei dat bijvoorbeeld de burgemeesters van Istanbul of Ankara meer kans zouden maken vanwege hun bekendheid.
De oppositie claimt fraude en eist nieuwe verkiezingen
De kiescommissie van Nigeria heeft Bola Tinubu van regeringspartij All Progressives Congress (APC) aangewezen als de nieuwe president van Nigeria, schrijft Africa News. De zeventigjarige Tinubu kreeg 8,8 miljoen stemmen, oftewel 37 procent van het electoraat, ruim meer dan de oppositiekandidaten Atiku Abubakar en Peter Obi, die 29 en 25 procent van de stemmen kregen. Nigeria is het land met de meeste inwoners van Afrika.
Oppositiepartijen zeggen echter dat de verkiezingen oneerlijk zijn verlopen. Er zou zijn gesjoemeld met stemmen en in sommige stemlokalen zou niet transparant zijn geteld. Hoewel het niet vaststaat dat er is gefraudeerd, hebben onder meer onafhankelijke waarnemers van de EU gezegd dat het kiessysteem in Nigeria, waarin soms moeilijk leesbare foto’s van met de hand getelde stembiljetten naar de kiescommissie worden gestuurd, geen transparante verkiezingen garandeert. Naast nieuwe verkiezingen wil de oppositie dat het hoofd van de kiescommissie aftreedt.
Om een nieuwe stembusgang te krijgen, moet men de verkiezingen ongeldig laten verklaren bij het Hooggerechtshof. De kandidaten hebben daar de komende drie weken voor. Volgens Tinubu, die gouverneur van de staat Lagos was, is het belangrijk dat iedereen samenwerkt om Nigeria verder op te bouwen.
Het land was een bouwplaats. Nu is het een begraafplaats geworden. En dat is de verantwoordelijkheid van Erdogan en zijn regering, schrijft de Turkse journalist Aysegül Sert.
Aardbevingen vormden in de loop van de Turkse geschiedenis al vaker belangrijke keerpunten. In luttele seconden verwoestten ze de stilte. Mijn woonplaats Istanboel werd in 1999 getroffen. Er vielen meer dan zeventienduizend doden en nog veel meer gewonden. Ik wist altijd al dat je rekening moest houden met aardbevingen, dat ze te verwachten zijn in een land dat op de Anatolische Plaat ligt en aan twee grote breuklijnen grenst. Maar ik had er nog nooit een meegemaakt, of de nasleep ervan gezien. Wekenlang sliepen mensen buiten, in parken, aan de waterkant, op straat en in stadions. Sommigen konden niet terug naar hun huizen, omdat die verwoest waren. Anderen waren bang om terug te keren naar hun huizen die nog wel overeind stonden.
Die ramp, en de trage reddingsoperaties die erop volgden, zorgden ervoor dat de AKP – de Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling – aan de macht kwam. De AKP beloofde een modern en transparant beleid en heeft sindsdien het land bestuurd. Ondanks haar beloften heeft de partij tientallen jaren verspild: ze hebben alleen het eigen regime in stand gehouden en zich gelaafd aan hun eigen ideologische prioriteiten. Op de huidige catastrofe hebben ze zich op geen enkele manier voorbereid.
Vragen
Turkije en Syrië werden op 6 februari getroffen door twee zware aardbevingen, waarbij meer dan vijftigduizend mensen omkwamen en meer dan honderdduizend gewonden vielen. Velen worden nog vermist. In Turkije zijn meer dan elfduizend woonhuizen en bedrijfsgebouwen ingestort.
De eerste aardbeving had een magnitude van 7,8 en trof de stad Gaziantep, die grenst aan Syrië, kort na vier uur ’s nachts, terwijl iedereen sliep. Er wonen zo’n half miljoen Syrische vluchtelingen, die opnieuw een afschuwelijk gevoel van ontheemding ondergingen. De provincie Kahramanmaraş, die 95 kilometer noordelijker ligt, werd negen uur later getroffen door een beving met een magnitude van 7,5. Verschillende Turkse steden zijn zwaar getroffen. In Griekenland, Cyprus en Libanon werden nog lang naschokken gevoeld.
Ongeveer 380.000 mensen hebben na de aardbeving hun toevlucht gezocht tot hotels, slaapzalen, gemeenschapscentra en andere faciliteiten. President Recep Tayyip Erdogan kondigde voor drie maanden de noodtoestand af in de provincies die het zwaarst door de ramp zijn getroffen, en stelde zeven dagen van nationale rouw in. Want dat is hoe we het in Turkije altijd doen: vandaag rouwen we erom, morgen zijn we het weer vergeten. Totdat de volgende tragedie zich aandient.
Maar de Turkse bevolking heeft allerlei vragen aan de regering. Wat is er gebeurd met de miljarden dollars die we sinds de ramp van 1999 aan ‘aardbevingsbelastingen’ hebben betaald? Waarom heeft men zich niet hoeven houden aan de bouwvoorschriften die bedoeld waren om gebouwen aardbevingsbestendig te maken? Waarom is er, ondanks de waarschuwingen van deskundigen en de beloften van politici, niet meer gedaan om al deze doden te voorkomen?
De ontevredenheid maakte de weg vrij voor de haast messiaanse belofte van de AKP: de creatie van een ‘Nieuw Turkije’
Toen de AKP zo’n twintig jaar geleden aan de macht kwam, was de partij nog vrij onbekend. Kiezers omarmden de AKP omdat ze genoeg hadden van het oude bestuurssysteem en de bijbehorende partijcoalities, het gebrek aan transparantie, het politiegeweld en de financiële ongelijkheid. Die ontevredenheid maakte de weg vrij voor de haast messiaanse belofte van de AKP: de creatie van een ‘Nieuw Turkije’.
Maar de regering heeft de versterking van het land geenszins een prioriteit gemaakt. In plaats daarvan heeft de partij de afgelopen jaren besteed aan nationalistische campagnes – door Koerden in Turkije (bijna 20 procent van het land is van Koerdische afkomst) en Syrië aan te vallen, en door buurland Griekenland te bedreigen. Ideologie kreeg de prioriteit: vrouwen zijn aangespoord ‘ten minste drie kinderen’ te baren en er wordt geprobeerd een ‘vrome generatie’ te kweken door veel religieuze scholen te openen. De regering onderdrukte afwijkende meningen door ambtenaren te ontslaan die zich niet konden vinden in de conservatieve standpunten van de partij.
Kortom, de regering heeft ernaar gestreefd secularisme en democratie de kop in te drukken en alles tot een symbool van haar eigen heerschappij te maken. Bij een grotendeels ongeschoolde en gemakkelijk manipuleerbare bevolking heeft ze er nationalisme ingehamerd, angst voor de ‘ander’ en een onvoorwaardelijk vertrouwen in een heldhaftige vaderfiguur.
Kapot
Dit ‘Nieuwe Turkije’ gebruikte infrastructuurprojecten om de breuk met het verleden te benadrukken. Hoe meer de regering bouwde, hoe machtiger en moderner ze leek. Ze nam geen voorbeeld aan Europa, maar aan de wolkenkrabbers van Qatar en Saoedi-Arabië. Bouwbedrijven en andere bedrijven die dicht bij de partij stonden kregen contracten en vergunningen aangeboden in ruil voor smeergeld en stemmen. Erdogan zei in een toespraak ter gelegenheid van de voltooiing van een nieuwe brug in 2021: ‘Buitenlanders die naar Turkije komen, kijken nu met afgunst naar onze wegen, bruggen en luchthavens.’ Als dat ooit al zo was, geldt dat nu in ieder geval niet meer.
Turkse burgers vroegen kort na de recente aardbevingen op sociale media aan rijke vastgoed- en bouwbedrijven of die hun grondverzetmachines en andere zware apparatuur naar de getroffen plekken konden brengen, zodat er nog levens konden worden gered. Zijn zij immers niet degenen die bouwvoorschriften negeerden om hun inkomsten te maximaliseren? Zijn zij het niet die wegen en huizen bouwden met goedkope materialen, die nu vergaan zijn tot puin en stof?
Ziekenhuizen zijn verwoest, waardoor patiënten en verzorgers in de kou zitten
Ik heb Turken in de nasleep van corruptieschandalen vaak dingen horen zeggen als ‘Oké, ja, ze stelen. Nou en? Elke regering heeft van ons gestolen; deze regering geeft tenminste iets terug aan het volk door bruggen, vliegvelden en wegen te bouwen.’ Maar nu zijn de bruggen kapot en de vliegvelden gesloten. De wegen zijn zozeer opengebarsten dat ze door een meteoriet lijken te zijn getroffen. Noodhulp kan de rampgebieden niet bereiken.
In de getroffen regio zijn een winkelcentrum en een historische moskee zijn ingestort. Ziekenhuizen zijn verwoest, waardoor patiënten en verzorgers in de kou zitten. Elektriciteit, brandstof, gas en stromend water zijn schaars. Het kasteel van Gaziantep, een monument dat de Hettitische, de Romeinse en Byzantijnse periode overleefd heeft, is zwaar beschadigd geraakt. Orthodoxe en Armeense kerken en synagogen – de weinige overgebleven herinneringen aan de multi-etnische geschiedenis die de regering heeft geprobeerd uit te roeien zijn naar verluidt vernield.
Maar het is moeilijk om erachter te komen wat er nu precies is ingestort en wat nog overeind staat, omdat de regering veel onafhankelijke media de afgelopen jaren het zwijgen heeft opgelegd. In de ochtend daags na de aardbeving werkte Twitter – waar mensen informatie uitwisselen over overlevenden en benodigdheden – in Turkije bijzonder traag. Waarschijnlijk zat de regering ook daar achter.
Maar op de verkiezingsdag moeten we besluiten onze macht niet langer te geven aan een partij die er misbruik van maakt
Mijn moeder is geboren in Erzincan, in het oosten van Turkije, meer dan tien jaar na de aardbeving van 1939. Daarbij kwamen dertigduizend mensen om – nog steeds staat de aardbeving bekend als de meest verwoestende in de nationale geschiedenis. Ik bezocht in 2017 haar afgelegen dorp in het prachtige hooggebergte. De mensen daar vertellen nog steeds verhalen over het trauma dat de aardbeving heeft veroorzaakt en dat mensen in elke uithoek van mijn vaderland nog steeds met zich meedragen. Wat er begin deze maand is gebeurd, zal minstens net zo lang worden herinnerd.
Onze republiek viert dit jaar in oktober zijn honderdste verjaardag. De presidents- en parlementsverkiezingen worden in mei gehouden. Natuurlijk heeft de regering deze aardbeving niet veroorzaakt; dat hebben breuklijnen diep in de aarde gedaan. Maar op de verkiezingsdag moeten we besluiten onze macht niet langer te geven aan een partij die er misbruik van maakt en die meer geeft om haar eigen voortbestaan dan om het welzijn van het volk. We moeten denken aan de blote handen van alle reddingswerkers en bewoners die mensen opgraven in het puin van onze steden. Turkije was een bouwplaats. Nu is het een begraafplaats geworden. Ons land verdient beter.
Nigeria heeft zondag enkele vroege resultaten bekendgemaakt van de nationale verkiezingen, hoewel een winnaar in de race om de opvolging van president Muhammadu Buhari pas over enkele dagen wordt verwacht. De stemming in het land met de meeste inwoners van Afrika verliep in de meeste gevallen vreedzaam, ondanks enkele geplunderde stembureaus en een late start voor vele andere, meldt Al Jazeera.
Bijna 90 miljoen mensen mochten zaterdag stemmen voor een opvolger van Muhammadu Buhari. Veel Nigerianen hopen dat de nieuwe leider de onveiligheid, de economische malaise en de toenemende armoede zal aanpakken.
De definitieve uitslag wordt binnen vijf dagen verwacht
De eerste resultaten kwamen uit de deelstaat Eikiti. Daar blijkt dat presidentskandidaat Bola Tinubu van de regerende All Progressives Congress (APC) met tweehonderdduizend stemmen de meeste steun heeft gekregen. Hij wordt gevolgd door Atiku Abubakar van de Peoples Democratic Party (PDP), de grootste oppositiepartij, met iets minder dan de helft van de stemmen, en Peter Obi van de Labour Party, die elfduizend stemmen kreeg.
De stemming moest in enkele delen van het land tot zondag worden verlengd na storingen op zaterdag, maar sinds de sluiting van de stembussen wordt er geteld en de definitieve uitslag wordt binnen vijf dagen verwacht. De commissie heeft veertien dagen de tijd om de resultaten officieel bekend te maken, maar de resultaten komen waarschijnlijk in de komende dagen al online beschikbaar. Om het presidentschap te winnen, moet een kandidaat de meeste stemmen krijgen, maar ook minstens vijfentwintig procent van de stemmen in twee derde van de zesendertig staten van Nigeria.
Parlement bereikt geen akkoord over nieuwe verkiezingen
Het parlement van Peru heeft donderdag een nieuw voorstel verworpen om de verkiezingen te vervroegen naar het einde van dit jaar en ook om een referendum te houden over een grondwetgevende vergadering, bericht La República. De hoop was dat dergelijke voorstellen de huidige golf van protesten tot bedaren zou brengen.
Het ‘grootste probleem’ met het wetsvoorstel, dat door Perú Libre is ingediend, is dat het opriep tot een referendum, aldus het Peruaanse dagblad. Daar wilde de rechterflank van het parlement – die unaniem tegenstemde – niet aan. Met 47 stemmen voor, 78 tegen en 1 onthouding werd het plan verworpen.
Sinds de afzetting van voormalig president Pedro Castillo begin december zijn er in Peru felle protesten aan de gang, waarbij de regering van de nieuwe president Dina Boluarte niet schroomt om geweld te gebruiken. Bij botsingen tussen aanhangers van Castillo en veiligheidstroepen zijn al meer dan zestig mensen omgekomen. De demonstranten eisen onder andere nieuwe verkiezingen en het onmiddellijke aftreden van Boluarte.
Internationale commentatoren en opiniemakers over de presidentsverkiezingen in Tsjechië, die werden gewonnen door de pro-Europese kandidaat Petr Pavel.
Alexandr Mitrofanov – commentator en Rusland-expert, Tsjechië
Novinky.cz
‘Mensen vieren vandaag feest. Bijna een miljoen mensen meer dan degenen die op Babiš hebben gestemd, zullen tevreden zijn. Petr Pavel is de eerste Tsjechische president die er vanaf het begin werk van maakte de dialoog aan te gaan met mensen die op zijn tegenstander stemden. Hij liet weten dat hij bij de kiezers geen winnaars of verliezers zag. Dat is een uitgestoken hand naar de bijna tweeënhalf miljoen Tsjechen die op zijn rivaal Andrej Babiš hebben gestemd. Het is aan hen om die hand te accepteren.’
‘De kandidaten die het in de tweede ronde tegen elkaar opnamen legden in het verleden, tijdens de communistische dictatuur, de basis voor hun zeer uiteenlopende carrières. Pavel kijkt met open blik naar zijn verleden en verontschuldigt zich voor zijn vroegere lidmaatschap van de Communistische Partij. Hij verwijst ernaar als een fout waarvan hij heeft geleerd. Hij noemt Vaclav Havel, de dissident die in 1989 president werd, als voorbeeld voor zijn leiderschap. En hij geniet vandaag de steun van veel voormalige tegenstanders.
Patrycja Bukalska – journalist en expert Internationale Betrekkingen, Polen
European Pravda
‘De duidelijk prodemocratische en prowesterse optie heeft gewonnen van de populistische, maar de angsten die Babiš bewust heeft aangewakkerd bij zijn kiezers zullen niet zomaar verdwijnen. Zijn agressieve campagne suggereerde dat Pavel als voormalig militair Tsjechië zou meeslepen in de oorlog in Oekraïne. Een van de meest controversiële momenten was de uitspraak van Babiš dat hij Polen of de Baltische staten niet zou helpen als ze zouden worden aan-gevallen.’
Joeri Pantsjenko redacteur buitenland, Oekraïne
Tygodnik Powszechny
‘De verkiezingen in Tsjechië waren de eerste die de oorlog in Oekraïne centraal stelden en laten zien dat pro-Russische populisten kunnen en moeten worden verslagen. Een signaal voor andere landen in de regio, met name voor Slowakije, waar in september parlementsverkiezingen worden gehouden en waar de pro-Russische oppositie in de peilingen nog steeds aan de leiding gaat. De verkiezingsuitslag in Tsjechië is een overwinning voor de pro-Europese krachten van heel “nieuw” Europa, dus ook voor Oekraïne.’
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
