De groep Muhammad Deif Brigades zou erachter zitten
Volgens het Israëlische leger zijn dinsdag vanaf Syrisch grondgebied projectielen afgevuurd die in onbewoonde gebieden zijn neergestort zonder schade aan te richten, waardoor in het zuiden van de Golanhoogte het luchtalarm afging. De IDF meldde dat zijn artillerie had teruggeschoten op het zuiden van Syrië en vroeg op woensdag bevestigde het leger dat zijn luchtmacht ‘wapens van het Syrische regime had aangevallen’. Minister van Defensie Israël Katz verklaarde in een communiqué van zijn kabinet dat de Syrische president Ahmed al-Sharaa ‘rechtstreeks verantwoordelijk is voor elke dreiging of elk schot dat gericht is tegen de staat Israël’.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Syrië ontkende woensdag alle verantwoordelijkheid voor deze schoten en beschuldigde actoren die ‘de regio willen destabiliseren’, aldus het officiële persbureau Sana. Volgens Al-Jazeera ‘hebben verschillende Arabische en Palestijnse media bevestigd dat een weinig bekende groep, genaamd de Muhammad Deif Brigades – een duidelijke verwijzing naar de militaire leider van Hamas die in 2024 door Israël werd gedood – de verantwoordelijkheid heeft opgeëist’ voor de beschietingen op Israël. ‘Het is echter onduidelijk of deze organisatie gelieerd is aan de Palestijnse islamitische groepering’, merkt The Jerusalem Post op.
Volgens de Pentagon-chef is ‘de dreiging die China vormt reëel’
De Amerikaanse minister van Defensie, Pete Hegseth, waarschuwde zaterdag dat een Chinese militaire aanval op Taiwan ‘ophanden zou kunnen zijn’ en riep ‘de bondgenoten van de Verenigde Staten in de Indo-Pacifische regio op om hun defensie-uitgaven te verhogen om Peking verder af te schrikken’, schrijft de Financial Times.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Tijdens de Shangri-La Dialogue in Singapore, het grootste forum over veiligheid en defensie in Azië, verklaarde Hegseth dat ‘China een hegemonie in Azië wil worden en dat zijn acties een alarmsignaal zouden moeten zijn’. Volgens de chef van het Pentagon is ‘de dreiging die China vormt reëel’ en ‘zou elke poging van communistisch China om Taiwan te veroveren verwoestende gevolgen hebben voor de Indo-Pacifische regio en de wereld’.
Het land heeft met drones 41 bommenwerpers uitgeschakeld
‘De Oekraïense strijdkrachten hebben vaak blijk gegeven van moed, maar met de operatie Spinnenweb op 1 juni hebben ze hun grenzen opnieuw verlegd’ en bewezen dat ze ‘de middelen hebben om het verloop van de oorlog te veranderen’, aldus Le Soir.
‘Aan de vooravond van de tweede Russisch-Oekraïense bijeenkomst in Istanbul, deze maandag, hebben de Oekraïense strijdkrachten Rusland een zware slag toegebracht door in één klap 41 Russische strategische bommenwerpers op vier bases te vernietigen met behulp van zwermen lichte drones die vanaf gewone vrachtwagens werden gelanceerd’, legt de Belgische krant uit. ‘Met één enkele aanval’ heeft Oekraïne dus ‘een derde van de Russische strategische luchtmacht’ vernietigd, merkt de krant op, ‘een uitzonderlijke operatie die de geschiedenisboeken zal ingaan’.
The Economist spreekt van ‘een verbluffende aanval in het hart van Rusland’ die ‘de regels van de oorlog op zijn kop zet’, de ‘meest gewaagde operatie die Oekraïne ooit op Russisch grondgebied heeft uitgevoerd’. Rusland heeft de Oekraïense aanvallen bevestigd en ze bestempeld als ‘terroristische daad’. De Oekraïense president Volodymyr Zelensky verklaarde dat er 117 drones waren ingezet bij de operatie van de Oekraïense veiligheidsdienst (SBU), waarbij 34 procent van de Russische strategische kruisraketdragers werd geraakt.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Bronnen binnen de SBU hebben aan de BBC verklaard dat ‘het anderhalf jaar heeft geduurd om deze aanvallen te organiseren’, die gericht waren op vier luchtmachtbases, waaronder die van Olenia, in het Russische Noordpoolgebied, op bijna 1900 kilometer van Oekraïne, en die van Belaya, in Oost-Siberië, op ongeveer 4500 kilometer van Kyiv.
‘Maandenlang heeft de SBU kleine FPV-drones op Russisch grondgebied gebracht, die vervolgens werden verborgen in houten kisten op gewone vrachtwagens’, aldus Le Soir. ‘Deze onopvallende voertuigen naderden de strategische vliegvelden’ en zondag, ‘op klaarlichte dag, ging het dak van de op afstand bediende aanhangwagens open’, waardoor de drones vrijkwamen.
Zelensky ‘prees de resultaten van de operatie’ en noemde deze ‘absoluut briljant’, meldt The Kyiv Independent, dat denkt dat de aanval ‘een grote klap heeft toegebracht aan het vermogen van Moskou om Oekraïense steden aan te vallen’. Kyiv beweert dat de aanval meer dan 7 miljard dollar schade heeft veroorzaakt aan Russische zijde.
Ondanks de verliezen weet Rusland zijn leger op peil te houden
Russische troepen slaagden er in april in ongeveer 68 vierkante kilometer van Oekraïne te veroveren, ten koste van 4800 voertuigen en meer dan 36.600 doden en gewonden. Dat beweert een statisticus die vooral gegevens verzamelt van officiële Oekraïense bronnen. In dezelfde maand waren de Oekraïense verliezen ‘minimaal’, concludeert analist Konrad Muzyka van Rochan Consulting in Polen.
Van het totale Oekraïense grondgebied is 19 procent onder Russische bezetting. Met het huidige tempo en slachtofferaantal zouden de Russen de rest van Oekraïne pas in het jaar 2256 veroveren ten koste van 101 miljoen slachtoffers, aldus Forbes. De huidige bevolking van Rusland bedraagt 144 miljoen.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Bizar genoeg hebben de duizelingwekkende verliezen aan mensen en uitrusting het Russische leger in Oekraïne nog niet lamgelegd. Het Kremlin rust zijn troepen uit met duizenden civiele voertuigen, waaronder scooters, compacte auto’s en zelfs minstens één bus. Ondertussen rekruteert het 30.000 troepen per maand, vertelt generaal Christopher Cavoli, commandant van de Amerikaanse strijdkrachten in Europa. Omdat veel gewonden uiteindelijk terugkeren naar de frontlinie, rekruteren de Russische strijdkrachten elke maand meer mensen dan ze verliezen.
Als gevolg hiervan groeit de Russische troepenmacht in Oekraïne. Er zijn nu maar liefst 600.000 manschappen, ‘het hoogste niveau in de loop van de oorlog en bijna twee keer zo veel als de aanvankelijke invasiemacht’ in februari 2022, aldus Cavoli.
Dat het Kremlin erin geslaagd is zijn wervingscampagne vol te houden en zelfs uit te breiden, heeft met twee dingen te maken: geld en moreel. Recordaantallen rekruten worden ‘aangedreven door hoge inschrijfbonussen en de speculatie dat de oorlog snel voorbij zal zijn’, legt Janis Kluge uit, interim-hoofd van de afdeling Oost-Europa en Eurazië aan het Duitse Instituut voor Internationale en Veiligheidszaken.
In Trumps visie van een post-liberale chaotische wereld moeten de zwakken ruim baan maken voor de sterken en gaat elk voordeel ten koste van een ander, schrijft historicus, filosoof en auteur Yuval Noah Harari.
Het verbazingwekkende van Trumps beleid is dat het mensen nog steeds verbaast. Telkens spreekt er nog ontzetting en ongeloof uit de krantenkoppen als Trump weer eens een pijler van de liberale wereldorde aanvalt, door bijvoorbeeld begrip te tonen voor de Russische aanspraken op Oekraïens grondgebied, te filosoferen over de annexatie van Groenland of financiële chaos te zaaien met de aankondiging van invoerheffingen. Toch is zijn beleid zo consequent en zijn wereldbeeld zo helder omlijnd dat zulke dingen alleen nog verbazing kunnen wekken bij wie zichzelf danig voor de gek houdt.
Voor aanhangers van de liberale orde is de wereld in potentie één groot netwerk van samenwerking waar iedereen alleen maar bij kan winnen. Ze zijn ervan overtuigd dat conflict niet onvermijdelijk is omdat samenwerking in ieders voordeel kan zijn. Die gedachte heeft een diepere filosofische ondergrond. Volgens liberalen hebben alle mensen bepaalde ervaringen en belangen gemeen die de grondslag kunnen vormen voor universele waarden, mondiale instellingen en internationale wetgeving. Zo hebben mensen een hekel aan ziek zijn en hebben ze een gezamenlijk belang bij het voorkomen van de verspreiding van besmettelijke ziektes. Alle landen hebben derhalve baat bij het delen van medische kennis, bij de mondiale inspanningen om epidemieën te bestrijden en de oprichting van instellingen zoals de Wereldgezondheidsorganisatie die zulke inspanningen coördineren. Ook bij het verkeer van ideeën, goederen en mensen tussen landen ziet de liberaal eerder wederzijds voordeel dan onvermijdelijke wedijver en uitbuiting.
In de trumpiaanse visie daarentegen is de wereld simpelweg een koek die moet worden verdeeld, een plek waar elke transactie winnaars en verliezers kent. Alle verkeer van ideeën, mensen en goederen is daarom bij voorbaat verdacht. In Trumps wereld kunnen internationale afspraken, organisaties en wetten niets anders zijn dan een plan om sommige landen zwakker en andere sterker te maken – of misschien een complot om alle landen te verzwakken ten gunste van een sinistere kosmopolitische elite. Wat zou Trump dan liever zien? Als hij de wereld helemaal naar zijn hand kon zetten, hoe zou die er dan uitzien?
In de trumpiaanse visie […] is de wereld simpelweg een koek die moet worden verdeeld
Trumps ideale wereld is een mozaïek van vestingen, landen die door hoge financiële, militaire, culturele en fysieke muren van elkaar gescheiden worden. Die wereld van vestinglanden ontbeert de wederzijdse voordelen van samenwerking, maar biedt volgens Trump en andere gelijkgezinde populisten wel meer stabiliteit en vrede.
Dit wereldbeeld gaat natuurlijk voorbij aan één belangrijke factor. Duizenden jaren geschiedenis hebben ons geleerd dat iedere vesting waarschijnlijk iets meer veiligheid, welvaart en grondgebied voor zichzelf zal willen ten koste van zijn buren. Hoe moeten die rivaliserende vestingen hun geschillen beslechten zonder universeel gedeelde waarden, mondiale instellingen en internationale wetgeving?
Trumps oplossing is simpel: conflicten worden vermeden als de zwaksten doen wat de sterksten willen. In die visie doen zich alleen conflicten voor als zwakkere partijen de werkelijkheid niet onder ogen willen zien. Oorlog is dus altijd de schuld van de zwakkeren.
Trumps oplossing is simpel: conflicten worden vermeden als de zwaksten doen wat de sterksten willen
Toen Trump Oekraïne de schuld gaf van de Russische invasie, vonden veel mensen het verbijsterend dat hij zo’n bespottelijk standpunt huldigde. Sommigen dachten dat hij door de Russische propaganda was ingepalmd. Maar er is een eenvoudiger verklaring. In het trumpiaanse wereldbeeld zijn rechtvaardigheid, ethiek en internationaal recht niet van belang en is macht het enige wat er in de internationale verhoudingen toe doet. Aangezien Oekraïne zwakker is dan Rusland, had het zich moeten overgeven. In de visie van Trump komt vrede neer op overgave, en omdat Oekraïne zich niet wilde overgeven heeft het de oorlog aan zichzelf te danken.
Dezelfde logica ligt ten grondslag aan Trumps plan om Groenland te annexeren. Als het zwakke Denemarken weigert Groenland af te staan aan de veel sterkere VS, en de Amerikanen vervolgens Groenland binnenvallen en met geweld veroveren, dan is alle geweld en bloedvergieten volgens de trumpiaanse logica louter aan de Denen te wijten.
Conflicten tussen de vestingen
Er kleven drie evidente bezwaren aan de gedachte dat rivaliserende vestingen conflicten kunnen voorkomen door de werkelijkheid te accepteren en deals te sluiten.
Ten eerste is daarmee meteen duidelijk hoe hol de belofte is dat in zo’n wereld iedereen zich veiliger zal voelen en elk vestingland zich helemaal op de vreedzame ontwikkeling van zijn eigen tradities en economie kan richten. In werkelijkheid zullen zwakkere landen al snel worden opgeslokt door sterkere buurlanden, die dan van een nationale vesting veranderen in een uitgestrekt multinationaal wereldrijk.
Trump windt geen doekjes om zijn eigen imperialistische plannen. Hij wil een muur optrekken om het grondgebied en de hulpbronnen van de Verenigde Staten te beschermen, maar loert wel verlekkerd naar het grondgebied en de hulpbronnen van andere landen, waaronder voormalige bondgenoten. Denemarken is weer een sprekend voorbeeld. Al decennialang is dat een van Amerika’s trouwste bondgenoten. Na de aanslagen van 11 september heeft Denemarken enthousiast aan zijn NAVO-verplichtingen voldaan. In Afghanistan zijn vierenveertig Deense militairen gesneuveld: een groter aantal per hoofd van de bevolking dan de VS er zelf verloren heeft. Maar geen bedankje van Trump daarvoor. Nee, hij wil dat Denemarken zich aan zijn imperialistische ambities onderwerpt. Hij wil duidelijk alleen vazallen, geen bondgenoten.
Een tweede probleem is dat in zo’n wereld geen enkele vesting het zich kan permitteren om zwak te zijn, en ze dus allemaal onder grote druk staan om zich te bewapenen. Veel geld vloeit dan eerder naar defensie dan naar sociale voorzieningen en economische ontwikkeling. Dat leidt tot een wapenwedloop waarvan iedereen armer wordt zonder dat ook maar iemand zich veiliger zal voelen.
[Trump] wil duidelijk alleen vazallen, geen bondgenoten
Ten derde gaat het trumpiaanse wereldbeeld er wel vanuit dat de zwakken zich overgeven aan de sterken, maar is er geen duidelijke methode om de onderlinge kracht te meten. Wat gebeurt er als landen zich misrekenen, zoals in de geschiedenis al vaak is gebeurd? De VS was er in 1965 van overtuigd dat het veel sterker was dan Noord-Vietnam en dat het genoeg druk kon zetten om de regering in Hanoi tot een akkoord te dwingen. Maar de Noord-Vietnamezen vertikten het om de Amerikaanse overmacht te erkennen, bleven tegen de klippen op doorvechten – en wonnen de oorlog. Hoe had Amerika vooraf kunnen weten dat het eigenlijk de zwakste partij was?
Ook Duitsland en Rusland waren er in 1914 allebei van overtuigd dat ze met kerst de oorlog gewonnen zouden hebben. Een misrekening. De oorlog duurde veel langer dan wie dan ook had verwacht en kende tal van onvoorziene wendingen. Hoewel het tsaristische Rusland in 1917 ten prooi viel aan een revolutie, zag Duitsland zich toch van de overwinning beroofd door de onvoorziene tussenkomst van de VS. Had Duitsland er dan beter aan gedaan om in 1914 een deal te sluiten? Of had de Russische tsaar de werkelijkheid onder ogen moeten zien en aan de Duitse eisen moeten toegeven?
Wie moet in de huidige handelsoorlog tussen China en de VS de verstandigste zijn en zich overgeven aan de ander? Je kunt zeggen dat het niet zo zwart-wit ligt, dat het beter is als alle landen samenwerken en zo elkaars welvaart vergroten. Maar dan ga je voorbij aan de grondbeginselen van het trumpiaanse denken.
De oorlogscyclus
Die trumpiaanse visie is niets nieuws. Duizenden jaren lang, tot de opkomst van de liberale wereldorde, was het de dominante wereldvisie. Het trumpiaanse denken is al zo vaak in de praktijk uitgeprobeerd dat we onderhand wel weten waar het meestal op uitdraait: op een eindeloze cyclus van oorlog en imperialisme. En tot overmaat van ramp zullen de rivaliserende vestingen in deze eeuw niet alleen kampen met het aloude gevaar van oorlog, maar ook met de nieuwe dreigingen van de klimaatverandering en de opkomst van superintelligente AI. Alleen met stevige internationale samenwerking kunnen we deze mondiale problemen het hoofd bieden. Aangezien Trump geen werkbare oplossing voor klimaatverandering of losgeslagen AI te bieden heeft, bestaat zijn strategie simpelweg uit ontkenning van het probleem.
De eerste keer dat Trump in 2016 tot president gekozen werd, begonnen de zorgen over de stabiliteit van de liberale wereldorde te groeien. Na tien jaar verwarring en onzekerheid hebben we nu een helder beeld van hoe de postliberale wereldorde eruitziet. De liberale visie van de wereld als een coöperatief netwerk maakt plaats voor een visie van de wereld als mozaïek van vestingen. We zien dit overal ter wereld gebeuren: muren verrijzen en slotbruggen worden opgehaald. Als dit zo doorgaat, resulteert het op korte termijn in handelsoorlogen, een wapenwedloop en imperialistische expansie. Uiteindelijk zal het uitlopen op wereldwijde oorlog, de verwoesting van het milieu en een volkomen onbeheersbare AI.
We kunnen van die ontwikkelingen verdrietig worden, we kunnen ons er boos over maken en we kunnen proberen er iets tegen te doen, maar we hebben geen excuus meer om ons erover te verbazen. En zij die het wereldbeeld van Trump willen verdedigen, moeten antwoord geven op één vraag: hoe kunnen rivaliserende nationale vestingen zonder universele waarden en bindende internationale wetgeving hun economische en territoriale geschillen vreedzaam beslechten?
De Fahmi Al-Jargawischool in Gaza is vannacht aangevallen door de IDF, waarbij minstens 54 Palestijnen zijn gedood. Naar verluidt zijn er ook kinderen omgekomen. De IDF zegt een ‘controlecentrum van Hamas en de islamitische jihad’ te hebben aangevallen, meldt de BBC. De IDF beweert dat het gebied werd gebruikt ‘door terroristen om plannen te maken voor (…) aanvallen tegen Israëlische burgers en IDF-troepen’ en beschuldigt Hamas ervan ‘kinderen als menselijk schild’ te gebruiken.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Tegelijk vond er een andere aanval plaats op een huis in Jabalia, in Noord-Gaza, waarbij volgens directeur El-Naïm van het Al-Ahli-ziekenhuis negentien doden zijn gevallen. Deze twee aanvallen zijn deel van een breder offensief in het noorden van Gaza. De IDF meldt dat het binnen 48 uur tweehonderd doelwitten in Gaza heeft aangevallen in een operatie tegen ‘terroristische organisaties’, aldus de BBC.
Dit is de eerste levering sinds een blokkade van elf weken
Israël heeft onlangs aangekondigd dat na een blokkade van elf weken vijf vrachtwagens van de VN de Gazastrook in mogen om noodhulp te leveren. ‘Premier Benjamin Netanyahu zei dat hij vanwege druk van senatoren uit de VS heeft besloten om tijdelijk een “minimum” aan eten toe te laten’, meldt de BBC. ‘We moeten geen verhongering krijgen, vanuit een praktisch maar ook een diplomatisch perspectief,’ aldus Netanyahu.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Wereldleiders Keir Starmer, Emmanuel Macron en Mark Carney van het VK, Frankrijk en Canada hebben dit plan ‘compleet inadequaat’ genoemd. Humanitair coördinator van de VN Tom Fletcher zei dat het een ‘goede ontwikkeling’ is, ‘maar dit is een druppel in de oceaan van wat er allemaal nodig is. Er moet aanzienlijk meer noodhulp in Gaza worden toegelaten, morgenochtend al,’ waarschuwt hij.
De VN en andere hulporganisaties melden dat er al duizenden vrachtwagenladingen aan noodhulp klaar staan om Gaza in te gaan. Ze geven aan niet samen te willen werken met een plan van de VS en Israël om posten op te zetten in het zuiden van Gaza. ‘Ze zeggen dat dit tegen de fundamentele humanitaire principes van onpartijdigheid, onafhankelijkheid en neutraliteit ingaat,’ aldus de BBC. ‘Ze waarschuwen dat dit plan (…) noodhulp zal laten afhangen van politieke en militaire voorwaarden en een onacceptabel precedent zal vormen voor noodhulp wereldwijd.’
Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Na weken van toenemende spanningen tussen India en Pakistan is het conflict in Kasjmir geëscaleerd. India voerde in de nacht van dinsdag op woensdag luchtaanvallen uit op Pakistaans grondgebied, waarop Pakistan reageerde met artillerievuur. Kan een oorlog tussen de twee kernmachten nog worden voorkomen?
Wat is er gebeurd bij de aanval in Pahalgam?
Na de dodelijkste terroristische aanslag in India in jaren, dreigen India en Pakistan opnieuw in een grootschalig militair conflict verwikkeld te raken. Op 22 april openden gewapende mannen het vuur in Pahalgam, een toeristische plaats in het door India bestuurde deel van Kasjmir. Daarbij kwamen 26 mensen om het leven. De schutters zouden zich doelbewust hebben gericht op hindoeïstische mannen, aldus Vox.
India beschuldigde Pakistan er onmiddellijk van achter de aanslag te zitten. Deze beschuldiging is gebaseerd op de claim dat militante groeperingen in de regio, zoals Lashkar-e-Taiba (LeT), nauwe banden hebben met de Pakistaanse veiligheidsdiensten. India beweert dat The Resistance Front (TRF), de groepering die de aanslag aanvankelijk opeiste, in feite een dekmantel is voor LeT. Pakistan heeft alle beschuldigingen ontkend en stelt dat LeT grotendeels is ontmanteld.
Sinds de onafhankelijkheid van de Britten in 1947 zorgt de regio Kasjmir voor spanningen tussen India en Pakistan. Beide landen claimen het gehele gebied, maar de feitelijke controle is verdeeld. In het door India bestuurde deel strijden rebellengroepen voor onafhankelijkheid of aansluiting bij Pakistan. Eerdere aanslagen, zoals die in Pulwama in 2019, hebben de spanningen tussen de twee landen al eens tot een kookpunt gebracht. Pakistan ontkent verantwoordelijk te zijn voor het geweld in het door India gecontroleerde Kasjmir. In plaats daarvan wijst het land op de wijdverspreide wrok onder de lokale bevolking, die India beschuldigt van een ondemocratisch bewind in de regio. Pakistan zegt het separatisme van Kasjmir alleen diplomatiek en moreel te steunen.
De diplomatieke reactie op de aanval in Pahalgam liet niet lang op zich wachten. India schortte het Induswaterverdrag met Pakistan op en trok visumvrijstellingen in, wees Pakistaanse militaire officieren uit en sloot belangrijke grensovergangen. Ook worden er al dagen schoten uitgewisseld tussen Pakistan en India langs de bestandslijn, de de facto grens tussen het Indiase en het Pakistaanse gedeelte van Kasjmir. Volgens The Diplomat gaf premier Narendra Modi het leger ‘volledige operationele vrijheid’ om te reageren.
In de nacht van dinsdag op woensdag begon India met raketaanvallen op doelen in Pakistan en het door Pakistan bestuurde deel van Kasjmir. Bij de aanvallen zijn zeker zesentwintig mensen omgekomen. Volgens The Times of India werden negen ‘terroristische bases’ vernietigd. De operatie, Sindoor genoemd, werd volgens New Delhi zorgvuldig uitgevoerd om militaire escalatie te vermijden. Toch leidde de aanval tot hevig artillerievuur van Pakistaanse zijde. Het is de ergste militaire confrontatie in jaren tussen de twee kernmachten. Volgens Abhijit Singh in The Indian Express heeft het bloedbad in Palgaham oude wonden opengereten. ‘Er heerst woede en vastberadenheid in India’, aldus Singh.
De premier van Pakistan, Shehbaz Sharif, schreef op X: ‘Pakistan heeft het absolute recht om deze ongeziene Indiase aanval passend te beantwoorden, en een antwoord is onderweg.’
Een belangrijke aanleiding voor de spanningen tussen India en Pakistan is het Induswaterverdrag. Sinds 1960 regelde dit akkoord de verdeling van de zes grote rivieren in het Indusbekken, ook in tijden van spanningen en conflicten. ‘Het verdrag bleef, in tegenstelling tot zo veel andere zaken in de Indiaas-Pakistaanse relatie, betrouwbaar’, schrijft het Pakistaanse blad Dawn. ‘Die betrouwbaarheid staat nu meer dan ooit ter discussie.’ Als India ervoor kiest buiten het verdragskader te handelen, kan het land nieuwe infrastructuur bouwen die meer controle geeft over de waterstromen naar Pakistan. Zo’n 80 procent van de landbouw in Pakistan is afhankelijk van het Indus-systeem. De Pakistaanse regering heeft eerder verklaard dat elke poging om Pakistaans water tegen te houden of om te leiden als een oorlogsdaad zal worden beschouwd.
‘Deze escalatie vindt niet plaats in een vacuüm’, analyseert The Friday Times. Volgens het Pakistaanse tijdschrift weerspiegelt het huidige conflict een breder patroon van wantrouwen tussen de twee landen. ‘De regering-Modi, met haar nationalistische agenda, voert een streng beleid in Kashmir, waardoor de vervreemding en onrust in de regio toenemen. Pakistan houdt vast aan zijn standpunt over Kasjmir en zijn nucleaire wapens, wat de-escalatie bemoeilijkt.’ Beide landen zullen niet snel een stap terug doen. ‘De cyclus van geweld en vergelding dreigt uit te lopen op een groter conflict, dat catastrofale gevolgen kan hebben gezien de nucleaire wapens van beide landen.’
Wat gebeurt er op het wereldtoneel?
Ondertussen voert India achter de schermen een diplomatiek offensief uit. ‘In de dagen na de aanval in Pahalgam heeft India hard zijn best gedaan om internationale legitimiteit te verwerven voor een militaire aanval’, schrijft Foreign Policy. India bereidt een dossier voor om Pakistaanse inlichtingendiensten te linken aan de Pahalgam-aanval en zo internationale steun te verwerven. Pakistan, momenteel lid van de VN-Veiligheidsraad, blokkeerde met steun van China een poging van India om de groepering The Resistance Front in een VN-verklaring te noemen. Achter gesloten deuren heeft de Indiase minister van Buitenlandse Zaken, Subrahmanyam Jaishankar, gesproken met zijn collega’s in Algerije, Griekenland, Guyana, Panama, Sierra Leone, Slovenië en Somalië, waaronder verschillende leden van de Veiligheidsraad. Nu is de vraag hoe deze gesprekken verlopen in het licht van de recente militaire actie.
Baqir Sajjad Syed bekritiseert de diplomatieke strategie van India in een ander artikel van Dawn. Hij stelt dat het incident in Pahalgam door New Delhi werd aangegrepen als een kans om zijn positie te verstevigen in wat lijkt op een ‘zorgvuldig uitgedacht geopolitiek spel’. ‘India’s groeiende banden met de Verenigde Staten, de sleutelrol die het speelt in de Quad-alliantie en zijn strategische positionering als tegenwicht tegen China hebben de Indiase beleidsmakers ervan overtuigd dat ze op onvoorwaardelijke steun van hun strategische partners kunnen rekenen.’ Tegelijkertijd zou New Delhi een verzwakt Pakistan zien, dat worstelt met economische problemen, diplomatieke isolatie van het Westen, sterke afhankelijkheid van China en interne politieke verdeeldheid. ‘De escalatie na het incident in Pahalgam was een berekende zet om India’s macht te vergroten en zichzelf opnieuw te positioneren in de relatie met Pakistan,’ luidt zijn conclusie.
In een poging de situatie te sussen, nam de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio vorige week woensdag contact op met Jaishankar en de Pakistaanse premier Shehbaz Sharif. Tijdens de gesprekken drong hij erop aan ‘de spanningen te de-escaleren en de vrede en veiligheid in Zuid-Azië te handhaven’, vermeldt Al Jazeera. Een dag later volgde een soortgelijk telefoongesprek van de Amerikaanse minister van Defensie Pete Hegseth met zijn Indiase collega Rajnath Singh, waarin hij de aanval veroordeelde. ‘Ik heb mijn steun aangeboden. We staan achter India en zijn geweldige volk,’ aldus Hegseth later op X.
Donald Trump stelt zich daarentegen onverschillig op. Toen journalisten hem afgelopen vrijdag naar het conflict vroegen, zei hij: ‘Er zijn al vijftienhonderd jaar spanningen aan die grens. Het is altijd hetzelfde geweest, maar ik geloof dat ze er op de een of andere manier wel uitkomen.’ Vox merkt hierbij op dat India en Pakistan in werkelijkheid pas 77 jaar als onafhankelijke staten bestaan.
De nauwe banden tussen Pakistan en China werden maandag nog eens onderstreept tijdens een ontmoeting tussen de Pakistaanse president Asif Ali Zardari en de Chinese ambassadeur Jiang Zaidong in Aiwan-i-Sadr. Volgens Dawn uitte Zardari tijdens dit gesprek zijn zorgen over wat hij bestempelde als ‘onverantwoordelijke en agressieve retoriek van de Indiase regering’, die volgens hem een bedreiging vormt voor de regionale stabiliteit.
De Golfstaten – van oudsher bevriend met India vanwege de sterke economische banden en de aanwezigheid van een grote Indiase diaspora – kozen voor een gematigde, vrijblijvende aanpak. Saoedi-Arabië, de VAE en Qatar legden allemaal verklaringen af waarin ze de nadruk legden op de-escalatie en een vreedzame oplossing. De Europese Unie drong er bij beide landen op aan om ‘terughoudend te zijn’ en onmiddellijk stappen te zetten in de richting van de-escalatie. ‘De EU herinnert aan de noodzaak van een onderhandelde, overeengekomen en duurzame, vreedzame oplossing voor het conflict’, zei Anouar El Anouni, woordvoerder van Buitenlandse Zaken, volgens Al Jazeera.
Hoe loopt dit af?
Een oorlog zou ingrijpende gevolgen hebben. India is in toenemende mate een industriële grootmacht; het is met name ’s werelds grootste leverancier van farmaceutische medicijnen. Daarbij komt dat beide landen kernwapens hebben. Een escalerend conflict tussen de twee landen zou dus kunnen leiden tot de eerste nucleaire uitwisseling in de geschiedenis, analyseert UnHerd, al voegt het Britse conservatieve opinieplatform eraan toe dat een nucleaire escalatie zeer onwaarschijnlijk is. De twee partijen hebben al tientallen jaren kernwapens en eerdere grote conflicten, zoals in 1999, leidden niet tot een nucleaire uitwisseling.
India heeft met de luchtaanvallen een duidelijke militaire stap gezet. De vraag is nu of verdere escalatie nog steeds op de loer ligt. ‘Ik geloof niet dat iemand in India een volledige oorlog wil. Wel is er binnenlands draagvlak en diplomatieke ruimte voor een gerichte militaire reactie,’ zei Ashok Malik, voormalig beleidsadviseur bij het Indiase ministerie van Buitenlandse Zaken, tegen de Amerikaanse omroep PBS.
In een artikel dat woensdag op de website van Dawn werd gepubliceerd, beschuldigt journalist Zahid Hussain de Indiase media van chauvinisme. ‘Er lijkt geen ruimte meer te zijn voor redelijke stemmen, ze worden overstemd door het lawaai van de oorlogstrommels’, klaagt hij. ‘De campagne voor de vernietiging van een ander land en het opzettelijk doden van een hele bevolking is misselijkmakend.’
Volgens Chietigj Bajpaee, senior research fellow voor Zuid-Azië bij Chatham House, probeert India het conflict niet te laten escaleren. ‘De acties en verklaringen van India – dat beweert dat het zich richt op terroristenkampen en niet op militaire faciliteiten – geven aan dat het probeert te voorkomen dat het conflict escaleert tot een groter of nucleair conflict,’ zei de analist in een verklaring aan Al Jazeera.
The Friday Times schrijft dat verdere escalatie onverstandig, zo niet onhaalbaar zou zijn. ‘Zowel Pakistan als India kampt met interne conflicten en maatschappelijke onrust, waardoor een oorlog tussen beide landen extra gevaarlijk en irrationeel is.’ Voor India zou een oorlog de economische vooruitgang bedreigen. Het land probeert zich juist te profileren als stabiele, investeringsvriendelijke bestemming en profiteert van internationale bedrijven die productie uit China verplaatsen. Een oorlog zou ook de handelsgesprekken met de VS, EU en VK kunnen schaden, vooral wanneer India als agressor wordt gezien. Voor Pakistan zouden de economische gevolgen minstens zo ernstig zijn. Een conflict zou internationale steun in gevaar brengen, terwijl Pakistan sterk afhankelijk is van leningen door China, Saudi-Arabië en de VAE.
Volgens Mirza Waheed in The Guardian wordt de stem van de Kasjmir-bewoners zelf vergeten in de discussies rond het conflict. ‘Zolang ik me kan herinneren hebben de mensen in Kasjmir weinig of niets te zeggen gehad over hun toekomst. Rustige tijden zijn altijd van korte duur, want om de paar jaar komen de spanningen die onder de oppervlakte borrelen weer naar boven’, schrijft hij. ‘Ondanks de roep om vergelding, zou India er goed aan doen het langverwachte gesprek met de bevolking van Kasjmir aan te gaan.’
Israël heeft aangekondigd Palestijns gebied te zullen veroveren
De Palestijnse islamitische beweging Hamas gaf dinsdag aan dat gesprekken over een wapenstilstand met Israël ‘geen zin’ meer hadden. De dag daarvoor had Israël een plan aangekondigd om Palestijns gebied te veroveren. Eerder nam de extreemrechtse minister van Financiën Bezalel Smotrich een hardere houding aan door ‘zijn visie voor de Gazastrook uiteen te zetten, waarbij hij de “totale vernietiging” ervan binnen zes maanden voorspelde’, meldt The Times of Israel. Tijdens een conferentie in de Israëlische nederzetting Ofra, op de bezette Westelijke Jordaanoever, zei de ultranationalist dat de bevolking van het verwoeste gebied beperkt zou worden tot een smalle strook land in het zuiden van de enclave.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Smotrich wordt ‘regelmatig bekritiseerd voor zijn uitspraken’ over Gaza, waarbij de families van Israëlische gijzelaars hem ervan beschuldigen ‘zijn territoriale doelstellingen boven de levens van hun geliefden te stellen’, aldus de Israëlische site. Donald Trump verklaarde dinsdag dat drie van de gijzelaars die nog steeds worden vastgehouden in Gaza dood waren en dat er eenentwintig nog in leven waren, in tegenspraak met de eerdere inschatting van het Israëlische leger, dat beweerde dat er nog vierentwintig gijzelaars in leven waren. Volgens de autoriteiten van Gaza zijn er sinds het begin van het Israëlische offensief in oktober 2023 meer dan 50.000 mensen gedood in Gaza.
Hij wil humanitaire hulp in Gaza door het leger laten coördineren
De Israëlische premier Benjamin Netanyahu heeft een nieuw offensief in Gaza aangekondigd dat gericht is op het verslaan van Hamas, meldt Al Jazeera. Het is nog onduidelijk om hoeveel gebied het gaat. ‘Het is mogelijk dat de hele enclave in beslag wordt genomen,’ aldus persbureau Reuters.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Netanyahu vertelt in een video op X dat de Palestijnse bevolking ‘voor haar eigen veiligheid’ richting het zuiden zal worden verplaatst. Deze aankondiging volgt op het unanieme besluit van het Israëlische kabinet om de toestroom van humanitaire hulp en voedsel richting Gaza onder toezicht van het Israëlische leger te plaatsen. Sinds 2 maart is er een blokkade op humanitaire hulp richting Gaza.
Het plan om een nieuw offensief te starten is onder vuur komen te liggen van mensen die kritisch zijn op het beleid van de premier. ‘Ze zeggen dat het de levens van de gijzelaars nog meer in gevaar zal brengen en dat het de dynamiek na achttien maanden oorlog niet fundamenteel zal veranderen,’ schrijft The New York Times. Netanyahu beweert dat deze escalatie niet betekent dat ze de gijzelaars uit het oog zijn verloren. ‘We laten niemand in de steek,’ laat hij in een video op X weten.
Noord-Korea erkende deze week officieel dat het soldaten naar Rusland heeft gestuurd om in Koersk tegen Oekraïne te vechten. Moeten Europese landen ook grondtroepen naar Oekraïne sturen om het land te helpen de oorlog met Rusland te winnen?
‘De aanwezigheid van Europese troepen zou het moreel van Oekraïne verhogen’
In februari 2024 doorbrak de Franse president Emmanuel Macron een groot taboe toen hij zei dat de inzet van Europese troepen in Oekraïne ‘niet kon worden uitgesloten’, aldus Alex Crowther, Jahara Matisek en Phillips O’Brien in Foreign Affairs. Macrons opmerking vond met name weerklank bij de Finse minister van Defensie en de Poolse minister van Buitenlandse Zaken. ‘Steeds meer landen staan open voor een directe Europese interventie in de oorlog.’
Volgens de drie experts – Crowther is gepensioneerd kolonel, Matisek hoogleraar Krijgswetenschap en O’Brien hoogleraar Strategische Studies – zou een Russische overwinning op Oekraïne een bedreiging voor de veiligheid zijn die Europa niet kan negeren. Daarom moet Europa niet langer op de VS leunen, maar daadkracht tonen door troepen naar Oekraïne te sturen voor logistieke steun en training, de bescherming van grenzen en kritieke infrastructuur of zelfs om Oekraïense steden te verdedigen.
Europese troepen zouden de Oekraïners kunnen ontlasten door logistieke taken van hen over te nemen
Het Kremlin heeft gedreigd dat het sturen van troepen een directe confrontatie met Rusland zou betekenen. Volgens de experts hoeven we daar echter niet zo bang voor te zijn. ‘Het sturen van Europese troepen zou een normale reactie zijn op een dergelijk conflict. De invasie van Rusland heeft het regionale machtsevenwicht verstoord en Europa heeft er groot belang bij dat dit evenwicht wordt hersteld. De voor de hand liggende manier om dit te doen is door een reddingslijn te bieden aan het Oekraïense leger (…) en de beste reddingslijn zouden Europese soldaten zijn.’
Ze zouden de Oekraïners kunnen ontlasten met logistieke taken, zoals het onderhouden en repareren van gevechtsvoertuigen. Verder zouden ze de Oekraïense luchtverdediging kunnen versterken door personeel in te zetten, apparatuur te leveren of zelfs het commando en de controle over het Oekraïense luchtverdedigingssysteem over te nemen, aldus Crowther, Matisek en O’Brien.
De Europese troepen kunnen patrouilleren langs delen van de Oekraïense grens waar geen Russische troepen zijn gestationeerd, zoals de Zwarte Zeekust en de grenzen met Wit-Rusland en Transnistrië. Zo nemen ze Oekraïne werk uit handen en zouden er 20.000 extra Oekraïense troepen beschikbaar zijn om aan de frontlinies te vechten. ‘De aanwezigheid van Europese troepen zou het moreel van de Oekraïense bevolking verhogen en hen geruststellen dat de toekomst van hun land in Europa ligt.’
Ten slotte moet Europa volgens de experts een directe gevechtsmissie overwegen die het Oekraïense grondgebied ten westen van de Dnjepr helpt beschermen. ‘De aanwezigheid van Europese troepen zou niet alleen de last van het Oekraïense leger in deze regio’s verlichten, maar het ook onwaarschijnlijk maken dat Russische troepen de rivier zouden oversteken, en zo een groot deel van Oekraïne beschermen tegen een Russische overname.’
De slappe houding van Europa heeft de Russische hoop op een overwinning aangewakkerd
De risico’s op escalatie zouden volgens de experts minimaal zijn, aangezien Europese strijdkrachten ‘weinig kans zouden hebben om de Russische militaire piloten te doden die vanuit het Wit-Russische en Russische luchtruim munitie naar Oekraïne lanceren’. Ook heeft Rusland honderdduizenden soldaten, tienduizenden gevechtsvoertuigen en de overgrote meerderheid van zijn meest geavanceerde wapensystemen verloren.
Bovendien is de Russische wapenproductie bemoeilijkt en duurder geworden door de sancties en heeft Rusland door de inzet van troepen in Oekraïne nauwelijks genoeg troepen om de rest van zijn lange grens te bewaken, ‘laat staan om een belangrijke operatie tegen andere Europese staten op te zetten’.
De slappe houding van Europa, dat Oekraïne als een buitenbeentje behandelt, heeft volgens de experts de Russische hoop op een overwinning aangewakkerd. De komst van Europese troepen naar Oekraïne zou die hoop de grond in boren. ‘Europa moet doen wat nodig is om zijn eigen toekomst veilig te stellen en dat begint met ervoor te zorgen dat Oekraïne deze oorlog wint.’
‘De doelen van de EU botsen met de realiteit van haar beperkte capaciteiten’
Achter de opmerking van Emmanuel Macron dat de inzet van westerse troepen in Oekraïne ‘niet langer kan worden uitgesloten’, gaat volgens journalist Harrison Stetler een gebrek aan visie en beleid schuil. Zijn uitspraken zijn ‘een onbesuisde uithaal van het soort dat de afgelopen jaren een kenmerk is geworden van Macrons diplomatie: goedkope spierballentaal als goedmakertje voor de afwezigheid van echte strategieën en politieke opties’, schrijft hij in Jacobin.
Het verbaast Stetler niets dat maar weinig Europese landen zich achter Macron hebben geschaard. Duitsland antwoordde dat zijn soldaten onder geen beding naar Oekraïne zouden worden gestuurd, een standpunt dat werd herhaald door andere EU-staten. De Duitse vicekanselier Robert Habeck zei, licht snerend in de richting van Macron: ‘Ik ben blij dat Frankrijk overweegt hoe het Oekraïne beter kan steunen, maar als ik een suggestie mag doen, stuur dan meer wapens.’
Hoewel Macrons bewoordingen daadkrachtig overkomen, verhullen ze de besluiteloosheid van de EU
De VS waren er ook snel bij om Macrons suggestie van tafel te vegen: ‘Geen boots on the ground in Oekraïne,’ zei woordvoerder Matthew Miller van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Zelfs ambtenaren van het Franse ministerie van Buitenlandse Zaken probeerden terug te komen op de verklaring van Macron door te suggereren dat de president niet zinspeelde op meevechten, maar op taken als het opruimen van mijnen en logistieke operaties.
Hoewel Macrons bewoordingen daadkrachtig overkomen, verhullen ze volgens Stetler de besluiteloosheid van de EU in alles wat te maken heeft met haar eigen internationale beleid. ‘De doelen van de EU – een totale overwinning op Moskou – botsen met de realiteit van haar beperkte capaciteiten. Ze is nog de wonden aan het likken die ze heeft opgelopen door haar decennialange afhankelijkheid van het NAVO-bondgenootschap en de veiligheidsparaplu van het Pentagon.’
De unie wordt geconfronteerd met de grenzen van haar eigen macht en haar onvermogen om middelen en planning te combineren, aldus Stetler. ‘Terwijl het blok bereidwillig is geweest om Oekraïne financieel te steunen, heeft het moeite om het tempo van de wapenleveranties op te voeren. Dit ondermijnt de hoogdravende retoriek over Europa als een autonome geopolitieke macht die voor zijn eigen veiligheid kan zorgen en onafhankelijk van de VS kan optreden in de wereldpolitiek.’
Recente cijfers over militaire productie laten zien dat de EU achterloopt op haar eigen doelstellingen
Als de EU autonoom wil worden, moet ze haar eigen militaire industriële basis versterken. Maar recente cijfers over militaire productie en de plaats van de unie in de versnellende wereldwijde wapenwedloop laten volgens Stetler juist zien dat ze achterloopt op haar eigen doelstellingen. In 2023 namen de militaire uitgaven in de EU volgens een rapport van het International Institute for Strategic Studies met 4,5 procent toe, wat neerkwam op een gemiddelde van 1,6 procent van het bbp in het hele blok.
Dat is lager dan de militaire uitgaven elders in de wereld en nog steeds ruim onder de drempel van 2 procent van het bbp. Volgens The Guardian zal de jaarlijkse productie van Russische artilleriegranaten naar verwachting stijgen tot 2,5 à 5 miljoen granaten. Europese planners schatten nu in dat ze slechts de helft van de beloofde 1 miljoen granaten aan Oekraïne kunnen leveren tegen maart 2024.
Deze cijfers zijn duizelingwekkend. Maar ondanks Macrons ‘geneuzel’ heeft Frankrijk volgens Stetler toch iets bereikt: het land heeft het Tsjechische voorstel aanvaard om gezamenlijk artilleriemunitie voor Oekraïne te kopen van niet-Europese voorraden of leveranciers. Daarmee heeft het land gebroken met zijn eerdere jarenlange beleid om militair materieel uitsluitend bij Europese bedrijven te kopen. ‘Macron mag dan graag spierballentaal bezigen, maar dat is geen vervanging voor een geloofwaardige routekaart om Europa los te weken van de NAVO of om daadwerkelijke toezeggingen na te komen om Oekraïne te steunen.’
Het Kremlin heeft op maandag laten weten dat Poetin op 8 mei een staakt-het-vuren van drie dagen zal laten ingaan. Op 9 mei wordt namelijk de Russische overwinning in de Tweede Wereldoorlog gevierd. De Oekraïense minister van buitenlandse zaken Andriy Sybiha merkt op dat ‘als Rusland echt naar vrede zoekt, ze meteen een staakt-het-vuren moeten aankondigen’.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Een voorstel voor een staakt-het-vuren van een maand is door Poetin afgewezen. ‘Het lijkt erop dat Poetins aankondiging een nieuwe poging is om tegemoet te komen aan Trumps bekende verlangen naar een eind aan de oorlog, terwijl hij wacht op een verdrag waarmee hij dit op zijn eigen voorwaarden kan doen’, schrijft The New York Times.
Ondertussen neemt de druk van de VS op Oekraïne toe om een vredesverdrag te tekenen waarbij veiligheidsgaranties en het felbegeerde NAVO-lidmaatschap uitgesloten worden. ‘Oekraïne gaat hier niet mee akkoord, terwijl het kabinet-Trump zegt dat dit het laatste voorstel is,’ aldus The New York Times.
Het land gaat een monument oprichten ter ere van de soldaten
Voor de eerste keer heeft Pyongyang officieel toegegeven dat het soldaten naar Rusland heeft gestuurd om mee te vechten in de oorlog tegen Oekraïne. Het nieuws verscheen op de voorpagina van het door de regering gecontroleerde dagblad Rodong Sinmun. De Democratische Volksrepubliek bevestigt dat het ‘uitstekende soldaten’ heeft gestuurd, die worden geprezen om hun ‘heldhaftige daden’. Rusland heeft tot nu toe nooit officieel bevestigd dat er in de regio Koersk Noord-Koreanen aan Russische zijde vechten, hoewel de VS en Oekraïne meermaals hebben aangetoond dat dat wel het geval is.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De bekendmaking van Pyongyang volgt op een verklaring van Moskou waarin de inspanningen van Rusland en Noord-Korea om het Oekraïense leger in de Koersk-regio te verslaan worden geprezen, meldt The Washington Post. Zaterdag bedankte Valery Gerasimov, het hoofd van de generale staf van de Russische strijdkrachten, Noord-Korea in een verklaring voor zijn deelname aan de gevechten in Koersk.
Rusland en Noord-Korea zeggen dat de regio weer volledig in Russische handen is, maar Oekraïne weerspreekt dat. Twaalfduizend Noord-Koreaanse troepen zouden hebben deelgenomen aan het conflict, van wie er duizenden werden gedood. Volgens de lokale pers gaat Noord-Korea op verzoek van Kim Jong-un een monument oprichten ter ere van deze troepen.
Deze week gaan Oekraïne, Europa en de VS met elkaar in gesprek
Vladimir Poetin heeft maandag bekendgemaakt dat hij bereid is tot een bilateraal gesprek over de oorlog in Oekraïne. Poetin suggereert dat de beoogde onderhandelingen ‘een eind aan de aanvallen op burgerinfrastructuur’ kunnen betekenen, meldt de BBC. De laatste directe gesprekken tussen Rusland en Oekraïne vonden in 2022 plaats.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Dit nieuws komt te midden van veel ontwikkelingen rond de oorlog in Oekraïne. Deze week staan al gesprekken gepland tussen Oekraïne, Europa en de VS over de toekomst van militaire steun uit de VS, die president Zelensky eerder onder druk zetten om in onderhandeling te gaan met Rusland. Ook was er een onverwacht ‘paasbestand’ van 30 uur. Beide partijen beschuldigen elkaar echter van het verbreken van dit bestand, aldus de BBC.
Het is nog onduidelijk of en hoe de door Poetin voorgestelde mogelijke onderhandelingen zullen plaatsvinden. Dit hangt waarschijnlijk af van de uitkomst van de gesprekken tussen Europa, de VS en Oekraïne deze week.
Minstens 37 Palestijnen zijn gedood bij een reeks Israëlische luchtaanvallen. Onder hen zijn voornamelijk ontheemde burgers die verbleven in tenten in Al-Mawasi. Dat meldt de krantBBC. Ooggetuigen vertellen dat de tenten in het vluchtelingenkamp vlam vatten door de krachtige explosies. Een overlevende getuigt: ‘Veel Palestijnen kwamen om in het vuur. We konden niets doen om hen te redden, terwijl de vlammen zich snel van de ene tent naar de andere verspreidden.’
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘Beelden van kinderen die in brand staan, terwijl ze schuilen in tenten, zouden ons allemaal wakker moeten schudden,’ aldus Catherine Russell, directrice van het VN-kinderfonds. Israël had eerder bevolen dat Palestijnen zich moesten verplaatsen naar al-Mawasi. Het Israëlische leger heeft nog geen officieel commentaar gegeven, maar onderzoekt de meldingen. Hamas houdt Israël verantwoordelijk voor de doden en wijst op het groeiende aantal aanvallen op burgers.
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
