Onderwerpen: Weekendtips

  • Nieuw onderzoek ontmaskert Beethoven-mythes

    Nieuw onderzoek ontmaskert Beethoven-mythes

    Shireen Abu Akleh, een Palestijnse journalist van Al Jazeera, werd vorig jaar in Jeruzalem doodgeschoten. The Guardian maakte een reconstructie van haar laatste dag. En verder: een onderzoek werpt nieuw licht op de doodsoorzaak van Beethoven. De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    De laatste dag van Shireen Abu Akleh

    Op 11 mei 2022 kwam de Amerikaans-Palestijnse Shireen Abu Akleh om het leven door een kogel van Israëlische veiligheidstroepen. De dood van deze Al Jazeera–journalist maakte veel lost in de Arabische wereld en ver daarbuiten. The Guardian maakte een inzichtelijke constructie van haar laatste dag, schrijft redacteur Joep Harmsen. In een multimediale productie schijnt het Britse dagblad een helder licht op wat de Israëlische bezetting van de Westelijke Jordaanoever betekent voor haar inwoners.

    Zo werd enkele uren later een Palestijnse jongen van zestien, genaamd Thaer Yazouri, doodgeschoten tijdens een protest naar aanleiding van de moord op Abu Akleh. Thaer was slechts één van de zesendertig Palestijnse kinderen die in 2022 door Israëlische troepen op de Westelijke Jordaanoever en in Oost-Jeruzalem werden gedood. Lees en bekijk de reconstructie hier.


    Een wereld zonder Down?

    Aan het begin van de jaren tachtig werd een op de achthonderd kinderen geboren met het syndroom van Down. Doordat moeders in de decennia daarna later kinderen kregen, nam dat percentage toe, omdat de kans op een kind met Down groter wordt naarmate de moeder ouder wordt.

    Technische vooruitgang zorgde er tegelijkertijd voor dat het aantal omlaag ging. Zo werd het door prenatale screening mogelijk om afwijkingen van de foetus tijdens de zwangerschap op te sporen en werd abortus in steeds meer landen gelegaliseerd. Tot nu toe was onbekend bij hoeveel abortussen het syndroom van Down de reden was om de foetus weg te halen.

    ‘Elk leven heeft waarde, elk leven doet ertoe, ongeacht het aantal chromosomen dat we hebben’

    Met de verschijning van een Europees onderzoek hiernaar is daarin nu verandering gekomen, las redactiestagiair Marc van Rijswijk in een artikel van de Portugese BBC. Onderzoekers schatten dat in het afgelopen decennium 54 procent van het aantal zwangerschappen waarbij sprake was van Down werd afgebroken. Het land in Europa met het hoogste aantal abortussen op grond van het downsyndroom is – in tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt – geen Scandinavisch land, maar Spanje met 89 procent.

    In het artikel vertellen een paar mensen hoe het is om Down te hebben en te zien dat er weinig mensen meer zijn die hetzelfde syndroom hebben. Ze benadrukken dat ook kinderen met Down veel talenten en capaciteiten kunnen hebben en dat ook zij het ver kunnen schoppen in de maatschappij. De discussie over wel of geen kind met Down werpt de vraag op wat voor maatschappij we willen creëren en wat iemands leven waardevol en waardig maakt. ‘Elk leven heeft waarde, elk leven doet ertoe, ongeacht het aantal chromosomen dat we hebben,’ concludeert Down-activiste Karen Gaffney. Lees het artikel hier.


    De protesten in Peru van dichtbij

    Helaas wordt er in het Westen steeds minder aandacht aan besteed, maar in Peru wordt nog steeds dagelijks geprotesteerd tegen de interim-regering van Dina Boluarte. Aanhangers van de opgesloten oud-president Pedro Castillo gaan nog steeds de straat op, met name in de armere regio’s, om zijn vrijlating en vervroegde verkiezingen te eisen. En de regering blijft de betogers op een zeer hardhandige manier aanpakken, regelmatig met doden als gevolg.

    Redacteur Boris van der Spek las een reconstructie van The New York Times, waarin gedetailleerd uit de doeken wordt gedaan hoe enkele onschuldige demonstranten het slachtoffer werden van geweld door de politie en het leger. Aan de hand van getuigenissen, beeldmateriaal en andere bronnen wordt in diepgaand onderzoek verteld hoe Peruanen, die al maanden vechten voor een betere en vooral meer gelijkwaardige toekomst, worden onderdrukt. Lees het onderzoek hier.


    Nieuw onderzoek naar Beethoven

    Toen Ludwig van Beethoven in 1827 op sterven lag, zo las redacteur IJsbrand van Veelen, vroegen tal van bezoekers of ze een lok van zijn haar mochten afknippen. Die optocht van knippende rouwenden ging door na zijn dood op zesenvijftigjarige leeftijd en binnen drie dagen na zijn overlijden was er geen haar meer over op zijn hoofd. Sindsdien is een stroom aan verhalen en analyses ontstaan over Beethovens ziekten en de oorzaak van zijn dood.

    Een Vlaamse familie die ook de achternaam Beethoven heeft, blijkt niet genetisch verwant

    Veel daarvan kan nu in de prullenbak, want een recente analyse van strengen van zijn haar door een internationale groep onderzoekers – op 22 maart gepubliceerd in het tijdschrift Current Biology – zet allerlei theorieën over zijn gezondheid op losse schroeven.

    Het rapport geeft een verklaring voor zijn slopende kwalen en zijn dood, maar roept ook nieuwe vragen op. En het biedt allerlei verrassingen. Zo blijkt een fameuze haarlok die onderwerp werd van een boek en een documentaire niet van Beethoven te zijn maar van een Joodse vrouw. Verder blijkt dat Beethoven geen loodvergiftiging had, zoals algemeen werd aangenomen, noch dat hij een zwarte man was, zoals sommigen beweerden. En een Vlaamse familie die ook de achternaam Beethoven heeft en trots beweerde verwant te zijn, blijkt geen genetische banden met hem te hebben. Nieuwsgierig? Meer over het onderzoek lees je hier.


    Vijf verdiepende leestips

    » Op 20 maart was het twintig jaar geleden dat de Verenigde Staten Irak binnenvielen, wat het begin markeerde van de Irakoorlog. Na de Amerikaanse invasie is er weliswaar meer vrijheid in Irak gekomen, maar dat wil niet zeggen dat het land een hoopvol perspectief heeft. The New York Times sprak erover met tientallen Irakezen. De gesprekken geven een beeld van een land dat rijk is aan olie, gehinderd wordt door corruptie en de veiligheid van zijn burgers niet kan garanderen. Lees hier deze mooie reportage.

    » De eerste reis naar Mars laat, naar het schijnt, niet zo lang meer op zich wachten. Het ‘Starship’ van Elon Musk kan een revolutie in de ruimtevaart teweegbrengen. De grootste raket die ooit gebouwd is moet toeristen en onderdelen voor een maanstation de ruimte in brengen en mensen op Mars afzetten. Der Spiegel schreef er een leuke reportage over.

    » Het lijkt erop dat het wantrouwen van Europa richting China steeds groter wordt. Eerst legde het continent het gebruik van de app TikTok aan banden uit angst dat China de gebruikersgegevens zou inzetten voor propagandadoeleinden en spionage. Nu is Europa zelfs op weg om een eigen toeleveringsketen voor strategische grondstoffen aan te leggen om zo minder afhankelijk van China te worden.

    Deze nieuwe stap is begonnen in de kleine EU-staat Estland. Dit land is bezig met de opbouw van een industrieel cluster voor de productie van metalen die essentieel zijn voor de ‘groene transformatie’ van de economie. In een goed geschreven artikel werpt Neue Zürcher Zeitung licht op deze nieuwe ontwikkeling.

    » Er dreigt een wereldwijd waterprobleem. Zoet water wordt schaars in veel regio’s van de wereld en tegelijkertijd sterven er mensen bij overstromingen, waarschuwen deskundigen. Nu moet de eerste waterconferentie van de Verenigde Naties in zesenveertig jaar oplossingen bieden. Welke afspraken zullen er gemaakt worden om deze twee uitersten in balans te brengen? Süddeutsche Zeitung zoekt het uit.

    » Steeds meer jonge landbouwingenieurs in Frankrijk kiezen voor een nieuwe ecologische manier om landbouw te bedrijven: permacultuur. Dit begrip staat voor respect voor het milieu, voor dieren, afwijzing van energie-intensieve conventionele landbouw. Geconfronteerd met het groeiende enthousiasme van hun studenten voor alternatieve productiemethoden passen de landbouwscholen zich langzaam aan. Misschien een inspiratiebron voor Nederlandse landbouwers? Le Monde ging langs bij boeren die een nieuwe weg inslaan.

  • Waarom we nog steeds niet zonder floppydisks kunnen

    Waarom we nog steeds niet zonder floppydisks kunnen

    Het zal je verbazen, maar floppydisks worden nog volop gebruikt. Veel oude machines, zoals vliegtuigen, zijn nog afhankelijk van diskettes. En verder: door de oorlog in Oekraïne zijn veel dingen gevoelig komen te liggen. De nationaliteit van negentiende-eeuwse Russische kunstenaars bijvoorbeeld. De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    De teloorgang van floppydisks

    Wereldwijd maken veel instanties nog altijd gebruik van floppydisks, maar de voorraden raken op want ze worden niet meer geproduceerd, aldus het artikel ’Why the Floppy Disk Just Won’t Die’ in Wired, getipt door redacteur IJsbrand van Veelen. De Amerikaan Mark Necaise voorziet problemen voor de toekomst. Hij borduurt emblemen op jasjes van winnaars van rodeo’s met zijn tweedehands Japanse naaimachine uit 2004. Die naaimachine draait op floppydisks, maar van de acht floppy’s die hij bezit, werken er nog maar vier.

    Ook Davit Niazashvili, onderhoudsmanager bij Geosky – een vrachtluchtvaartmaatschappij in de Georgische hoofdstad Tbilisi – gebruikt nog steeds floppydisks om twee 36 jaar oude 747-200’s te updaten. ‘Als er een update wordt uitgebracht, moeten we die downloaden naar twee 3,5-inch diskettes. Er zijn geen computers meer met ingebouwde floppydrives, dus we hebben een externe drive moeten aanschaffen,’ zegt Niazashvili. Hij bevestigt dat het steeds lastiger wordt om aan diskettes te komen.

    Er zijn nog zo’n zeshonderd verschillende industriële machines die op floppy’s draaien

    Volgens Wired gebruiken ook andere commerciële vliegtuigtypes nog floppydisks, zoals nieuwere varianten van de 747 en de 767, oudere versies van de Airbus A320 en sommige zakenvliegtuigen zoals bepaalde Gulfstreams. Het is mogelijk om te upgraden naar USB-sticks, SD-kaarten of draadloze overdracht, maar dat kan duizenden dollars kosten.

    Er zijn nog zo’n zeshonderd verschillende industriële machines die op floppy’s draaien en hun levensduur is dertig tot veertig jaar. Veel van die machines zijn pas twintig jaar oud, dus floppy’s zullen voorlopig nog nodig zijn, ook al wordt het steeds moeilijker om ze te vinden, aldus Wired.


    Spionagethriller

    Een oligarch, een diamanthandelaar en een agent van de Duitse binnenlandse veiligheidsdienst (BND) komen elkaar toevallig tegen. Het klinkt als het begin van een mop, maar het eindresultaat is een van de grootste spionnenschandalen in Duitsland. 

    Der Spiegel reconstrueert minutieus hoe deze schimmige BND-agent – hij begaf zich in extreemrechtse kringen – geheime informatie over Oekraïne heeft kunnen lekken aan de FSB, de Russische binnenlandse veiligheidsdienst. Het artikel is als een spionagethriller geschreven, aldus redacteur Joep Harmsen. Lees het hier in het Duits en hier in het Engels.


    Kunst als Russisch propagandamiddel

    Sinds de Russische inval in Oekraïne zijn veel dingen die lange tijd doodgewoon waren gevoelig komen te liggen. De nationale identiteit van kunstenaars bijvoorbeeld. Op 10 februari erkende het Metropolitan Museum of Art in New York dat Archip Koeindzji en Ilja Repin, schilders die voorheen als Russen bekendstonden, Oekraïners waren. De kunstenaars zijn in de negentiende eeuw geboren in een gebied dat destijds bij het Russische Rijk hoorde, maar tegenwoordig deel uitmaakt van het Oekraïense grondgebied.

    Op die manier verworden Franse musea tot een instrument van de Russische propaganda

    Franse kunstmusea gaan daar echter niet in mee, schrijft Le Monde in een boeiend artikel. Zo organiseert het Musée d’Orsay in Parijs een rondetafelgesprek over Russische kunst naar aanleiding van de verschijning van het boek Penser l’art russe du XIXe siècle. 30 tableaux vus autrement [Nadenken over de Russische kunst van de negentiende eeuw. Dertig schilderijen bezien door een andere bril]. Daar zitten schilderijen van de bovengenoemde – Oekraïense – schilders tussen. Ook wordt de Russische naam van de rivier Dnjepr gebruikt in de omschrijving bij een van de kunstwerken, in plaats van de Oekraïense naam Dnipro.

    Op die manier verworden Franse musea tot een instrument van de Russische propaganda, aldus de Oekraïense Olena Havriltsjik, hoogleraar economie aan de universiteit Panthéon-Sorbonne in Parijs. Interessant om te zien hoe de oorlog in Oekraïne zelfs zijn weerslag heeft op de kunstwereld. Een aanrader van redactiestagiair Marc van Rijswijk.


    Vijf verdiepende leestips

    » Door de opkomst van AI komen er nieuwe banen bij en moeten mensen zich in nieuwe rollen leren schikken. In een leuk geschreven reportage van El País legt Pau Martí Felip uit wat zijn beroep ‘prompt engineer’ inhoudt: leren praten met machines. Het is echter nog onzeker hoe lang hij dit beroep zal kunnen blijven uitoefenen. Lees hier het artikel.

    » Sarah beweerde dat ze drie kinderen kreeg nadat ze was verkracht door vredeshandhavers. De VN bood haar 50 dollar. Vrouwen in de Democratische Republiek Congo die aangifte doen van seksueel misbruik of seksuele uitbuiting worden soms weggezet als ‘opportunisten en profiteurs’. In een uitgebreide en schokkende reportage doet 1843 verslag van deze ontwikkeling en geeft het een stem aan vrouwen die niet van zich mogen laten horen. Lees de reportage hier.

    » Waar de discriminatie van mensen een veelbesproken onderwerp is, lijkt de discriminatie van dieren aan onze aandacht te ontsnappen. We maken ons de meeste zorgen om schattige dieren, terwijl dat geen rol zou mogen spelen. Zeg nou zelf: wie maakt zich niet drukker om de uitsterving van de ijsbeer dan om die van de naakte molrat? Er zijn wel een miljoen bedreigde diersoorten, maar slechts een handvol daarvan krijgt de aandacht. In dit opinieartikel legt Mother Jones uit wat er gedaan kan worden om deze selectiviteit te doorbreken: voer een nieuwe beschermingsstrategie in.

    » Engels begon als een klein taaltje, maar is door de expansie van het Britse rijk uitgegroeid tot de meest gesproken taal van de wereld. Volgens sommige Britten is de Engelse taal het grootste geschenk dat Brittannië de wereld had kunnen geven. Anderen zien de taal echter als een monster dat steeds meer regionale en kleinere talen dreigt op te slokken en meer en meer de wereldheerschappij voor zich lijkt op te eisen, schrijft het magazine Aeon in een lang en boeiend essay.

    » In november 2021 was Stavros Malichudis de eerste journalist van wie bekend werd dat hij in de gaten werd gehouden door de Griekse inlichtingendienst. In dit mooie artikel van de Griekse krant Solomon vertelt hij hoe het is om journalist te zijn in het land met de minste persvrijheid van Europa.

  • Duurzaam leven? Ga te rade bij de smurfen

    Duurzaam leven? Ga te rade bij de smurfen

    De smurfen vieren dit jaar hun vijfenzestigjarig bestaan. De populaire blauwe figuurtjes zijn zelfs benoemd tot duurzaamheidsambassadeurs van de VN. En verder: hoe mensen na de coronapandemie op het werk hun draai hebben gevonden. De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Werken na corona

    Er zijn bijna drie jaar verstreken sinds we vanwege corona gingen thuiswerken, ‘en het werkende leven van veel mensen is sindsdien nooit meer hetzelfde geweest’, schrijft The Guardian. Sommige werknemers keerden nooit meer terug naar een fysiek kantoor; anderen pasten zich op een andere manier aan en gingen bijvoorbeeld hybride werken, dus afwisselend thuis en op kantoor. Een aanrader van redacteur IJsbrand van Veelen.

    Naar de nieuwe manieren van werken is inmiddels veel onderzoek gedaan. Linda Geddes biedt in The Guardian een overzicht van de lessen die we op grond van recent onderzoek zouden kunnen trekken over flexibeler werken. Je leest ze hier.


    Het veelbewogen leven van de smurfen

    De smurfen bestaan dit jaar vijfenzestig jaar. De blauwe dwergen met de witte mutsen en broekjes werden in 1958 bedacht door de Belgische striptekenaar Peyo. Sindsdien hebben ze in menig hart een plekje weten te veroveren. Reden waarom er afgelopen week uitgebreid aandacht werd besteed aan de stripfiguren op de kinder- en jeugdboekenbeurs van Bologna, de grootste van Europa.

    In een komisch geschreven artikel in El País, dat redactiestagiair Marc van Rijswijk afgelopen week tegenkwam, wordt ingegaan op de ontstaansgeschiedenis en de doorgaande ontwikkeling van de smurfen. Over de hele wereld zijn ze bekend en hun stripboeken zijn in maar liefst vijfenvijftig talen vertaald. Mede om die naamsbekendheid zal de VN de smurfen hebben benoemd tot duurzaamheidsambassadeurs; of was deze keuze vooral gebaseerd op de teamspirit waarmee ze samen problemen oplossen en de milieuvriendelijke paddenstoelhuisjes waar ze in wonen?

    De hiërarchie binnen het smurfendorp zou op stalinistische leest geschoeid zijn

    De strips werden soms zelfs aan het kapitalisme of het nazisme gelinkt. Zo zou het personage Gargamel afgeleid zijn van de stereotypes waarmee de nazi’s de joden afschilderden: een schurk met een uitstekende neus die belust is op goud. De hiërarchie binnen het smurfendorp zou op stalinistische leest geschoeid zijn: één grote leider, het belang van het collectief en de nagenoeg complete afwezigheid van privébezit. Lees er hier meer over.


    De handschoenen mogen af

    Denk aan een boek van honderden jaren oud. Vergeeld perkament, een verweerde leren omslag en rijk geïllustreerde initialen. Een bibliothecaris of conservator slaat het boek open en bladert erin. Nu de prijsvraag van de dag: draagt diegene wel of geen witte katoenen handschoenen? Wel? Fout. Een veelgemaakte misser, zo blijkt uit dit artikel in The New York Times, getipt door redacteur Joep Harmsen.

    ‘Handschoenen verminderen de tastzin, waardoor de kans toeneemt dat je per ongeluk een bladzijde scheurt’

    Bibliothecarissen en conservatoren die veel met oude boeken werken – en dat ook posten op social media – krijgen vaak geschokte reacties. ‘Deze foto is verontrustend,’ schreef een lezer van de New Yorkse krant naar aanleiding van een foto van een oude Hebreeuwse bijbel. ‘Waarom raakt deze persoon zo’n oud boek aan zonder handschoenen?’

    Het antwoord op die vraag is simpel: ‘Handschoenen verminderen de tastzin, waardoor de kans toeneemt dat je per ongeluk een bladzijde scheurt, pigmenten uitsmeert, losse fragmenten losmaakt – of erger nog, het boek laat vallen. En wat de associatie met reinheid ook mag zijn, katoenen handschoenen trekken vuil aan. Ze leiden ook tot zweethanden, waardoor vocht ontstaat dat een pagina kan beschadigen.’

    Waar komt deze wijdverspreide misconceptie dan vandaan? Vooral uit films, zo blijkt. Lees het hele artikel hier


    Gezocht: moordenaars van Victor Jara

    Dit jaar is het vijftig jaar geleden dat de Chileense president Salvador Allende werd afgezet door het leger. Na de staatsgreep, die werd georkestreerd door de CIA, kwam de legergeneraal Augusto Pinochet aan het roer te staan. Hij opende een bloedige jacht op aanhangers van Allende, vooral communisten en socialisten.

    Ook de culturele sector moest het ontgelden. Zangers en schrijvers die kritisch waren op het nieuwe regime vluchtten het land uit of belandden in de cel. Een van de gearresteerde artiesten was Victor Jara, een aanhanger van Allende die in zijn liedjes zong over de kloof tussen arm en rijk.

    Massacre at the Stadium is ijzingwekkend en bloedstollend

    Net als veel andere tegenstanders van Pinochet werd hij naar het Estadio Nacional, het grote voetbalstadion in Santiago, gebracht. Wat er toen met hem is gebeurd is een mysterie. Hij zou gemarteld zijn, zijn vingers waarmee hij gitaar speelde zouden zijn gebroken, en vervolgens zou hij doorzeefd zijn met kogels. Enkele dagen later werd zijn lichaam gevonden langs een treinspoor in een buitenwijk van Santiago.

    De daders zijn nooit gepakt. Vijftig jaar later lijkt daar geen verandering in te komen. Netflix wijdde er een aflevering aan in de serie ReMastered, over mysteries rondom artiesten. Massacre at the Stadium, over Victor Jara, is ijzingwekkend, bloedstollend en geeft een uitstekend beeld van de dagen na de staatsgreep die Chili tot op de dag van vandaag bezighoudt. Een aanrader van redacteur Boris van der Spek.


    Vijf verdiepende leestips

    » In Nepal ligt het dorpje Phortse, gelegen op maar liefst 3840 meter hoogte. De inwoners van dit plekje lijken een aangeboren bekwaamheid te hebben om de Mount Everest te beklimmen: geen Sherpa-dorp waar zoveel Everest-beklimmers wonen als Phortse. Hoe komt dat? South China Morning Post zoekt het voor u uit in deze prachtige reportage.

    » Waar Afrikaanse landen voorheen te lijden hadden onder hongersnood en daaraan gerelateerde ziektes als hongeroedeem, lijken sommige landen nu juist tot het andere uiterste te vervallen. Welvaartsziektes als diabetes en hypertensie doen steeds meer opgeld in de meeste landen ten zuiden van de Sahara, maar de aandoeningen worden zelden gediagnosticeerd of behandeld. Hierdoor dreigt de vooruitgang in levensverwachting weer ongedaan te worden gemaakt. The New York Times schrijft erover in deze boeiende reportage.

    » Het wordt in China steeds lastiger om je kritiek op de regering te uiten en op wat voor manier dan ook te laten merken dat je niet achter de overheid staat. Vanwege de invoering van een draconische veiligheidswet, de dreigende schaduw van China en economische zorgen keren veel Hongkongers hun vaderland de rug toe en zoeken ze hun heil elders. Er zijn echter ook dissidenten die in Hongkong blijven. Vier van hen vertellen wat hen drijft in een interessant interview met de Neue Zürcher Zeitung.

    » ‘Mijn moeder en ik zijn in verschillende culturen en met verschillende verwachtingen opgegroeid, en daarom hadden we vaak stevige meningsverschillen. Maar naarmate mijn dochter ouder wordt, ben ik onze verhouding in een ander licht gaan zien’, schrijft Dina Nayeri, een vrouw van Iraanse afkomst die in een andere cultuur en taal opgroeide dan haar moeder. Lees in dit lange artikel van The Guardian haar indrukwekkende verhaal.

    » Leerlingen in de watten leggen en veel complimentjes geven: niet als het aan superstrenge scholen in Engeland ligt, die steeds meer in zwang raken. Een journalist van The Economist ging op bezoek bij een van die scholen, de Michaela Community School in Noord-Londen en doet verslag van zijn bevindingen in een leuk geschreven reportage. Lees het hier.

  • In New York zijn leegstaande huizen goud waard

    In New York zijn leegstaande huizen goud waard

    Stel je voor: je koopt een huis, niet met de bedoeling erin te gaan wonen, maar om het meteen voor meer geld door te verkopen. Het klinkt absurd, maar in New York is het een gangbare praktijk. En verder: een Peruaanse chefkok ontdekte de bijzondere ingrediënten uit het Amazonegebied. De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Spoedcursus luchtverdediging

    ‘In een afgelegen Duits bos, ver weg van nieuwsgierige blikken, krijgen zo’n veertig Oekraïners een spoedcursus in een van de meest geavanceerde westerse luchtverdedigingssystemen’, schrijft South China Morning Post. ‘Met een bereik van zo’n 40 kilometer en 360 graden zicht, is het IRIS-T SLM-systeem een van de meest begeerde wapens die Berlijn aan Kyiv heeft geleverd. “Onze belangrijkste taak is om zo snel mogelijk te leren, zodat we terug kunnen gaan en het gevecht kunnen voortzetten,” vertelt de vijfenveertigjarige Mytsjchailo, die al zevenentwintig jaar soldaat is, aan het handjevol verslaggevers dat deze week toegang kreeg tot de trainingssessies.’ Een aanrader van redacteur IJsbrand van Veelen.

    Duitsland heeft beloofd in totaal vier stuks van de IRIS-T naar Oekraïne te sturen – de tweede zal binnen enkele weken arriveren. Dat alles nota bene twee jaar voordat de eigen Duitse luchtmacht haar eerste systeem kan verwachten. De krant uit Hongkong citeert een Duitse officier die zegt dat de Russen het luchtverdedigingssysteem beschouwen als een gamechanger. Meer daarover lees je hier.


    Geld verdienen aan leegstaande appartementen

    Wie New York zegt, ziet in zijn gedachten al meteen de skyline voor zich opdoemen met zijn vele torenhoge wolkenkrabbers. Het bouwen van ultramoderne en tengere wolkenkrabbers lijkt een soort specialiteit van New York te zijn geworden. Waar deze gebouwen eerder vooral dienstdeden als commerciële centra die weinig grondoppervlak nodig hadden en economisch rendabel waren, zijn er de laatste tien jaar in Manhattan steeds meer wolkenkrabbers bij gekomen die woonappartementen huisvesten.

    ‘Ze kopen het om het door te verkopen, mogelijk aan een andere miljardair die er ook nooit zal komen’

    Het bizarre is echter dat deze appartementen massaal leegstaan. De enige manier waarop ze worden gebruikt is dat ze voor astronomische bedragen worden opgekocht en doorverkocht, zo las redactiestagiair Marc van Rijswijk in El País. Met allerlei slinkse foefjes weten ontwikkelaars bepaalde bouwvoorschriften te omzeilen en de woontorens steeds hoger te maken, zodat ze die voor meer geld kunnen doorverkopen.

    ‘De helft van de mensen die zo’n appartement hebben gekocht, hebben het nooit bewoond en gaan er misschien zelfs nooit heen. Ze kopen het om het door te verkopen, mogelijk aan een andere miljardair die er ook nooit zal komen, enzovoort. Het is alsof iemand een Van Gogh opgekocht heeft, puur om hem op te bergen en door te verkopen aan iemand anders die hem ook opbergt. Een mooie Van Gogh, maar een exemplaar dat niemand ooit te zien krijgt. En het is deze eeuwigdurende spiraal van ongebruikt opkopen en doorverkopen die extreem hoge wolkenkrabbers echt winstgevend maakt’, aldus het artikel.


    Chef van de jungle

    El País publiceerde ook een kleurrijk profiel van chef-kok Pedro Miguel Schiaffino. Schiaffino – zijn naam klinkt al verrukkelijk –  was de eerste Peruaanse chef die ingrediënten uit het Amazonegebied introduceerde toen niemand in de haute cuisine van Lima het aandurfde. Het vooroordeel was dat in de Amazone alleen maar apen, slangen en spinnen werden gegeten, maar de oorspronkelijke bewoners van het regenwoud weten wel wat lekker is, ontdekte Schiaffino.

    Met respect voor de natuur en alles wat leeft, vissen ze bijvoorbeeld op arapaima of paiche, zoals de vis ook wel wordt genoemd. Paiche is de op een na grootste zoetwatervis ter wereld en volgens een groep van lokale vissers een ware lekkernij. Een tip van redacteur Joep Harmsen.


    Vijf verdiepende leestips

    » Veel mensen in welvaartslanden hebben te kampen met overgewicht en obesitas. Ongetwijfeld zullen daar mensen tussen zitten die doen wat ze kunnen om af te vallen, maar desondanks niet van hun overgewicht afkomen. Er lijkt nu een geneesmiddel te zijn gevonden om die mensen te helpen. Er moet nog het nodige onderzoek naar gedaan worden, maar het klinkt veelbelovend, schrijft The Economist.

    » Wat beweegt iemand om een nier te doneren aan een wildvreemde en hoe komt het dat steeds meer mensen deze keuze maken? Neue Zürcher Zeitung sprak erover met een Zwitserse vrouw die een van haar nieren afstond, zonder dat ze wist aan wie.

    » De premier van Estland, Kaja Kallas, had eerder dan andere regeringsleiders door wat Poetin van plan was en waarschuwde voor de bedreiging die deze man voor Europa kan vormen. Haar familie heeft aan den lijve de wreedheid van de Sovjetsoldaten ondervonden: in 1949 werd haar moeder als baby naar Siberië gedeporteerd; ze overleefde het ternauwernood. Der Spiegel schreef een boeiend profiel van de vrouw die genoemd wordt als potentiële secretaris-generaal van de NAVO.

    » Hongarije neemt een ambivalente houding in ten opzichte van Rusland. Sinds de invasie van Oekraïne heeft het land meerdere EU-sancties tegen Rusland gesteund en meer dan 2,1 miljoen Oekraïense vluchtelingen opgevangen. Aan de andere kant laat premier Orbán niet toe dat wapens via het Hongaarse grondgebied aan Oekraïne werden geleverd, maakt hij regelmatig gebruik van zijn vetorecht en weigert hij te stoppen met de import van Russisch gas. Het lijkt er dus op dat Hongarije goede vriendjes wil blijven met het Kremlin. Maar hoeveel mag deze steun aan Rusland kosten? De Russische onafhankelijke krant Meduza zocht het uit in een interessante analyse.

    » Niet alleen op politiek gebied is er een machtsstrijd gaande tussen de Verenigde Staten en China. Er is tevens sprake van een wedloop om mineralen uit de Afrikaanse bodem, aldus The Economist. Die kostbare metalen zijn essentieel voor de energietransitie en telefoons.

  • Agenda

    Agenda

    360 selecteert een aantal toonaangevende internationale concerten, voorstellingen, boeken, films en exposities.

    Gitaarvirtuoos

    MUZIEK | Samba Touré speelt traditionele Malinese muziek, ook wel aangeduid als ‘woestijnblues’ vanwege de melancholische riffs en hypnotiserende ritmes. Hij wordt beschouwd als een van de meest innovatieve gitaristen uit West-Afrika.

    Tolhuistuin, 23/3

    SambaToure LR

    Hijskraan hoogmoed

    BEELDENDE KUNST | De tentoonstelling KRAAAN – de drie a’s zijn een verwijzing naar het Nederlandse ‘kraan’ plus het Duitse Kran – biedt een overzicht van Raphaela Vogels vroege visuele experimenten en recente installaties. De Duitse kunstenares raakte geïnspireerd door een film van Helke Sander uit 1981 waarin een vrouw met twee kinderen in een kraan omhoogklimt, uit pure wanhoop over de te hoge huurlasten en het tekort aan woningen. De hijskraan in haar werk staat symbool voor hoogmoed, de misplaatste trots van mensen die ‘zichzelf meten met de goden’. Dat begrip loopt als een rode draad door de tentoonstelling. Ook stelt Vogel thema’s aan de orde over gender en de relaties tussen mensen, dieren en machines, en de positie van vrouwen in een door mannen gedomineerde (kunst)wereld. 

    KRAAAN, Museum de Pont, Tilburg. Tot 27/8  

    csm Rollo 2019. Courtesy de kunstenaar BQ Berlin. Foto Eddo Hartmann e668e19bae

    Rauw, radicaal en ongecensureerd

    BEELDENDE KUNST | De Amerikaanse kunstenaar Alice Neel (1900-1984) was haar tijd ver vooruit. Een pionier dus en een vrouw, ook om die reden heeft ze lang, veel te lang op erkenning moeten wachten. Haar levendige en levensechte portretten waren rauw en legden de ziel bloot van de geportretteerden. Ze beschreef zichzelf dan ook als ‘een verzamelaar van zielen’.

    In een periode waarin figuratieve schilderkunst uit de mode was, legde zij de veranderende sociale en politieke context van de Amerikaanse twintigste eeuw vast. Ze schilderde mensen die werden gemarginaliseerd in de samenleving. Rauw, radicaal, indringend en ongecensureerd, zoals dat al in de fotografie gebeurde. Ze spaarde zichzelf ook niet. Weinig flatteus zijn de tekeningen die Neel al in 1935 (!) van zichzelf en haar toenmalige minnaar John Rothschild maakte; zij zit naakt op de wc en steekt intussen haar lange rode haar op; hij pist met een half stijf geslacht in de wastafel. Bang om aanstoot te geven was ze toen al niet. De Amerikaanse porno-actrice en activiste Annie Sprinkle zei over het portret dat Neel in 1982 van haar maakte: ‘Het was een erotische ervaring. Alice en ik bedreven de liefde door middel van kunst. Het was een artgasm.’ ‘And she got my boobs perfectly.’

    Neel schilderde geen typetjes, maar liet in elk van haar portretten het bijzondere van die ene mens zien. De tentoonstelling toont meer dan zeventig van Neels portretten, naast archieffoto’s en filmmateriaal, en brengt wat zij ‘de werveling van het tijdperk’ noemde tot leven.

    Alice Neel: Hot Off The Griddle, Barbican, Londen. Tot 21 mei.

    03. Alice Neel Hot Off The Griddle Installation view Barbican Art Gallery 16 February – 21 May 2023 c Eva Herzog

    Mix van mens en harig dier

    TENTOONSTELLING | Patricia Piccinini’s griezelige wezens zijn een mix van mens en dier: harige, kwetsbare schepsels die elkaar omarmen; een veld met vlezige bloemen en gemuteerde mannen die eieren uitbroeden. Hyperrealistisch, gemaakt van siliconen en menselijk haar.

    Kunsthal, Rotterdam. Tot 4/6.

    lr patricia piccinini the comforter 2010 courtesy of the artist 2000.0x1690.0 q85 crop subsampling 2 upscale

    Fleishman in de problemen

    MINISERIE | Jesse Eisenberg en Claire Danes spelen een neurotische arts en zijn vrouw Rachel in de miniserie Fleishman Is in Trouble. Als Rachel hem verlaat, staat hij oog en oog met het flipbook van relationeel New York, de datingapps en giftige, maar onontkoombare relaties.

    Te zien op Disney+.

    MV5BNmVkOTUyM2QtZjc4Mi00MjQzLTk1NGItMWJiMjQwZTcyNzI4XkEyXkFqcGdeQXVyMjkwOTAyMDU@. V1 FMjpg UX1000

    Kunstenaars vuur Julian Assange

    KUNSTMANIFESTATIE | Wikileaks-ambassadeur Joseph Farrell en kunstconsulent bij Stichting Wau Holland Chloe Schlosberg organiseren een grote kunstmanifestatie voor klokkenluider Julian Assange, die voor het lekken van duizenden overheids-documenten veroordeeld werd tot 175 jaar celstraf en sinds 2019 wordt vastgehouden in de zwaarbeveiligde Belmarsh-gevangenis in Londen. Confidentiële documenten zullen op eigen risico in te zien zijn. 

    Inzet is de schijnwerpers te richten op repressieve, mondiale machtsstructuren. En Farrell en Schlosberg willen publiciteit genereren over de buitenproportionele straf die Assange is opgelegd voor het publiceren van de waarheid. 

    Kunstenaars, muzikanten, activisten en onderzoeksjournalisten, onder wie Ai Weiwei, Dread Scott en The Vivienne Foundation zullen allemaal werken presenteren die gaan over onderdrukking, oorlog en marteling, politiegeweld en surveillance. Een begeleidend programma wordt gepresenteerd door hiphopartiest en activist Lowkey. 

    States of Violence, Londen, 24/3 tot 8/4

    Ai WeiWei Study of Perspective HoP 1024x682 1

  • Lang leve de naakte molrat

    Lang leve de naakte molrat

    Een leven lang vruchtbaar zijn én immuun zijn tegen kanker. Wie wil dat nou niet? De naakte molrat bezit al deze wonderbaarlijke eigenschappen en is daarom een inspiratie voor de wetenschap. En verder: Een intiem toneelstuk in een huis in Charkiv in Oekraïne, waar theaters gesloten zijn. De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Toneeluitvoeringen aan huis

    Redacteur IJsbrand van Veelen tipt deze week het artikel War as Theatre, at a Private Home in Kharkiv. Dit fraaie stuk in The New Yorker is van Masha Gessen, de Russisch-Amerikaanse journalist die onder meer bekend werd met het boek Man without a face over Vladimir Poetin.

    Sinds het begin van de oorlog zijn de theaters in Charkiv gesloten en daarom hebben sommige inwoners besloten om opvoeringen in privéwoningen te organiseren. Ervaringen van het publiek met de oorlog staan daarin centraal. ‘Een week voor de verjaardag van de Russische invasie in Oekraïne kwam een twintigtal jongeren bijeen in een huis in Charkiv’, schrijft Gessen.

    ‘Mijn verhaal gaat over dat het moeilijker is om van huis te veranderen dan om mensen te veranderen’

    ‘Een vreemde omgeving, een anomalie en uiterst geschikt voor dit moment: een zeldzame privéwoning in het centrum van de stad, eigendom van een prominente architect maar momenteel bewoond door zijn tweeëntwintigjarige stiefdochter, Iryna Lapina, die bij de meeste mensen bekend staat als Lapa – een koosnaampje dat “poot” betekent. Deze avond is het huis de locatie voor een semi-regulier evenement, een voorstelling in een genre dat bekend staat als Playback Theatre. Er is een groep acteurs, iemand die “de dirigent” wordt genoemd en de voorstelling ter plekke regisseert, en een publiek. Mensen uit het publiek komen naar voren om verhalen te vertellen, die de acteurs dan op aanwijzing van de dirigent opnieuw interpreteren.’

    Iemand uit het publiek zegt: ‘Ik ben een boei. Ik houd iedereen drijvende.’ Vier jonge acteurs gaan met het gegeven aan de slag. Daarna komt een ander naar voren die zegt: ‘Mijn verhaal gaat over dat het moeilijker is om van huis te veranderen dan om mensen te veranderen.’ Dicht op de huid beschrijft Gessen de mensen en hun verhalen en weet zo een aangrijpend beeld te schetsen van hoe jonge mensen de oorlog in Charkiv ervaren. 


    Genetici geïnteresseerd in de naakte molrat

    Als het gaat over de vraag welke dieren nuttig zijn voor de mens, denk je niet een-twee-drie aan de naakte molrat. Dit beest komt voor in Somalië, Kenia en Ethiopië, staat vooral bekend om zijn afzichtelijkheid en is nagenoeg blind. Niemand die zich voor zo’n beest interesseert, zou je zeggen.

    Wetenschappers van de Universiteit van Pittsburg in de VS hebben echter een interessante ontdekking gedaan: het beestje bezit genen die het immuun maken voor kanker en waardoor het heel zijn leven lang vruchtbaar blijft, las redactiestagiair Marc van Rijswijk onlangs in El País. Ze willen onderzoeken of deze genen ook op mensen overgedragen kunnen worden.

    De naakte molrat is familie van de muis en de rat, maar is veel langer vruchtbaar en kan maar liefst tweeëndertig jaar oud worden, terwijl een muis of een rat slechts maximaal twee à vier jaar kan worden. Wetenschappers onderzochten cellen uit eierstokken van naakte molratten om te zien welke mechanismen en genen deze cellen aansturen. Het bleek dat veel van die genen ook in mensen te vinden zijn, maar minder actief zijn dan in naakte molratten.

    Genetische modificaties zouden het mogelijk moeten maken om eierstokken van mensen net zo vruchtbaar te maken. Dat zou niet alleen goed zijn voor de voortplanting, maar ook voor de lichamelijke gezondheid. De eierstokken maken namelijk een belangrijk onderdeel uit van een systeem dat bescherming biedt tegen ziektes als kanker, botontkalking en mentale aandoeningen. Dit beschermingssysteem verdwijnt zodra de vrouw de menopauze heeft bereikt. Lees het hele artikel hier.  


    Vijf verdiepende leestips

    » Vorige week verscheen er in El País een artikel over Erzin, een gemeente in de Turkse provincie Hatay waar bij de aardbeving geen enkele dode viel, ondanks dat het een van de zwaarst getroffen gebieden was. Reden? De mensen daar hebben zich wél gehouden aan de bouwvoorschriften.

    » In een scherpe column in The Guardian schrijft George Monbiot over het gevaar van de vogelgriep en de noodzaak om nertsenfokkerijen in de ban te doen om verspreiding en overdracht van de griep te voorkomen. Alle grieppandemieën die er in geschiedenis geweest zijn, zijn terug te voeren tot de vogelgriep, aldus de Britse zoöloog.

    » Een artikel uit The Economist van afgelopen week onderzoekt hoe het komt dat de Zuid-Afrikaanse partij ANC (Afrikaans Nationaal Congres) steeds meer toenadering zoekt tot Rusland en China en zich afzet tegen het Westen. Zuid-Afrika claimt neutraal tegenover de oorlog in Oekraïne te staan, maar in werkelijkheid lijkt het land meer en meer de kant te kiezen van deze twee grootmachten.

    » Het lijkt erop dat de Russische expansiehonger met Oekraïne niet gestild zal zijn, nog afgezien van het feit dat Rusland zijn pijlen gericht heeft op Moldavië, waar onlangs een nieuwe prowesterse regering is aangetreden. Volgens een uitgelekt document van de presidentiële administratie in Moskou zou Poetin namelijk uit zijn op de inlijving van Belarus in Rusland, meldt Süddeutsche Zeitung.

    » De gouden eeuw van het cliché komt eraan. Met de ontwikkeling van chatbots die werken met kunstmatige intelligentie zullen zinloze opvulwoordjes en dooddoeners schering en inslag worden, schrijft The Atlantic in een prachtig essay vol humor.

  • Zwemmen met roze dolfijnen in Colombia

    Zwemmen met roze dolfijnen in Colombia

    In Colombia werken voormalig FARC-leden nu als natuurgids die je laten kennismaken met de bijzondere roze dolfijnen van de Amazonerivier. En verder: Channel 4 onderzocht de heimelijke pogingen van Rusland om de Britse politiek te beïnvloeden. De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Russisch geld in de Britse politiek

    De tip van redacteur IJsbrand van Veelen betreft deze week geen artikel maar een tv-reportage: Strippers, Spies & Russian Money: Dispatches in Europe van het Britse Channel 4. De makers van Channel 4 onderzochten de heimelijke pogingen van Rusland om de Britse politiek te beïnvloeden, met name via de Conservatieve Partij. Geldschieters die nauwe banden hebben met Rusland blijken al meer dan tien jaar miljoenen te storten in de kas van regerende Conservatieven. Waarom? En in hoeverre tast dit de nationale veiligheid van Groot-Brittannië aan?

    Voormalig minister en huidig voorzitter van de Conservatieve Partij Greg Hands vertelt bijvoorbeeld over een Russische ‘diplomaat’ die bij een pint in de Seven Stars pub in Fulham probeerde informatie van hem los te krijgen over het nucleaire programma van Iran. Destijds was Hands aankomend parlementslid. ‘De man vroeg me opeens naar een document over het Iraanse nucleaire programma uit de bibliotheek van de House of Commons. Dat maakte me achterdochtig. Ik vermoed dat hij een Russische inlichtingenofficier was die een aankomend Brits parlementslid probeerde over te halen om iets voor de Russische staat te doen.’

    De documentaire kun je hier bekijken.


    Roze dolfijnen

    De Colombiaanse Amazone is van oudsher het hartland van de FARC, maar nu de guerrillagroep haar wapens heeft neergelegd – een deel ervan tenminste – proberen de voormalige strijders hun boterham te verdienen met toerisme. Hebben zijn even geluk dat ze in een van de bijzonderste ecosystemen van de wereld leven. Zo is de Amazonerivier de woonplaats van de Orinocodolfijn. En – hoe schattig wil je het hebben – deze beesten zijn ook nog eens roze.

    The Guardian ging langs bij de voormalige guerrillero’s en regenwoudbewoners die nu rondleidingen geven of hun best doen om de roze dolfijn te beschermen. Zo zijn er speciale programma’s die ex-strijders opleiden tot natuurgids. Lees de reportage hier.


    Vijf verdiepende leestips

    » Op de site van The Guardian verscheen vrijdag een scherp opiniestuk van vrouwenrechtenactivist Lucina di Meco waarin ze het fenomeen ‘gendertrolling’ aan de kaak stelt. Online haat gericht op vrouwen beperkt de emancipatie, stelt Di Meco. Gendertrolling zorgt ervoor dat vrouwen zich terugtrekken uit belangrijke publieke posities en brengt daarmee de democratie in gevaar.

    » Een internationale samenwerking van onderzoeksjournalisten onthulde deze week de praktijken van ‘Team Jorge’, een Israëlisch bedrijf dat zich laat inhuren voor desinformatiecampagnes. Le Monde, een van de deelnemende media, schreef een schokkend verslag van de werkwijze van deze ‘huurlingen’, die over de hele wereld verkiezingen beïnvloeden door middel van tienduizenden nepaccounts op sociale media.

    » Rusland heeft sinds de inval in Oekraïne geen krediet meer in het Westen, maar in Afrika is dat wel anders. Daar wint Moskou aan gewicht als nieuwe militaire bondgenoot en wordt voormalig kolonisator Frankrijk de deur gewezen, schrijft El País. Toenemend jihadistisch geweld in landen in de Sahel heeft ervoor gezorgd dat Afrikaanse leiders om militaire steun vragen bij Rusland.

    » Na het neerhalen van een Chinese spionageballon was de VS in de ban van vliegende objecten. Meerdere unidentified flying objects werden daarom afgelopen week uit de lucht geschoten. Financial Times onderzocht wat er nou eigenlijk rondvliegt in het gebied hoog in het luchtruim dat bekendstaat als de bovenste stratosfeer.

    » Het is het tragische lot van veel Syriërs momenteel: al tien jaar lang leven ze in een onveilige situatie van burgeroorlog en nu is letterlijk de grond onder hun voeten gaan schudden. Dat gold ook voor de veertienjarige Mouaz, een van de slachtoffers die 1843 Magazine, de weekendbijlage van The Economist, sprak. Zijn huis in Jandaris, aan de grens met Turkije, stortte boven op hem in. Drieënzestig uur lag hij onder het puin, tot zijn oom Mohammed hem bevrijdde. Mouaz is geboren in een buitenwijk en vluchtte met zijn familie in 2018 naar dit door rebellen gecontroleerde gebied en verloor al eerder een broer door een bombardement van Assad. Nu is hij ook zijn ouders, broer en zus kwijt. Zijn zevenjarige broertje heeft de aardbeving wel overleefd.

  • Skiresorts richten zich op zomertoerist

    Skiresorts richten zich op zomertoerist

    Nu in de winter steeds minder sneeuw in de Alpen valt, proberen skiresorts toeristen te trekken voor het zomerseizoen. En verder: De Spaanse Gabriel Pedrero doet een boekje open over misbruik onder Jehova’s getuigen. De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Estse inlichtingen

    Het jaarlijkse rapport van de geheime dienst van Estland is zojuist verschenen: International Security and Estonia 2023. Is dat iets om lekker te lezen? Nou, eigenlijk wel, vind redacteur IJsbrand van Veelen, want het rapport bevat een doorwrochte, gedegen analyse over de oorlog in Oekraïne, de stand van zaken in Rusland en de Russische buitenlandse politiek. Dat alles dus beschouwd met de intelligence-ogen van naaste buur Estland, dat tussen hoop en vrees balanceert en dat uit eigenbelang de ontwikkelingen nauwgezet in de gaten moet houden.

    ‘Nu Europa de grootste oorlog sinds 1945 meemaakt, is de vraag naar verslagen en analyses van inlichtingendiensten toegenomen,’ aldus het voorwoord van Kaupo Rosin, directeur-generaal van de Estse buitenlandse inlichtingendienst. ‘In het verslag van vorig jaar schreven we dat Rusland in de tweede helft van februari 2022 de voorwaarden en mogelijkheden zou scheppen om een grootschalig militair offensief tegen Oekraïne te beginnen. Helaas is dat gebeurd.’

    Vrolijk stemmend is het allemaal niet, ook niet als je hoopt op een nieuwe Russische koers, mocht Poetin er de brui aan geven of afgezet worden. Zo staat in hoofdstuk 3, Russische binnenlandse politiek en economie: ‘Rusland stevent af op een totale dictatuur. De kans dat het huidige regime ineenstort en het land democratiseert is klein, ondanks de problemen die de oorlog en de westerse sancties hebben veroorzaakt. Integendeel, een nog radicalere factie treedt binnen de Russische heersende elite op de voorgrond.’

    Behalve vijf hoofdstukken over Rusland (en Oekraïne) is er ook een hoofdstuk gewijd aan de rol van China. Je leest het allemaal hier.

    Lees ook:


    Misbruik bij de Jehova’s

    De laatste jaren komen er steeds meer verhalen naar buiten over seksueel misbruik binnen de Jehova’s getuigen. Vier jaar geleden werd er in Spanje zelfs een genootschap voor slachtoffers opgericht door mensen die vroeger zelf deel uitmaakten van de groepering. Gabriel Pedrero is een van die slachtoffers. Redactiestagiair Marc van Rijswijk las onlangs zijn verhaal in een boeiend artikel in El Mundo.

    Pedrero groeide op in de gesloten kring van de Jehova’s getuigen en werd jarenlang seksueel misbruikt door de leider van een plaatselijke gemeente. Ook ontdekte hij dat hij homoseksueel was, wat binnen deze gemeenschap not done is. Om deze redenen groeide hij meer en meer los van het geloof waarmee hij grootgebracht was en werd hij door de gemeenteleden met de nek aangekeken. Nu verkeert hij in een sociaal isolement.

    Als een van de weinigen is het hem gelukt om een rechtszaak tegen een leidende figuur binnen deze groepering aan te spannen. Tijdens de rechtszaak, waarin het eindvonnis nog niet gevallen is, zei Gabriel onder andere het volgende: ‘Na langer dan dertig jaar in die wereld te hebben geleefd, geloof ik dat het een sekte is; ze creëren een bubbel en maken het je onmogelijk om met de buitenwereld in contact te treden. Daar is de satan, daar zijn de wereldlingen. Liefde tot je familie, bloedbanden, vriendschappen… alles wordt daar doodgemaakt.’ Zou deze rechtszaak het begin van het einde kunnen zijn van een religieus machtsimperium? Lees Gabriels hele verhaal hier.

    Lees ook:


    Vijf verdiepende leestips

    » De Spaanse minister-president Pedro Sánchez heeft tijdens besprekingen met Marokko gezegd dat hij onderwerpen waaraan zijn gesprekpartner zich stoort in het vervolg zal vermijden. Dat schoot El País-columnist Najat el Hachmi, zelf van Marokkaanse afkomst, in het verkeerde keelgat. Volgens haar is er nog genoeg mis met de regering van haar geboorteland. Zo hebben jonge mensen weinig economische vooruitzichten, worden demonstranten in de gevangenis gegooid, mogen man en vrouw niet ongehuwd samenwonen en wordt homoseksualiteit nog altijd bestraft.

    » De Turkse stad Antakya is door de aardbeving bijna compleet weggevaagd, zo schrijft The New York Times in een hartverscheurende reportage. Tussen de brokstukken rouwen de inwoners om het verlies van familie, vrienden en herinneringen.

    » Hebben skiresorts nog wel een toekomst? Dat vraagt Financial Times zich af in een diepgaande longread. Het antwoord is tweeledig. Ja, maar niet als skioord; als zomerbestemming. Nu er weinig tot geen sneeuw ligt in grote delen van het winterseizoen wordt de zomertoerist een steeds belangrijkere bron van inkomsten.

    » Een bekende leus van klimaatactivisten luidt: ‘Er is geen planeet B’. Toch zijn er mensen, zoals Elon Musk, die geloven dat de toekomst van de mensheid op Mars of een andere planeet ligt. Twee ruimtewetenschappers halen dat idee onderuit in een helder geschreven essay op de website van Aeon. De conclusie: de aarde kan wel zonder de mens, maar niet andersom.

    » Na een verwoestende burgeroorlog is het noordwesten van Syrië nu ook getroffen door een natuurramp. In The Atlantic verscheen kort na de aardbeving een gloedvol betoog voor meer internationale hulp voor het gebied, ook al is die moeilijk te leveren.

  • Waren de impressionisten geïnspireerd door luchtvervuiling?

    Waren de impressionisten geïnspireerd door luchtvervuiling?

    Volgens een nieuwe theorie ontstond de wazige stijl van impressionisten als Claude Monet onder invloed van luchtverontreiniging. En verder: Amerikanen staan bekend om hun openheid. Ook over hoeveel ze verdienen. De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Impressionisten raakten geïnspireerd door smog

    Soms liggen inzichten zo voor de hand dat je denkt: Waarom ben ik daar zelf nooit op gekomen? Voor redacteur IJsbrand van Veelen gold dat na het lezen van het artikel Did Air Pollution Inspire Impressionism? van Elaine Velie voor Hyperallergic. Het begint zo: ‘Aan het eind van de negentiende eeuw ontstond in Europa de wazige stijl van de impressionisten, waarin stemming en licht voorrang krijgen boven detaillering. Deze monumentale omslag werd lange tijd toegeschreven aan veranderde stilistische voorkeuren maar – aldus een nieuwe studie – is ook het gevolg van een verandering in de aanblik van de omgeving. Terwijl de industriële revolutie Londen en Parijs in smog hulde, werd de wereld letterlijk waziger.’

    Klimaatwetenschappers Anna Lea Albright van de Sorbonne en Peter Huybers van Harvard onderzochten het fenomeen aan de hand van zestig olieverfschilderijen van J.M.W. Turner en achtendertig werken van Claude Monet. Allebei landschapsschilders die hun omgeving letterlijk in smog gehuld zagen worden; ‘Turner, geboren in 1775, was getuige van de aankomst van de eerste stoommachines en treinen in zijn geboorteland Engeland, en vijfenzestig jaar later werd Monet geboren tijdens de opkomst van de industriële economie in Frankrijk. Naarmate hun carrière vorderde, werden de omgevingen van de twee kunstenaars steeds meer gehuld in smog en werden hun schilderijen waziger en witter.’

    Op een dag dat de smog even minder leek noteerde Monet geschokt: ‘Toen ik opstond zag ik tot mijn schrik dat er geen nevel was, zelfs geen flard: daar gingen mijn schilderijen, dacht ik. Maar langzamerhand werden de vuren aangestoken en kwamen de rook en de nevel weer terug.’ Meer over het onderzoek lees je hier.

    Lees ook:


    Hoeveel verdien jij?

    Nederlanders hebben het niet graag over hoeveel geld ze verdienen, terwijl veel concrete vragen, die anderen weer als indiscreet beschouwen, te pas en te onpas worden gesteld. Wat je voor de kost doet, bijvoorbeeld. Of: of je kinderen hebt. Of je een partner hebt. Waar je vandaan komt, waar je woont. Maar die nieuwsgierigheid – volgens Molière de dochter der jaloezie – stopt abrupt als er wordt geïnformeerd naar iemands bankrekening.

    Het zou te maken hebben met een nog altijd bestaand taboe dat zowel op veel geld verdienen berust als op het tegenovergestelde: arm zijn. Een overblijfsel uit de tijd dat je nog tot slaaf gemaakt kon worden als je je financiële verplichtingen niet nakwam. In de middeleeuwen stond er zelfs de doodstraf op.

    In de Verenigde Staten heeft men daar over het algemeen niet zo’n moeite mee. Er heerst zelfs een on-Nederlandse trots op het aantal dollars dat iemand jaarlijks bij elkaar weet te werken. In een fraai vormgegeven artikel in The New York Times vertellen zevenentwintig New Yorkers hoeveel ze verdienen, aldus editor at large Katrien Gottlieb. Een aanrader.

    In de VS verdienen vrouwen volgens onderzoek 17 procent minder dan mannen. Een van hen, een vrouw, vertelde met verbazing het honorarium gekregen te hebben dat ze vroeg en niet dat wat haar werkgever aanbood. Een salaris zou weerspiegelen wat je waard bent, zegt iemand anders. Onder vrienden wordt wel gesproken over hoeveel je zou moeten verdienen, maar het exacte bedrag wordt vaak niet gedeeld. Omdat niet iedereen ervoor wil uitkomen dat ze misschien wel werken voor een veel lager (of hoger) bedrag dan waarvoor ze zichzelf inschatten, of zouden willen inschatten.

    Lees ook:


    Qatargate

    Wil je je na de nieuwsbrief van vorige week verder verdiepen in ‘Qatargate’, lees dan deze uitgebreide reconstructie van Financial Times, tipt redacteur Joep Harmsen. In levendige bewoordingen zetten de Griekenland-, Italië- en Brussel-correspondent van de krant gezamenlijk neer hoe de flamboyante Eva Kaili, voormalig televisiepresentator, betrokken is geraakt bij een corruptieschandaal dat zich uitstekend leent voor voor een Hollywood-verfilming.

    ‘De Griekse politica bracht haar vrije tijd door op jachten in de Egeïsche Zee, in blitse nachtclubs in Athene, op evenementen met supermodellen als Naomi Campbell en op zomervakanties in de Caribische schuilplaats van magnaat Sir Richard Branson op Necker Island.’ Lees hier verder.

    Lees ook:


    Vijf verdiepende leestips

    » Woensdag onthulde The Guardian aan de hand van uitgelekte belastinggegevens dat dochterondernemingen van internationale gasbedrijven miljoenen bleven verdienen in Myanmar, na de gewelddadige staatsgreep van het leger. Daarmee houden ze het dictatoriale regime in stand, aldus de Britse krant.

    » Ook de Spaanse krant El País deed een schokkende ontdekking: Colombiaanse militairen vernietigden in 2020 cocaplantages en vermoorden in sommige gevallen de boeren van wie ze waren. De huidige Colombiaanse regering overweegt om cocateelt en cocaïne zelfs te legaliseren, zoals hier te lezen valt.

    » Der Spiegel liep mee met een Oekraïens bataljon dat Russische raketten, kruisraketten en drones uit de lucht probeert te schieten. Een sprekend citaat: ‘Als je ze vraagt waarvoor ze vechten, antwoorden ze allemaal hetzelfde: ze zijn moe. Ze vechten voor het einde van deze oorlog.’

    » Het is een woord dat als een donkere wolk al decennialang boven de westerse en Aziatische wereld hangt: vergrijzing. The Observer zocht uit hoe onze toekomst eruitziet in een grijzere wereld. Zijn we klaar voor de fysieke, politieke en financiële uitdagingen die ons te wachten staan?

    » Het Amerikaanse The Atlantic heeft een patent op uitstekend geschreven essays die de tijdgeest weten te vangen. Zo verscheen deze week een cultuuranalytisch stuk van Megan Garber online: ‘We‘ve lost the plot’, oftewel ‘We zijn de rode draad kwijt’. Onze constante behoefte aan vermaak heeft de grens tussen fictie en werkelijkheid vervaagd – op televisie, in de politiek en in ons dagelijks leven. Er is maar één oplossing volgens Garber: ‘We moeten wegkijken van onze schermen en de wereld zien zoals hij is, elkaar zoals we zijn.’

  • Erdogan, ‘de brandstichter’

    Erdogan, ‘de brandstichter’

    ‘De brandstichter’, zo typeert het Duitse weekblad Stern de Turkse president vanwege zijn provocatieve stijl in een uitgebreid profiel in aanloop naar de presidentsverkiezingen. En verder: wordt 2023 eindelijk het jaar waarin we massaal insecten gaan eten – het duurzame vleesalternatief? De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Rusland als imperialistische macht

    Botakoz Kassymbekova is universitair docent Moderne Geschiedenis aan de Universiteit van Basel, gespecialiseerd in stalinisme en poststalinisme. Redacteur IJsbrand van Veelen las het opiniestuk dat ze deze week schreef voor Al Jazeera getiteld How Western scholars overlooked Russian imperialism. Daarin betoogt ze dat de westerse academische wereld de erfenis van het Russische Rijk en de Russische imperialistische neigingen veel te lang heeft genegeerd.

    Kassymbekova wijst erop dat het imperialisme van westerse mogendheden nauwkeurig en grondig is bestudeerd, in tegenstelling tot dat van Rusland. En dat terwijl ‘de Russische imperiale ambities teruggaan tot de zestiende eeuw, toen het Grootvorstendom Moskou, of Moskovië, zichzelf uitriep tot het derde Rome, de opvolger van het Byzantijnse Rijk en beschermer van alle orthodoxe christenen.’

    Ze schetst vervolgens de geschiedenis van de koloniale, imperialistische ambities van Rusland tot op heden, en stelt vast dat ‘velen in de westerse academische wereld in het antikoloniale verhaal trapten dat Moskou probeerde te verkopen, omdat zij officiële verklaringen slikten en wilden geloven in het verhaal van het communistische anti-imperialisme’.

    ‘Om Rusland te begrijpen, moet men luisteren naar degenen die onder Russisch koloniaal bewind leefden’

    Kassymbekova pleit ervoor om die mythe bij het oud vuil te zetten en Rusland daadwerkelijk als een imperialistische macht te zien. ‘Om Rusland te begrijpen, moet men luisteren naar degenen die onder Russisch koloniaal bewind leefden. Om voormalige en huidige Russische koloniën te begrijpen, moet men luisteren naar historici uit deze plaatsen en moet men hun culturen, talen en geschiedenis bestuderen, zowel geschreven als ongeschreven. Om de uitweg uit koloniale dictaturen naar waarde te kunnen schatten, moet men de succesvolle transformaties van staten als Oekraïne bestuderen.’

    Lees ook:


    Insecten op het menu

    Wetenschappers van de Economische Universiteit in Wrocław hebben het marktpotentieel
    van eetbare insecten onderzocht. Wegens hun hoge voedingswaarden en rijke voedingsstoffen zoals eiwit, ijzer en calcium zouden ze vanuit gezondheidsoverwegingen een welkome aanvulling zijn op de vele dieetboeken en welvaartsziekten tegen kunnen gaan, schrijft Gazeta Wyborcza in een interessant artikel, aldus redactiestagiair Marc van Rijswijk. Daar komt nog bij dat de productiekosten bij eetbare insecten vele malen lager zijn dan bij pluimvee en ze van pas komen in de strijd tegen milieuproblemen als overbevissing en de uitstoot van broeikasgassen.

    Om je reflexmatige weerzin tegen het eten van insecten te overwinnen, kun je eens op reis gaan naar een plaats waar het heel gewoon is om insecten te eten. Het kan ook helpen als de insecten niet als zodanig herkenbaar zijn, door ze bijvoorbeeld in de meel te verwerken. Het lijkt erop dat er met het oog op de gezondheid, economie en het milieu goede redenen zijn om aan eetbare insecten te beginnen, maar dat de drempel in ons werelddeel op dit moment nog te hoog is om eens lekker onbevangen je tanden in een vers afgebakken huisgemaakte gebraden sprinkhaan te zetten. Lees het hele artikel hier.

    Lees ook:


    Duitslands herontdekking van het leger

    Ongeveer gelijktijdig met de toezegging van Duitsland om Leopard-tanks naar Oekraïne te sturen, publiceerde The New York Times een diepgravende longread over hoe in Duitsland over naar het leger wordt gekeken en hoe dat is veranderd sinds de oorlog in Oekraïne. Met als centrale vraag: ‘kan Duitsland weer een militaire grootmacht worden?’ Een aanrader van redacteur Joep Harmsen.

    Er zijn nog wel wat beren op de weg voordat de Duitsers weer met trots naar hun leger gaan kijken. Natuurlijk speelt de pijnlijke en schaamtevolle herinnering aan de Tweede Wereldoorlog een rol, maar ook het feit dat Duitse soldaten herhaaldelijk betrokken zijn geweest bij opvallende gevallen van rechtsextremisme. ‘In december werden leden van Reichsbürger, een marginale groep van samenzweringstheoretici, beschuldigd van het beramen van een bizarre en potentieel gewelddadige staatsgreep om de regering omver te werpen en een prins te installeren; verschillende voormalig Bundeswehrsoldaten – en een actief lid – behoorden tot de vermeende coupplegers’, vat NYT samen.

    Kijk ook deze interessante explainer van The Wall Street Journal.


    Vijf verdiepende leestips

    » Le Monde onderzocht hoe het leven van maffiabaas Matteo Messina Denaro eruitzag voordat hij bijna twee weken geleden werd gearresteerd op Sicilië. Aan de hand van verschillende getuigenissen beschrijft de Franse krant zowel de recente geschiedenis van de Cosa Nostra als die van Italië. Het levert een prachtige longread op die een goed beeld geeft van de cultuur van de maffia.

    » Het Griekse onderzoeksplatform Solomon publiceerde onlangs een hartverwarmende reportage over Bosniërs die migranten helpen die langs de Balkanroute zijn gestrand. In een land dat nog steeds met zijn eigen littekens kampt, zijn veel inwoners solidair met degenen die de huidige oorlogen en ontberingen ontvluchten.

    » ‘De brandstichter’ en ‘de onruststoker’, zo noemt het Duitse tijdschrift Stern de Turkse president Recep Tayyip Erdogan in een uitgebreid profiel in aanloop naar de presidentsverkiezingen van dit jaar. Naast een verdeel-en-heersstrategie op het wereldtoneel, probeert de Turkse leider ook verdeeldheid te zaaien onder zijn bevolking.

    » Stiekem zijn ze er wel trots op, al die aandacht voor de superieure Duitse Leopard 2-tank. Zo getuige ook een groot artikel in Süddeutsche Zeitung. De kop? ‘Made in Germany’. Wat volgt is een interessante uiteenzetting over de betekenis van de levering van de supertank aan Oekraïne. Is de tank wel zo goed als wordt beweerd, ook al heeft deze zich nooit bewezen op het slagveld?

    » De Rusland-correspondent van El País stuitte op iets opmerkelijks: sinds oorlog met Oekraïne is de verkoop van George Orwellss 1984 de lucht ingeschoten. Wat blijkt? Lezers zoeken parallellen en antwoorden op de huidige situatie in dystopiën, zelfhulpboeken en klassiekers over oorlogen of autoritarisme, zoals de boeken van Lev Tolstoj of Thomas Mann.

  • Brett Easton Ellis, beroepsprovocateur

    Brett Easton Ellis, beroepsprovocateur

    Schrijver Brett Easton Ellis geeft op 30 januari een lezing in Amsterdam. In zijn vorige boek trok Easton Ellis fel van leer tegen millennials. En verder: in 2023 gaan de Turken naar de stembus om een nieuwe president te kiezen. Volgens The Washington Post zijn dit wereldwijd de belangrijkste verkiezingen van het jaar. De aanraders van de 360-redactie.

    Beroepsprovocateur

    Het is altijd interessant te zien waarmee schrijver (en provocateur) Brett Easton Ellis aankomt, aldus editor at large Katrien Gottlieb. Op 30 januari is hij op uitnodiging van het John Adams Institute te gast in Amsterdam. (Helaas is de zaal al uitverkocht.) In zijn essaybundel White krijgt de generatie na de zijne, de millennials, er ongenadig van langs.

    Prinsjes en prinsesjes die door alles bejubelende ouders beschermend zijn grootgebracht. Jonge mensen die elke tegenslag moeilijk kunnen verwerken en ‘safe spaces’ eisen. Want – zo hebben zijn van hun ouders geleerd – de wereld ligt aan hun voeten, en daar hebben ze recht op. Lees hier alvast een prikkelend interview met Easton Ellis in The Guardian.

    Lees ook dit interview van Brett Easton Ellis met Quentin Tarantino:


    De belangrijkste verkiezingen van 2023

    Dit jaar vinden er presidentsverkiezingen plaats in Turkije, op 16 juni, die mogelijk het einde kunnen inluiden van president Erdogan. Volgens deze analyse in The Washington Post worden het dan ook de belangrijkste verkiezingen van 2023, las redacteur Joep Harmsen. Een mogelijke opvolger van de huidige president zal ongetwijfeld meer op het Westen gericht zijn.

    De uitkomst zal bepalend zijn voor de geopolitieke en economische vooruitzichten in Washington en Moskou, maar ook in hoofdsteden in Europa, het Midden-Oosten, Centraal-Azië en Afrika, aldus commentator Bobby Gosh. ‘Westerse leiders zullen blij zijn Erdogan te zien vertrekken. Hij heeft de veiligheid van de NAVO ondermijnd door raketafweersystemen van Rusland aan te schaffen, de alliantie gefrustreerd door het lidmaatschap van Zweden en Finland te blokkeren, herhaaldelijk gedreigd Europa te overspoelen met vluchtelingen en de laatste maanden steeds oorlogszuchtiger retoriek richting Griekenland geuit.’

    Kijk ook deze interessante analyse van een voormalig hoofdredacteur Can Dündar van een van de belangrijkste kranten van Turkije, Cumhuriyet, op France 24:

    Dündar is in Turkije veroordeelt tot 27 jaar gevangenisstraf voor het publiceren van beelden waarop te zien is dat de Turkse staatsveiligheidsdienst wapens levert aan Syrische IS-strijders. Om zijn straf te ontlopen leeft hij momenteel als balling in Duitsland.


    Vijf verdiepende leestips

    » Het Britse tijdschrift New Statesman schreef een interessant profiel van de nieuwe Chinese minister van Buitenlandse Zaken, Qin Gang. Deze voormalig ambassadeur in de VS heeft de reputatie een ondiplomatieke hardliner te zijn. Wie is hij? En wat zegt zijn opkomst over de machtsverhoudingen in Beijing?

    » In The Guardian verscheen vrijdag een prachtige reportage die je meteen doet denken aan een Indiana Jones-film. Martin Chulov and Nechirvan Mando Erbil volgenden verschillende Irakese en Syrische schatgravers die verwoeste kampen en steden van IS op zoek gaan naar achtergelaten goud, geld en juwelen.

    » Voor Corriere della Sera schreef maffiaschrijver Roberto Saviano een analyse van de toekomst van de Cosa Nostra nu capo di tutti capi Matteo Messino Denaro is gearresteerd. Zijn conclusie: de onderwereld is steeds meer verweven met de bovenwereld.

    » Enkele buitenlandredacteuren van El País brachten in kaart welke oorlogen er naast Oekraïne nog meer woeden in de wereld. Zo hebben tientallen miljoenen mensen buiten het zicht van de media te maken met gewapend conflict en de verwoestende gevolgen daarvan in landen als Jemen, Ethiopië en Congo. Ook in Syrië sleept de burgeroorlog voort.

    » Het Oostenrijkse tijdschrift Profil schreef een tot nadenken stemmend artikel over de toekomstbestendigheid van skigebieden nu het steeds warmer is in de winter. Wintersporttoerisme is een belangrijke peiler van de Oostenrijkse economie, maar maakt het massale gebruik van sneeuwkanonnen niet meer kapot dan de Oostenrijkers lief is?

  • Voor deze maffiajager is het leven een gevangenis

    Voor deze maffiajager is het leven een gevangenis

    Nicola Grattieri staat als openbaar aanklager in het grootste proces tegen de maffia in veertig jaar bovenaan de dodenlijst van de ’ndrangheta. De BBC ging bij hem langs. En verder: afgelopen woensdag bestond Guantánamo Bay 21 jaar. Ex-gevangene Adayfi legt uit waarom dat een grote schande is. De aanraders van de 360-redactie

    Deze Italiaanse openbaar aanklager leeft zelf in een gevangenis

    Stel, je wilt een interview doen met Nicola Grattieri, de Italiaanse openbaar aanklager die voorop gaat in de strijd tegen de georganiseerde misdaad. En stel dat hij toezegt. Dan hoor je pas twintig minuten van tevoren waar je je moet vervoegen. En hij zal arriveren in een kogelvrije auto, geëscorteerd door vier, vijf politiewagens met daarin zwaarbewapende agenten. Absolute veiligheid omringt deze man die momenteel in Calabrië het grootste proces leidt tegen de maffia sinds de jaren tachtig. Al 330 mensen zijn voorgekomen en 70 van hen zijn al veroordeeld. Geen wonder dat Grattieri bovenaan staat op de dodenlijst van de ’ndrangheta, de machtigste maffia van Italië. Hij leeft al ruim dertig jaar met dit veiligheidsniveau. ’Sinds 1989, toen het huis van mijn verloofde werd beschoten en iemand haar ‘s nachts belde om te zeggen dat ze met een dode man zou trouwen,’ zegt hij. ‘Het is uitgegroeid tot dit verstikkende niveau van controle.’ Een aanrader van redacteur IJsbrand van Veelen.

    Meer over Grattieri, internationale cocaïnehandel en het megaproces tegen de ’ndrangheta lees je in dit artikel van de BBC.


    ‘Argentina, 1985’ is een aangrijpende film over gerechtigheid en democratie

    Dé Zuid-Amerikaanse film van het jaar is ‘Argentina, 1985’. Dat bleek ook bij de uitreiking van de Golden Globes deze maand, waarbij de film de prijs voor beste niet-Engelse film kreeg. Ook bij de Oscars is ‘Argentina, 1985’ nog steeds kanshebber. De rode draad van het verhaal zijn de processen tegen de voormalige leiders van de militaire junta, die tussen 1976 en 1983 zware mensenrechtenschendingen pleegden in het Zuid-Amerikaanse land.

    De betekenis van deze zoektocht naar gerechtigheid mag niet onderschat worden, vertelde regisseur Santiago Mitre aan Democracy Now. ‘Het besluit van de regering om dit proces te voeren was heel moedig en heel belangrijk, en het vormde de basis van de nieuwe democratie’, aldus Mitre. De film volgt op intrigerende wijze hoe advocaten en aanklagers bewijs verzamelen tegen deze nog altijd machtige leiders, met de bekende acteur Ricardo Darín in de hoofdrol. Naast dat de film prachtig is verteld, heeft het ook een grote symbolische waarde, in tijden dat in zowel Zuid-Amerika als andere continenten democratie onder druk staat.

    Kijk de trailer hier:


    Vijf verdiepende leestips

    » De voormalige minister van Defensie van Oekraïne schreef een interessant betoog in Foreign Affairs met argumenten waarom Oekraïne de militaire kracht heeft om de Krim in te nemen en dat ook moreel verplicht is.

    » The Economist schreef voor haar kerstspecial een prachtige longread over hoe de stikstofindustrie, onder andere voor kunstmest, de wereld heeft veranderd, ten goede en ten kwade. ‘[De stikstofindustrie] verwoest ecosystemen, ontketent oorlogen waarbij miljoenen doden vallen en heeft miljarden van de hongerdood gered’, aldus het Britse tijdschrift.

    » The New York Times publiceerde een diepgaande analyse van de bestorming van de belangrijkste overheidsgebouwen van Brazilië. De voornaamste oorzaak volgens het Amerikaanse dagblad zijn diepgewortelde samenzweringstheorieën die beangstigend mainstream zijn geworden in het Zuid-Amerikaanse land.

    » In Le Monde Afrique verscheen interessante reportage over hoe Onderzoeksjournalisten in West-Afrika steeds meer te maken krijgen met overheidsrepressie. Zo heeft de Senegalese journalist Pape Alé Niang twee maanden gevangengezeten omdat hij ‘gevoelige informatie‘ zou hebben gepubliceerd en is hij pas vrijgelaten na een hongerstaking.

    » El País interviewde deze week Roberta Metsola, de voorzitter van het Europees Parlement over ‘Qatargate’. Het omkoopschandaal ‘heeft 20 jaar vertrouwen in het Europees Parlement vernietigd’, vertrouwt Metsola de krant toe. Ze presenteert veertien voorstellen om ‘de integriteit, onafhankelijkheid en verantwoordingsplicht’ te verbeteren.


    Guantánamo, een schande die al 21 jaar voortduurt

    Afgelopen woensdag bestond de Amerikaanse gevangenis op Cuba, Guantánamo Bay, eenentwintig jaar. De gevangenis werd opgericht om de daders van 9/11 op te sluiten en om te voorkomen dat er opnieuw een islamitisch geïnspireerde aanslag in de VS zou plaatsvinden. Alles wat er plaatsvond viel buiten de gebruikelijke juridische kaders. Gedurende die eenentwintig jaar heeft de buitengerechtelijke detentie-inrichting in totaal 779 mannen vastgehouden in acht kampen.

    Er zijn verschrikkelijke dingen gebeurd. Er verschenen verschillende rapporten over marteling, mishandeling en onmenselijke behandeling van gevangen. Slechts drie gevangenen zijn veroordeeld. En toch blijft Guántanamo open. Nog steeds zitten er vijfendertig mensen gevangen, aangezien het Amerikaanse Congres niet meewerkt aan een sluiting.

    ‘Eenentwintig jaar is een lange tijd – in die tijd is een generatie geboren en volwassen geworden. Vier Amerikaanse presidenten hebben gediend. Het World Trade Center werd herbouwd’, schrijft voormalig gevangene Mansoor Adayfi in een schokkend opiniestuk in The Guardian. Adayfi belandde in de beruchte gevangenis toen hij negentien was, las redacteur Joep Harmsen.

    ‘[Ik werd] geblinddoekt, met een kap over mijn hoofd, geboeid en geslagen. Toen de soldaten mijn kap verwijderden, zag ik alleen maar kooien met oranje figuren. Ik was gemarteld. Ik was verloren, bang en verward. Ik wist niet waar ik was of waarom ik daarheen was gebracht. Ik wist niet hoe lang ik gevangen zou zitten of wat er met me zou gebeuren. Niemand wist waar ik was. Ik kreeg een nummer en leefde in een schemerzone tussen leven en dood.’ Lees hier het hele verhaal van Adayfi.

    Lees ook de artikelen die 360 heeft gepubliceerd over een andere beruchte ex-Guantánamo-gevangene:

  • De hele wereld schuift aan bij 28 minutes

    De hele wereld schuift aan bij 28 minutes

    28 minutes, het dagelijkse actualiteitenprogramma van de zender Arte, is een schoolvoorbeeld van hoe je een talkshow moet maken; Le Monde maakte een hartverscheurend portret van een Oekraïense martelaar. De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Stephen Fry pleit voor teruggave Griekse roofkunst

    Met boeken zoals Mythos en Troy gaf de Britse schrijver en acteur Stephen Fry aan warme belangstelling te hebben voor de Griekse geschiedenis en mythologie. Anderhalf jaar geleden werd hij zelfs benoemd tot commandeur in de Griekse Orde van de Feniks voor zijn ‘bijdrage aan het vergroten van de kennis over Griekenland in Groot-Brittannië en het versterken van de banden tussen beide landen’.

    Redacteur IJsbrand van Veelen las deze week dat Fry zich weer heeft laten horen in de eeuwenoude discussie over teruggave van de zogenoemde Elgin Marbles door het British Museum aan Griekenland. Het gaat onder andere om de decoratieve friezen van het Parthenon op de Akropolis in Athene – in de vijfde eeuw voor Christus voltooid als tempel voor de Godin Athena. De sculpturen werden tijdens de Turkse bezetting in 1802 in opdracht van de Londense ambassadeur Lord Elgin naar Groot-Brittannië gebracht. Athene noemt de aanwezigheid van de antiquiteiten in het British Museum illegaal en ‘in strijd met elk moreel principe’ en strijdt sinds jaar en dag voor teruggave.

    Er lijkt eindelijk beweging te komen in de patstelling en Fry deed deze week zijn duit in het zakje met onder meer de opmerking ‘het verwijderen van de Parthenon-sculpturen kan worden vergeleken met het verwijderen van de Eiffeltoren uit Parijs of Stonehenge uit Salisbury’. Meer over zijn stellingname in deze controverse lees je hier.

    Lees ook:


    Martelaar van de Russische invasie

    Op de website van Le Monde verscheen vrijdag een aangrijpende longread over de 49-jarige Oekraïner Volodymyr Vakoelenko. Vakoelenko sprak zich al jarenlang uit tegen de toenemende agressie van Rusland en werd om deze reden dan ook gefusilleerd toen het kleine dorpje nabij Charkiv waar hij woonde, werd ingenomen door de legers van Poetin. Naast een verfent tegenstander van Russische inmenging in Oekraïne was Vakoelenko ook kinderboekenschrijver, dichter en alleenstaande vader van een autistische zoon.

    Le Monde schreef een prachtig portret van deze bijzondere man met behulp van zijn dagboek van de bezettingsdagen, aldus redacteur Joep Harmsen. Het leverde een pijnlijke herinnering op aan het feit dat achter kille statistieken van dodentallen mensen van vlees en bloed met dromen en geliefden schuilgaan.


    Schoolvoorbeeld

    ‘Een schoolvoorbeeld van hoe je een talkshow moet maken,’ zei correspondent Stefan de Vries in Bureau Buitenland over 28 minutesdagelijks om 20.00 te zien op de zender Arte. Een schoolvoorbeeld omdat het elke avond echt ergens over gaat en je er geen ‘volkszanger zal horen zeggen dat het allemaal wel meevalt met die homofobie in Saoedie Arabië.’ De hele wereld schuift daar aan: wereldleiders, wetenschappers, Nobelprijswinnaars, en het gaat over geopolitiek, over cultuur, over alles zonder elitair te zijn. Een aanrader van editor at large Katrien Gottlieb.

  • Het beste van 360 in 2022

    Het beste van 360 in 2022

    Ook in 2022 volgde 360 de grote (en kleine) internationale ontwikkelingen op de voet. Welke artikelen van het afgelopen jaar mag je absoluut niet hebben gemist? De 360-redactie selecteert de meest lezenswaardige artikelen van het afgelopen jaar.

    De ontmaskering van een Russische spion

    ‘Uit een door de politie van Napels afgegeven verblijfsvergunning die is opgevraagd door La Repubblica, blijkt dat ze uiterlijk in oktober 2015 is verhuisd naar een appartement in de chique wijk Posillipo, met uitzicht op de Golf van Napels. In de drie jaar daarna bereikte de carrière van “Maria Adela” als Russische spion in Napels haar hoogtepunt. Ze werd er een bekende verschijning in de sociale scene. Ze opende een boetiek voor sieraden en andere luxeartikelen, waar ze later een club van maakte die populair was in de hogere kringen, en werd secretaris van een liefdadigheidsinstelling waarvan de bijeenkomsten werden bezocht door medewerkers van het NAVO-hoofdkwartier in de stad.’ Aldus Christo Grozev van het onvolprezen onderzoekscollectief Bellingcat in het artikel ‘De ware identiteit van een Russische spion’, dat verscheen in het oktobernummer van 360 Magazine.

    Voor redacteur IJsbrand van Veelen bezitten artikel én onderzoek alle ingrediënten om het tot zijn favoriete stuk van 2022 te maken. Het is een klassiek verhaal over een groots opgezette en lang voorbereide poging tot spionage plus ontmaskering, compleet met knappe, mysterieuze vrouw die Russisch spion blijkt te zijn; de beau monde van Napels; juwelen die nep blijken te zijn en een internationale cast met onder meer de Amerikaanse marine en NAVO-officieren. Maar bovenal zijn het de fabelachtige inventiviteit en onderzoekskracht van Bellingcat en partners die dit tot een geweldig journalistiek product maken.


    2022: Oorlog, honger, pandemie, abortus en crypto

    De oorlog in Oekraïne, die op 24 februari begon toen Russische troepen via Belarus het land binnenvielen, zette dit jaar een desastreuze kettingreactie in gang en raast nog steeds voort. Een van de gevolgen was een wereldwijde stijging van de voedselprijzen door het stilvallen van de Oekraïense graanexport en de westerse sancties tegen Rusland. Hoe handelaren van deze schrijnende situatie probeerden te profiteren staat beschreven in dit uitstekende artikel van het Zuid-Afrikaanse The Continent: ‘Gokken met graan: hoe westerse speculanten verdienen aan honger in Afrika’.

    Het blijft op zijn zachts gezegd zuur dat er een oorlog voor nodig was om Oekraïne op de kaart te zetten

    Er is veel over geschreven en het wordt alom bewonderd: de veerkracht van het Oekraïense volk. Het blijft op zijn zachts gezegd zuur dat er een oorlog voor nodig was om dit bijzondere land en zijn mensen op de kaart te zetten, aldus redacteur Joep Harmsen. The New York Times maakte deze enigszins hoopvolle reportage over hoe jonge mensen in Kyiv zich inzetten voor hun land en de wederopbouw ervan én samen feesten: ‘Uitgaan in Oekraïne: eerst puinruimen, dan feesten’.

    Zo zijn er nog een paar andere stukken die niet mogen ontbreken om 2022 te duiden. Zo leek 2022 het jaar waarin wereldwijd het coronavirus onder controle kwam – totdat China afscheid nam van zijn zerocovidbeleid. In dit prachtig geschreven artikel loopt Pablo Garrigós Cucarella Revista 5W mee met een team virologen die onderzoek doet naar het ontstaan van nieuwe pandemieën in de Oegandese oerwouden: ‘De strijd tegen de pandemieën van de toekomst begint in dit Oegandese bos’.

    Begin dit jaar analyseerde het Amerikaanse Mother Jones al hoe het conservatieve Hooggerechtshof het federale recht op abortus in het land zou afschaffen: ‘Zo wil deze Amerikaanse rechter het recht op abortus afschaffen’. En laat dit artikel van Süddeutsche Zeitung zien hoeveel gebakken lucht er in de markt van NFT’s en cryptovaluta zit, die dit jaar compleet instortte: ‘Bored Ape Yacht Club: het toegangskaartje tot een digitale avant-garde’.


    Het beste van het beste

    Het beste artikel uit de wereldpers kiezen en daar dan weer het beste van? Het blijkt een onmogelijke opdracht. Want wat maakt nou precies een artikel zo goed dat het in deze categorie doet belanden. Dat kan van alles zijn, de relevantie, de scherpe analyse, de interessante invalshoek de onverwachte maar toch ook hout snijdende mening of speelt juist het onderwerp een grote rol, of het onderzoek? Al die ingrediënten samen of enkele afzonderlijk kunnen leiden tot een goed stuk en komen in aanmerking voor een zogenaamde reprint in ons blad, 360 Magazine, aldus editor at large Katrien Gottlieb.
    Om geen hiërarchie in de kwaliteit van onze publicaties te maken, heb ik ezeltje prikje gespeeld op de edities die wij dit jaar voor u gemaakt hebben en wonderlijk genoeg kwam de staart in dit artikel terecht: ‘Het meedogenloze ideaal. Waarom we allemaal gelukkiger, fitter en rijker willen zijn’

    De beste versie van onszelf, het lijkt me een goed voornemen

    Wonderlijk omdat de opdracht het beste van het beste te zoeken in brede zin van het woord, met cases en rake bespiegelingen beschreven wordt door psychoanalyticus Josh Cohen in The Economist. Wat bijvoorbeeld de impact is van alle hoge idealen die er gekoesterd worden. En waarom het straks nog moeilijk wordt om ‘gewoon’ te zijn. Hij vraagt zich af of perfectionisme de weg is naar succes in ons volwassen bestaan. En meent dat het in werkelijkheid een fundamenteel kinderlijke houding is, die ons doordringt van de overtuiging dat het leven in feite voorbij is zodra we de hoop laten varen om de beste versie van onszelf te worden. Terwijl, zo merkte hij bij een van zijn patiënten, het tegendeel waar werd. Het was het moment waarop ze eindelijk kon gaan leven. Zij leed aan ziekelijk perfectionisme, maar de beste versie van onszelf, het lijkt me een goed voornemen.


    Pacifisme in tijden van oorlog

    2022 was het jaar van wapengekletter zoals we dat decennialang niet meer hebben meegemaakt in Europa. De oorlog in Oekraïne dwong EU-landen ertoe haast hun hele wapenarsenaal naar het oosten te sturen om zo mee te helpen in de strijd tegen Rusland. Er was brede consensus in de politiek: van links tot rechts stond iedereen achter deze constante wapenleveranties. Een belangrijke stem leek te ontbreken in het debat. Een stem die we vorige eeuw wel veel meer hoorde. Die van het pacifisme, schrijft redacteur Boris van der Spek.

    Kunnen de Europese waarden verdedigd worden zonder enkel wapens naar Oekraïne te sturen? Slaan we niet teveel door? De Italiaanse filosoof Donatella di Cesare vroeg het zich af in dit belangrijke stuk over pacifisme anno 2022: ‘Wat het in deze tijd betekent om pacifist te zijn’.

  • Eindejaarslijstjes: wie is het grootste stijlicoon?

    Eindejaarslijstjes: wie is het grootste stijlicoon?

    Terug de tijd in met seksuele voorlichting vanuit het perspectief van communistisch Tsjechië, of een blik op de grootste stijlicoon van 2022? Dat & meer tips van de 360-redactie, lees je hier.

    De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Het is weer tijd voor lijstjes: wie is het grootste stijlicoon?

    Het is eind december en dus tijd voor lijstjes, schrijft 360-redacteur IJsbrand van Veelen. Zo presenteert het katern Styles van The New York Times 93 keer the most stylish person van het afgelopen jaar. ‘De mensen op deze lijst – die in willekeurige volgorde worden gepresenteerd,’ aldus de krant, ‘omvatten politici en beroemdheden, atleten en influencers en personages uit de tv- en filmwereld. Sommigen van hen verschenen dit jaar in het katern Styles. Anderen trokken gewoon onze aandacht.’

    Of je ze nu haat of van ze houdt, stelt de krant, ze hebben allemaal minstens één ding gemeen: ergens in de afgelopen 12 maanden maakten ze de tongen los over hoe zij en wij ons kleden, hoe we ons tonen aan anderen en wat we zoal kiezen om onszelf uit te drukken. Van Rihanna tot Ryan Gosling en van Kate Bush tot Joan Didion, je vindt ze allemaal hier.


    Seksuele voorlichting in Koude Oorlog-stijl

    Waarom hebben vrouwen orgasmes?’, ‘Hoe kinderen te baren en te blijven werken?’, ‘Hoe moederschap en onafhankelijkheid met elkaar te verzoenen?’, ‘Hoe vrij om te gaan met je seksualiteit?’ Een programma op de Tsjechische openbare televisie, getiteld Chronicle of Orgasm, biedt antwoorden op al deze vragen, en meer. Op de site staan nu acht afleveringen van ongeveer een kwartier, tipt schrijft 360-hoofdredacteur Laura Weeda.

    De auteurs van de serie, regisseur Katerina Korinkova Sobotkova en haar co-scenarist Adéla Klingohrova, benaderen deze onderwerpen vanuit het historische perspectief van het socialistische Tsjechoslowakije, van 1945 tot 1989, vóór de val van het communistische regime en de opdeling van Tsjechië en Slowakije. Hoewel men geneigd zou zijn de samenleving van die tijd voor te stellen als een preutse samenleving waarin door ideologie, herhaalde vergaderingen en bijeenkomsten tijd noch plaats was voor seks, is het in feite blijkbaar precies andersom: communisten waren bijvoorbeeld erg geïnteresseerd in het vrouwelijk orgasme, en socialistische onderzoekers waren vaak verrassend vooruitstrevend als het om seksualiteit ging.

    Hoewel de serie zich vrijwel uitsluitend afspeelt in het verleden en de context van het staatssocialisme, is ze in veel opzichten niet minder actueel. Zo krijgt de aflevering ‘Kan homoseksualiteit genezen?’, met als ondertitel ‘De Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek, een paradijs voor LHBT+’ers?’, een helaas actuele dimensie na de recente homofobe dubbele moord in Slowakije [op 12 oktober twee mannen werden doodgeschoten buiten een homobar in Bratislava, de hoofdstad].

    Lees ook: