Onderwerpen: Weekendtips

  • Van films over superrijken naar films over Peru

    Van films over superrijken naar films over Peru

    Van Succession, naar Sunset en The Crown, de supperrijke elite fascineert ons. Waarom dat zo is & meer tips van de 360-redactie, lees je hier.

    De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Films en series over superrijken, we krijgen er geen genoeg van

    ‘De wereld is geobsedeerd door de superrijken. Door hun kleding, hun eetgewoonten, hun vreemde en oude rituelen (zie: de aanschaf van zuurstofkamers à 20.000 dollar, Burning Man bezoeken); er is niets dat we leuker vinden dan de innerlijke wereld van de superrijken te bestuderen’, schrijft Grace Dodd op de site van Vice. ‘We zien ze graag weelderige huizen kopen in Selling Sunset, ruzie maken over familietrouw in Succession of de geschiedenis bepalen in The Crown,’  vervolgt ze. ‘Maar deze obsessie kan gemakkelijk omslaan in bittere oer-haat – we genoten al van hun gruwelijke ondergang lang voordat Marie Antoinette in 1793 werd onthoofd.’

    Dodd signaleert een minitrend en schrijft dat Hollywood ons dit jaar heeft getrakteerd op meerdere films vol Schadenfreude over de rijken, tipt 360-redacteur IJsbrand van Veelen: ‘In films als The MenuThe Glass Onion en Triangle of Sadness hebben superrijken het superzwaar en het publiek geniet er met volle teugen van.’ Haar bespreking van deze films vind je hier.


    Peru, meer dan instabiliteit en politieke chaos

    Peru kwam deze week weer eens in het nieuws met politieke instabiliteit, een president die werd afgezet en protesten die daarop volgden. Wie het land alleen kent van nieuwssites, zou denken dat Peru een en al chaos is. Als je een ander beeld van het land moet krijgen, raden we je Hasta que nos volvamos a encontrar, de eerste originele Peruaanse film op Netflix, tipt 360-redacteur Boris van der Spek.

    Nadat de film op het streamingplatform verscheen werd het een waar succes en dat heeft vooral te maken met de spectaculaire landschappen die we voorbij zien komen. Van de beroemde Inca trail naar Macchu Picchu, naar het Titicacameer, van het Vilcabamba gebergte naar de duinen van Ica. Peru is divers en deze film benadrukt die verschillende kanten van het beeldschone Zuid-Amerikaanse land.

    Het zijn vooral de landschappen die deze film een aanrader maken. Het verhaal zelf is niet meer dan aardig te noemen. Een jonge zakenman trekt naar Cusco om het hotelimperium van zijn familie uit te breiden en ontmoet daar Ariana, een backpacker die juist houdt van de vrijheid die ze heeft. Twee verschillende personen uit verschillende milieus, en de liefde die hen bindt.

    Kijk de trailer hier:

  • IJslandse zangers Björk vertelt in een podcast over haar werk

    IJslandse zangers Björk vertelt in een podcast over haar werk

    Een zangeres, een artiest, maar eigenlijk toch veel meer. Een icoon. De IJslandse Björk is een idool voor velen. In de podcast Sonic Symbolism gaat ze dieper in op de totstandkoming van haar albums & meer tips van de 360-redactie.

    De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Paint, een nieuwe komedie met een Bob Ross-achtig personage

    Er zijn weinig figuren die meer troost bieden dan Bob Ross, schrijft Elaine Velie in een filmaankondiging voor Hyperallergic. ‘De landschapsschilder, een tijdloos relikwie uit een nostalgisch tv-verleden, liet Amerikanen zien dat ook zij kunst konden maken.’ En niet alleen Amerikanen, want ook in Europa werd Ross een cult, tipt 360-redacteur IJsbrand van Veelen. Tussen 1983 en 1994 maakte hij 403 afleveringen van zijn show The Joy of Painting voordat hij in 1995 op 52-jarige leeftijd overleed. Hij maakte een wonderbaarlijke ‘streaming comeback’ tijdens het dieptepunt van de pandemie, schrijft Velie – vooral onder Gen Z. In 2021 was hij het onderwerp van een documentaire en nu staat een opmerkelijk Ross-achtig personage centraal in een nieuwe komedie met de titel Paint.

    Owen Wilson zal de hoofdrol spelen in het verhaal van een fictieve publieke televisieschilder uit Vermont genaamd Carle Nargle. Nargle lijkt erg veel op Ross (Big Hair!), net zoals zijn schilderijen. Volgens productie- en distributiemaatschappij IFC Films, die vorige week aankondigde de rechten van de film te hebben verworven, is Nargle ‘ervan overtuigd dat hij alles heeft: een kenmerkend kapsel, de juiste bestelwagen en fans die aan zijn lippen hangen… totdat een jongere, betere kunstenaar alles (en iedereen) steelt waar Carl van houdt.’

    Op 28 april gaat de film in de VS in première.


    IJslandse zangers Björk vertelt in een podcast over haar werk

    De IJslandse zangeres en kunstenaar Björk zingt niet alleen met dat wonderbaarlijke stemgeluid, maar licht in de podcast Sonic Symbolism haar unieke werk op eigen wijze toe. Dikke rollende r-en en achter elke t klinkt een h, you get ith?

    Per aflevering vertelt Björk per over één van haar grote albums en gebruikt haar ‘sonische symbolen’ als uitgangspunt voor een hele onderhoudende serie gesprekken over haar leven en muziek.  Ze praat met een vriendin, ook zo’n lekker accent, een filosoof en met iemand uit de muziekindustrie van Reykjavik. Ze zijn het erover eens dat ‘het patriarchaat van de rock’ verleden tijd is en vrouwen en andere genders sinds de opkomst van de elektronische muziek veel meer ruimte hebben gekregen. Vrouwen hoeven nu niet meer het een of het ander te zijn, stoer of sexy, er is veel meer diversiteit. Dat is absoluut een verworvenheid ook in de muziekwereld.

    Qua lyrics is het nog behelpen, zegt ze. Volgens haar zijn er nog maar weinig teksten die echt afwijken van de gevoelens die meestal bezongen worden. Björk heeft zich daar nooit aan gestoord en alle aspecten van haar leven in muziek en beeld omgezet. Daarin is ze nooit één Björk, maar neemt alle gedaantes aan die haar op dat moment fascineren. Niet in een rolmodel te vangen: ‘ik ben de enige vrouwelijke smurf in het smurfenpeleton, maar ik wilde eigenlijke alle smurfen zijn. Dat was mijn rebellie.‘

    Lees ook:

  • Een musical over Silvio Berlusconi & Meer tips

    Een musical over Silvio Berlusconi & Meer tips

    Hij houdt van show, corruptie, schandalen en politiek. Kortom: een ideaal persoon voor een musical, toch? En jawel: er is nu een musical over Silvio Berlusconi, te zien in Londen! En lees hier meer tips van de 360-redactie.

    De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Een musical over Silvio Berlusconi

    360-redacteur IJsbrand van Veelen tipt: ‘De musical die je wist dat zou komen. De gevierde Britse televisie- en theaterproducer Francesca Moody, die met Phoebe Waller-Bridge onder meer naam maakte met Fleabag, heeft de productie van een nieuwe musical aangekondigd over niemand minder dan Silvio Berlusconi. Moody zelf omschrijft de musical, die van 25 maart tot 29 april te zien zal zijn in Londen, als ‘Evita on acid’: een ‘bijna waar’ verhaal waarin drie vrouwen – een onderzoeksrechter, Silvio’s tweede vrouw en een journalist – met straffe feministische blik kijken naar de Italiaanse sjoemelkunstenaar, die ook wel als Il Cavaliere wordt genoemdSongs met titels als Voor Italië, Bunga BungaDankbaar voor Silvio en Mijn weekend met Vladimir zijn al bevestigd. Meer over deze musical lees je hier.’

    te doen. Ze hielp de definitie van mannelijkheid en vrouwelijkheid uit te breiden.’


    Hoe erwten luisteren naar kabbelend water

    Niet alleen vogels, insecten en zoogdieren maken geluid, ook planten zenden geluidsgolven uit, schrijft hoofdredacteur Laura Weeda. ‘Jonge erwtjes luisteren aandachtig naar het kabbelende water. Zelfs paddenstoelen praten: volgens wetenschappers is het mycorrhizanetwerk, dat de wortels van bomen in een bos met elkaar verbindt, net zo spraakzaam als een schoolplein in de pauze.’

    Het idee dat al deze geluiden aanwijzingen zijn voor de gezondheid van onze planeet ontstond ongeveer zestig jaar geleden, toen de Amerikaanse bioloog Rachel Carson haar schokkende boek Silent Spring publiceerde over door pesticiden gedode vogels. In de decennia die volgden, realiseerden nieuwe generaties wetenschappers zich steeds meer het belang van het planetaire geluidsecosysteem voor dieren die communiceren via geluid. ‘We zijn zo’n visuele soort dat we geluid hadden gediskwalificeerd als middel om de veranderingen op onze planeet te evalueren en te meten’, aldus Bryan Pijanowski, die directeur is van het Center for Global Soundscapes aan de Purdue University in de VS.

    Nu we wel beginnen te luisteren, zal het niet verbazen dat de ‘de aarde een vreemd, verontrustend deuntje zingt’. Een prachtige longread uit de Canadian Geopraphic.

    Lees ook:

  • De meest bejubelde actrice van 1874 & Meer tips

    De meest bejubelde actrice van 1874 & Meer tips

    Ken jij Charlotte Cushman al, de grote ster van 19e eeuws Broadway? Verder: de techindustrie verkeert in een midlifecrisis.

    De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Charlotte Cushman: bejubelde 19e-eeuwse actrice

    360-redacteur IJsbrand van Veelen tipt: ‘Een grote, opgewonden menigte vulde Booth’s Theatre. Op de stoepen van Manhattan verdrongen Broadway-fans zich om de pensionering van Charlotte Cushman in New York in 1874 te vieren, na een toneelcarrière van vier decennia waarin ze enkele van de meest iconische rollen van Shakespeare vertolkte – zowel mannelijke als vrouwelijke. In het theater waren politici, socialites en captains of industry de bevoorrechte getuigen van haar laatste voorstelling. Na de voorstelling begeleidde een stoet met fakkels de talentvolle actrice naar het Fifth Avenue Hotel, waar vuurwerk en koorzang haar succes onderstreepten. Soortgelijke festiviteiten volgden in Boston en Philadelphia, waar ze ook afscheid nam van haar fans.’

    Zo begint Alice George haar artikel over Charlotte Cushman, ‘tijdens haar leven een van de meest beroemde, zo niet de meest beroemde vrouw in de Engelssprekende wereld’, aldus Lisa Merrill, auteur van het in 1999 verschenen When Romeo Was a Woman: Charlotte Cushman and Her Circle of Female Spectators.

    Het artikel van George verscheen omdat The Smithsonian in Washington een expositie opent met kostuums die Cushman droeg tijdens haar meest bewierookte optredens. Meer over deze bejubelde, openlijk lesbische actrice, die zo beroemd was dat ze aan haar voornaam genoeg had, lees je hier: ‘Toen ze als Romeo huilde om de dood van haar Julia, gaf dat mannen in het publiek een vrijbrief om hetzelfde te doen. Ze hielp de definitie van mannelijkheid en vrouwelijkheid uit te breiden.’


    Techindustrie in een midlifecrisis

    Big tech heeft het zwaar. Amazon, Twitter, Facebook en andere grote bedrijven die voornamelijk online opereren hebben de laatste tijd veel ontslagen aangekondigd en er is bijna geen groot techbedrijf dat de laatste tijd niet in waarde is gedaald. Daarnaast is de grootste cryptobeurs ter wereld, FTX, ook nog naar de knoppen gegaan door financieel wanbeleid van oprichter Sam Bankman-Fried. De grote vraag is: waarom gebeurt dit allemaal tegelijk?

    Over deze techrecessie heeft Derek Thompson in The Atlantic een messcherpe analyse geschreven, aldus redacteur Joep Harmsen. Thompson wijst naar de uitzonderlijk lage rente van de laatste jaren en de recente stijging als een van de boosdoeners: ‘It’s the interest rates, stupid.’ Maar nog belangrijker: ‘De techindustrie zit in een midlifecrisis.’ Volgens Thompson zijn de risicovolle investeringen in onzekere projecten zoals de metaverse en augmented-reality headsets het equivalent van een vijftiger die een leren jack en een motor koopt. Lees zijn inzichtelijke en humoristische analyse hier.

    Lees ook:

  • Ontdek de geheimen van de CIA & Meer tips

    Ontdek de geheimen van de CIA & Meer tips

    Het mysterieuze CIA Museum in Langley, Virginia, is altijd alleen toegankelijk geweest voor CIA-officieren – tot nu toe; de Netflix-serie Dubai Bling laat zien hoe snel rijkdom verveelt. De aanraders van de 360-redactie.

    De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Een inkijk in het CIA Museum

    Al meer dan dertig jaar bewaart het CIA Museum een van de meest mysterieuze collecties ter wereld. Het is gehuisvest in het George Bush Center for Intelligence in Langley, Virginia, in een van de best beveiligde gebouwen van de Verenigde Staten en het vertelt het verhaal van de clandestiene ondernemingen van de Amerikaanse regering vanaf de Koude Oorlog via de missie van de CIA in mei 2011 om Osama bin Laden te doden tot vandaag. Het museum is bestemd voor een exclusief publiek: alleen CIA-officieren en goedgekeurde ambtenaren mochten ter lering ende vermaak de collectie bekijken – tot nu toe. Een aanrader van redacteur IJsbrand van Veelen.

    Nog steeds zijn de deuren niet geopend, maar als onderdeel van een recente renovatie van het museum zijn curatoren begonnen met het digitaliseren van de 3500 objecten in de museumcollectie. Daarvan staan er tot nu toe 217 online, waaronder een Duitse versleutelingsmachine die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd gebruikt om codes te ontwikkelen.

    Gina Weinstein, de tentoonstellingsspecialist van het CIA Museum, zegt dat haar team nog bezig is om uit te zoeken ‘hoe we deze geschiedenis, deze informatie en deze artefacten aan het publiek kunnen aanbieden. Dat is belangrijk voor ons, omdat er belangrijke verhalen te vertellen zijn.’

    Meer over dit museum dat worstelt met geheimhouding en openbaarheid, vind je in dit artikel van Atlas Obscura.

    Lees ook de longread van dit weekend:


    Van de regen in de drup

    Sinds ik Het derde land (Meulenhoff, 2022) van de Venezolaanse schrijver Karina Sainz Borgo heb vertaald, ben ik geraakt door het lot van Venezolaanse vluchtelingen – een van de grootste vluchtelingengroepen de laatste jaren –, aldus redacteur Joep Harmsen. Mensen die vluchten voor politieke vervolging, honger en een maatschappij die vervallen is tot wetteloosheid, raken vaak van de regen in de drup. Dat laat ook dit aangrijpende artikel uit The New York Times zien over de migratieroute door het Darién-regenwoud tussen Colombia en Panama die veel Venezolanen nemen om de VS te bereiken. Alleen al vanaf het begin van 2022 zijn ten minste 215.000 mensen (niet alleen Venezolanen) door de Darién gereisd, bijna twee keer zoveel als vorig jaar en bijna twintig keer zoveel als het jaarlijkse gemiddelde tussen 2010 en 2020.

    ‘De Darién is uitgegroeid tot een miljoenenbedrijf voor migranten dat steeds beter georganiseerd is om een maximaal aantal mensen te verplaatsen – met gidsen die zich hebben verenigd in coöperaties, plaatselijke bewoners die de route hebben gemarkeerd met blauwe vlaggen en smokkelaars die hun diensten openlijk aanbieden op Facebook en TikTok’, schrijft het Amerikaanse dagblad. Maar dit alles doet niets af aan het gevaar waarmee de migranten op hun tocht te maken krijgen: velen brengen het er niet levend vanaf.

    President Petro van Colombia heeft beloofd om alternatieve vormen van levensonderhoud te bieden aan cocaboeren

    Ook de Colombiaanse krant El Espectador schreef deze week een reportage over het lot van een groep Venezolaanse vluchtelingen die ervoor heeft gekozen deze gevaarlijke oversteek niet te wagen, maar in het grensgebied met Colombia (het zogenaamde wetteloze ‘derde land’ uit de roman van Sainz Borgo) is gebleven en werkt op de vele cocaplantages. Hun omstandigheden lijken niet veel beter. Uitbuiting, honger en gedwongen rekrutering voor gewapende groepen is aan de orde van de dag. Maar er is een sprankje hoop: President Petro van Colombia heeft beloofd om alternatieve vormen van levensonderhoud te bieden aan de boeren (en hun arbeiders) in de regio, zoals de teelt van het inmiddels gelegaliseerde marihuana.

    Lees ook:


    Rupsje-nooit-genoeg in Dubai

    Omdat de radio-uitzending van BBC 4 over iemand die een worm in zijn hersens detecteerde niet meer terug te vinden was, nu iets héél anders, schrijft editor at large Katrien Gottlieb. Namelijk de Netflix-realitysoap Dubay Bling. Centraal staat selfmade zakenvrouw Zeina, wiens gezicht mee verandert met haar financiële succes. Zeina is makelaar voor huizen met ongekende afmetingen en ridicule luxe, die voor miljoenen oliedollars worden gekocht door sjeiks die de bedragen achteloos uit hun boernoes kunnen halen. Alle vrouwen in de serie zijn rupsjes-nooit-genoeg, de meeste zijn geboren en getogen in Londen en switchen tussen Arabisch en Engels. Vaak zijn miljardairs saai en in Dubai Bling komen we te weten dat ook extreme rijkdom verveelt. Er moet dus steeds iets verzonnen worden om dat niet te beseffen.

    Zeina’s beste vriendin Safa is getrouwd met goedzak Fahad. Behalve zijn geld en haar schoonheid is het onbegrijpelijk wat deze mensen aan elkaar bindt. We zien Safa in haar walk-incloset, die meer op een Hermes winkel lijkt, woedend de kleren van haar echtgenoot op de grond smijten omdat ze te weinig ruimte heeft voor haar werkelijk krankzinnige garderobe. Fahad pruttelt een beetje in de coulissen, maar willigt haar eis om een groter huis te kopen niet helemaal in, omdat hij een emotionele familieband met de plek heeft. Als speeltje en zoethoudertje krijgt ze een kolossaal appartement, waar ze helemaal niet blij mee is. Uit wraak schaft Safa spontaan een ketting van 2 miljoen dollar aan, om te dragen tijdens een lunch met haar vriendinnen de volgende dag.

    Nou ja, zo gaat het maar door, van de ene verbazing naar de ander. Voor de feestjes – wat moet je anders – worden steeds grotere blikken vermaak opengetrokken. Prima ballerina’s, lichtshows en het Ain van Dubai, het reuzenrad op het kunstmatige eiland Bluewaters, wordt voor de gelegenheid afgehuurd. Het deert allemaal niet, en echt gezellig wordt het toch nooit. Het enige wat de gemoederen van de dames en heren in vuur en vlam brengt, is… roddelen. Over elkaar. 

    Lees ook:

  • Feministische boekenclub onder de taliban & Meer tips

    Feministische boekenclub onder de taliban & Meer tips

    In de Afghaanse stad Herat runt een groep vrouwen een boekenclub – en dat is niet zonder gevaar; midden in een Russisch moerasgebied staat een radiostation dat al vijfendertig jaar non-stop een monotoon geluid uitzendt, zonder dat iemand weet wie erachter zit. De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Spookachtig radiostation

    ‘Midden in een Russisch moerasgebied, niet ver van de stad Sint-Petersburg, staat een rechthoekige ijzeren poort. Achter de verroeste spijlen bevindt zich een verzameling radiotorens, verlaten gebouwen en elektriciteitsleidingen, omgeven door een muur van gestapelde stenen. Deze sinistere locatie is het middelpunt van een mysterie dat teruggaat tot het hoogtepunt van de Koude Oorlog’, las redacteur IJsbrand van Veelen op de site van de BBC.

    Vermoed wordt dat dit het hoofdkwartier is van radiostation MDZhB, dat nog nooit iemand heeft geclaimd te beheren. Sinds vijfendertig jaar zendt het vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week een saaie, monotone toon uit. Elke paar seconden komt er een tweede geluid bij, alsof een spookschip zijn misthoorn laat horen. Dan gaat de oorspronkelijke monotone toon weer door.

    Een of twee keer per week leest een man of vrouw enkele woorden in het Russisch voor, zoals ‘rubberboot’ of ‘landbouwspecialist’. En dat is het dan. Iedereen, waar ook ter wereld, kan meeluisteren, gewoon door een radio af te stemmen op de frequentie 4625 kHz.

    Het is zo raadselachtig, dat het lijkt alsof het is ontworpen met complotdenkers in het achterhoofd. Het station heeft inmiddels een online aanhang van tienduizenden mensen, die het liefkozend ‘the Buzzer’ noemen. En dan zijn er nog twee soortgelijke mysterieuze radiostations, ‘de Pip’ en het ‘Squeaky Wheel’ geheten. Zoals de fans zelf toegeven, hebben ze absoluut geen idee waarnaar ze luisteren.’

    Wil je hier meer over weten? Klik dan hier.


    Feministische boekenclub onder de taliban

    In Herat, het culturele baken van Afghanistan, houdt een groep vrouwen geheime bijeenkomsten waarvoor ze onder andere Simone de Beauvoir, Oriana Fallaci en Virginia Woolf lezen. Deze ontmoetingen bieden soelaas van de strenge beperkingen die de taliban oplegt, schrijft Independent Persian. Een aanrader van hoofdredacteur Laura Weeda.

    De organisatoren van deze leesclub zijn bovendien sinds kort gestart met een leesprogramma voor kinderen ‘dat eind augustus in het bijzijn van veel jonge lezers werd ingehuldigd’. Tijdens deze bijeenkomsten leest een van de vrouwen boeken voor aan de kinderen en nodigt hen uit om verhalen voor te lezen en te beluisteren.

    Volgens de Perzische editie van de internationale krant staan de bewoners van Herat bekend om hun liefde voor cultuur, literaire en artistieke activiteiten. ‘Ze laten geen kans onbenut om hun dochters cultureel op te voeden door ze naar culturele evenementen te sturen die voorbehouden zijn aan vrouwen en in privéscholen plaatsvinden.’

    Lees ook:


    Tot aan de laatste ademzucht

    Als je het geluk hebt, schrijft Esther Aarts in Knowable Magazine, en je haalt de tachtig zonder te veel tramalant, dan heb je zeker een miljard keer adem gehaald, genoeg om vijftig zeppelins mee te vullen.

    Ademen is al lang geen ondergeschoven kind meer, zeker sinds miljoenen yogabeoefenaars bij elke sessie attent worden (gemaakt) op het belang van in-, een-twee-drie-vier en uitademen twee-drie-vier. Dat schijnen we twintigduizend keer per dag te doen; zuurstof aanzuigen om onze cellen en weefsels van brandstof te voorzien, en het lichaam ontdoen van kooldioxide dat zich ophoopt als gevolg van celstofwisseling. Dat we moeten ademhalen om in leven te blijven is bekend, maar dat ademhaling naadloos gecoördineerd is met andere gedragingen zoals eten, praten, lachen en zuchten, daar staan we misschien minder vaak bij stil. Het kan zelfs je gemoedstoestand beïnvloeden, zoals blijkt uit de gecontroleerde ademhaling van oude meditatieve tradities.

    De schrijver van het artikel vol wetenswaardigheden, aldus editor at large Katrien Gottlieb, wil vast nog ouder dan tachtig worden en de ‘symfonie van longen, spieren en hersenen’ tot op de laatste noot uitzitten.


    Saul Leiters ongeziene beelden

    Na zijn overlijden in 2013 liet Saul Leiter een collectie van meer dan veertigduizend kleurenfoto’s na, waarvan slechts een fractie ooit het daglicht had gezien. Een prachtige collectie, aldus redactieassistent Maud Wiersma. Een nieuw boek toont de beelden uit deze buitengewone fotografische schatkist. Het boek is zorgvuldig samengesteld door Margit Erb en Michael Parillo van de Saul Leiter Foundation, met de beelden die Leiter tijdens zijn leven in verschillende ‘sources boxes’ bewaard heeft, schrijft The Guardian.

    Saul Leiter (Pittsburgh, 1923-New York, 2013) was een Amerikaanse fotograaf en kunstschilder. Zijn vroege werk in de jaren veertig en vijftig leverde een belangrijke bijdrage aan de New Yorkse school voor fotografie.The Unseen Saul Leiter is een gezamenlijke uitgave van Thames and Hudson en DAP.

  • Ratten met een rugzakje & Meer tips

    Ratten met een rugzakje & Meer tips

    Een Belgische ngo traint ratten om met kleine hightechrugzakken eerstehulpverleners te helpen bij het zoeken naar overlevenden in rampgebieden; De HBO-serie The Newsroom laat zien hoe moeilijk het is om de kwaliteit van het echte journalistieke ambacht te beschermen. De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Legoschip voor overleden echtgenote

    Het heeft iets lulligs maar is tegelijk ook ontroerend, vond redacteur IJsbrand van Veelen van een bericht dat hij aantrof in Corriere della Sera. Modelbouwenthousiast Pierluigi Cervati, eigenaar van speelgoedwinkel La Città del Mattoncino in het centrum van Bergamo, bouwde ter nagedachtenis aan zijn vrouw met Legostenen een kopie van het cruiseschip Costa Diadema, tussen 2014 en 2019 het vlaggenschip van de Italiaanse rederij Costa Crociera. Zijn kopie is gebouwd op een schaal van 1:100, met 200.000 stenen, en 3 meter lang, 94 centimeter hoog en 43 centimeter breed. Het schip bevat 998 LED’s, een geïntegreerd videosysteem, 12 volledig functionerende motoren en heeft een totaalgewicht van meer dan 180 kilo.

    Het bouwwerk wordt dit weekend getoond op de 43e Handelsbeurs van Bergamo en Cervati hoopt er het Guinness Book of Records mee te halen: ‘De naam van mijn vrouw in het recordboek zien zou een enorme voldoening zijn.’ Zijn vrouw Beatrice, die november vorig jaar overleed op veertigjarige leeftijd, had hem aangezet tot het bouwen van het schip; ze worstelde al sinds haar geboorte met een ernstige aandoening en een cruise maken was voor haar de enige manier om met haar man op reis te kunnen.
    Meer hierover en over een eerdere versie die hij bouwde maar die nog niet kon drijven, vind je hier.

    Lees ook:


    Vlammende anchorman

    Alweer meer dan tien jaar geleden schreef de Amerikaanse Oscarwinnende scenarist en producent Aaron Benjamin Sorkin de HBO serie The NewsroomSorkin – bekend van The Social Network, Charlie Wilson’s War, A Few Good Men en tv-series als The West Wing, Studio 60 on the Sunset – heeft een permanent in goud gedoopte pen en een bewonderenswaardig gevoel voor dialoog. Je zou zo goed van de tongriem gesneden willen zijn in het echte leven, aldus editor at large Katrien Gottlieb.

    The Newsroom is het terugkijken waard in deze tijd waarin de media, en zeker de Amerikaanse, nog wel eens de neiging hebben te debiliseren. Met een geweldige rol van Jeff Daniels die in een talkshow een monoloog afsteekt waarin elke vaderlandslievende Amerikaan behoorlijk van op z’n neus keek, omdat volgens de anchorman de Verenigde Staten volledig naar de knoppen zijn.

    Als de beteuterde Daniels gevraagd wordt weer serieuze journalistiek te gaan bedrijven, gesteund door zijn baas (Sam Waterson, ook zo’n briljante rol) én door zijn nieuwe producer – en tevens ex – Emily Mortimer, wordt hij weer een vlammende nieuwsman in hart en nieren. De serie is nog steeds actueel in de weergave van hoe moeilijk het is om de kwaliteit van het echte journalistieke ambacht te beschermen.


    Levensreddende ratten

    Gebouwen storten niet vaak in, maar als ze dat wel doen, is dat catastrofaal voor wie erin vastzit. Reddingsoperaties duren vaak dagen tot weken omdat het moeilijk is om door het zware puin te opereren. Een onwaarschijnlijke redder kan hier in de toekomst verschil in brengen: de rat. Uitgerust met een kleine rugzak met daarop een camera navigeert deze na een aardbeving door het puin, met – tot nu toe – veelbelovende resultaten, ontdekte online strateeg Maxim Hoekmeijer

    De ‘HEROrats’ zijn een initiatief van de Belgische non-profit APOPO, zij rusten de knaagdieren uit met kleine hightechrugzakken om eerstehulpverleners te helpen bij het zoeken naar overlevenden tussen het puin in rampgebieden. Volgens de website van APOPO kunnen goed opgeleide ratten ‘een gebied ter grootte van een tennisbaan in dertig minuten scannen.’ CNN schreef een artikel over deze ratten, APOPO, en de innovatieve ‘tiny-tech’-rugzakken die in de toekomst wellicht duizenden levens zullen redden.

  • Zes beste Afrikaanse films van 2022 & Meer

    Zes beste Afrikaanse films van 2022 & Meer

    African Arguments stelde een lijstje samen van de zes beste Afrikaanse films van dit jaar, toevallig stuk voor stuk door vrouwen geregisseerd. Filmmaker Oliver Stone maakte een documentaire over de voormalig autoritaire leider van Kazachstan. De financiering blijkt geen zuivere koffie. De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Noersoeltan: de Golden Man

    Als het gaat om egocultus en oude en nieuwe vormen van zelfverheerlijking dan zit je in de meeste voormalige Sovjetstaten doorgaans wel goed, aldus redacteur IJsbrand van Veelen. Noersoeltan Abisjevitsj Nazarbajev, die zich tijdens zijn presidentschap van Kazachstan tussen 1991 en 2019 ontwikkelde tot een absolute dictator voorzien van alles wat bij zo’n persoonlijkheidscultus hoort, inclusief standbeelden, een universiteit en musea die zijn naam dragen, vond het ook een uitstekend plan om een juichende documentaire over zichzelf te laten maken. En dan niet door de eerste de beste, maar door een regisseur van naam. Oliver Stone bijvoorbeeld, ooit gevierd als scenarist en regisseur van films als Scarface (1983), Platoon (1986), Wall Street (1987) en Natural Born Killers (1994) en in bezit van een rijtje Oscars en Golden Globes.

    Stone, wiens reputatie sinds aantoonbare historische fouten in zijn films JFK en Nixon bergafwaarts ging en die zich steeds verder tot complotgekkie en Poetin-apologeet ontwikkelde, ontving op zijn minst 5 miljoen dollar voor de hagiografische documentaire Qazaq: History of the Golden Man over Nazarbajev die in 2021 werd uitgebracht als miniserie van acht uur en als speelfilm.

    ‘Het blijkt dat een door Nazarbajev gecontroleerde stichting de productie heeft betaald. Vliegende valken, galopperende paarden en skylines bij zonsondergang. Een dramatische soundtrack met strijkers, hemelse zang en dreunende percussie. En tussendoor gracieuze uitspraken van de voormalige autoritaire heerser van Kazachstan en zijn onverwachte gesprekspartner: de met een Oscar bekroonde regisseur Oliver Stone.’ Dat schrijven Vyacheslav Abramov en Ilya Lozovsky in hun reconstructie van de financiering aan Stone op de website van OCCRP – Organized Crime and Corruption Report.

    Lees ook:


    Heer in het verkeer

    Het is voortaan strafbaar in de Spaanse gemeente San Fernando om te zeggen dat vrouwen niet kunnen rijden. Met dat cliché moet het nu ook maar eens afgelopen zijn, vindt de burgemeester Patricia Cavaca. Dat het soms waar is doet er niet toe, want wat verboden wordt is het kleineren of beledigen op grond van iemands geslacht, en daar kunnen we het niet anders dan eens mee zijn.

    Hoe dat precies in de praktijk kan worden gebracht, kost nog even wat hoofdbrekens. Want bewijs maar eens dat een automobilist seksistisch tekeer ging alleen in zijn auto? Liplezend? En dan?

    Belangrijk is natuurlijk dat de nieuwe verordening op straffe van 100 euro boete het zogenaamde signaal afgeeft. Het verkeer zal niet meteen een hoffelijke met elkaar rekening houdende sociale dans worden, maar een beetje bewustzijn over dat verhitte gescheld is hoe dan ook een goed idee. Een onderzoek wees, volgens La Vanguardia, overigens uit dat meer dan de helft van de ondervraagde vrouwen wel eens een belediging naar haar hoofd geslingerd had gekregen, tegenover 15 procent van de ondervraagde mannen. Bovendien zou het niet waar gebleken zijn dat vrouwen percentueel slechter rijden dan mannelijke bestuurders, las editor at large Katrien Gottlieb.

    De gemeente met honderdduizend inwoners staat bekend als pionier wat gelijke behandeling in het openbare leven betreft in Andalusië. In 2017 werd al begonnen met stoplichten, waarop tot dan toe alleen mannelijke poppetjes te zien waren, te vervangen met afbeeldingen die verschillende seksen en seksualiteiten vertegenwoordigen. San Fernando voert gestaag een missie uit. Benieuwd of de naam van deze voorhoedestad ook nog langs de meetlat van deze tijd wordt gelegd.


    Zes beste Afrikaanse films van 2022

    African Arguments is alweer begonnen met de lijstjes! En wel in het kader van het Film Africa-festival dat van 28 oktober tot 6 november in Londen plaatsvindt. Hier worden onder andere deze ‘zes beste Afrikaanse films van 2022’ vertoond – die toevallig stuk voor stuk door vrouwen zijn geregisseerd, stipt AA aan. Een aanrader van hoofdredacteur Laura Weeda.

    The Blue Caftan van Maryam Touzani, geselecteerd als Marokkaanse inzending voor de Oscars in de categorie internationale film, legt de hypocrisie in de Marokkaanse samenleving bloot als het aankomt op queer personen, maar niet zonder hoop. De Portuguese filmmaker Ana Sofia Fonseca maakte een portret van de Kaapverdiaanse diva Cesária Évora, ‘wiens meer dan levensgrote stem de pijn en de ziel van haar traditionele mornamuziekcultuur vertolkte’. Nanny, de horrorfilm van Nikyatu Jusu, is gebaseerd op de populaire West-Afrikaanse mythologie, waarin Aisha verontrustende visioenen begint te krijgen van mythische figuren als Anansi de spin en Mami Wata. Voormalig model Akuol de Mabior maakte een film over de erfenis van haar familie in Zuid-Soedan, waaruit duidelijk wordt dat het niet altijd makkelijk is om naar huis terug te keren (No Simpel Way Home). In Our Father, the Devil onderzoekt debutant Ellie Foumbi de langetermijneffecten van trauma’s en ‘het vermogen van het menselijk hart om te kwetsen, te helen en te vergeven’. En ten slotte belicht Transactions, de documentaire van Rumbi Katedza, een andere kant van immigratieverhalen, ‘met openhartigheid, humor en een verfrissende dosis humor’. De docu richt zich op één uiterst herkenbare Zimbabwaanse familie en maakt zo de buitensporige rol duidelijk die geldovermakingen zijn gaan spelen in Afrikaanse economieën.

    Kijk hier voor de trailers en meer informatie.

  • Diplomatie gaat door de maag & Meer tips

    Diplomatie gaat door de maag & Meer tips

    Wat schotelen ambassades hun gasten voor om gesprekken en onderhandelingen soepeltjes te laten verlopen? Een heerlijke fotoreportage; en wat is Elon Musk van plan met Twitter? The Economist zoekt het uit. De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Diplomatie gaat door de maag

    De Londense ontwerpstudio Bompas & Parr, vermaard om zijn food art, schreef een heerlijk artikel, aldus redacteur IJsbrand van Veelen, over de geheimen van dinner diplomacy, zoals Winston Churchill het noemde, ofwel de vraag: wat schotelen ambassades hun gasten voor om gesprekken en onderhandelingen soepeltjes te laten verlopen?

    ‘Eeuwenlang is de eettafel erkend als een unieke plek waar onderhandelingen kunnen worden gevoerd, meningsverschillen kunnen worden bijgelegd en relaties kunnen worden bezegeld’, schrijven de ontwerpers in hun inleiding. Alvorens op bezoek te gaan bij de Londense ambassades van Tsjechië, Estland, Zuid-Afrika, Kazachstan, Georgië, Colombia, Bangladesh, Sri Lanka, Costa Rica en Denemarken om daar navraag te doen over hun culinaire strategieën, schetsen ze het verhaal van een aantal opmerkelijke historische lunches en diners, ontleend aan het boek The Course of History – Ten Meals That Changed The World uit 2017 van de Schotse diplomaat en columnist Struan Stevenson.

    Adolf Hitler schotelde de Oostenrijkse kanselier Schuschnigg schweinewürst und sauerkraut voor

    Wat te denken van het diner dat de keizer en keizerin van Oostenrijk in oktober 1814 als onderdeel van het Congres van Wenen organiseerden voor zo’n tienduizend gasten, en dat werd bedacht door de gevierde chef-kok Marie-Antoine Carême die onder meer twee keizers en keizerinnen, vier koningen, een koningin, vier troonopvolgers, twee groothertoginnen en talloze prinsen en prinsessen tevreden moest houden? Of van de schweinewürst und sauerkraut die Adolf Hitler de Oostenrijkse kanselier Schuschnigg voorschotelde, toen hij hem zijn besluit tot Der Anschluss mededeelde?

    Dit en meer over de diplomatieke keuken lees je hier.

    Lees ook:


    Modi richt zijn pijlen op Bollywood

    De Bollywoodfilm, dat kleurrijke onweerstaanbare fenomeen waar miljoenen mensen voor samendrommen, was al de meest gekuiste vorm om India mee naar zichzelf te laten kijken, maar moest blijkbaar nog strenger gefilterd worden. The New Yorker publiceerde deze week een uitgebreid en meeslepend artikel (what’s new) over de succesvolle politieke serie Tandav op Amazon Prime.

    Samanthavan Subramanian pluist uit hoe het kan dat sinds Narendra Modi Bharatiya en zijn Bharatiya Janata Party (B.J.P.). aan de macht is, een dergelijke serie na het eerste seizoen geannuleerd kon worden zogenaamd vanwege het ‘schuttingtaalgebruik’. Dat heeft er alles mee te maken dat er in het India van Modi geen enkele kritiek op de B.J.P. wordt getolereerd, vrijheid van meningsuiting al ophoudt bij het vragen om die vrijheid en religieuze minderheden steeds meer in het gedrang zijn geraakt.

    Onlangs werd een moslimjournalist drie weken gevangengezet omdat iemand klaagde dat in een vier jaar oude tweet de spot werd gedreven met het hindoeïsme. Waar hebben we dat vaker gehoord? Het account dat hem aangaf was anoniem, had één tweet en één volger op de dag van de arrestatie, en ging daarna offline. Een tip van editor at large Katrien Gottlieb.

    Lees ook:


    Wat is Elon Musk van plan met Twitter?

    In april maakte Elon Musk bekend 100 procent van Twitter te willen kopen. Kort daarop geeft hij aan dat de deal toch niet doorgaat: het socialemediaplatform zou niet eerlijk zijn geweest over het aantal actieve nepaccounts. Een paar maanden – en een hoop juridisch gesteggel – later, en de deal lijkt er toch te komen. Mits Twitter alle rechtszaken laat vallen. Maar waarom wil Elon Musk het platform eigenlijk hebben?

    Voor Musk draait de koop niet alleen om het verbeteren van het platform. Hij heeft grotere plannen, las online strateeg Maxim Hoekmeijer in The Economist. Zo wil hij van Twitter een ‘alleskunner’ maken. Waar je naast het tweeten bijvoorbeeld geld kunt versturen. Een beetje als het Chinese WeChat. Een naam heeft hij ook al: X.

    Het Britse weekblad schreef een scherpe analyse van de deal: wordt het de alleskunnende app, of loopt het uit op een fiasco? Dat lees je hier.

  • De mysteriën van Mondriaan & Meer tips

    De mysteriën van Mondriaan & Meer tips

    Piet Mondriaan, de Nederlandse grondlegger van de twintigste-eeuwse Europese schilderkunst, wordt in The New Yorker vergeleken met Picasso; de Iraanse jeugd gaat massaal de straat op tegen het repressieve regime en kent geen angst, laat dit portret van Revista 5W zien. De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Picasso & Mondriaan

    ‘Pablo Picasso en Piet Mondriaan zijn voor mij de twee grondleggers van de twintigste-eeuwse Europese schilderkunst: Picasso de grootste schilder die het schilderen moderniseerde, en Mondriaan de grootste modernist die schilderde’, aldus de Amerikaanse dichter en kunstcriticus Peter Schjeldahl in het artikel ‘The mysteries of Mondrian’ dat redacteur IJsbrand van Veelen las in The New Yorker.

    Aanleiding voor het artikel is de publicatie van de Amerikaanse uitgave van het boek Piet Mondrian – A life. Dat is een vertaling van Piet Mondriaan – Een nieuwe kunst voor een ongekend leven uit 2016 van de vorig jaar overleden Mondriaan-kenner Hans Janssen, voormalig hoofdconservator van Kunstmuseum Den Haag, het museum met de ‘matchless collection’ van Mondriaans werk, aldus Schjeldahl.

    De biografie licht volgens Schjeldahl een tipje van de sluier op van ‘het raadselachtige genie van de Nederlandse modernist die het wat en hoe van de schilderkunst reduceerde tot een absoluut waarom’. Schjeldahl zet de vergelijking met Picasso in zijn bespreking regelmatig door: ‘De wereld van Picasso is dionysisch, verzadigd van zijn persoonlijkheid. Die van Mondriaan is apollinisch, vrij van wie of wat dan ook’. Maar ook Van Gogh komt even voorbij: ‘Mondriaan getuigde van een oprechtheid als geen andere moderne kunstenaar, behalve zijn landgenoot en voorganger Vincent van Gogh, die hij terecht vereerde.’

    De prachtige bespreking van de Amerikaanse uitgave, voorzien van een even prachtige foto van Mondriaan, lees je hier.

    Lees ook:


    De Iraanse jeugd kent geen angst

    In Iran is er van alles gaande. Al geruime tijd heerst er onvrede met de slechte economische situatie en recent zijn er hevige protesten ontstaan, nadat de tweeëntwintigjarige Mahsa Amini was omgekomen nadat ze was opgepakt door de zedenpolitie omdat ze haar hoofddoek niet volgens de juiste wijze zou dragen.

    De protesten worden geleid door jongeren, waarvan het meerendeel vrouw. Het Spaanse Revista 5W, dat is opgericht door een groep buitenlandcorrespondenten, schreef een prachtig en hoopgevend portret van de strijdvaardige Iraanse jeugd. Een aanrader van redacteur Joep Harmsen. Dat deze jongeren niet bang zijn om zelfs hun leven in de waagschaal te leggen om op te komen voor hun vrijheid, bewijst de dood van de zeventienjarige Nika Shakarami, die volgens haar familie is vermoord nadat ze was opgepakt door de Iraanse politie voor het deelnemen aan een protestactie, bericht BBC

    Lees ook:

  • De beste klimaatverhalen van The Guardian & Meer tips

    De beste klimaatverhalen van The Guardian & Meer tips

    Een jaar geleden deed The Guardian een belofte om de klimaatcrisis prioriteit te geven in haar verslaggeving. Het resultaat is verbluffend – en angstaanjagend; zijn emoties cultureel bepaald of universeel? The New Yorker zocht het uit. De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    In lockdown met een monster

    ‘Starr Davis was smoorverliefd toen ze een knappe vreemdeling met een gave huid en een brede glimlach ontmoette tijdens een kort uitstapje naar Houston in maart 2020. Hij was charmant en volhardend; ze gaf hem haar telefoonnummer en zo begon hun contact. Hun wervelende romance nam een grote wending toen ze hem vertelde dat ze zwanger was. Zijn agressieve gedrag maakte haar ongemakkelijk. Maar hij was de vader van haar kind. Dus, ondanks enige bedenkingen, verhuisde ze van New York City naar Texas. (…) De mogelijkheid om op afstand te werken aan het begin van de pandemie maakte die overstap makkelijker. Ze vond een appartement en hij trok bij haar in, en ze hoopte op het beste. Maar na een paar weken werd hij gewelddadig en verbood haar een voet buiten de deur te zetten. Hij zei dat het was om haar en hun ongeboren kind te beschermen tegen corona. Zonder steun van vrienden of familie leed ze in stilte – haar partner hield elke beweging van haar in de gaten. Vaak was haar enige toevlucht de kleine inloopkast in hun slaapkamer.’

    Zo begint het artikel ‘The pandemic created a “perfect storm” for Black women at risk of domestic violence’ van Chandra Thomas Whitfield in MIT Technology Review, waarin ze schrijft dat zwarte vrouwen in Amerika al vóór de pandemie meer risico liepen dan andere vrouwen om vermoord te worden door hun partner, maar dat corona het voor hen nog moeilijker maakte om hulp te krijgen. Voor dit schrijnende artikel, aldus 360-redacteur IJsbrand van Veelen, sprak Whitfield met meerdere slachtoffers en met vrouwen van diverse organisaties. ‘We zullen de gevolgen van dit verborgen misbruik de komende jaren terugzien’, hoorde ze van onder meer Kandee Lewis, die een ngo leidt die zich richt op het voorkomen van huiselijk geweld en aanranding.

    ‘Ik deed dutjes in die kast. Ik huilde in de kast,’ herinnert Starr Davis zich. ‘Ik probeerde zelfmoord te plegen in de kast.’

    Lees ook:


    Klimaatbelofte

    Een jaar geleden deed The Guardian een klimaatbelofte aan haar lezers om de escalerende klimaatcrisis prioriteit te geven in de verslaggeving en zakelijke beslissingen. Het verbluffende journalistieke resultaat daarvan heeft de redactie samengebundeld in dit overzichtsartikel, zag redacteur Joep Harmsen.

    ‘Dit jaar zal worden herinnerd als een keerpunt in de escalerende klimaatcrisis’, schrijft de krant. ‘Tientallen landen zijn in 2022 al getroffen door extreem weer. Miljoenen mensen zijn van huis en haard verdreven door overstromingen, brand of droogte, terwijl voedsel- en energietekorten in veel regio’s acuut worden. Steeds vaker worden extreme weersomstandigheden veroorzaakt door de ineenstorting van het klimaat.’

    ‘De belangrijkste problemen waarmee we worden geconfronteerd zijn van ecologische aard’

    Een van de belangrijke onderzoeken die het team van The Guardian deed, is onder andere naar ‘CO2– bommen’, zoals het Londense dagblad ze noemt. De toekomstige olie- en gasprojecten die, indien volledig ontwikkeld, elk meer dan een miljard ton CO2-uitstoot zouden veroorzaken. Lees het hele artikel hier.

    In deze The Guardian-column legt George Monbiot, klimaatredacteur, nogmaals uit waarom het belangrijk is dat de journalistiek meer aandacht besteedt aan klimaatverandering en haar gevolgen. ’Met uitzondering van een totale kernoorlog, zijn de belangrijkste problemen waarmee we geconfronteerd worden van ecologische aard.’

    Lees ook:


    Van wie zijn onze emoties eigenlijk?

    Nikhil Krishnan, van oorsprong Indiaas, beschrijft in The New Yorker hoe hij bepaalde manieren van uiten moest aanpassen toen hij naar Engeland ging om te studeren. ‘Het heen en weer kantelen van het hoofd waarmee ik aangaf het ergens mee eens of oneens te zijn, leverde alleen maar spot op, en dus leerde ik mezelf om me aan het aristotelische binaire gebaar van knikken en schudden te houden.’ Ook leerde hij nieuwe woorden die specifieke emoties uitdrukken, zoals ‘cringe’ voor de schaamte die je voelt als een ander zich belachelijk maakt (dit leerde hij van The Office). Een aanrader van hoofdredacteur Laura Weeda.

    ‘Niet alle talen hebben een woord voor “emotie”’

    Hij kan zich dan ook goed vinden in de het boek van de Nederlandse psychologist Batja Mesquita, Between Us: How Cultures Create Emotions. Volgens Mesquita zijn emoties geen natuurlijke opwellingen van onze psyche, maar constructies die we door onze omgeving hebben aangeleerd. Door te werken met Turkse en Surinaamse immigranten in Nederland, en later zelf naar de Verenigde Staten te emigreren, kwam ze tot de conclusie dat het idee van een cultureel onveranderlijke kern van basisemoties meer een ideologie was dan een wetenschappelijke waarheid. Om te beginnen merkt ze op: ‘Niet eens alle talen hebben een woord voor “emotie”’.

    Dit op zich is al een interessant gegeven, maar nog interessanter wordt het wanneer Krishnan, die aanvankelijk meegaat in haar theorie, daar argumenten tegenin gaat brengen. ‘Engels heeft een enkel woord voor heimwee. Dat geldt ook voor Duits (Heimweh). Maar Frans niet. Maakt dat de pijn die een Franse emigrant voelt bij een ondoorbakken croissant minder acuut dan de pijn van een Engelsman in New York die een lauwe kop thee krijgt voorgeschoteld? Mesquita geeft ook aan dat Luganda één enkel woord heeft dat verwijst naar woede en verdriet. Geldt dat niet evengoed voor de Engelse term “upset”? (Luganda-sprekers spreken haar verhaal overigens tegen en zeggen dat de taal gemakkelijk het onderscheid tussen de twee markeert.)’

    En hoe zit het bijvoorbeeld als je poker speelt en een goede hand hebt? Je voelt je blij, maar laat niks merken. Je emotie is dus niet afhankelijk van anderen; hij is alleen van jouzelf. Toch?

    Dit is duidelijk een gebied waarover nog heel veel onbekend is en dus nog heel veel te leren valt.

    Lees ook:

  • Foto’s uit het land van vuur & Meer tips

    Foto’s uit het land van vuur & Meer tips

    Een groep Galicische fotografen trok de smeulende bossen van hun thuisregio in om bloedstollend prachtige plaatjes te schieten van het natuurgeweld; een Palestijnse boer vond onder zijn land een Byzantijns vloermozaïek uit de zesde eeuw. De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Palestijnse boer vindt Byzantijns mozaïek

    Soms, heel soms, komt er ander nieuws uit de Palestijnse gebieden, nieuws dat niet gaat over het conflict tussen Israël en Palestina, schrijft redacteur IJsbrand van Veelen.

    Zes maanden geleden was de Palestijnse boer Salman al-Nabahin aan het werk in zijn olijfboomgaard in Gaza en het viel hem op dat sommige van zijn nieuwe bomen niet goed wortelden. Samen met zijn zoon begon hij te graven om te zien of ze de oorzaak konden vinden. De bijl van zijn zoon raakte iets hards en toen de twee mannen de aarde begonnen te verwijderen, ontdekten ze een stenen vloer. Na online zoekwerk realiseerden ze zich waar ze op waren gestuit: een prachtig vloermozaïek uit de Byzantijnse tijd met daarop zeventien afbeeldingen van vogels en andere dieren in felle kleuren. Sinds hun ontdekking is een team van archeologen van het Palestijnse ministerie van Toerisme en Oudheden en van de Franse Archeologische School aan het werk om meer te weten te komen over de ‘geheimen’ van het mozaïek, aldus het ministerie in een recent persbericht.

    In dit artikel uit Smithsonian Magazine van Sarah Kuta vind je meer afbeeldingen en informatie over het mozaïek, dat naar schatting zo’n 24 vierkante meter meet en waarschijnlijk uit de vijfde tot zevende eeuw stamt.


    Spanje: land van vlammen en as

    Jaar na jaar verwoesten branden duizenden hectaren op het Iberisch schiereiland. Revista 5W nam een kijkje in de verwoeste gebieden van Galicië. Het leverde een aangrijpend verhaal op over levens die verwoest zijn door het vuur, maar ook bloedstollend prachtige plaatjes, aldus redacteur Joep Harmsen. Laat dat maar over aan de fotografen van Galicische collectief Ollo.

    ‘Het eerste project van Ollo Photo, LUMES, opent een visuele deur naar het verbrande Galicië: naast het spectaculaire karakter van de vlammen bieden de beelden een grimmige en uitgebreide blik op een van de ernstigste milieuproblemen. Alleen al deze zomer is Galicië getroffen door de twee grootste branden uit haar geschiedenis, waarbij in totaal meer dan 44.000 hectare is verbrand. De fotografen van Ollo gaan diep het verwoeste land in om te vertellen over het leven na de branden, de onzekerheid waarin degenen die de branden bestrijden werken, de dood van duizenden dieren, de structurele problemen die het bosbeheer verzwakken, de betrokkenheid van bewoners en vrijwilligers bij de verdediging van hun huizen.’ Lees hier het hele artikel en bekijk vooral de foto’s.


    Vierdaagse werkweek geen negatieve effecten op productiviteit

    360 Magazine publiceerde er al eerder over, maar onderzoek in Groot-Brittannië toont nu ook aan dat de vierdaagse werkweek geen negatieve gevolgen heeft voor de productiviteit van de werknemers, zo las online strateeg Maxim Hoekmeijer in The New York Times.

    Halverwege de proef van zes maanden, waarin werknemers van 73 bedrijven wekelijks een betaalde vrije dag krijgen, zeggen 35 van de 41 bedrijven die op een enquête hadden gereageerd dat ze ‘waarschijnlijk’ of ‘uiterst waarschijnlijk’ zouden overwegen om de vierdaagse werkweek voort te zetten na het einde van de proef eind november. Op twee na zeiden alle 41 bedrijven dat de productiviteit gelijk was of was verbeterd. Opmerkelijk was dat zes bedrijven zeiden dat de productiviteit aanzienlijk was verbeterd.

    De vierdaagse werkweek biedt werknemers meer tijd om te sporten, te koken, met hun gezin door te brengen en hobby’s uit te oefenen, wat hun welzijn een boost had gegeven en ervoor zorgde dat ze eenmaal weer aan het werk energieker en productiever waren.

    Lees ook de volgende artikelen die 360 over het onderwerp publiceerde:

  • Fatma, de Kabylische verzetsheldin & Meer tips

    Fatma, de Kabylische verzetsheldin & Meer tips

    Het Libanese blad L’Orient-Le Jour brengt een ode aan Fatma N’Soumer, de Algerijnse verzetsstrijder die in de negentiende eeuw het Franse leger vernederde; de Poolse journalist Anna Mierzynska onthult de schimmige banden van het anonieme nieuwsmedium Visegrad24. De aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    De verzetsheldin van Algerije

    ‘Ze was klein maar robuust, en haar schoonheid en elegantie werden bezongen in populaire Berberpoëzie. In Verhalen uit Kabylië. Campagne van 1857 beschrijft ontdekkingsreiziger en politicus Émile Carrey haar gedrapeerd in kleurrijke sjaals, versierd met juwelen en bedekt met henna terwijl ze de Imseblen, vrijwilligers van de dood, in de strijd leidde.’

    Dit schrijft het Libanese blad L’Orient-Le Jour over Fatma N’Soumer, de Kabylische verzetsstrijder die zich in de negentiende eeuw verzette tegen de kolonisatie in Algerije. De jonge vrouw, die weigerde zich aan de regels van het patriarchaat te houden, drong zich aan het leger op als krijgsdame. En versloeg, zo wil de overlevering, het Franse leger.

    Algerije werd grondwettelijk Frans in 1848, maar het land verzette zich tegen de bezetting. Aanvankelijk waren alleen de vlakten van de regio Algiers, Constantine en Oran in handen van de vijand. Kabylië, in Noord-Algerije, bergachtig en moeilijk toegankelijk, was aanvankelijk niet het belangrijkste doelwit. De verzetsgroep Kabyle maakte van die gelegenheid gebruik om hun regio te versterken. Met succes: ‘De doorgewinterde soldaten worden gedwongen zich terug te trekken voor Berberstammen onder leiding van een vrouw: de vernedering was compleet.’

    Het zou N’Soumer vast pijn doen dat er bijna tweehonderd jaar later nog steeds op die manier over haar daden geschreven wordt.


    Schimmig nieuwsmedium

    In januari 2020 was het ‘journalistieke’ account @Visegrad24, behorend bij een gelijknamig ‘nieuwsmedium’ dat tot dan toe onbekend was, plotseling aanwezig op allerlei sociale media en groeide daar als kool. Visegrad24 heeft inmiddels 277.000 volgers op Twitter, 133.000 op TikTok, 6000 op Facebook en Instagram, en opereert ook op Telegram en YouTube. De mensen achter het medium lieten anoniem weten dat ze het initiatief van de Visegrad-groep – het samenwerkingsverband van Polen, Hongarije, Tsjechië en Slowakije – een warm hart toedragen, maar wie of wat er achter Visegrad24 zit was vooralsnog onduidelijk. De artikelen van Visegrad24 worden vaak klakkeloos overgenomen door andere internationale nieuwsmedia, ook al is de afkomst van de berichten vaak schimmig.

    ‘De leden staan uitzonderlijk dicht bij Viktor Orbán, maar ook bij Donald Trump, hoewel hij niets te maken heeft met de Visegrad-groep’

    Anna Mierzynska van het Poolse Oko.press, een site voor onderzoeksjournalistiek, publiceerde op 8 september de Engelstalige versie van haar onderzoek naar het platform onder de titel ‘Visegrad24 – Trump fans close to Polish Foreign Ministry. Anonymous account mystery revealed.’ Mierzynska laat zien hoe radicaal- tot extreemrechts de intenties van het platform zijn, schrijft redacteur IJsbrand van Veelen.

    De mensen achter @Visegrad24 blijken zeer dicht bij radicaal-rechtse regeringslieden in Polen en Hongarije te staan: ‘De leden staan uitzonderlijk dicht bij Viktor Orbán, maar ook bij Donald Trump, hoewel hij niets te maken heeft met de Visegrad-groep.’ Visegrad24 volgt een pro-Poetin agenda en blijkt er geen probleem mee te hebben om tussen normaal ogende nieuwsberichten fakenieuws te publiceren. Zo zou Leonardo DiCaprio bijvoorbeeld tien miljoen dollar hebben gedoneerd aan Oekraïne. Visegrad24 was ook het eerste medium dat het ‘nieuws’ over de dansende Finse premier Sanna Marin naar buiten bracht – nieuws waar Poetin ongetwijfeld blij mee was. De onthullingen van Anna Mierzynska over @Visegrad24 en wie er vermoedelijk achter zitten lees je hier.


    Groepsdruk

    Ik denk dat ik niet de enige ben die alle publieke rouwbetuigingen voor de Britse koningin Elizabeth enigszins hysterisch vindt, schrijft redacteur Joep Harmsen. De normaal zo onderkoelde Engelsen laten momenteel geen kans voorbij gaan om hun diepste verdriet te uiten om het overlijden van hun monarch. Zo staat er momenteel in Londen al dagenlang een kilometerslange rij met mensen die een laatste groet willen brengen aan Elizabeth.

    Psychologieprofessor Stephen Reicher schreef voor The Guardian een zeer lezenswaardig artikel over wat deze mensen bezielt. Zo schrijft hij dat bij veel mensen het overlijden van de koningin oudere gevoelens van rouw oproept, inclusief bij hemzelf. Toen hij hoorde dat prins William te laat was om bij leven afscheid te nemen van zijn moeder, voelde hij weer het verdriet dat hijzelf voelde toen hij niet op tijd was voor zijn moeders laatste adem.

    Interessanter nog is dat Reicher schrijft dat door deze massale uiting van rouw geen ruimte meer over is voor kritiek op de monarchie en alles wat dat inhoudt (kolonialisme bijvoorbeeld). Lees hier het hele artikel.

  • Ground.news haalt je uit je bubbel & Meer

    Ground.news haalt je uit je bubbel & Meer

    Met Ground.news kunnen gebruikers vergelijken hoe media met verschillende politieke ideologieën nieuwsverhalen behandelen; Fintan O’Toole geeft zijn ongezouten mening over Liz Truss, de nieuwe premier van het VK & Meer tips van de 360-redactie.

    Wanhopige dans

    Voor een ongezouten mening over de nieuwe prime minister in het Verenigd Koninkrijk, is weinig diepgravend onderzoek nodig, die wordt met verve gegeven door de Ierse historicus Fintan O’Toole in The Irish Times. Een aanrader van editor at large Katrien Gottlieb. Met de ‘absurde toetreding van Liz Truss tot Downing Street 10‘, schrijft hij, ‘lijkt Boris Johnson een genie, Theresa May warm en invoelend en David Cameron een baken van oprechtheid’. Misschien is dat ook wel de truc van de conservatieve tory’s, die ‘maniakaal op Control+Alt+Delete’ drukt door haar leiders met de seizoenen mee te laten veranderen zodat zij met terugwerkende kracht, in een sympathieker daglicht komt te staan.

    De Ieren, of ze het leuk vinden of niet, zijn met handen en voeten verbonden met hun buurland. Het is te hopen, volgens O’Toole, dat deze death rattle, niet lang meer duurt en we de komende tijd zullen kijken naar een laatste rite, een wanhopige dans van een wanhopige uitstervende stam.


    Ground.news wil je mediabubbel laten barsten

    We maken ons allemaal schuldig aan het lezen van nieuws waar we het mee eens zijn. Als je het nieuws aanzet, hoor je de kant van het verhaal van één persoon. En dat draagt nauwelijks bij aan een goed afgerond perspectief. Een nieuwe app hoopt het nieuwsdieet van Amerikanen wat diverser te maken, of hen op zijn minst voor te lichten over hun mediavooroordelen, schrijft onlinestrateeg Maxim Hoekmeijer.

    Met Ground News kunnen gebruikers vergelijken hoe media met verschillende politieke ideologieën verhalen behandelen. Wordt er een onderwerp veel besproken in de media, dan vind je op dit medium hoe dit onderwerp wordt verspreid onder links, rechts en centristische uitgevers.

    Artikelen van verschillende nieuwsuitzendingen over hetzelfde nieuwsevenement worden samengevoegd tot één verhaal, zodat abonnees alle perspectieven in één weergave kunnen krijgen. Elk artikel is gelabeld (uiterst links, links, centrum-links, midden, centrum-rechts, rechts, uiterst rechts) op basis van de gemiddelde biasbeoordeling.

    Lees ook:


    Afghaanse corruptie aan het licht

    De broer van de voormalige Afghaanse president Ashraf Ghani zou een verborgen belang van 20 procent hebben in Southern Development, een dochteronderneming van een Amerikaanse militaire aannemer die lucratieve contracten voor mineralen binnen wist te slepen. Dat werd vorig jaar onthuld door de onvolprezen journalistieke organisatie OCCRP, het Organized Crime and Corruption Reporting Project, een ngo waarbinnen onderzoekers, media en journalisten samenwerken om misdaad en corruptie aan het licht te brengen in Europa, Afrika, Azië, het Midden-Oosten en Latijns-Amerika.

    OCCRP ontdekte dat de voormalige Afghaanse president Ashraf Ghani het bedrijf, dat dus deels eigendom is van zijn broer, de rechten had verleend om in heel Afghanistan illegaal gedolven chromiet aan te kopen. Chromiet is een bestanddeel voor roestvrij staal en is relatief makkelijk te delven. De Afghaanse regering reageerde woedend na de publicatie van het onderzoek. Het Afghaanse ministerie van Mijnbouw en Aardolie ontkende dat het de hand heeft gehad in een dergelijke overeenkomst en verklaarde dat de bevindingen van het onderzoek ‘ongegrond’ en ‘onwaar’ zijn.

    Maar OCCRP zat niet stil en kwam vorige week met de resultaten van een nieuw onderzoek: ‘Nu blijkt uit documenten die door hetzelfde ministerie zijn gepubliceerd dat het bedrijf met de inzameling van chromiet begon toen Ghani nog in functie was. Dat doet nieuwe vragen rijzen over de kennis van de voormalige president over de betrokkenheid van zijn broer bij de deal.’

    Het hele verhaal over deze schimmige gang van zaken, tipt redacteur IJsbrand van Veelen, lees je hier.


    Britse sportwereld rouwt om overlijden Queen

    Heel het Verenigd Koninkrijk is in rouw – en zo ook de sport. Zo hebben de Engelse bonden in elk geval vrijdag een dag van rouw afgekondigd voor de koningin, las redactieassistent Maud Wiersma in The Guardian. De cricketwedstrijd tussen Engeland en Zuid-Afrika en het golftoernooi op Wentworth behoren tot de evenementen die ten minste een dag worden onderbroken als teken van respect.

    Alle professionele voetbalwedstrijden op vrijdag en de derde dag van het St Leger-festival, een paardenrace in Doncaster, zijn ook afgelast. In het wielrennen is de Ronde van Groot-Brittannië, die zondag op het Isle of Wight zou eindigen, eveneens gecanceld.

    Het voetbal kan echter nog een uitzondering vormen, aangezien de Premier League en de Engelse voetbalbond later bijeenkomen om een definitief standpunt af te spreken. Het zou er toe kunnen leiden dat het hele weekend de wedstrijden worden uitgesteld. Het wordt mogelijk dus een saai en leeg weekend voor sportfans die niets moeten hebben van het koningshuis.

  • Deze kolonel duidt de oorlog op YouTube & Meer tips

    Deze kolonel duidt de oorlog op YouTube & Meer tips

    De Oostenrijkse kolonel Markus Reisner is in korte tijd dé export geworden van de Russische invasie in Oekraïne. Via YouTube, en inmiddels ook de Duitstalige media, legt hij met autoriteit uit hoe de oorlog zich ontvouwt. Xtc uit Nederland vindt gretig aftrek in Spaanse discoteken & Meer tips.

    YouTube-kolonel Reisner

    In groen uniform, met de wijsstok regelmatig gericht op een scherm dat de situatie aan het front weergeeft en in ‘soepel Weens dialect’, volgens Cicero, is kolonel Markus Reisner in zes maanden tijd dé expert geworden van de Russische invasie voor het Duitssprekende publiek en zelfs daarbuiten – en dat allemaal via zijn YouTube-kanaal, zag hoofdredacteur Laura Weeda.

    Zijn grote aantrekkingskracht is volgens de Duitse site te danken aan de ‘neutrale’ toon die hij hanteert. Reisner, momenteel directeur van de onderzoeks- en ontwikkelingsafdeling van de Militaire Academie van Wiener Neustadt (in Neder-Oostenrijk, in het oosten van het land), is tijdens zijn twintig jaar als militair in alle uithoeken van de wereld geweest: Tsjaad, Afghanistan, Mali, Kosovo en ook Bosnië en Herzegovina. Daarnaast is hij doctor in de geschiedenis, jurist en specialist in op afstand bestuurde wapensystemen – wat hem de mogelijkheid biedt het conflict vanuit verschillende standpunten kan bekijken.

    In veel Duitstalige media wordt hij inmiddels als militair expert opgevoerd. Hij voorspelde bijvoorbeeld dat een van de belangrijkste gevolgen van het conflict zou zijn of het Westen stand zou houden ‘in de economische oorlog tegen Rusland’. Met de stijging van de energieprijs in veel Europese landen, is dit inderdaad een nijpende kwestie geworden.

    Sinds enige tijd biedt de militair ook een Engelse versie van zijn analyses aan.


    Van boybandsuperstar naar kunstmecenas

    De absurd populaire Koreaanse K-popband BTS trok twee jaar geleden de aandacht van The New York Times vanwege de opname van een videoclip in een uitgestorven Grand Central Station in New York voor The Tonight Show met Jimmy Fallon. Nu, twee jaar later haalt RM, de leider van BTS wiens echte naam Kim Namjun is, opnieuw de krant, maar dit keer om heel andere redenen. RM blijkt zich namelijk te ontpoppen tot verzamelaar, hoeder en mecenas van met name Koreaans cultuurgoed.

    Voor een overzichtstentoonstelling in het Seoul Museum of Art van de Koreaanse kunstenaar Kwon Jin-kyu (1922-1973), die wordt beschouwd als een van de belangrijkste Koreaanse moderne kunstenaars, leende RM een terracottasculptuur van een paard uit dat hij bezit. In 2020 schonk hij 100 miljoen won (destijds het equivalent van 84.000 dollar) aan het National Museum of Modern and Contemporary Art (MMCA) zodat het uit de handel geraakte kunstboeken opnieuw kon uitgeven en verspreiden onder bibliotheken. Daarom riep de Kunstraad van Korea, een overheidsinstantie, hem uit tot Kunstsponsor van het Jaar. ‘We zijn erg blij dat RM, die wereldwijd een grote invloed heeft, een kunstliefhebber is,’ aldus de directeur van het MMCA.

    ‘Grote invloed’ is een understatement. Het YouTube-kanaal van BTS heeft meer dan 70 miljoen abonnees, en RM wordt op Instagram gevolgd door 37 miljoen fans. Ter vergelijking: het MMCA heeft er 200.000. Deze zomer bezocht RM de Art Basel en een vlog van 35 minuten van dat bezoek werd door bijna zes miljoen mensen bekeken. Kortom, voor de promotie van ‘de in zichzelf gekeerde, ondoordringbare [kunst]wereld zou hij wel eens een droomambassadeur kunnen zijn,’ aldus Andrew Russeth in The New York Times. Wat de liefde voor de kunst betekent voor RM, lees je hier in zijn artikel.


    Nederland, exportland

    Waar een klein land al niet groot in kan zijn: tulpen, kaas, boerenprotesten en niet te vergeten: xtc. Dat laatste lzag redacteur Joep Harmsen nogmaals benadrukt in een sterk onderzoeksartikel van El Mundo. (Hoewel de chauvinistische Spanjaarden blijven volhouden dat Madrid de hoofdstad van het pilletje is.)

    Kofferbakken vol met het spul rijden dagelijks de Spaanse grens over om uiteindelijk te worden verkocht in discotheken in Madrid, Barcelona, Bilbao en Mallorca. Zo treft inspecteur Manuel Llorente regelmatig sporttassen met honderdduizend pillen in cabines van vrachtwagens afkomstig uit Nederland. Lees hier het uitgebreide onderzoek naar de verspreiding van xtc in Spanje.