Onderwerpen: Weekendtips

Waarom dragen abortusactivisten van Argentinië tot de VS groene sjaaltjes? The Washington Post zocht het uit. Een onderzoek van The Wall Street Journal onthult dat Rusland graan rooft uit Oekraïne. De aanraders van de 360-redactie.

Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

Golf van groene sjaaltjes

Eerst doken ze op in Latijns-Amerika, daarna in de VS en inmiddels over de hele wereld: groene sjaaltjes, vaak om de nek gebonden van een jonge vrouw. Het symbool ontstond in Argentinië, bij de Dwaze Moeders, de vrouwen die eind jaren zeventig protesteerden tegen de tegen de verdwijning van hun dochters en zonen door de heersende militaire junta tijdens de Vuile Oorlog van het land, las redacteur Joep Harmsen in The Washington Post.

Zij droegen nog witte sjaaltjes, maar Argentijnse abortusactivisten begin deze eeuw namen het symbool over en kozen voor groen, omdat die kleur stond voor ‘leven’, een woord dat in hun ogen gekaapt was door de antiabortuslobby. Sinds abortus weer onder vuur staat in de VS, zijn vrouwen ten noorden van de Río Grande ook groene sjaaltjes gaan dragen naar demonstraties als symbool van eenheid, strijd én leven. Lees hier de rest van deze geschiedenis (en bekijk vooral ook de prachtige foto’s).

Lees ook:

‘Historische’ abortusuitspraak in Mexico | Myanmar laat extremistische monnik vrij

---

Graanroof

Terwijl de oorlog in Oekraïne de mondiale graanvoorziening ernstig verstoort en er in Afrika hongersnood dreigt doordat Rusland de graanexport uit Oekraïne dwarsboomt, onthult een onderzoek van The Wall Street Journal dat Rusland zelf honderdduizenden tonnen gestolen graan in alle stilte per schip verstuurt naar Russische bondgenoten in het Midden-Oosten, zoals Syrië. Dat graan is geroofd uit de pas bezette gebieden in Oekraïne. Een aanrader van redacteur IJsbrand van Veelen.

Sinds begin mei loopt het belangrijkste transport vanuit een enorme graanoverslag in Kamjanka-Dniprovska in Zuidoost-Oekraïne, een van de grootsten van het land, en een in beslag genomen overslag in Berdjansk. Via grote konvooien met trucks wordt het graan naar de haven van Sebastopol op de Krim gebracht waar het wordt geladen aan boord van schepen als de Matros Pozynitsj, de Matros Kosjka en de Michaïl Nenasjev. Deze schepen varen al zeker sinds eind maart via de Zwarte Zee naar het Midden-Oosten en weer terug naar de Krim, en ze schakelen vaak hun transponders uit zodat ze niet altijd kunnen worden getraceerd.

Het gaat hier niet om een incidenteel geval, maar om een georganiseerde operatie

Het onderzoek van The Wall Street Journal laat bijvoorbeeld zien hoe de Matros Pozynitsj graan laadt in Sebastopol, op 22 mei door de Bosporus vaart, dan een tijdje van de radar verdwijnt en uiteindelijk opduikt in de haven van de Syrische stad Latakia om te lossen.

De berichtgeving van de Amerikaanse krant laat zien dat het hier niet gaat om een incidenteel geval, maar om een georganiseerde en inmiddels geïnstitutionaliseerde operatie, in weerwil van alle Russische ontkenningen.

---

Hoe krijg je het lichaam van Cameron Norrie?

‘Als Cameron Norrie vrijdagmiddag op Wimbledon het gras betreedt, onderscheidt hij zich door twee dingen: zijn status als laatste Brit in het enkelspel en een uithoudingsvermogen dat veel groter is dan dat van zijn rivalen’, schrijft The Telegraph. Volgens zijn coach Facundo Lagones is de belangrijkste troef van Norrie zijn extreme uithoudingsvermogen.

The Telegraph laat zien waar Norrie’s goede uithoudingsvermogen vandaan komt. Allereerst zijn hart en longen. Zo meent Lagones dat een belangrijk element in Norries succes zijn supergrote hartcapaciteit is. Tijdens een wedstrijd stelde een Catapult (een biometrisch meetapparaat) vast dat hij acht minuten lang in de rode zone – het hoogste niveau – bleef. ‘Wat bijna onmogelijk is. Een normaal persoon zou na twee minuten in de rode zone dood neervallen,’ zegt Lagones.

Norrie heeft een longcapaciteit op het niveau van diepzeeduikers

Na een ongeluk in het ziekenhuis wees onderzoek uit dat de 1,90 meter lange speler een longcapaciteit heeft op het niveau van diepzeeduikers – groter, zo vertelde een van de onderzoekers hem, dan hij ooit had gezien. ‘Sindsdien heb ik dat in mijn voordeel gebruikt,’ zegt Norrie.

Daarnaast heeft de lockdowntraining zijn vruchten afgeworpen. Toen Norrie in maart 2020 naar het huis van zijn ouders in Auckland, Nieuw-Zeeland, vloog, gooide hij zijn trainingsschema om. Zo rende hij elke dag 10 kilometer tegen steile heuvels op. Langeafstandslopen is atypisch voor tennisprofs, aldus Matt James, de vroegere coach van Emma Raducanu. De meeste sprinttrainingen vinden plaats binnen drie tot vijf meter, omdat dat de afstand is waarbinnen tennissers zich voornamelijk bewegen.

Lees de andere oorzaken van Norrie’s extreme uithoudingsvermogen in dit artikel.

Lees ook:

Wimbledon sluit Russen en Belarussen uit van tennistoernooi

De site Visual Capitalist biedt een handig overzicht van de landen waarheen en waar vandaan de rijken der aarde dit jaar verhuizen; Fatmata Binta vluchtte als kind voor de burgeroorlog in Sierra Leone, nu is ze de eerste Afrikaanse chef-kok die de prestigieuze Baskische culinaire wereldprijs wint. De aanraders van de 360-redactie.

Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

Toevluchtsoorden voor de rijken der aarde

Ben je een golddigger, een econoom of gewoon nieuwsgierig? Onder de titel ‘Mapping the Migration of the World’s Millionaires’ biedt de site Visual Capitalist een handig overzicht van de landen waarheen en waar vandaan de rijken der aarde dit jaar verhuizen. De site spreekt bij voorkeur overigens liever niet over miljonairs of miljardairs, maar over HNWI’s, ofwel High Net Worth Individuals, personen met een hoge ‘netto waarde’.

Spoiler alert: de landen die dit jaar de meeste miljonairs zullen kwijtraken zijn Rusland en Oekraïne (niet heel verrassend); China en Hongkong (de ijzeren greep van Xi Jinping?) en Groot-Brittannië (brexit plus oligarchen die sancties ontvluchten?), maar ook Brazilië en India.

En waar gaan die HNWI’s heen? Bovenaan de lijst staat de Verenigde Arabische Emiraten, dat vierduizend HNWI’s mag verwelkomen. En dat is niet zo vreemd, volgens de Visual Capitalist: ‘Deze toevloed van ultrarijken is deels te danken aan het soepele immigratiebeleid van het land, dat speciaal is afgestemd op het aantrekken van private rijkdom en internationaal talent.’ De top 3 wordt gecompleteerd door respectievelijk Australië en Singapore. Israël staat verrassend op de vierde plaats en in Europa kunnen behalve Zwitserland ook Portugal en Griekenland zich verheugen op de komst van dikke portemonnees.

---

Van kindvluchteling tot sterrenchef

Fatmata Binta is als kind gevlucht voor de burgeroorlog in Sierra Leone. Ze heeft twee jaar als vluchteling in Guinee gewoond en daar een relatie met voedsel opgebouwd die zich kenmerkt door vindingrijkheid en gemeenschap en waarbij niets wordt verspild. Nu is ze chef-kok in Ghana – en door haar opmerkelijke gerechten is ze de eerste Afrikaanse chef-kok geworden die de prestigieuze Baskische culinaire wereldprijs wint, las redacteur Joep Harmsen in The Guardian.

Ze combineert de West-Afrikaanse keuken met nomadische eetculturen – maar voor Binta gaat eten ook over het cultiveren van ‘een ruimte waar vrouwen economisch en sociaal kunnen groeien’. Ze is van plan haar prijzengeld van € 100.000 te gebruiken om een centrum te bouwen waar vrouwen kunst, handwerk en andere activiteiten kunnen beoefenen – waaronder het verbouwen van fonio, een oude graansoort. Lees het opbeurende portret van haar in The Guardian hier.

---

Kunstenaarsblik

Voor wie naast het beste uit de wereldpers ook wel eens wil weten wat er in andere disciplines te zien is aan internationaliteit, spoedde zich vanaf woensdag naar de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam om het werk van de studenten uit werkelijk alle windrichtingen te zien, aldus editor at large Katrien Gottlieb. 

Wat deze vierdejaars dankzij of ondanks de pandemie uiteindelijk als eindexamenwerk presenteren, geeft soms net zoveel maatschappelijk inzicht als een doorwrocht artikel uit een gerenommeerde krant.

---

Welk boek moet je deze zomer lezen?

Zin in een goed boek voor in de vakantie? De redacteuren van Financial Times hebben een flinke selectie klaargezet van boeken die de eerste helft van dit jaar zijn verschenen. Van politiek, economie en geschiedenis tot kunst, eten en natuurlijk fictie.

Zoals de nieuwe biografie van John Dunn genaamd Super-infinite, geschreven door auteur Catherine Rundell, die voorheen vooral bekend was als kinderboekenschrijfster. Een aanrader van online strateeg Maxim Hoekmeijer. Dunn staat bekend om zijn liefdespoëzie, maar hij was ook advocaat, soldaat en parlementslid. Dit boek geeft een inkijk in de complexiteit zijn persoonlijkheid en zijn vele levens.

Over de totstandkoming van de lijst luister je op Twitter.

Italië heeft zoveel roofkunst uit het buitenland teruggehaald dat er er nu een heel museum mee kan worden gevuld. Uit een omvangrijk onderzoek van The New York Times blijkt dat China een nog grotere hoeveelheid data over zijn burgers verzamelt dan gedacht. De aanraders van de 360-redactie.

Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

Museum van Geredde Kunst

De teruggave van roofkunst, zoals de bronzen beeldjes uit het Nigeriaanse koninkrijk Benin, staat momenteel volop in de aandacht, schrijft redacteur IJsbrand van Veelen. Ondertussen komen musea die hun bestaan zo’n beetje te danken hebben aan geroofde kunst steeds meer onder vuur te liggen vanwege hun halsstarrigheid om mee te werken aan teruggave. Het gesteggel van het British Museum in Londen over teruggave van de Parthenonfriezen aan Griekenland is daarvan een van de meest bekende voorbeelden.

In de loop van de geschiedenis zijn er ook tal van werken uit Italië geroofd om verhandeld te worden, maar dankzij de Reparto Operativo Tutela Patrimonio Culturale dell’Arma dei Carabinieri, een speciale afdeling van de Italiaanse politie, opgericht in 1969 om Italiaans cultureel erfgoed te beschermen en geroofde oudheden en kunst terug te brengen, zijn veel van die objecten weer op Italiaanse bodem teruggekeerd.

‘Illegale kunsthandel betekent een aanzienlijk verlies voor het culturele erfgoed van een land’

Voor dergelijke objecten is er in Rome sinds kort nu zelfs een heus museum: in de Thermen van Diocletianus opende op 15 juni een nieuwe kunstruimte die is gewijd aan kunstvoorwerpen die zijn gerepatrieerd uit buitenlandse collecties. Il Museo dell’Arte Salvata, ofwel het Museum van Geredde Kunst, zoals het wordt genoemd, herbergt momenteel al meer dan honderd antieke werken die onlangs naar Italië zijn teruggebracht, waaronder Etruskische en Romeinse beelden en enkele indrukwekkende keramische stukken die in Magna Graecia zijn vervaardigd. Voor het kunstteam van de carabinieri is het museum de bekroning van jarenlange onderzoeken en diplomatieke onderhandelingen. Bij de opening onderstreepte Dario Franceschini, de minister van Cultuur, het ‘morele belang’ van het nieuwe museum. Illegale handel betekent volgens hem ‘een aanzienlijk verlies voor het culturele erfgoed van een land’, omdat het gaat om ‘het historisch geheugen, de collectieve waarden en de identiteit van een volk’.

Lees ook:

De vraag in Nigeria is niet óf roofkunst moet worden teruggegeven, maar aan wie

---

Xi is watching you

De ambitie van China om een duizelingwekkende hoeveelheid persoonsgegevens van gewone burgers te verzamelen, is omvangrijker dan tot nu toe bekend, zo blijkt uit een onderzoek van The New York Times. Apparaten om telefoons te traceren zijn alomtegenwoordig. De politie legt een van de grootste DNA-databanken ter wereld aan. En de autoriteiten bouwen voort op gezichtsherkenningstechnologie om omvangrijke profielen van burgers samen te stellen.

‘Het doel van de Chinese regering is duidelijk’, aldus The New York Times, ‘een systeem ontwerpen waarmee de staat zo veel mogelijk te weten kan komen over iemands identiteit, activiteiten en sociale connecties, wat de regering uiteindelijk kan helpen haar autoritaire bewind te handhaven.’

Welke schokkende bevindingen het onderzoeksteam precies heeft gedaan, zie je in deze documentaire en lees je in dit artikel. Een aanrader van redacteur Joep Harmsen.

Lees ook:

Zo onderdrukt China de Oeigoeren: detentiecentra en ‘shoot to kill’-beleid

---

Een wereld zonder volwassenen!

Het werk van Julie Blackmon, dat zowel het komische als het schrijnende uitdrukt, is een mash-up van popculturele fenomenen, consumptiecultuur en sociale satire, schrijft The Guardian. Haar nieuwe tentoonstelling, Metaverse, volgt Blackmons traject om de culturele betekenis van het huidige moment te verwerken in ontroerende huiselijke taferelen.

Haar werk is nog tot 23 juli te zien in galerie Jackson Fine Art in Atlanta. Wie niet in de buurt is kan gelukkig via deze kleine online tentoonstelling op de website van The Guardian ook van de beelden meegenieten, aldus redactieassistent Maud Wiersma.

De vermoorde Guardian-journalist Dom Philips stond bekend om zijn onthullingen over misstanden in de Amazone en zijn onvergetelijke stukken over haar inheemse bewoners. Steeds meer mensen kopen boeken online, maar hoe ontdek je dan nieuwe auteurs? Daar is nu een app voor. De aanraders van de 360-redactie.

Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

Boekentips van een algoritme

Vorig jaar kochten lezers in Amerika bijna 827 miljoen gedrukte boeken: een stijging van ongeveer 10 procent ten opzichte van 2020, en een record sinds BookScan twee decennia geleden begon met registreren. Het gaat dus goed met de boekenbranche, zou je denken. Maar dat valt tegen. Omdat boekenkopers steeds meer online kopen, is het moeilijker om boeken van nieuwe of minder bekende auteurs onder de aandacht te brengen: van de 3,2 miljoen titels die BookScan in 2021 registreerde, verkocht minder dan één procent meer dan 5000 exemplaren. Dat duidt op misschien wel het hardnekkigste probleem van de uitgeverswereld, aldus The New York Times.

Hoe kun je het bij toeval ontdekken van nieuwe boeken en auteurs online reproduceren?

Toen boekwinkels nog de belangrijkste leveranciers waren, kon een prominente uitstalling, of een gloedvolle aanbeveling van een verkoper helpen om iets nieuws te ontdekken. Maar op internet, zeggen experts uit de branche, klikken lezers weliswaar gemakkelijk op iets waarvan ze weten dat ze het willen hebben, maar zullen ze minder snel iets onbekends tegenkomen. De vraag is dus: hoe kun je het bij toeval ontdekken van nieuwe boeken en auteurs, dat hoort bij het ronddwalen in een boekwinkel, online reproduceren? Verschillende apps hebben het geprobeerd met wisselende resultaten. Sinds een week is er een nieuwe app: Tertulia.

Om gepersonaliseerde aanbevelingen te krijgen, beantwoorden gebruikers vooraf vragen over favoriete genres en interesses en over welk soort mensen ze over boeken willen horen. Middels een combinatie van kunstmatige intelligentie en menselijke interventie verzamelt de app vervolgens aanbevelingen die afkomstig zijn uit bijvoorbeeld socialemediaposts, boekbesprekingen, podcasts en nieuwsartikelen. Dat resulteert in een dagelijks gepersonaliseerd lijstje met vijf boeken.

Redacteur IJsbrand van Veelen heeft zich er net voor aangemeld en kan dus nog geen oordeel uitspreken, maar tekent er wel bij aan dat Tertulia vooralsnog alleen werkt voor de Angelsaksische wereld van het boek.

Lees ook:

Spaans dorp bestrijdt ontvolking met boekwinkels

---

De Amazone-oorlog

Onlangs kwam het verschrikkelijke nieuws naar buiten dat de ervaren inheemse activist Bruno Pereira en de Britse journalist Dom Phillips waren verdwenen tijdens een expeditie in de Javari-vallei in de deelstaat Amazonas, de meest gewelddadige regio van Brazilië, schrijft redacteur Joep Harmsen. Elf dagen later verklaarde de Braziliaanse politie dat zij hun lichamen in het oerwoud had gevonden. Philips was een gerespecteerde journalist voor The Guardian en schreef vooral over het Amazone-regenwoud en hoe dat bijzondere ecosysteem onder de regering-Bolsonaro verder onder druk kwam te staan. Al voordat de ‘tropische Trump’ aan de macht kwam waarschuwde hij voor de mogelijke gevolgen van zijn presidentschap in dit artikel.

De Javir-vallei is een broeinest van illegale jagers, vissers, mijnwerkers en houthakkers

Philips speelde een belangrijke rol bij het onthullen van de banden tussen JBS, ’s werelds grootste vleesbedrijf, en de ontbossing van het Amazonegebied in een onderzoek van The Guardian, het Bureau of Investigative Journalism en Réporter Brasil, en Greenpeace en Amnesty International. Maar hij was ook vastbesloten om de positieve verhalen uit Brazilië te vinden, zoals over de bloeiende duurzame landbouwbedrijven die er worden opgezet. En dit onvergetelijke stuk over inheemse vissers is exemplarisch voor het werk waarvoor Philips herinnerd zal worden. In de reportage vertelt hij hoe het inheemse agentschap van de Braziliaanse regering, Funai, waar Bruno Pereira voor werkte wordt bedreigd.

Lees ook:

Europese supermarkten, waaronder Albert Heijn en Lidl, boycotten Braziliaans vlees

De pan-Amerikaanse podcast El Hilo sprak met onderzoeksjournalist Gustavo Faleiros, die veel schrijft over de Amazone. Volgens hem is de gewelddadige moord een voorbeeld van de wetteloosheid van de Javari-vallei. Het gebied is een broeinest van illegale jagers, vissers, mijnwerkers en houthakkers. Dat is niet het enige. Het is ook een doelwit van drugshandel en georganiseerde misdaad. Tegelijkertijd grijpt de regering-Bolsonaro niet in en voert zij een beleid dat plundering en vernieling in de hand werkt, wat weer tot doden leidt.

‘De Amazone-oorlog is de oorlog van deze tijd’

Om meer doden te voorkomen doet journalist Eliana Brum in een strijdbaar essay in het Braziliaanse tijdschrift Nexo een oproep aan iedereen om Bolsonaro tot ingrijpen te dwingen en de Amazone te redden. ‘Ik doe hier een beroep op ieders overlevingsinstinct. Wat we doen is niet genoeg. Het is tijd om niet alleen maatregelen te nemen waarvan we zeker weten dat ze werken, maar ook waarvan we het nog niet zeker weten. Niet alleen uit altruïsme of medelijden met de overledenen. Maar voor het leven. De Amazone-oorlog is de oorlog van deze tijd. De Amazone-oorlog is de oorlog tegen de mensen die de planeet aan het opeten zijn. Het is aan ons, die nog leven, om deze oorlog te voeren. Laten we ons schamen en ertegen vechten.’

Lees ook:

Ontbossing bereikt recordhoogte in de Braziliaanse Amazone

---

Leven tussen de dieren

‘Ethologie gaat over het observeren van een wild wezen in zijn natuurlijke omgeving, in tegenstelling tot het observeren in een laboratorium of dierentuin. Je kunt een organisme niet uit zijn omgeving halen en verwachten het te begrijpen. Ethologie werd lange tijd niet erkend in de biologie. Dat veranderde pas eind jaren zestig, grotendeels dankzij het pionierswerk van mensen als Konrad Lorenz, Dian Fossey en Jane Goodall. Ik zie mezelf in hun traditie: ik probeer vanuit een toeschouwer deel uit te maken van de groep. Hiervoor moet ik een zo hecht mogelijke band met de dieren ontwikkelen.’

Aan het woord is de zesenzeventigjarige Amerikaan Joe Hutto, die voor deze band gebruikmaakte van imprinting: het principe dat een pasgeborene zich direct na de geboorte onherroepelijk identificeert met een ouder. Dit proces kan ook optreden tussen dieren en menselijke ouders, met name bij vogels en sociale zoogdieren. Het werkt vaak via stem- en oogcontact, of een geur of zelfs schaduw. ‘Pasgeborenen komen ter wereld met de verwachting dat er iemand voor hen zal zijn.’

Joe Hutto leefde achtereenvolgens lange tijd tussen de kalkoenen, dikhoornschapen en muilezelherten

En toen hij vierentwintig kalkoeneieren op zijn veranda aantrof, was hij die iemand. Zo leefde hij achtereenvolgens lange tijd tussen deze kalkoenen (‘Ze waren nooit agressief tegen mijn vrouw, maar behandelden haar eerder als een kip’), dikhoornschapen en muilezelherten. Hij ging de wereld door hun ogen zien en ondervond onder meer dat de dieren een ‘diepe interesse en duidelijke emotionele betrokkenheid tonen bij de sterfgevallen die om hen heen plaatsvonden. Dieren zijn zich bewust van de sterfelijkheid van andere levende wezens.’

Lees hier het boeiende en geestige interview met de bevlogen bioloog uit P.M. Magazine, getipt door hoofdredacteur Laura Weeda.

Lees ook:

Wat de Japanse sneeuwaap ons leert over cultuur bij dieren

The Guardian bracht onlangs een minidocumentaire uit over Spider-Man uit Soedan. De in een kostuum van de superheld gestoken demonstrant tegen de militaire coup is inmiddels een bekend figuur op sociale media. Wired maakte een prachte reportage over de saxofonist die in de Koude Oorlog geheime boodschappen overbracht via bladmuziek. De aanraders van de 360-redactie.

Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

Protesterende Spider-Man

Om dit weekeinde niet in ledigheid door te brengen, want wie wil er nou het oor van de duivel kussen, is deze documentaire op de site van The Guardian een goed tijdverdrijf. Hiervoor gaan we de grens over naar een andere oorlog, die in Soedan. En schakelen we van Zelensky over naar een echte Spider-Man, een van vlees en bloed die helemaal niet geheimzinnig doet, schrijft editor at large Katrien Gottlieb.

Spider-Man heeft zich in zijn welbekende kostuum gestoken, loeistrak en van goedkope makelij, en deed mee als anonieme demonstrant samen met honderdduizenden andere Soedanezen die hun kwetsbare civiel-militaire overgangsbewind willen beschermen na de militaire staatsgreep in oktober 2021. Sindsdien ligt de macht weer bij het leger. Ondanks de meedogenloze repressie is het protest, vooral van jongere betogers, moeilijk te onderdrukken. Zij willen met de moed der wanhoop voorkomen dat de verworvenheden van de prille democratie definitief om zeep worden geholpen.

‘Spidey’ is inmiddels een bekende figuur geworden op sociale media, waar te zien is hoe hij van billboards springt en al traangas ontwijkend gebouwen beklimt. De eigenzinnige invulling van zijn taak als Spider-Man is ontroerend. Overal wordt hij als een held ontvangen. Als de demonstraties gewelddadiger worden, vertrekt hij op zijn brommer en rijd hij naar minder gevaarlijk terrein om arme kinderen te helpen. De volgende generatie moet hun eigenwaarde, en waarden in het algemeen leren kennen. Spidey vindt dat ze trots moeten zijn op hun land.

Lees ook:

Drie doden bij Soedanese protesten tegen het militair bewind

---

Komt Byron Castillo uit Ecuador of Colombia?

‘Voetbalfans zijn, net als de meeste sportfans, altijd in voor een goed discussie, vooral het soort dat niet echt opgelost kan worden. Hoe subjectiever het debat, hoe beter: welke speler was de beste in verschillende tijdperken, welk team van vroeger zou winnen in een rechtstreeks duel, welke competitie is de sterkste, welk land heeft de aantrekkelijkste speelstijl. Dergelijke vragen zijn niet vatbaar voor gegevens of statistieken, maar moeten worden ontleed, bewerkt, voorgelezen als poëzie’, schrijft Daniel Alarcón in The New Yorker. Een aanrader van redactieassistent Maud Wiersma.

Nu is er een nieuw vraagstuk in de voetbalwereld ontstaan, namelijk rondom de Zuid-Amerikaanse WK-kwalificatiewedstrijden voor Qatar 2022. ‘Is de Ecuadoraanse rechtsback Byron Castillo een Ecuadoraan of Colombiaan? Ecuador heeft verklaard dat Castillo Ecuadoraan is: de Chilenen beweren dat hij geboren is in Tumaco, Colombia, en beweren in het bezit te zijn van een geboorteakte die dat bewijst. Als de FIFA Chili gelijk zou geven, dan zouden de wedstrijden waarin Castillo speelde verloren zijn, met een 3-0-nederlaag tot gevolg. Als gevolg daarvan zou Ecuador in totaal veertien punten verliezen, waardoor het land niet meer in aanmerking zou komen voor Qatar. Chili, met twee extra overwinningen (en vijf extra punten), zou naar de vierde plaats springen en zich kwalificeren in Ecuadors plaats.’

Het is duidelijk dat er nogal wat op het spel staat. De zaak ligt nu bij de FIFA en vrijdag wordt een uitspraak verwacht. Op het WK zit Ecuador in de poule met Nederland, Senegal en Qatar.

Lees ook:

Infantino: FIFA heeft arbeidsmigranten WK Qatar ‘waardigheid en trots’ gegeven

---

Spionerende saxofonist

‘How a Saxophonist Tricked the KGB by Encrypting Secrets in Music’, oftewel: ‘Hoe een saxofonist de KGB misleidde door geheimen in muziek te versleutelen.’ Dat is de prikkelende titel van een artikel dat Lily Hey Newman schreef voor Wired over saxofonist Merryl Goldberg die in 1985 het vliegtuig naar Moskou nam, samen met met drie andere muzikanten van de Boston Klezmer Conservatory Band, aldus redacteur IJsbrand van Veelen. ‘Ze had zorgvuldig bladmuziek, rieten en andere benodigdheden voor blazers ingepakt, samen met een sopraansaxofoon, voor de reis naar de Sovjet-Unie. Een van haar spiraalgebonden notitieboekjes met notenbalken voor muzieknotatie bevatte verborgen informatie.’

‘Voor een ongeoefend oog zagen die eruit als echte melodieën zoals ze die op andere pagina’s had genoteerd’

En Newman vervolgt: ‘Met behulp van een code die ze zelf had ontwikkeld, had Goldberg namen, adressen en andere details die de groep nodig had voor de reis verborgen in handgeschreven composities. Voor een ongeoefend oog zagen die eruit als echte melodieën zoals ze die op andere pagina’s had genoteerd. (…) Ze zouden het Phantom Orchestra ontmoeten, een ensemble van dissidenten dat Goldberg beschrijft als een samensmelting van joodse refuseniks (joden die niet uit de Sovjet-Unie mochten emigreren), christelijke activisten en Helsinki-waarnemers, oftewel: waakhonden die toezagen op naleving door de Sovjets van de Helsinki-akkoorden van 1975.’ Hoe dit cultureel tripje in Koude Oorlog-tijden verder verliep, lees je hier.

Lees ook:

Mijn dubbelleven als KGB-agent

Moordhoofdstad van de wereld

‘Tanks van het Colombiaanse leger rijden in het donker over een zandweg. De nacht is gevallen. Dreigende silhouetten in het struikgewas stellen de dapperheid van de soldaten op de proef. “Dit is de plaats waar de meeste moorden hebben plaatsgevonden,” zegt generaal Diego Ducuara van de commando’s terwijl hij in de vroege ochtend wijst naar een donkere plek voor hem.‘ Zo begint het bloedstollende artikel over Saravena, de Colombiaanse stad met het op een na hoogste moordcijfer ter wereld (181 per 100.000 inwoners, na Ciudad Obregón in Mexico), dat redacteur Joep Harmsen tegenkwam in El País.

In de stad aan de grens met Venezuela voeren sinds begin dit jaar de laatste actieve guerrillagroepering van Colombia, het Nationaal Bevrijdingsleger (ELN), en dissidenten van de FARC een hevige strijd. ‘In deze stad van 43.000 inwoners, zijn er geen daklozen of dieven’, vervolgt El País. ‘Een taxichauffeur kan zijn raampje omlaag laten en niemand zal zijn radio stelen (…) Niemand hier zal je gsm afpakken als je op straat aan het bellen bent. Wie het waagde zou de volgende dag dood gevonden worden met een bordje in zijn handen: dief.’

Lees hier de hele reportage over een van de gewelddadigste steden van de planeet.

Lees ook:

Colombia: gevechten tussen oud-FARC-leden en ELN om grens met Venezuela

Buenos Aires is een stad van lezers en waar lezers zijn, zijn boekhandels. Ondanks de economische recessie en de pandemie blijft het aantal boekwinkels er groeien. Opgeven op Roland Garos tegen de nummer 1 van de wereld terwijl je voorstaat, dat overkwam de negentienjarige Zheng Qinwen. De oorzaak? Menstruatiekrampen. De aanraders van de 360-redactie.

Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

Big tech is watching you

‘Nog maar twee decennia geleden was amper 25 procent van de informatie in de wereld digitaal. Vandaag ontsnapt niets meer aan het web. Het is ons gemeenschappelijke lot en voorrecht om te leven aan de vooravond van de informatiesamenleving. Wat voor toekomst zal dit zijn? Welke erfenis laten wij na aan onze kinderen en de generaties erna?’

Deze vragen stelt Shoshanna Zuboff, auteur van onder meer The Age of Surveillance Capitalism, in de lezing Democracy Can Still End Big Tech’s Dominance Over Our Lives, die ze begin mei hield bij de opening van World Press Freedom Day. Redacteur IJsbrand van Veelen las in Time een aangepaste versie van haar keynote speech. Daarin schrijft ze verder: ‘In een informatiebeschaving wordt ons leven bepaald en weergegeven door informatie. Maar wat is de kwaliteit van deze informatie? Wie heeft weet van deze informatie? Wie bepaalt wie het weet? Wie bepaalt wie mag weten wie het weet?’

Google, Facebook, Microsoft en Amazon bezitten inmiddels ‘alle data over alle mensen’

De antwoorden op deze essentiële vragen over kennis, autoriteit en macht die bepalend zijn voor onze samenleving, zijn volgens Zuboff in handen van de reuzen van het ‘surveillancekapitalisme’ – Google, Facebook, Apple, Microsoft, Amazon. Zij bezitten inmiddels ‘alle data over alle mensen’ en alle verbindingen ertussen. ‘Ze beheersen de wereldmarkt van de kennisproductie die bekendstaat als kunstmatige intelligentie en machinaal leren. Zij beslissen wat kennis wordt, wie daar kennis van kan nemen, en met welk doel.’

Dat is een desastreuze ontwikkeling voor kennis en waarheid, want ‘feiten en waarheid zijn gewoon niet langer in beeld’. Volgens de logica van het surveillancekapitalisme is integere informatie niet van belang voor de omzet. Integendeel, corrupte informatie is juist goed gebleken voor de handel, omdat er meer aan te verdienen valt. Het systeem eist jouw betrokkenheid, maar is zo ontworpen dat het blind is voor wat jou bezighoudt’, aldus Zuboff. Toch is ze optimistischer dan voorheen, zegt ze. Waarom dat zo is lees je hier.

Lees ook:

Waarom big tech zo geheimzinnig doet over zijn inkomstenbronnen

---

Kleine boekhandel bloeit in Buenos Aires

Buenos Aires is een echte boekenstad, ontdekte ook redacteur Joep Harmsen toen hij de Argentijnse hoofdstad in 2014 bezocht. De stad die literaire grootmeesters voorbracht als Jorge Luis Borges en Julio Cortázar is dan ook een van de steden met de meeste boekwinkels per hoofd van de bevolking in de wereld (20,1 boekwinkels per 100.000 inwoners, ter vergelijking: Amsterdam heeft 5,1 boekwinkels per 100.000 inwoners in Amsterdam). Op elke hoek was wel een buurtboekwinkel te vinden en voor de meeste universiteitsgebouwen stonden oude mannetjes met tweedehands boekenkraampjes. Het is dan ook mooi om in The New York Times te lezen dat die bloeiende boekencultuur behouden is gebleven na alle economische ellende die Argentinië de laatste jaren heeft doorgemaakt.

Dat is vooral te danken aan kleine, onafhankelijke boekhandels, schrijft de Amerikaanse krant. ‘Kleine boekwinkels helpen je te vinden waarvan je niet weet dat je zoekt,’ aldus een Argentijnse uitgever. ‘Voor de boekenliefhebbende Porteños, zoals de inwoners van Buenos Aires worden genoemd, maakt die persoonlijke band het verschil’, legt The New York Times uit. ‘Argentinië mag dan altijd in crisis zijn, maar er zijn veel lezers,’ aldus een schrijver en boekhandelaar uit de hoofdstad. Lees hier de volledige reportage van de New Yorkse krant over de bijzondere Argentijnse boekencultuur.

Lees ook:

In Argentinië komt de crisis niet terug. Hij is nooit weggeweest

---

Opgeven van de (menstruatie)pijn

Een wedstrijd van de nummer 1 van de wereld verliezen doordat je niet goed genoeg bent, is natuurlijk jammer, maar je hebt je best gedaan. De wedstrijd verliezen omdat je geblesseerd bent, is wellicht wat frustrerender, maar ook daar kan je mee leven. Maar de wedstrijd verliezen omdat je op de eerste dag van je menstruatie zit, is wel erg zuur, aldus redactieassistent Maud Wiersma.

Het overkwam de negentienjarige Zheng Qinwen afgelopen week tijdens haar debuut op Roland Garros, aldus South China Morning Post. Nadat Zheng de eerste set van de nummer 1 van de wereld, Iga Świątek, had gewonnen, werd ze door de menstruatiekrampen overvallen. ‘Ik kon mijn eigen spel niet spelen omdat ik te veel buikpijn had. Ik geef echt alles op de baan, maar het was gewoon te zwaar.’

‘Het hoort bij vrouw zijn,’ zei Zheng. ‘De eerste dag is altijd zo zwaar en als ik dan moet sporten, heb ik altijd veel pijn. Ik kon niet tegen mijn natuur ingaan. Ik wou dat ik een man kon zijn, zodat ik hier niet onder hoef te lijden.’

Spanje wil abortuswetgeving verruimen en menstruatieverlof invoeren

In de Griekse en Romeinse oudheid was vegetarisme onder filosofen al hip. Onder andere Pythagoras propageerde een vleesloos dieet. Ontmoet Marcela Turati, de Mexicaanse journalist die met gevaar voor eigen leven onderzoek deed naar de 100.000 mensen die in haar land zijn vermist sinds 1964. De aanraders van de 360-redactie.

Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

Pythagoras was een vegetariër

Misschien kunnen we soms beter van ‘herwaakt’ spreken dan van ‘ontwaakt’ of ‘woke’, wat impliceert dat wij nu in deze tijd pas echt doorkrijgen hoe het zit. Zo is het opkomen voor dierenrechten niets nieuws, ook niet in de westerse wereld. Griekse en Romeinse filosofen behoorden tot de eersten die een vleesloos dieet volgden en dierenrechten verdedigden, las hoofdredacteur Laura Weeda in Haaretz.

De eerste bekende activist voor dierenrechten en vegetarisme was de grote Pythagoras, die leefde in de zesde eeuw voor Christus. Het is veelzeggend dat kinderen tegenwoordig zijn stelling over rechthoekige driehoeken leren, zelfs kunnen dromen, terwijl weinigen weten dat vleesloos eten een Pythagoras-dieet werd genoemd. Geïnspireerd door de wiskundige stopte ook de stoïcijnse Romeinse filosoof Seneca met het eten van vlees, maar hij moest zijn eetgewoonten verbergen en zelfs opgeven om de keizer – de gevreesde Caligula – niet te irriteren.

Plutarchus schreef al dat dieren rationele wezens zijn die respect verdienen

De Griekse filosoof Plutarchus schreef talloze teksten ten gunste van het vegetarisme, met het argument dat dieren rationele wezens zijn die respect verdienen. In zijn Over het gebruik van vlees legt hij uit dat het menselijke spijsverteringsstelsel niet gemaakt is om vlees te verteren: aangezien mensen geen klauwen of hoektanden hebben, zijn ze ongeschikt voor het eten van vlees.

Waarom hebben deze denkbeelden niet doorgezet? Ook destijds bleven ze grotendeels voorbehouden aan de elite. Het is tegelijkertijd relativerend en ontluisterend om te lezen hoezeer overtuigingen in geheel andere tijden vaak al overeenkwamen met die van ons.

---

Jay Stone: hypnotherapeut én samenzweringsgekkie

ProPublica, de Amerikaanse non-profitorganisatie voor onderzoeksjournalistiek, kwam deze week met een fraai staaltje van haar kunnen, aldus redacteur IJsbrand van Veelen. Onder de heerlijke titel The Hypnotherapist and Failed Politician Who Helped Fuel the Never-Ending Hunt for Election Fraud in Wisconsin schreef Megan O’Matz een longread over de cruciale rol die een onopvallende gepensioneerde hypnotherapeut met politieke aspiraties speelde in de ontwikkeling van Wisconsin tot een broeinest van samenzweringstheorieën. Die komen erop neer dat de Democraten bij de presidentsverkiezingen tien kiesmannen van Donald Trump hebben gestolen.

Die hypnotherapeut is Jay Stone die in het verleden diverse keren probeerde de politiek in te gaan, maar daarin keer op keer faalde. Zijn vader Bernard Stone, die zelf achtendertig jaar als wethouder van Chicago op het pluche zat, zei daarover ooit tegen The Chicago Tribune: ‘Mijn zoon is erg goed in waarvoor hij is opgeleid. En dat is niet de politiek.’ Zoon Jay stopte zijn politieke aspiraties weg en ging aan de slag als hypnotherapeut. Maar toen kwamen de presidentsverkiezingen van 2020, waarna hij zich ontpopte tot een stille kracht achter de samenzweringstheorieën over de verkiezingsuitslag in Wisconsin die tot op de dag van vandaag voortduren. Dat is niet alleen een lokale kwestie van een handjevol gekkies, maar het heeft verder reikende consequenties, waarbij ook donaties van Facebook-oprichter Mark Zuckerberg en zijn vrouw werden betrokken. Hoe dat allemaal zit lees je hier.

Lees ook:

Republikeinen bang voor ‘doorgeschoten democratie’

---

100.000 vermisten, 100.000 verhalen

Sinds 1964 zijn er in Mexico meer dan 100.000 mensen vermist, er zijn dus 100.000 verhalen om te onderzoeken, vertelt journalist Marcela Turati aan Revista 5W. De Mexicaanse is ‘geobsedeerd door herinnering en waardigheid, woorden die zo belangrijk zijn en zo zwaar wegen; geobsedeerd door de waarheid, dat woord dat zoveel prestige heeft verloren; geobsedeerd door de dood, dat woord dat in haar onderzoek emotie losmaakt bij families, en tot een eerste stap leidt om wonden te helen’, las redacteur Joep Harmsen in het Spaanse tijdschrift.

‘Tegenwoordig worden journalisten voortdurend bedreigd’

Voor haar werk ontving Turati verschillende prijzen, maar daar is het haar niet om te doen. ‘Ik maak verhalen om het geweld te begrijpen. Om het uit te leggen. Om het aan het licht te brengen.’ Volgens Turati worden in series en films narco’s, de grote verantwoordelijke voor de vele verdwijningen, nog te veel geromantiseerd. ’In elk interview of documentaire moet de schade die zij hebben aangericht aan bod komen, en mogen zij niet als verheerlijkte personages worden opgevoerd.’

Journalisten zijn in Mexico maar al te vaak zelf het slachtoffer. ‘De oorlog tegen drugs die president Calderón in 2006 lanceerde, veranderde mijn leven en dat van vele journalisten, en maakte van ons oorlogscorrespondenten in ons eigen land. (…) Sindsdien zijn meer dan vijftien jaar verstreken, en tegenwoordig worden journalisten voortdurend bedreigd. De overgrote meerderheid zijn lokale journalisten, slecht betaald, die over politiek, corruptie of politiezaken berichten. Zij zijn degenen die het vaakst vermoord worden.’ Lees hier het hele interview met Marcela Turati en lees hier een onderzoek van haar hand naar de aard van de vele verdwijningen in Mexico.

Lees ook:

‘Mensen worden niet gewelddadig geboren, ze worden gewelddadig gemaakt’

De filosoof Schopenhauer bedacht ooit achtendertig strategieën om een discussie te winnen. Maar draait een debat wel om winnen of verliezen? Waarom is het zo moeilijk om mensen te laten betalen voor nieuws? Een onderzoeker van de VU zocht het uit. De aanraders van de 360-redactie.

Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

Discussiëren doe je (niet) zo

The Browser Newsletter postte deze week achtendertig manieren om een discussie te winnen, van Arthur Schopenhauer (1788-1860). Die Duitse filosoof die de mens ooit vergeleek met een schimmel die toevallig kan denken. Toevallig publiceert 360 Magazine online en in het volgende nummer een artikel over het mycelium en het onevenaarbare genie van een schimmel, dus misschien bedoelde hij het wel als compliment. Helaas leeft Schopenhauer niet meer, maar of hij elke discussie zou winnen met zijn achtendertig punten, is nog maar de vraag, stelt editor at large Katrien Gottlieb.

Zodra we in een debat terecht komen, slaan we vaak door

Dat is nou precies waar een discussie niet over zou moeten gaan, over winnen. Maar binnen de kortste keren zetten we de hakken in het zand in een debat of ruzie om vooral ons gelijk te halen. Het schijnt allemaal door ons instinct te komen, stelt de neurowetenschap, zodra we in een debat terecht komen, slaan we vaak door. We voelen ons aangevallen en schieten automatisch in de vecht-of-vluchtmodus. Onze logica en ratio blokkeren en er geldt nog maar één ding: winnen.

Als geen enkel argument meer hout snijdt, en je hebt het gevoel dat de tegenstander de upper hand heeft, dan is het volgens Schopenhauer tijd om persoonlijk te worden, het hele onderwerp terzijde te schuiven en de persoon in kwestie te beledigen. Een in die tijd dus al populaire (of populistische) truc omdat iedereen het kan – gegarandeerd succes.

Lees ook:

Het debat als duel

---

Kendrick Lamar verwerkt zijn jeugdtrauma’s op nieuwe album

‘I’ve been going through something. One-thousand eight-hundred and fifty-five days. I’ve been going through something.’ Dat zijn de eerste woorden van Kendrick Lamar op zijn nieuwe album, een verwijzing naar de 1855 dagen sinds zijn laatste album, DAMN, uitkwam. Op de albumhoes staat Kendrick Lamar met zijn dochter in zijn arm en een pistool onder zijn broeksriem in een slaapkamer. Op de achtergrond zitten zijn vrouw en pasgeboren kind op een bed. Kendrick kijkt opzij. Met op zijn hoofd een doornenkroon.

Lamar stelt zich vaak kwetsbaarder op dan een overgroot deel van de hiphopgemeenschap

Mr. Morale and The Big Steppers is het vijfde album van de rapper, en gaat voornamelijk over zijn persoonlijke problemen, wat niet voor het eerst is. In zijn eerdere albums stelde hij zich vaak kwetsbaarder op dan een overgroot deel van de hiphopgemeenschap. Ook zijn laatste plaat richt zich op zijn zelfvertrouwen en persoonlijke trauma’s, en hoe hij hier mee om is gegaan, schrijft online strateeg Maxim Hoekmeijer.

Het album behandelt veel politiek relevante onderwerpen, zoals toxische masculiniteit en seksverslavingen. Hij vertelt hoe hij er de laatste jaren is achter gekomen dat hij zijn jeugdtrauma’s eigenlijk nooit heeft verwerkt, en op welke manier dat zijn leven heeft gevormd. Het dubbele album eindigt dan ook met de woorden: ‘Sorry I didn’t save the world, my friend. I was too busy buildin’ mine again.’

Lees hier een uitgebreide analyse van zijn laatste album gepubliceerd door The Atlantic.

---

Waarom zijn mensen niet bereid te betalen voor nieuws?

‘Als je mediatypes vraagt naar wat nieuwsorganisaties nodig hebben om in de toekomst te overleven, wordt in het gesprek bijna altijd de nadruk gelegd op “lezersinkomsten”: abonnementen, lidmaatschappen, donaties – alle middelen, oud of nieuw, die mensen meer dan vroeger bewegen om te betalen voor nieuws.’ Dat schrijven Mark Coddington en Seth Lewis in hun artikel Why won’t some people pay for news? 

Die lezersinkomsten zijn broodnodig, vooral voor kranten: ‘Nu de reclame-inkomsten teruglopen door de overgang naar digitale platforms, is er geen andere keuze dan deze verliezen te compenseren met meer directe steun van het publiek. Maar veel mensen – de overgrote meerderheid zelfs – blijkt hardnekkig onwillig te zijn om te betalen voor nieuws (vooral online nieuws).’

De auteurs noemen vier redenen waarom mensen geen abonnementen afsluiten. Die hebben ze niet zelf bedacht, maar zijn afkomstig uit de resultaten van het onderzoek Why people don’t pay for news die Tim Groot Kormelink van de Vrije Universiteit Amsterdam eerder deze maand publiceerde. De vier primaire redenen om zich niet te abonneren, aldus deelnemers die voor het onderzoek een gratis abonnement van drie weken kregen: prijs (niet echt verrassend); elders is voldoende nieuws gratis beschikbaar; zich niet willen binden; en leverings- en technische problemen. Een korte versie van het onderzoek van Groot Kormelink vind je in dit draadje op Twitter.

Een tip van eindredacteur Joep Harmsen.

Lees ook:

https://360magazine.nl/journalistiek-is-%e2%80%a8toe-aan-verandering/

---

Schiet Groningen de EU (en Oekraïne) te hulp?

Deze week verscheen er een prikkelend betoog in het Britse progressieve tijdschrift The New Stateman over het weer in gebruik nemen van het Groningenveld, las redacteur IJsbrand van Veelen. Publicist Maximilian Hess schrijft dat naast Duitsland en Hongarije nog een derde EU-dwarsligt als het gaat om het winnen van de geopolitieke en economische oorlog met Rusland: Nederland.

‘Eenvoudig gezegd kan Nederland het belangrijkste instrument zijn om de invloed van Rusland op de EU op het gebied van aardgas te verzwakken’, aldus Hess. Toch lijkt dit vooralsnog onwaarschijnlijk door de aardbevingsschade in Groningen en de gecompliceerde politieke situatie die daardoor is ontstaan.

‘Het verhogen van de gasproductie in Groningen zou een no-brainer moeten zijn’

‘Vervanging van de Russische gasimport’, schrijft Hess, ‘zal echter vele Oekraïense levens helpen redden en de dreiging van Rusland voor Europa verminderen. Het verhogen van de gasproductie in Groningen zou een no-brainer moeten zijn. (…) Groningen stimuleren om de gasproductie weer op te starten en uit te breiden zal dienen als een pan-Europese solidariteitsmaatregel. Alle EU-landen zouden op hun beurt een deel van de kosten kunnen dragen om de inwoners van Groningen te behoeden voor schade’, stelt Hess voor. Maar of dit plan politiek haalbaar is, is vooralsnog de vraag.

Hess lijkt in ieder geval een groot deel van de Groningers aan zijn zijde te vinden, zo blijkt uit een onderzoek van Het Dagblad van het Noorden. Bijna twee op de drie Groningers (61 procent) is voor het opendraaien van de gaskraan in Groningen, kwam naar voren uit een representatieve enquête onder de inwoners van de provincie.

Lees ook:

EU presenteert groen energieplan als alternatief voor Russische olie en gas

De winnaars van de fotowedstrijd Portrait of Humanity tonen de kwetsbare kant van hun onderwerpen – van strandbewoners tot imkers, dragqueens en vluchtelingen; De stille kracht van de Franse politiek is een uiterst rechtse tv-magnaat & Meer aanraders van de 360-redactie.

Menselijke gezichten

Op de site van The Guardian kwam redactieassistent Maud Wiersma een prachtige fotocollectie tegen van winnaars van de Portrait of Humanity van dit jaar. Van strandbewoners tot imkers, dragqueens en vluchtelingen, de bijzondere foto’s zijn allemaal bekroond voor het tonen van de menselijkheid van hun onderwerpen. Jaarlijks wordt de fotowedstrijd georganiseerd door The British Journal of Photography.

---

Vincent Bolloré: stille kracht van de Franse politiek

De tweede ronde van de Franse presidentsverkiezingen op 24 april is een strijd tussen Emmanuel Macron en Marine Le Pen, tussen centrumpolitiek en radicaal rechts. De uitkomst van die strijd is niet alleen van belang voor Frankrijk, maar ook voor de politieke balans in de rest van Europa. Achter de schermen is een hoofdrol weggelegd voor een man die nergens op de kieslijsten staat, maar die wel de grote stille kracht is achter de Franse politiek, signaleert Harrison Stetler in een opiniestuk dat hij al voor de eerste ronde van de verkiezingen schreef voor The New York Times. Stetler doelt op Vincent Bolloré, die zich ophoudt in de meest exclusieve kringen van de Parijse elite.

Het uiterst rechtse kanaal CNews speelt ‘een buitenproportionele rol’ in het het nationale debat

‘Nadat hij in het begin van de jaren tachtig samen met zijn broer het in moeilijkheden verkerende papierbedrijf van zijn familie had geërfd en nieuw leven had ingeblazen’, las redacteur IJsbrand van Veelen in het artikel van Stetler, ‘verwierf hij een bijna-monopolie op West-Afrikaanse havens en logistieke activiteiten – activiteiten waaruit hij zich nu lijkt terug te trekken. In het begin van de jaren 2000 begon Bolloré met het opbouwen van zijn mediaimperium, dat nu twee van de grootste uitgeverijen van Frankrijk omvat, een groot reclamebureau, een reeks tijdschriften en weekbladen, een nationaal radionetwerk en de premium tv-groep Canal+. En dan is er nog de parel in de kroon: de hard-rechtse vierentwintiguurs nieuwszender, CNews.’

Dat uiterst rechtse kanaal speelt ‘een buitenproportionele rol’ in het het nationale debat. Het faciliteerde niet alleen de opkomst van de extreemrechtse Eric Zemmour, maar volgens Stetler herkauwen de drie kandidaten op rechts en eigenlijk alle politici, in meer of mindere mate de inhoud die in de netwerken van Bolloré circuleert. Meer daarover lees je hier.

---

Zijn de dagen van de president van Peru geteld?

Peru bevindt zich in politiek roerige tijden. Negen maanden na het aantreden van president Pedro Castillo zijn duizenden demonstranten de straat op gegaan om zich tegen de regering uit te spreken en in veel gevallen zijn vertrek te eisen. De redenen hiervoor zijn uiteenlopend, maar ze houden allemaal verband met de economische crisis waarin het land zich bevindt, die zich vertaalt in inflatie, ongelijkheid en armoede.

De podcast El hilo nodigde journalist Marcelo Rochabrún en politiek analist Gonzalo Banda uit om te praten over de situatie in het Andes-land. Wat begon als een protest tegen de stijging van de brandstofprijzen, mondde uit in demonstraties in heel Peru. De avondklok die Castillo in Lima en Callao uitvaardigde, wakkerde het conflict alleen maar aan en zette de president onder druk. Als je nagaat dat in de afgelopen vijf jaar Peru vijf presidenten heeft gehad, lijkt ook het presidentschap van Castillo geen lang leven beschoren. Een aanrader van redacteur Joep Harmsen.

Lees ook:

Peru vervangt premier en gaat gematigdere koers varen