Onderwerpen: Weekendtips

  • Herdenk 11 september met deze gids & Meer tips

    Herdenk 11 september met deze gids & Meer tips

    Untapped New York presenteert een gids die je langs de overblijfselen van de Twin Towers leidt. Verder: Na de restauratie van een Vermeer is er ineens een naakte Cupido in de achtergrond opgedoken & Meer aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Herdenk 11 september met deze gids

    Zaterdag 11 september 2021. De herdenkingen zijn deze dag onontkoombaar: precies twee decennia geleden werden de Twin Towers aangevallen. Redacteur IJsbrand van Veelen weet net als veel anderen nog precies waar hij was toen het nieuws hem bereikte: in de Nieuwe Hoogstraat te Amsterdam, bij de metro-uitgang. Bij een andere metro-uitgang, zo’n 6000 kilometer westwaarts, renden New Yorkse vrienden van hem voor hun leven bij instortende de Twin Towers in Manhattan. De wereld is sindsdien veranderd, evenals de skyline van New York. 

    Op de plek waar de Twin Towers stonden is de wederopbouw en herinrichting al zeventien jaar aan de gang, schrijft Michelle Young op de site Untapped New York, waarvan ze de oprichter is. ‘Nieuwe gebouwen verschenen, zoals 1 WTC, 3 WTC, 4 WTC en het door Santiago Calatrava ontworpen transportknooppunt (ook wel bekend als de Oculus). Het 9/11 Memorial & Museum werd geopend en er werden nieuwe straten aangelegd, langs routes die ooit bestonden voordat de Twin Towers werden gebouwd.’ En een week geleden, op zaterdag 4 september, werd Metrostation Cortlandt heropend.

    De Survivor Tree, de perenboom die de aanslagen maar net overleefde, fungeert nu als symbool van wedergeboorte

    Ondanks de langdurige bouwwerkzaamheden, die de beladen plek hebben gemaakt tot wat hij nu is, zijn er nog veel overblijfselen van de oude gebouwen op het terrein van 6,5 hectare te vinden, schrijft Young. ‘Het is de twintigste herdenkingsdag van de aanslagen van 9/11 op het World Trade Center, maar als openbare herdenkingen niet zo jouw ding zijn, dan kun je deze gids gebruiken om te bekijken welke overblijfselen er nog zijn van wat er ooit op deze plek stond.’ Zoals de originele deur van de metro van het World Trade Center, met daarop opschriften van eerstehulpverleners, of de enorme fundering van de Twin Towers. En natuurlijk de fameuze Survivor Tree, de perenboom die de aanslagen maar net overleefde, maar die door het New York City Department of Parks and Recreation weer werd opgekalefaterd en sinds 2010 op Memorial Plaza fungeert als een symbool van wedergeboorte.


    De begeerte van Vermeers ‘Brieflezend meisje’

    ‘Na bijna drie eeuwen achter een laag verf is op een van ’s werelds meest geliefde kunstwerken een naakte Cupido opgedoken, die de achtergrond van een rustige interieurscène ingrijpend verandert’, schrijft The New York Times. Tijdens de restauratie van Johannes Vermeers ‘Brieflezend meisje bij het venster’ kwam aan het licht dat achter de verf van de kale muur zich een schilderij van de Griekse liefdesgod bevond die het tafereel in een ander daglicht zet. Een aanrader van redacteur Joep Harmsen.

    Stephan Koja, directeur van de Gemäldegalerie Alte Meister in Dresden, omschreef het restauratieproces als ‘een detectiveverhaal en een avontuur’. Het schilderij staat centraal in de tentoonstelling Johannes Vermeer. Vom Innehalten, die donderdag is geopend door bondskanselier Angela Merkel en onze eigen premier Mark Rutte en tot en met 2 januari loopt.

    ‘De god van de begeerte wijst erop welke soort liefde dat Vermeer bedoeld zou kunnen hebben’

    Al meer dan veertig jaar lang, na onderzoek met röntgenstralen, zijn onderzoekers zich bewust van het Cupidoschilderij in de achtergrond, maar kunsthistorici gingen er tot nu toe vanuit dat de oude meester deze zelf had overgeschilderd. Echter, een chemische analyse van de verf wees uit dat de wijziging pas tientallen jaren na de voltooiing van het schilderij in de late jaren vijftig van de zeventiende eeuw waren toegepast.

    Het onthulde element heeft wel degelijk invloed op de inhoud, schrijft The New York Times. ‘Terwijl de blos op de wangen van het meisje eerder duidelijk maakte dat ze een liefdesbrief aan het lezen was, wijst de god van de begeerte op de muur erop welke soort liefde dat Vermeer bedoeld zou kunnen hebben. Zijn Cupido is afgebeeld terwijl hij een masker vertrapt, een symbool van bedrog, om te laten zien dat liefde bedrog en oneerlijkheid overwint.’

    Mogelijk is het schilderij overschilderd om de ‘onreine’ gedachten van het meisje te verbergen.


    Moeders van Congo

    Onder leiding van Gladys Samba grijpt een groep Congolese vrouwen, Les Mamans de Congo, terug op een oude traditie: Bantu-slaapliedjes. Hun doel is én om dit cultureel erfgoed behouden, én om vrouwen bewuster te laten zijn van hun positie in de maatschappij, las hoofdredacteur Laura Weeda in een artikel in het Congolese tweemaandelijkse tijdschrift Basango.

    ‘Oorspronkelijk waren vrouwen hier gelijk aan mannen en werkten ze net als hen in de velden’, vertelt Samba. ‘Toen viel dat model om, werden vrouwen teruggeworpen op huishoudelijke taken en konden ze geen onderwijs of werk meer krijgen’. Samba werkt via de door haar opgerichte organisatie Femme du foyer (AFF) ook met jonge moeders en in een restaurant in de populaire wijk Bacongo leert ze vrouwen hoe ze een bedrijf moeten runnen. ‘Ik moedig vrouwen aan om meer te weten te komen over hun tradities om ze te moderniseren.’ 

    ‘Wij zingen om vrouwen moed te geven’

    Vanuit protest tegen het feit dat vrouwen weer naar de keuken zijn verwezen, gebruiken de muzikanten huishoudelijke kookgerei als instrumenten: vorken, borden, pannen, stampers. Ze reperteren vaak aan de oevers van de Djoué-rivier, in Brazzaville, waar moeders hun kleren wassen en de afwas doen. ‘We zingen om hen kracht en moed te geven in hun werk.’

    Luister hier naar hun muziek, die ook op cd is uitgegeven: Les Mamans Du Congo & Rrobin.

  • Hoe verhuist een heremietkreeft? & Meer tips

    Hoe verhuist een heremietkreeft? & Meer tips

    Editor at large Katrien Gottlieb raakte gefascineerd door het verhuisspektakel van de heremietkreeft. Verder: Netflix-serie El Reino laat zien hoe de evangelische kerk in Latijns-Amerika steeds meer politieke macht verwerft & Meer aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Het groeiende koninkrijk van de evangelisten

    El Reino, de nieuwe Netflix-productie uit Argentinië, heeft het debat ontketent over het snijvlak tussen religie en macht in Latijns-Amerika. In de serie krijgt evangelische dominee het presidentschap in zijn schoot geworpen nadat de presidentskandidaat wordt vermoord. El Reino laat duidelijk zien hoe de evangelische kerk opereert in Latijns-Amerika, waar deze steeds meer politieke macht naar zich toetrekt, aldus redacteur Joep Harmsen.

    De serie, geregisseerd door Marcelo Piñeyro en geschreven door schrijfster Claudia Piñeiro, speelt af in Argentinië maar zou elk ander Latijns-Amerikaans als decor kunnen hebben, schrijft de Spaanse onlinekrant elDiario.es. Mensen denken bij Latijns-Amerika natuurlijk al snel aan het katholicisme, maar op het continent omschrijft bijna een op de vijf mensen (19 procent) zichzelf als evangelisch.

    Lees ook:

    De Christelijke Alliantie van Evangelische Kerken van de Argentijnse Republiek (Aciera) was niet blij over de manier waarop ze in de serie werd geportretteerd en publiceerde een verklaring op haar website, die later werd verwijderd. ‘De makers [van El Reino] proberen ons [evangelisten] af te schilderen als gevaarlijke fundamentalisten, zodat wij geïsoleerd raken, verzwakken en verdwijnen. Kortom, een soort fascistisch gedrag (…) Het is bekend dat de schrijfster als feminist en pro-abortusactivist al eerder haar haat heeft geuit jegens de evangelische beweging in Argentinië.’

    Maar Brazilië is het duidelijkste voorbeeld van het feit dat de serie niet louter fictie is. Daar probeert Jair Bolsonaro met steun van de evangelische kerk een oerconservatief en autoritair bewind door te voeren, zoals te lezen is in twee stukken die 360 vorig jaar publiceerde:


    Grote verhuisdag

    Er bestaat een grote kans dat de meeste mensen al lang weten hoe de heremietkreeft of heremietkrab uit zijn eigen vel knapt, maar editor at large Katrien Gottlieb had er geen weet van en keek gefascineerd toe. Zodra het dier genoeg heeft van zijn eenkamerwoning gaat het op zoek naar een groter huis dat met een scherp oog gevonden wordt op de rug van een soortgenoot. In een kletterend gevecht wordt de krab in kwestie slinks uit haar kleine vesting getrokken, waarna de winnaar zich triomfantelijk in z’n nieuwe outfit nestelt, die meestal ook precies past, en de naakte verliezer onthand achterlaat. Wat je noemt een brute huisuitzetting. We zullen de metaforen hier achterwege laten, en ook de gelijkenissen met de mensenwereld hoeven geen verder uitleg.

    Collectief zijn al die weke schelploze dieren minder goed aan te vallen

    Curieus genoeg vechten ze elkaar dus graag het huis uit, maar beschermen dakloze kreeften elkaar ook juist weer tijdens hun coming of age. Dan trekken ze met tienduizenden over de bodem van de zee en als de bestemming bereikt is zuigen ze zoveel zeewater op dat ze opzwellen tot hun schelp barst en ze al hun ledematen eruit kunnen wringen. Collectief zijn al die weke schelploze dieren minder goed aan te vallen door hongerige medebewoners van de zee en kunnen ze ongestoord aan hun nieuwe huisvesting werken. Het grof vuil van de krabsanering is dan te vinden aan de kustlijn vanwaar de verhuizing heeft plaatsvond.


    Food for thought

    Na alle ellende van de afgelopen week – Afghanistan, de mislukte kabinetsformatie, de 1-1 van het Nederlands elftal tegen Noorwegen, overstromingen in New York et cetera –, nu iets luchtiger leesvoer voor het weekend, aldus Arthur van der Meeren: De Food & Drink-special van The New Yorker, met stukken uit het rijke archief van het 96 jaar oude blad.

    Daaronder valt onder andere een mooi artikel van de alom geliefde wijlen Anthony Bourdain te lezen, een kroniek over zijn vrijdag als chef-kok in het restaurant Les Halles, aan Park Avenue South op Manhattan. Zijn werkdag begint al om kwart voor zes ’s ochtends met een aspirine en eindigt pas om half een ’s nachts aan de bar van een kroeg genaamd The Siberia Bar, met bier uit een plastic beker.


    Ondertussen in Tunesië

    Terwijl het verlangen om een democratie op te bouwen in Afghanistan is verpulverd tot woestijngruis, leek de situatie in Tunesië, zo’n 6000 kilometer naar het westen in Noord-Afrika, een stuk hoopvoller, schrijft redacteur IJsbrand van Veelen

    Na de revoluties van de Arabische Lente van 2010-2011, kwam Tunesië naar voren als de enige representatieve democratie in de Arabische wereld. Terwijl een autocratisch regime terugkeerde in Egypte met een militaire staatsgreep in 2013 en Jemen en Libië in burgeroorlogen verwikkeld raakten, won het maatschappelijk middenveld van Tunesië in 2015 de Nobelprijs voor de Vrede voor het leiden van onderhandelingen die leidden tot een democratische grondwet en vrije, eerlijke verkiezingen. 

    Saïed verdedigt zijn stappen met de verklaring dat hij tegemoet komt aan de wensen van boze burgers

    Maar de overgang naar democratie in Tunesië stagneert nu, met dank aan de Tunesische president Kaïs Saïed. Anderhalve maand geleden, op 25 juli, ontsloeg Saïed zijn premier, om vervolgens ook het parlement te schorsen, een landelijke avondklok op te leggen en de noodtoestand voor dertig dagen uit te roepen, die hij op 23 augustus doodleuk verlengde voor onbepaalde tijd. Saïed verdedigt zijn stappen met de verklaring dat hij tegemoet komt aan de wensen van boze burgers. Die eisten dat de regering zou aftreden vanwege haar falen om de pandemie te beheersen, de aanhoudend hoge werkloosheid te verlagen en de endemische corruptie aan te pakken. 

    Het klopt dat veel Tunesiërs de stappen van Saïed verwelkomden om de uiterst impopulaire regering te ontslaan, maar critici noemen hem een populistische demagoog die een staatsgreep heeft gepleegd. De vraag is dus: is het enige succesverhaal van de Arabische Lente aan het instorten?

    Daarover sprak de Amerikaanse nieuwssite The Signal met Michele Dunne. Dunne is directeur van het Midden-Oosten-programma van de Carnegie Endowment for International Peace. Tussen 1986 en 2003 diende ze als specialist Midden-Oosten bij het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken.

    Volgens Dunne kunnen de VS leren van Tunesië om verspreiding van democratie in de wereld te bespoedigen

    Volgens Dunne zou de machtsovername van Saïed het einde kunnen betekenen van de weg naar democratisering in Tunesië en komen de politieke vrijheden en burgerrechten in gevaar waarvoor de revolutionairen van de Arabische Lente hebben gevochten. De strijd van Tunesië om een democratie te creëren, aldus Dunne, weerspiegelt de problemen waardoor elders het streven van de Arabische Lente tot stilstand kwam: regionale machten als Saoedi-Arabië en de Emiraten handelden snel om de democratiseringsbeweging te ondermijnen, terwijl de Verenigde Staten en andere gevestigde democratieën weinig hulp boden. Volgens Dunne kunnen de Verenigde Staten en hun bondgenoten belangrijke lessen leren van Tunesië, andere Arabische staten en zelfs Afghanistan, om verspreiding van democratie in de wereld te bespoedigen. Het interview met Michele Dunne lees je hier.

    Lees ook:

  • De strijd om het Bob Ross-imperium & Meer tips

    De strijd om het Bob Ross-imperium & Meer tips

    Onlangs verscheen een Netflix-documentaire én een podcast over de strijd om de nalatenschap van tv-schilder Bob Ross. Verder: Waarom moderne vaders wel willen, maar nog niet dezelfde rol in de opvoeding mogen spelen als moeders & Meer aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    De strijd om de zakelijke erfenis van Bob Ross

    Hij is een van Amerika’s bekendste schilders. Vorig jaar oktober opende in Indiana een Experience met zijn naam die zich in snel tempo ontwikkelt tot bedevaartsoord voor fans. Een kwart eeuw na zijn dood hebben zijn erven een dagtaak aan het autoriseren van nieuwe producten die zijn naam dragen en die bakken met geld binnenbrengen. Ondertussen oefenen mensen overal ter wereld, uiteraard tegen betaling, om gecertificeerd docent te worden in zijn naam: Bob Ross (1942-1995). 

    ‘Bob Ross’ kapsel, zijn relaxte aanwezigheid en zijn warme geduld hebben hem tot een krachtig icoon gemaakt‘

    De man, die volgens redacteur IJsbrand van Veelen klonk alsof hij permanent een overdosis aan tranquillizers achter de kiezen had, is populairder dan ooit. ArtNet riep 2020 uit tot Bob Ross-jaar, ook al was het een annus horribilis (of dankzij?) en online ontdekken meer mensen dan ooit zijn schilderprogramma The Joy of Painting, dat hij voor de Amerikaanse zender PBS maakte tussen 1983 en 1994. ‘In een tijd van memes, sociale media en angst, hebben Bob Ross’ kapsel, zijn relaxte aanwezigheid op camera en zijn warme geduld hem tot een krachtig icoon gemaakt‘, aldus dit artikel van ArtNet

    Maar, schrijft ArtNet, er is ook een andere kant van het verhaal en die wordt verteld in de zojuist uitgebrachte Netflix-documentaire Bob Ross: Happy Accidents, Betrayal, and Greed, geproduceerd door actrice Melissa McCarthy. Daarin wordt Ross’ opkomst en connectie met fans belicht, maar ook het verhaal over de strijd achter de schermen om de controle over het Bob Ross Inc.

    Aan de ene kant staan Annette en Walt Kowalski, de oude zakenpartners van Ross. Ze ontmoetten hem in 1982, woonden bij Ross en zijn vrouw en hielpen hem bij zijn ontwikkeling van schilderdocent tot tv-sensatie. Ze zwaaien tegenwoordig de scepter over Bob Ross Inc. en alles wat daarmee samenhangt en zijn een schimmige aanwezigheid in de documentaire omdat ze weigerden deel te nemen aan de film.

    Aan de andere kant staat Steve Ross, de zoon van Bob en zelf schilder, die soms te gast was in The Joy of Painting en die door zijn vader werd genoemd als troonopvolger. Steve is buitengesloten van de zakelijke erfenis van zijn vader. Hij beschuldigt de Kowalski’s van valse manoeuvres om de macht over zijn vaders schilderkunstige rijk te grijpen, zelfs toen Ross al leed aan het lymfoom dat uiteindelijk zijn dood veroorzaakte in 1995.

    In deze podcast voegt Joshua Rofé, de regisseur van de documentaire, zich bij criticus Ben Davis om te spreken over het werk van Ross, het raadsel dat zijn leven was en de bittere strijd om de macht over zijn nalatenschap.


    Moderne vaders krijgen geen kans

    Emancipatie is soms selectief, aldus hoofdredacteur Laura WeedaDer Spiegel publiceerde een mooi artikel over hoe de moderne vader, die zich evenveel met de kinderen bemoeit als de moeder, eveneens dagen voor ze vrijmaakt enzovoort, nog altijd niet op kan tegen de moeder. Niet vanuit onvermogen, maar omdat hij de kans niet krijgt.

    ‘Voor een nieuw soort vader, is een nieuw soort moeder nodig’ 

    Het is een fenomeen dat we allemaal herkennen als we om ons heen kijken. Vrouwen zijn geneigd de controle te houden. Vrouwen die gelijkheid willen, zo schrijven onderzoekers Markus Deggerich, Heike Klovert, Marc Röhlig, Julia Stanek, moeten zelf ook van de clichés afstappen: de man is onhandiger, lui, kan zich minder goed inleven. Oftewel: ‘Voor een nieuw soort vader, is een nieuw soort moeder nodig.’ 

    Plus een nieuwe kijk vanuit de samenleving: veelzeggend is de manier waarop vaders worden aangesproken door scholen (waar bijvoorbeeld standaard wordt gevraagd om een ‘luizenmoeder’), dokters en allerlei instanties (die aanmoedigend begroeten met: ‘Wat fijn dat u er ook bij bent.’).

    Het artikel geeft goed weer hoe bepaalde rolpatronen zijn geïnternaliseerd, en biedt een interessant overzicht van wat er de afgelopen decennia is veranderd – en wat er nog allemaal anders kan.


    Kunst gemaakt van afval en pijn

    ‘Telkens als ik ergens op straat een kapotte pop zie liggen, doet me dat denken aan wat er in Kisangani is gebeurd. Ze staan symbool voor de slachtoffers die ik met mijn eigen ogen heb gezien,’ zegt de Congolese kunstenaar Kabaka tegen The Guardian in een verbazingwekkende fotoreportage, waarin hij te zien is in zijn onheilspellende poppenpak. Een aanrader van redacteur Joep Harmsen.

    Als kind was Shaka Fumu Kabaka getuige van de gruweldaden die plaatsvonden tijdens de zesdaagse oorlog tussen Oegandese en Rwandese troepen in zijn woonplaats Kisangani in juni 2000. Nu zet hij zijn pijn om in kunst met afval dat hij op straat vindt.

    Kabaka is niet de enige. Ongeveer twintig kunstenaars, verenigd in het collectief Ndaku Ya La Vie Est Belle, maken van afval bizarre draagbare kunstwerken. Ze gebruiken de kostuums als politiek commentaar en Kabaka zegt dat zijn werk ook wijst op de wanhopige noodzaak om te recyclen in een stad die overstroomt van afval en plastic.

    Door middel van hun opvallende outfits stelt het collectief onderwerpen als nepnieuws, seksueel misbruik en de zwakke gezondheidszorg in Congo aan de kaak. ‘Kunst heeft mij een stem gegeven’, aldus Falonne Mambu, een van de kunstenaars.

  • Ga virtueel op reis met de beste fotografen & Meer tips

    Ga virtueel op reis met de beste fotografen & Meer tips

    Reis met de beste fotojournalisten ter wereld naar de mooiste en intrigerendste plekken op deze aardbol. Verder: Het Spaanse voetbal bevindt zich in een financiële crisis. De uittocht is begonnen met het vertrek van Messi, wie volgt? & Meer aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Komt er een beeldenstorm in Afghanistan?

    Het is de vraag in hoeverre Afghaanse kunstschatten de machtsgreep van de taliban gaan overleven, schrijft redacteur IJsbrand van Veelen. Afghanen zijn er in ieder geval niet gerust op, zo blijkt uit dit artikel van ArtNews. ‘Toen mensen hoorden dat de taliban Kaboel aanvielen, haastten ze zich om alle openbare afbeeldingen van vrouwen te verbergen’, aldus een lokale Afghaanse culturele erfgoedexpert.

    Tegen de achtergrond van de snelle machtswisseling zitten velen die werkzaam zijn in de Afghaanse culturele sector in spanning, schrijft Artnews. ‘Ze vrezen dat restricties die de vrijheid van meningsuiting en vrouwenrechten inperken, evenals de plundering en vernietiging van oude monumenten, niet ver weg zijn. Scènes uit maart 2001, toen de taliban de boeddha’s van Bamyan opbliezen, twee monumentale beelden uit de zesde eeuw die op de Werelderfgoedlijst van UNESCO zijn vertegenwoordigd, staan nog vers in het geheugen. Volgens de sharia, die de taliban toepassen, is het afbeelden van zowel goden als de menselijke vorm verboden.’ 

    ‘Talibanstrijders bliezen woensdag een standbeeld op van een rivaliserende sjiitische militieleider’

    Dat de vrees voor destructie niet ongegrond is, werd deze week al duidelijk: ‘Talibanstrijders bliezen woensdag een standbeeld op van de rivaliserende sjiitische militieleider Abdul Ali Mazari. (…) Mazari verdedigde de etnische Hazara-minderheid in Afghanistan en werd in 1996 vermoord door de taliban. De vernietiging van het standbeeld, hoewel het geen historisch monument is, heeft geleid tot angst voor wat de taliban zouden kunnen doen met andere culturele objecten.’ Volgens Mohammad Fahim Rahimi, directeur van het Nationaal Museum van Afghanistan, is zijn museum vooralsnog met rust gelaten: ‘De afgelopen dagen hebben we met enkele bewakers het museum weten te redden. Er is een groot risico op plundering, daarom vragen we om hulp. Tot nu toe is het museum veilig en hopelijk blijft dat in de toekomst ook zo.’

    Wat andere experts over de situatie zeggen lees je hier.

    Verscheurd land

    Ook de vierdelige documentaireserie Afghanistan: The Wounded Land is een aanrader als je meer wilt weten over hoe de huidige situatie in het verscheurde land is ontstaan, voegt Arthur van der Meeren toe. De serie neemt de kijker mee door veertig jaar geschiedenis waarin Afghanistan veranderde van een paradijs voor hippies op zoek naar schoonheid en goedkope drugs, in een land vernietigd door burgeroorlogen en terrorisme.

    Deel één begint eind jaren zestig als Afghanistan nog een redelijk liberale monarchie is. Opmerkelijk zijn de mooie beelden van Kaboel eind jaren zestig, begin jaren zeventig, waarop te zien is hoe hip die stad was voor die tijd.

    Maar al snel nemen de communisten nemen de macht over met behulp van de Russen. Voor de islam is dan geen plaats meer, tegen het zere been van een deel van de bevolking. Een burgeroorlog is onafwendbaar, en de Russen grijpen opnieuw in, nu met een invasie. Wat weer leidt tot een volgende oorlog en de uiteindelijke opkomst van de taliban.

    De serie wordt vanaf donderdag 19 augustus uitgezonden rond 23.00 uur op NPO 2. Alle afleveringen zijn ook beschikbaar op NPO Start.


    Een andere blik

    Deze keer een iets afwijkende tip van editor at large Katrien Gottlieb. Afwijkend omdat de tip niet uit de internationale pers komt en slechts ‘iets’ afwijkend omdat de vorige week overleden schrijver en vitalist Gerard Stigter (K. Schippers) de andere blik vertegenwoordigt.

    Jij hebt de dingen niet nodig
    om te kunnen zien
    De dingen hebben jou nodig
    om gezien te kunnen worden

    Het is maar hoe en waar je de blik op richt. Groot gemis om het zonder zijn ‘educación permanente’ te moeten doen. Maar gelukkig is hij weer even terug in Het Marathoninterview van de VPRO uit 2006 of in Een uur Ischa uit 1991.


    Spaans voetbal in financiële crisis

    The Guardian publiceerde onlangs een duidelijke uiteenzetting van de gevolgen van de financiële crisis in Spanje voor La Liga, de Spaanse eredivisie, en de leegloop van goede spelers die dat tot gevolg heeft, las Arthur van der Meeren. Want clubs kampen met grote schulden, zo heeft F.C. Barcelona, waar Messi onlangs vertrok (voor niets), een schuld van meer dan 1 miljard euro.

    Spelers kiezen eieren voor hun geld als de clubs niet aan hun salariseisen kunnen voldoen

    Om die schulden de baas te blijven zijn clubs gedwongen (door de Spaanse voetbalbond) om de spelersalarissen te beperken. Grootheden, zoals Messi, beweren dan ook in de media dat ze graag willen blijven, maar kiezen eieren voor hun geld als de clubs niet aan hun salariseisen kunnen voldoen.

    La Liga was de afgelopen decennia samen met de Premier League de toonaangevende voetbalcompetitie van de wereld, maar door de hoge schuldenlast van de clubs is het maar de vraag of dit zo zal blijven.


    De wereld door de lens van de beste fotografen

    De meeste reisbeperkingen in Europa zijn weer opgeschort en groot deel van Nederland heeft de afgelopen weken in het buitenland de zon opgezocht (want in eigen land was heeft ze zich niet laten zien), maar veel verre bestemmingen zijn nog niet toegankelijk voor EU-burgers.

    Om het leed van de échte globetrotters te verzachten, heeft The New York Times zich gewend tot ’s werelds beste fotojournalisten, ‘die u virtueel mee op reis nemen naar enkele van de mooiste en intrigerendste plaatsen op onze planeet’, aldus de krant. Een goedkope en duurzame manier om die langeafstandsvlucht uit te sparen.

    Een tafereel dat in de verte aan Romeinse gladiatoren doet denken

    Twee reportages over Latijns-Amerika springen eruit, schrijft redacteur Joep Harmsen. Zo bezocht fotograaf Mike Kai Chen het Takanakuy-festival in het Peruaanse bergdorpje Santo Tomás, waar de lokale bevolking zich vermaakt met dans, drank én vuistgevechten in een heuse arena. Een tafereel dat in de verte aan Romeinse gladiatoren doet denken, maar dan zonder leeuwen en wapens en mét mannen en vrouwen die in veelkleurige traditionele kleding met elkaar op de vuist gaan.

    Bijna op het zuidelijkste puntje van Amerika ging fotograaf Scott Baker wandelen in het Chileense deel van Patagonië. Een adembenemend en ongerept landschap met ruige bergen, gletsjers en meren. Hij raakte gefascineerd door de baqueanos, zoals de Chileense paardrijders zichzelf noemen. Het leverde intieme foto’s op van de bijzondere band tussen mens en paard.

  • De nieuwe mens heeft het eeuwige leven & Meer tips

    De nieuwe mens heeft het eeuwige leven & Meer tips

    Het Russische kunstenaarscollectief Recycle voorziet een nieuwe menssoort die zich heeft bevrijd van zijn stoffelijk lichaam: de Homo Virtualis. Verder: Polarisatie is van alle tijden. In het vierde-eeuwse Rome werd al nepnieuws verspreid en verdeeldheid gezaaid via preken en toespraken & Meer aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    De nieuwe mens blijft eeuwig leven binnen een netwerk

    In de Manege in Sint-Petersburg opent een grote expositie van het Russische kunstenaarscollectief Recycle. De tentoonstelling, die exclusief voor Manege werd gecreëerd, analyseert de transformatie van de menselijke persoonlijkheid onder invloed van de moderne technologie, concentreert zich op de interactie tussen mens en machine en bestudeert de mogelijkheid van telepathie tussen beide. Trouw aan het centrale thema van hun werk, denken de kunstenaars na over de mogelijkheid van eeuwig leven binnen een netwerk, en voeren ze opzienbarende en ironische experimenten uit met onze menselijke geest, schrijft Design Scene.

    De tentoonstelling staat op het todiscoverlijstje voor dit weekend van art director Majel van der Meulen, niet om halsoverkop af te reizen naar Sint-Petersburg, wel om de projectsite te bezoeken.

    Kunstenaars Andrej Blochin (1987) en Gregori Koeznetsov (1985) wonnen eerder de Kandinsky-prijs en namen deel aan de expositie in het Russische paviljoen op de 57e Biënnale van Venetië in 2017. In hun nieuwe project New Nature blijven de kunstenaars de culturele en visuele codes van de Homo Virtualis en zijn wereld verkennen.

    RecycleGroep Expo 3 1
    © Recycle Group, Open source code (2021) 1

    Cultuuroorlogen zijn van alle tijden (als al ze bestaan)

    Als fervent twitteraar ziet redacteur IJsbrand van Veelen met regelmaat digitale ruzies voorbij komen die doen vermoeden dat onze samenleving onherstelbaar verdeeld is. Stellingen die eenmaal betrokken zijn worden niet meer verlaten, de hand in eigen boezem steken lijkt iets uit sprookjesboeken en de hardste schreeuwers en de grootste zuigers jutten de boel steeds verder op. Gelijkhebberij en bitterheid gaan hand in hand en de oude wijsheid van Aischylos (526-456 v.Chr.) dat in oorlogen de waarheid als eerste sneuvelt, wordt keer op keer bevestigd.

    Sociale media helpen verdeeldheid en fanatisme versterken, maar de cultuuroorlogen die er worden uitgevochten zijn niet het uitsluitend het gevolg van nieuwe technologie en ook niet uitsluitend voorbehouden aan onze tijd. Dat blijkt uit dit verhaal van Ryan Gilfeather voor The Conversation over hoe een fanatieke christelijke monnik en een heidense prediker in het vierde-eeuwse Rome in plaats van Twitter en Facebook gebruikmaakten van brieven, preken en toespraken om hun vervormde versie van de werkelijkheid te verspreiden.

    ‘Sociale media worden gebruikt om verdeeldheid te zaaien. Dit gebeurde ook allemaal in de vierde eeuw’

    ‘Ik doe onderzoek naar de geschiedenis en filosofie van het Christendom in de vierde eeuw’, schrijft Gilfeather, ‘en ik richt me in het bijzonder op een zekere bisschop genaamd Gregorius van Nyssa. Gregorius schreef veel sierlijke theologische teksten die naar voren brachten wat het betekende om christen te zijn, en die mensen hielpen om een beter leven te leiden.’ Hij vervolgt: ’Ik vind dit gebied fascinerend omdat we vandaag de dag beginnen te accepteren dat media onze overtuigingen en acties vormgeven. Dus Gregorius biedt ons een handige manier om na te denken over hoe dat gebeurt. Een cruciaal onderdeel van mijn onderzoek was om te begrijpen hoe de samenleving eruitzag en wat mensen geloofden, om zo de ideeën en handelingen van gewone mensen te kunnen begrijpen en erachter te komen hoe Gregorius hen probeerde te beïnvloeden. Naarmate mijn onderzoek vorderde, ontdekte ik dat er een echt significante parallel is tussen toen en nu. De vierde eeuw leek namelijk, op het eerste gezicht althans, te worden verdeeld door een bittere cultuuroorlog. Maar bij nadere beschouwing bleek dat het begrip “oorlog” overdreven was, en ik denk dat dat nu ook het geval is.’ 

    Volgens Gilfeather helpt de parallel met de vierde eeuw bij het beantwoorden van de vraag: waarom voelt het of de samenleving zo gepolariseerd is, alsof we bij elke kwestie verdeeld zijn in twee kampen, terwijl er bewijs is dat dit niet het geval is? Gilfeather: ‘Het lijkt erop dat de misvatting dat de samenleving ongelooflijk gepolariseerd is, afkomstig is van degenen die het hardste schreeuwen. Sociale media hebben geholpen om verdeeldheid te zaaien, waarbij uiterst rechts en uiterst links in het politieke spectrum hun bereik gebruiken om verkeerde informatie te verspreiden en verdeeldheid te zaaien. Dit gebeurde ook allemaal in de vierde eeuw.’ Hoe die parallellen lopen, lees je dus hier in zijn lezenswaardige betoog.


    De beste muziek uit de ‘rest van de wereld’

    Het geweldige journalistieke platform Rest of World vroeg haar medewerkers om de beste recente muzieknummers van over de hele wereld. Dat leverde een mooie en diverse lijst op waaraan iedere week tien nummers worden toegevoegd.

    Uiteraard is de bedoeling van de lijst van de organisatie – waarvan de naam verwijst naar de term waarmee in het bedrijfsleven miljarden mensen van over de hele wereld worden aangeduid, en waaruit we al regelmatig sterke stukken selecteerden – om niet-westerse muziek onder de aandacht te brengen, aldus hoofdredacteur Laura Weeda.

    Zelf leggen ze uit dat Spotify daarvoor het perfecte medium is, aangezien het in 178 landen wereldwijd beschikbaar is. Was het medium in 2018 nog alleen Zuid-Afrika actief, nu geldt dat voor 45 landen in Sub-Sabara-Afrika. En dus vind je er volop muziek uit ‘de rest van de wereld’.

    Je kunt ook je eigen tips achterlaten: https://restofworld.org/2021/music-list/.


    Aan de gevolgen van klimaatverandering is niet te ontkomen

    We zijn gedoemd, zo kun je de conclusie van het recente rapport over de stand van het klimaat van het IPCC wel samenvatten. De gevolgen van klimaatverandering zijn nu al desastreus, en alleen door snel en daadkrachtig actie te ondernemen kunnen we die nog enigszins binnen de perken houden. Enigszins, schrijft redacteur Joep Harmsen, want de uitwerking van de opwarming van de aarde op onze omgeving was afgelopen maand al duidelijker dan ooit.

    Wie nog denkt dat we eerst maar moeten afwachten hoe klimaatverandering echt uitpakt, moet deze compilatiebeelden van The Guardian bekijken:

    In het filmpje zie je alle rampen die de afgelopen maand op ons af zijn gekomen: van overstromingen in België tot dodelijke temperaturen in de VS, van bosbranden in Siberië tot aardverschuivingen in India.

    En voor wie het allemaal een ver-van-mijn-bedshow vindt: ook Limburg raakte afgelopen maand getroffen door hevige regenval en overstromingen met een half miljard schade tot gevolg. En vergeet niet dat een groot deel van ons al niet meer zo koude kikkerlandje zich onder zeeniveau bevindt.

    We moeten niet vergeten dat klimaatverandering vooral het armere deel van de bevolking treft

    Waar wij (godzijdank) minder last van hebben, zijn verwoestende bosbranden, zoals nu de Dixie Fire in Californië, die hele dorpen in de as legt. El Hilo, de podcast die al vaker in deze rubriek voorbij is gekomen, interviewde Camila Bernal die voor CNN de brand verslaat. Haar verslag lijkt nog het meest op een oorlogsreportage: ontheemde mensen die alles kwijt zijn en een regio in puin die opnieuw moet worden opgebouwd met dreiging van nieuw gevaar op de achtergrond.

    Ook Turkije werd recent getroffen door bosbranden met evacuaties van toeristische resorts tot gevolg. Maar we moeten niet vergeten dat klimaatverandering vooral het armere deel van de bevolking treft, schrijft Haberturk-columnist Ayse Ozek Karasu. Mensen die geen geld hebben om de hitte te ontvluchten in huizen (of all-inclusivehotels) met airconditioning of in de buitenlucht werken, zullen vaker blootgesteld worden aan temperaturen die onleefbaar zijn, en daar ook vaker aan sterven.

  • Verhalenvertellers met lef & Meer tips

    Verhalenvertellers met lef & Meer tips

    In het boek The Soul of Nation Reader: Writings by and About Black American Artists, 1960-1980 wordt nagedacht over de rol van Afro-Amerikaanse kunstenaars in tijden van raciale spanningen. Verder: Deze Indiase filmliefhebbers proberen de reizende bioscoop te redden & Meer aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    De nadagen van de reizende bioscoop

    De reizende bioscoop is een fenomeen met een zeer hoog gehalte aan Cinema Paradiso-achtige romantiek, schrijft redacteur IJsbrand van Veelen. De opwinding, de collectieve belevenis, de kortstondige vlucht uit de alledaagse sleur op plekken waar zelden iets gebeurt, het komt allemaal samen in die tijdelijke tent vol verrassingen in beeld en geluid. 

    De eigenaren die nog niet opgegeven hebben, zijn bevangen door een diep gevoel van nostalgie

    India kent een lange en kleurrijke traditie van reizende bioscopen die teruggaat tot de jaren vijftig. Gedurende acht maanden per jaar trekken vrachtwagens volgeladen met tenten en schermen van dorp naar dorp. Elke tent, die in twee tot drie dagen wordt opgezet, wordt bemand door tien tot twintig mannen in verschillende leeftijden en met verschillende vaardigheden en na een paar weken op één locatie wordt de boel ingepakt om naar het volgende dorp gaan, totdat de moesson het festivalseizoen beëindigt en iedereen naar huis gaat. 

    Zo ging het althans decennia lang, maar de traditie loopt op zijn laatste benen, zo schrijft Neha Bhatt op de site van Atlas Obscura. De digitale revolutie, die ook het platteland is binnengesijpeld en die entertainment naar de huiskamers brengt, maakt de reizende bioscopen overbodig. ‘Alleen al in de West-Indiase deelstaat Maharashtra, waar de traditie grotendeels vandaan kwam, is het aantal van meer dan duizend reizende bioscopen gedaald tot slechts vijftig. De pandemie bracht een nieuwe slag toe, doordat lockdowns alles volledig tot stilstand hebben gebracht. De eigenaren die nog niet opgegeven hebben, zijn bevangen door een diep gevoel van nostalgie, hebben moeite om door te stromen naar andere middelen van bestaan en hopen op een opleving.’ Enkelen van hen zitten niet bij de pakken neer. Hoe ze hun hoofd boven water proberen te houden lees je hier.


    Verhalenvertellers met lef

    Verhalenvertellers met lef, daar zijn er nooit te veel van, aldus art director Majel van der Meulen. Een rijke selectie van rasvertellers tref je aan in het boek The Soul of Nation Reader: Writings by and About Black American Artists, 1960-1980, samengesteld door Mark Godfrey en Allie Biswas. The Art Newspaper publiceerde afgelopen week een voorpublicatie uit het boek: een zeldzaam pamflet van het kunstenaarscollectief Spiral uit 1965. Deze groep van vijftien zwarte kunstenaars – waaronder Romare Bearden, Emma Amos, Hale Woodruff, Charles Alston en Norman Lewis – ‘kwam in de zomer van 1963 bijeen om te debatteren en te discussiëren over de rol van Afro-Amerikaanse kunstenaars in tijden van raciale spanningen’, schrijft de kunstsite.

    IMG 3476.JPG 1 1
    Romare Bearden, Mysteries (1964), Ellen Kelleran Gardner Fund; Museum of Fine Arts, Boston

    Door het werk van Romare Bearden (1911-1988) doet denken aan het werk van Neo Matloga, die nog alive and kicking is. Matloga won in 2018 de Koninklijke Prijs voor Schilderkunst. De jury noemde hem ‘een verhalenverteller met lef’. En dan gelijk ook deze tip: ook nu weer is een nieuwe generatie schilders die genomineerd zijn voor deze prijs te zien in het Paleis op de Dam.

    Image from iOS 2
    Dinako tše kgutšoanyane, 2017 © Neo Matloga / Galerie Ron Mandos

    Overstromingen voorkomen met oesters

    De Amerikaanse landschapsarchitect Kate Orff staat aan de wieg van een nieuwe verhouding tot de natuur, schrijft Eric Klinenberg in The New Yorker. Orff is de oprichter van het ontwerpbureau Scape en directeur van het Urban Design Program aan de Columbia University. Bovendien is zij de eerste landschapsarchitect die een MacArthur ‘Genius’ Grant heeft gewonnen, een royaal stipendium van 625.000 dollar.

    Orff ziet kansen buiten de ‘grijze’ infrastructuur die nu gebruikt wordt om het water in te dammen en die zoals steeds vaker blijkt (zoals recent in Limburg, België, Duitsland en China) niet altijd toereikend is. Die kansen liggen vooral in de inzet van groene infrastructuur, een soort zorgvuldig ontworpen tweede natuur van wetlands, duinen en mangrovebossen om de dreiging van catastrofale overstromingen te verminderen, las editor at large Katrien Gottlieb.

    Oesters kunnen dichte riffen vormen die ons beschermen tegen overstromingen

    Samen met Billion Oyster Project, een non-profitorganisatie die de oester in grote hoeveelheden wil herintroduceren in de waterwegen van New York, werkt zij aan een nieuw plan om stormvloeden te vertragen of te verminderen. Het blijkt namelijk dat oesters dichte riffen kunnen vormen die onze moderne samenlevingen kunnen beschermen tegen overstromingen. Waar de East River uitmondt in de Upper Bay, groeiden de oesters vroeger zo buitensporig dat ze ruim een pond per stuk wogen. Als die terugkomen, schiet het tenminste een beetje op met de zeewering.


    Wat als de koers van Bitcoin instort?

    Arthur van der Meeren las in The Economist over de wereld van de cryptovaluta, en in het bijzonder wat er gebeurt als de waarde een nulpunt bereikt. Het gerenommeerde tijdschrift voorspelt dat bij een val van Bitcoin en andere crypto‘s ook de reguliere economie hard wordt geraakt. Inmiddels hebben al zoveel institutionele beleggers en andere belangrijke financiële instellingen geïnvesteerd in cryptomunten, dat de mainstreameconomie verweven is geraakt met de cryptomarkt.

    De Chinese overheid doet er alles aan om de handel in crypto’s te beperken

    Het aantal verschillende crypto‘s en de wereldwijde waardes zijn de afgelopen jaren dan ook geëxplodeerd. Aan de ene kant wordt cryptovaluta steeds meer geïntegreerd in dagelijkse financiële transacties, aan de andere kant nemen regeringen steeds vaker maatregelen tegen de handel en het gebruik van munten als Bitcoin. De Amerikaanse overheidsorganisatie SEC (Securities Exchange Commission) wil strengere regels en noemt cryptohandel ‘het nieuwe Wilde Westen’. De Chinese overheid legt het zogenaamde ‘minen’ (cryptovaluta worden gecreëerd door het oplossen van ingewikkelde algoritmes met supercomputers) aan banden en doet er alles aan om de handel in crypto’s te beperken.

    Toch zijn cryptovaluta niet meer weg te denken uit de mondiale economie, aldus The Economist. Daarmee neemt ook de impact van een eventuele val toe: ‘Naarmate de cryptosfeer zich uitbreidt, zal ook het potentieel groeien om een bredere marktverstoring te veroorzaken.’

  • Microplastics zijn overal & Meer tips

    Microplastics zijn overal & Meer tips

    We krijgen ieder tienduizenden microplasticdeeltjes per jaar binnen. Maar waar komt al dat plastic vandaan? Verder: Deze opmerkelijke sporten zijn nu niet meer te zien op de Olympische Spelen, en dat is maar beter ook & Meer aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Een bord microplasticsoep

    Wie doet het niet, ‘scan for microplastics’. Het kan met behulp van de app Beat the Microbead, een initiatief van The Plastic Soup Foundation, die precies nagaat hoeveel microplasticdeeltjes wij inademen. Dat het plastic regent is misschien niets nieuws; als we de wetenschap mogen geloven, en dat doen we graag, zou de mens tienduizenden microplasticdeeltjes per jaar consumeren. De Amerikaanse schattingen lopen uiteen van 39.000 tot 52.000 microplasticdeeltjes per jaar. Dat klinkt als veel, en dat is het ook, aldus editor at large Katrien Gottlieb. We gruwelen bij de beelden van onverteerbaar afval in de dieren die we zelf eten, en kunnen het niet aanhoren dat onderzoekers overal plastic tegenkomen, in de lucht, in zee, op het land en zelfs in de menselijke placenta. Maar waar komt dat plastic vandaan? 

    Twintig bedrijven zijn verantwoordelijk voor de productie van 55 procent van al het wegwerpplasticafval

    Om die vraag te beantwoorden biedt het rapport van de Australische stichting Minderoo Foundation uitkomst. Rara. Twintig bedrijven zijn verantwoordelijk voor de productie van 55 procent van al het wegwerpplasticafval in de wereld. En wie zijn dat dan wel? Ook dat laat zich raden. 

    ExxonMobil is oppervervuiler: met 5,9 miljoen ton plastic afval. Het Amerikaanse chemiebedrijf Dow doet niet onder met 5,5 miljoen ton. Nu nog op de derde plaats staat de Chinese oliereus Sinopec, dat 5,3 miljoen ton creëerde. Shell valt bij die cijfers in het niet, met 0,4 miljoen ton. Het valt uit te rekenen hoeveel mensen die 0,4 miljoen ton inademen, maar dat kunnen we gelukkig aan de zeer informatieve Plastic Waste Makers Index overlaten.


    De (opmerkelijke) verdwenen sporten van de Spelen

    Na heel veel vijven en zessen zijn in Tokio nu dan toch echt de Olympische Spelen van vorig jaar van start gegaan. Sinds het begin van de moderne Spelen, die in 1896 voor het eerst in Athene werden gehouden, zijn er nogal wat disciplines geweest die we nu niet meer zien. In sommige gevallen best wel jammer, vindt redacteur IJsbrand van Veelen die dit artikel las van History Extra, de geschiedenissite van BBC. In het artikel maakt historicus Julian Humphrys een keuze uit de lijst met verdwenen disciplines en daar zitten activiteiten bij die niet zouden misstaan in de legendarische Monty Python-versie van de Olympische Spelen noch in de even legendarische sketch English Sports van Jiskefet. Denk bijvoorbeeld aan verspringen voor paarden, touwklimmen, hinkstapspringen uit stand, croquet of 60 meter onder water zwemmen. 

    Wellicht de meest opmerkelijke wedstrijd was het schieten op levende duiven tijdens de Spelen van Parijs in 1900. Humphrys beschrijft het zo: ‘De veren vlogen letterlijk in het rond toen tijdens de Spelen van Parijs in 1900 op levende duiven werd geschoten, het enige Olympische evenement waarbij opzettelijk levende dieren werden gedood. De onfortuinlijke mikpunten werden uit hun kooien losgelaten en de deelnemers mochten doorgaan met schieten totdat ze twee vogels misten. De toeschouwers werden overladen met bloed en stukjes vogel terwijl de deelnemers bijna driehonderd duiven neerhaalden.’

    De Belgische Leon de Lunden won de competitie met eenentwintig dode duiven en versloeg de Fransman Maurice Faure met één schot. Het evenement werd nooit herhaald en het is misschien niet verwonderlijk dat het Internationaal Olympisch Comité ontkent dat de sport ooit een officieel Olympisch evenement was.’


    Ga op microavontuur

    ‘Voor de meeste mensen geldt dat wanneer zij voor het eerst de Grand Canyon of de Yosemite Valley of de Niagara Falls zien, hun ogen opengaan, hun mond openvalt en het leven even stilvalt. Met andere woorden, ze zijn in awe’, schrijft The New York Times. Maar het blijkt dat we deze ervaring ook kunnen krijgen van minder spectaculair natuurschoon en dicht bij huis. Het alternatief? Een microavontuur.

    ‘Het staren naar een spiegeling in het water of een bezoek aan een speeltuin uit je jeugd is al genoeg’

    Tijdens een microavontuur reis je niet naar verre landen, maar verken je de nabije omgeving. En daar is genoeg om je aan te vergapen, als je maar goed kijkt, aldus de Amerikaanse krant. Volgens psycholoog Dacher Keltner van de Universiteit van Californië kan ‘het staren naar een spiegeling in het water of een bezoek aan een speeltuin uit je jeugd’ al genoeg zijn om ‘awe‘ te geraken, een overweldigende ervaring waarvoor woorden tekortschieten.

    Keltner stuurde een groep van zestig deelnemers, zestig tot negentig jaar oud eropuit om elke week vijftien minuten te wandelen en foto’s te nemen. Ze ontdekte dat, in vergelijking met een controlegroep, de deelnemers ‘meer vreugde en prosociale positieve emoties rapporteerden’. Ze hadden ook de neiging om na verloop van tijd meer te glimlachen.

    Meer bewijs lijkt me niet nodig, aldus redacteur Joep Harmsen. Laat dat vliegtuig staan en ga op microavontuur.

    In het aankomende augustusnummer van 360 Magazine lees je meer over alternatieve vormen – zoals microavonturen – van reizen.

  • Angela Merkel gaat gemist worden & Meer tips

    Angela Merkel gaat gemist worden & Meer tips

    Redacteur IJsbrand van Veelen mist Merkel nu al. ‘Haar talent om compromissen te kunnen sluiten en accepteren klinkt bijna als een eigenschap uit een heel ver verleden.’ Verder: Zo probeert Bolsonaro Brazilië om te buigen tot een dictatuur om aan de macht te blijven & Meer aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Het is bijna schluss voor Merkel

    Na zestien jaar bondskanselier van Duitsland te zijn geweest zit het er over twee maanden op voor Angela Merkel. Op 26 september worden de Bondsdagverkiezingen in Duitsland gehouden en daarna is het schluss voor de machtigste vrouw van Europa. Een blik op haar mogelijke opvolgers geeft je niet het idee dat ze zomaar vervangen kan worden, aldus redacteur IJsbrand van Veelen. Zeker niet als je kijkt naar enkele recente publieke optredens van Merkel. Tijdens een bezoek aan de door overstromingen getroffen gebieden in Duitsland toonde ze haar empathische kant op een natuurlijke, vanzelfsprekende manier die je zelden bij regeringsleiders ziet. 

    Maar nog veel sterker zijn de intelligentie en rust waarmee ze tijdens een persconferentie antwoord gaf op de vraag van een journalist of ze zich zorgen maakt over de staat van de democratie in het Westen. In haar antwoord benadrukt ze nog eens hoezeer het voor een democratie van belang is om compromissen te kunnen sluiten én te accepteren. In een wereld die steeds verder gepolariseerd raakt klinkt dat bijna als een eigenschap uit een heel ver verleden.


    De methode-Bolsonaro

    Het klinkt nogal dramatisch, maar dat maakt het niet minder waar: na 36 jaar democratie glijdt Brazilië – de op een na grootste democratie van het Amerikaanse continent – onder Jair Bolsonaro weer af naar een dictatuur. Hoe? Dat doet El País minutieus uit de doeken in deze longread: ‘De methode-Bolsonaro’.

    President Bolsonaro kijkt vooral goed naar zijn grote voorbeeld Donald Trump, schrijft El País. Zo begint Bolsonaro nu al de legitimiteit van de presidentsverkiezingen van 2022 in twijfel te trekken, terwijl hij in de peilingen achterloopt op de recent vrijgesproken socialistische kandidaat Lula da Silva. De stemcomputers (die hij zelf heeft aangekocht) zouden volgens hem fraudegevoelig zijn. Zolang dat niet is opgelost ‘lopen we het risico dat er volgend jaar geen verkiezingen zijn’, beweert hij zelfs.

    ‘Het leger moet kiezen of het aan de kant van Bolsonaro staat of aan de kant van de democratie’

    Verder snoert hij critici de mond met juridische middelen, brengt hij nepnieuws de wereld in en wordt het staatsapparaat gebruikt om hem en zijn familie – ook zijn zoons bekleden politieke posities – nog meer macht te geven. Maar nog opmerkelijker is de groeiende invloed van het leger. Zo geeft Bolsonaro (zelf ex-militair) steeds meer belangrijke posities binnen de overheid aan generaals, waaronder zelfs ministerposten. En speelt hij met het idee dat het leger zijn kant zou kiezen, mocht hij een eventuele verkiezingsnederlaag niet accepteren.

    Daarover schrijft ook politicoloog Gaspar Estrada in in de Spaanse versie van The New York Times. ‘Als de strijdkrachten zich aan de wetten en de grondwet willen houden, moeten zij beslissen of zij aan de kant van Bolsonaro staan of aan de kant van de democratie’, concludeert hij. En Estrada doet een oproep aan de legerleiding: ‘De hoge militaire bevelhebbers moeten inzien dat het tijd is om de democratie te verdedigen. De traumatische ervaring van de militaire dictatuur is een herinnering aan wat nooit meer mag gebeuren. Met name de strijdkrachten mogen dit niet vergeten.’

    Dat zulke oproepen nodig zijn in een democratisch land, lijkt me al genoeg gezegd, aldus redacteur Joep Harmsen. Ook voor zichzelf spreekt de titel van onderstaande documentaire van The Economist: ‘Overleeft Brazilië het presidentschap Bolsonaro?’


    Kwaliteitsmedia verliezen publiek na vertrek Trump

    De Amerikaanse kwaliteitsmedia verliezen het afgelopen jaar in een recordtempo publiek. Zo ging CNN het afgelopen jaar 20 procent achteruit in kijkcijfers en The Atlantic verloor zelfs 52 procent van zijn lezers in een jaar. Volgens Trump is de flinke daling te danken aan zijn vertrek, schrijft The Washington Post.

    Valt de teruggang in abonnees echt te wijten aan het vertrek van Trump?

    The New York Times begon aan [Trumps] presidentstermijn met 3 miljoen abonnees en eindigde met 7,5 miljoen. Tijdens zijn presidentschap verdrievoudigde The Post zijn abonneebestand tot meer dan 3 miljoen,’ aldus de krant.

    Schokkende krantenkoppen trekken natuurlijk voor de aandacht van de lezer. De nieuwe POTUS heeft sinds zijn aanstelling (nog) geen denigrerende bijnamen verzonnen voor senatoren, bondgenoten beledigd, of een hele etnische groep verkrachters en moordenaars genoemd. Volgens webredacteur Maxim Hoekmeijer kan dit een reden zijn voor de afname. Maar valt de teruggang in abonnees echt te wijten aan het vertrek van Trump?


  • Vrolijkstemmende nieuwssite & Meer tips

    Vrolijkstemmende nieuwssite & Meer tips

    Talking Heads-voorman David Byrne is een nieuwssite begonnen met vrolijkstemmend nieuws: Reasons to be Cheerful. Verder: Tekenaar Otobong Nkanga neemt je mee naar Shanghai in haar Travel Book & Meer aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Amerikaanse utopie

    David Byrne (oud-voorman van Talking Heads) laat zich al langer van zijn activistische en filosofische kant zien, in de wetenschap dat muziek alleen de wereld niet gaat veranderen. Helaas. Misschien kleine wereldjes wel, maar niet die ene grote waartoe we ons allemaal verhouden, schrijft editor at large Katrien Gottlieb.

    De officier van justitie van het Amerikaanse Suffolk County beweert dat je kleine criminelen beter niet kan oppakken

    Om niet met een zwaar gemoed naar de achtergrond te verdwijnen begon Byrne een paar jaar geleden met een dubbelproject; het album American Utopia en de website Reasons to Be Cheerful, een hommage aan de hit van Ian Dury, maar ook een uit nood geboren verzameling initiatieven en gebeurtenissen die in tegenstelling tot het dagelijkse nieuws vrolijk stemmen. Bijvoorbeeld, zo beweert Rachael Rollins, de officier van justitie van het Amerikaanse Suffolk County, waar ook Boston onder valt, dat je kleine criminelen beter niet kan oppakken. Vanwege de draaideur. Of is dat een ‘Amerikaanse utopie’?


    Op geïllustreerde reis

    Met deze serie geïllustreerde reisboeken kijk je steeds weer door de ogen van een andere kunstenaar, ontwerper of illustrator: Travel Book. De laatste uitgave in de reeks gaat over Shanghai, waarvoor de zeer veelzijdige kunstenaar Otobong Nkanga is uitgenodigd door Louis Vuitton. Meer dan tienduizend foto’s maakte ze voordat ze de eerste lijn trok. Een aanrader van art director Majel van der Meulen.

    ‘Tekenen helpt me om mijn ideeën, emoties of gedachten te verduidelijken. Ik gebruik het om dingen in de ruimte te ordenen, om verschillende werelden samen te brengen en om een realiteit te verzinnen die aan het licht kan komen als een gouache, een sculptuur of een installatie’, zegt Otobong Nkanga

    T/m 24 juli is Nkanga‘s solotentoonstelling Lingering on the Rim te zien bij Lumen Travo Gallery in Amsterdam.

    louis vuitton 1978 Travel Book Shanghai 01 DI3
    Bladzijde uit Travel Book: Shanghai van Otobong Nkanga. – © Otobong Nkanga / Louis Vutton Publishing


    louis vuitton 1978 Travel Book Shanghai 05 DI3
    Bladzijde uit Travel Book: Shanghai van Otobong Nkanga. – © Otobong Nkanga / Louis Vutton Publishing

    Poetin wilde Trump in het Witte Huis

    Gaandeweg druppelt er steeds meer nieuws naar buiten over wat er op de achtergrond speelde rond het presidentschap van Donald Trump, aldus redacteur IJsbrand van Veelen. Zo verscheen onlangs het boek I Alone Can Fix It waarin twee verslaggevers van The Washington Post, Carol Leonnig en Philip Rucker, beschrijven dat Amerika’s hoogste militair, stafchef Mark Milley, zich voorbereidde op een couppoging van Trump nadat Joe Biden de presidentsverkiezingen had gewonnen. 

    Maar zo mogelijk nog brisanter is de onthulling van geheime Russische documenten waarop The Guardian de hand heeft weten te leggen, schrijft redacteur IJsbrand van Veelen. Daaruit zou blijken dat Vladimir Poetin tijdens een besloten zitting van de Russische nationale veiligheidsraad persoonlijk toestemming heeft gegeven voor een geheime operatie om de ‘mentaal onstabiele’ Donald Trump te steunen bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2016.

    Het advies was om ‘alle mogelijke kracht’ in te zetten om een overwinning van Trump te verzekeren

    De bijeenkomst vond plaats op 22 januari 2016, zo blijkt uit de documenten, in aanwezigheid van de Russische president, hoge ministers als Medvedev en Lavrov en leiders van spionagediensten FSB, GRU en SVR. Ze waren het erover eens dat Trump in het Witte Huis zou helpen de strategische doelstellingen van Moskou veilig te stellen, zoals het creëren van ‘sociale onrust’ in de VS en een zwakke onderhandelingspositie van de Amerikaanse president. Daarom was het advies om ‘alle mogelijke kracht’ in te zetten om een presidentiële overwinning van Trump te verzekeren. Het hele verhaal lees je hier.


    Terughalen of niet?

    De documentaire The Return: Life after ISIS van de Spaanse regisseur Alba Sotorra geeft het dilemma helder weer: terughalen of niet, aldus zakelijk directeur Arthur van der Meeren. Het kamp wordt geleid door Koerdische vrouwen, die zelf veel verloren hebben door IS in de oorlog, maar hun motto is, ‘iedereen verdient een tweede kans’, maar daar denkt de rest van de wereld anders over.

    In de VS, het VK en zelfs Nederland hebben de hooggerechtshoven besloten dat ze ze niet hoeven terug te nemen. Dus nu zitten de Koerden met het probleem opgescheept en zijn er kinderen (vaak niet ouder dan tien jaar) die dankzij hun ouders al jaren opgesloten zitten in een gevangenkamp. U mag het zeggen.


    Roerige week in Latijns-Amerika

    Veel landen in Latijns-Amerika kampen de laatste tijd met onrust, schrijft redacteur Joep Harmsen. Zo zijn in Colombia al twee en een halve maand protesten gaande voor meer sociaal-economische gelijkheid en tegen corruptie, die hard worden neergeslagen door de politie. Human Rights Watch veroordeelt het geweld dat de Colombiaanse politie botviert op de demonstranten. De ngo heeft twintig doden door politiegeweld geverifieerd, waarvan zestien door politiekogels, maar dit is mogelijk het topje van de ijsberg.

    Een oplossing voor de Colombiaanse bevolking lijkt ver te zoeken, schrijft politicoloog Sandra Borda in een artikel in El Espectador dat wij publiceerden in het laatste nummer van 360. De demonstranten zijn verhard door het politiegeweld en de regering is niet bereid tot dialoog, stelt Borda.

    Vlam in de pan op Cuba

    Ook in Cuba was het dit weekend raak. Op het Caribische eiland is een gebrek aan alles: voedsel, medicijnen en vrijheid van meningsuiting. Het land maakt een economische crisis door (mede door het handelsembargo van de VS) en zucht onder de pandemie. Het water staat Cubaanse volk zo na aan de lippen dat ze afgelopen zondag spontaan met duizenden de straat opgingen. Door veel media gekenschetst als een ongekende vertoning, schreven wij dinsdag.

    De onvolprezen Latijns-Amerikapodcast El Hilo maakte een verhelderende aflevering over de situatie op Cuba. Waar komen de protesten vandaan? En waarom blijven hervormingen zo lang uit op het communistische eiland? Het Mexicaanse Rialta Magazine stelt in zijn redactioneel dat de Cubaanse regering geen haar verschilt van haar rechtse tegenhangers in Colombia (of Chili en Puerto Rico). Ze zet eveneens demonstranten weg als vandalen waar niet naar geluisterd hoeft te worden en waartegen het verantwoord is om geweld te gebruiken – de regering liet weten dat al één demonstrant om het leven is gekomen bij zijn arrestatie, waarvan er honderden plaatsvonden.

    Lees ook dit artikel uit de Spaanse versie van The New York Times voor meer historische achtergrond over de protesten.

    Moordcomplot op Haïti

    En dan hebben we het nog niet gehad over de moord op president Jovenel Moïse die in de nacht van 6 op 7 juli plaatsvond. Moïse werd doodgeschoten door een groep gewapende mannen. Colombianen, zo blijkt, en de minister-president heeft er waarschijnlijk mee te maken, schrijft Noticias Caracol. Ook daar maakte El Hilo een ijzersterke podcast over, kortom er is dit weekend veel te lezen en te luisteren over Latijns-Amerika.

    Lees ook:

  • Welkom in Facebook- en Google-Stad & Meer

    Welkom in Facebook- en Google-Stad & Meer

    Facebook en Google bouwen ultramoderne steden voor hun werknemers. ‘Een nachtmerrie’, volgens redacteur IJsbrand Van Veelen. Verder: Homofobie in voetbalstadions stop je niet met straffen, maar met voorlichting en zichtbaarheid, aldus deze Mexicaanse journalist & Meer aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Welkom in Facebook- en Google-Stad

    Niet alleen werken maar ook wonen, winkelen en recreëren in een omgeving die in bezit is van je werkgever klinkt voor redacteur IJsbrand van Veelen als een nachtmerrie. Dit fenomeen, dat in Nederland bekend werd door onder meer de aanleg van Philipsdorp in Eindhoven (1910) en Heveadorp in Renkum (1916), komt nu, honderd jaar later, tot ontwikkeling in de VS.

    Grenzend aan de Facebook-campus in Menlo Park, ten zuiden van San Francisco, ligt een stuk land van 24 hectare. Daar wordt een op zichzelf staand, volledig functioneel stadje gebouwd onder de naam Willow Village. Het project is eigendom van en wordt ontwikkeld door de sociale mediagigant Facebook, aldus de site Hackernoon. Over een paar jaar kunnen Facebook-medewerkers er werken, wonen en slapen zonder dat ze het terrein van het vijfde meest waardevolle technologiebedrijf ter wereld hoeven te verlaten. Willow Village zal bestaan uit ruim 1500 woningen en er wordt voorzien van een apotheek, een supermarkt, kantoorgebouwen, conferentieruimtes, een hotel met 193 kamers en een openbaar park.

    Het moederbedrijf van Google kondigde aan een miljard dollar te investeren in de bouw van 20.000 huizen

    Facebook is niet het enige techbedrijf met stedenbouwkundige plannen. Alphabet Inc., het moederbedrijf van Google, kondigde aan een miljard dollar te investeren in de bouw van twintigduizend huizen in Mountain View, het stadje in Californië waar ook de Google-campus is gevestigd. Wat de beweegredenen voor bedrijven als Google en Facebook zijn om deze projecten ontwikkelen lees je hier.


    Zomerboek: Ramspoed

    Jarenlang hebben we de wekelijkse column van Niall Ferguson in The Sunday Times laten vertalen, die ik redigeerde, schrijft hoofdredacteur Laura Weeda. Ik was het lang niet altijd eens met zijn gedachten, kon zijn ietwat bombastische associaties en gevolgtrekkingen soms nauwelijks volgen, maar was altijd verrast was door zijn intellectuele kennis en stijl.

    Datzelfde geldt voor zijn nieuwe boek, met de uitnodigende titel Rampspoed, dat deze week verscheen bij Hollands Diep, in een mooie vertaling van Ed van Eeden en Jaap Verschoor. Vanaf het eerste moment word je meegenomen op een tocht langs epidemieën en eindewereldvoorspellingen uit het verleden, waarbij je zowel historisch als cultureel en politiek wordt gevoed. In zijn boek komt zijn conservatieve kant, waar hij in eigen land tot eigen ongenoegen om bekend staat, (tot nu toe) minder expliciet naar voren.

    Ferguson laat zien hoe mensen bij veel rampen medeplichtig zijn aan het grote leed dat is veroorzaakt

    Ondanks de titel is het geen somber boek. Wel confronterend: Ferguson laat zien hoe mensen bij veel door de natuur veroorzaakte rampen medeplichtig zijn aan het grote leed dat is veroorzaakt – zo ook in het geval van covid-19, waar hij het vooral op slecht leiderschap gooit.

    Lees voor een voorproefje alvast onze voorpublicatie van deze week. Voor mij vormde dit aanleiding om het boek mee te nemen op vakantie en uit te zoeken hoe zijn onvoorspelbare gedachtengang zich dit keer ontwikkelt.


    Laten we stoppen met antihomopropaganda

    Onlangs was heel Nederland verontwaardigd en sprak het gros van de Europese leiders zich uit tegen de Hongaarse wet die een verbod op ‘homopropaganda’ betekent. Helemaal toen oranjesupporters in Boedapest geen regenboogvlaggen in de fanzone en het stadion mochten meebrengen was het land te klein. Op Facebook kleurden mensen hun profielfoto in alle kleuren van de regenboog en politici en opiniemakers sprake van schande op Twitter. Een kleine symbolische overwinning was dat de reclame-uitingen van verschillende bedrijven wel in de kleuren van de lhbt-gemeenschap op de borden in de Puskás Aréna verschenen.

    Lees ook:

    Natuurlijk moest er een (symbolische) daad worden gesteld, maar wat heeft al die verontwaardiging opgeleverd? Wordt het niet tijd dat wij, als Nederlandse voetbalsupporters en burgers in het algemeen, onze eigen homofobie onder de loep nemen? Ook op de Nederlandse velden (en straten) worden mensen – en erger nog kinderen – ‘uitgescholden’ voor homo of flikker. Een constante stroom van antihomopropaganda, aldus redacteur Joep Harmsen. Spreek je omgeving aan op homofoob gedrag op, naast en buiten het voetbalveld.

    Homofobie pak je niet aan met straffen, maar met voorlichting en zichtbaarheid

    Dat is ook precies wat de Mexicaanse journalist Guillermo Osorno voorstelt in dit Spaanstalige opinieartikel in The New York Times. De staat moet het goede voorbeeld geven, door middel van voorlichting en faciliteren van debat. Dat ook Mexico nog een lange weg te gaan heeft, komt tot uiting in de meest gehoorde kreet in de Mexicaanse stadions: puto, oftewel ‘flikker’. Voor Mexicaanse supporters is het een ritueel geworden om bij de uittrap van de keeper van de tegenpartij deze homofobe kreet te brullen.

    De FIFA legt inmiddels geldboetes op, en als de Mexicanen ermee doorgaan kunnen ze zelfs uitgesloten worden van het WK in Qatar (of je daar überhaupt heen moet willen is een andere kwestie). Maar volgens Osorno verandert dat niets: homofobie pak je niet aan met straffen, maar met voorlichting en zichtbaarheid. Er is een mentaliteitsverandering nodig, zodat als de volgende keer iemand in het stadion iets homofoobs schreeuwt, de rest van de supporters hem (of haar) erop aanspreekt.

  • Hoe een menigte het Capitool bestormde & Meer

    Hoe een menigte het Capitool bestormde & Meer

    The New York Times deed zes maanden onderzoek naar de bestorming van het Capitool en komt nu met een verbluffende documentaire. Verder: Van straatmuzikant tot YouTube-ster, het overkwam deze Indiase soefimuzikant & Meer aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Hoe een menigte het Capitool bestormde

    The New York Times leverde deze week een indrukwekkend staaltje reconstructiejournalistiek af, zag redacteur IJsbrand van Veelen: ‘Day of Rage: An In-Depth Look at How a Mob Stormed the Capitol’. 

    Een ijzingwekkende reconstructie ontstaan die zich laat een bekijken als een fly on the wall-documentaire

    ‘Na een zes maanden durend onderzoek heeft de Times duizenden video‘s en politieberichten gesynchroniseerd en in kaart gebracht van de rellen in en rond het Capitool op 6 januari, waardoor het meest complete beeld tot nu toe is ontstaan van wat er is gebeurd – en waarom’, schrijft de krant.

    Het resultaat is een verbluffende film van 40 minuten, die van A tot Z neerzet hoe en waarom aanhangers van Trump die dag het Capitool in Washington bestormden. De tien journalisten die aan het project werkten, waaronder de Nederlander Christian Triebert die eerder zijn sporen verdiende bij Bellingcat, hebben nauwgezet al het beschikbare beeldmateriaal, uiteenlopend van opnames van deelnemers tot aan nieuwsbulletins van grote networks, aan elkaar gekoppeld. Daardoor is een ijzingwekkende reconstructie ontstaan die zich laat een bekijken als een fly on the wall-documentaire van een topregisseur.


    Dansende robots

    Het Zuid-Koreaanse Hyundai heeft voor 80 procent het roboticabedrijf Boston Dynamics, vooral bekend van de robothond Spot, overgenomen. Boston Dynamics, in de jaren negentig begonnen als een spin-off van de Amerikaanse universiteit MIT (Massachusetts Institute of Technology), is voor een slordige 1,1 miljard van de hand gedaan door het Japanse bedrijf Softbank. En nee, dan dat doe je niet krenterig en verzin je wat spectaculairs om deze megadeal te vieren, schrijft editor at large Katrien Gottlieb

    Voilà: 


    Behalve dat het onvoorstelbaar is om te moeten toegeven dat de Spots met BTS’s ‘IONIQ: I’m On It’ (940,367 views en 2.62 miljoen abonnee’s op YouTube) beter dansen dan Tina Turner en Beyonce samen, is het ook opmerkelijk te noemen dat deze technologie, oorspronkelijk bedoeld voor militaire robots, aan het buitenland is verkocht. Een woordvoerder van het bedrijf benadrukte echter dat Zuid-Korea een grote Aziatische bondgenoot is van de Verenigde Staten. Voor slechts 74.500 dollar per stuk haalt u een atletische danspartner in huis die over ‘obstakelvermijdende algoritmes’ bezit, sowieso handig, en voor allerlei doeleinden kan worden ingezet.


    Van straatmuzikant tot YouTube-ster

    Sinds de film Slumdog Millionaire is het een modern Indiaas sprookje geworden: in één een klap rijk of beroemd worden (het liefst beide). Dat overkwam ook straatmuzikant Noor Mohammad Shah, een zanger en rabab-speler [een soort luit] die traditionele soefimuziek vertolkt in de straten van het door conflict verscheurde Kasjmir (India).

    The Guardian sprak met de 55-jarige muzikant, die in Kasjmir ontdekt werd nadat een groep jonge mannen hem al spelend filmden en het op YouTube zetten. ‘Sinds het ding met dat mobieltje gebeurd is, is mijn leven veranderd‘, aldus Shah. Een tip van redacteur Joep Harmsen.

    Daar bleef het niet bij. Muhammad Muneem, medeoprichter van een van de populairste bands van Kasjmir, Alif, was onder de indruk van de muzikale kwaliteiten van Shah en besloot een duet met hem op te nemen, ‘Ride Home’, dat meer dan 3,5 miljoen hits op YouTube heeft. ‘Het zou de loop van Shahs leven veranderen’, schrijft The Guardian. ‘Hij werd (…) uitgenodigd om op te treden in heel India, in steden als Delhi, Mumbai en Jaipur.’

    ‘De bekendheid van Shah in heel India is buitengewoon, niet alleen vanwege zijn achtergrond maar ook vanwege de muziek die hij ten gehore bracht’, aldus de Britse krant.

    Soefimuziek raakte in Kasjmir ‘geleidelijk in de vergetelheid, toen een gewelddadige separatistische opstand de regio vanaf de jaren negentig in zijn greep hield en een strengere vorm van islam de overhand kreeg, waardoor een groot deel van het nachtleven en de bijeenkomsten waar de liederen traditioneel werden uitgevoerd, ophielden te bestaan’.

    Maar nu beleeft het genre weer een revival, dankzij muzikanten als Muneem en Shah. En terecht, want de muziek is oorstrelend en raakt je recht in het hart.


    Moderne troubadours in het Oosterpark

    Ga dit weekend vooral naar Roots-festival, dat tot en met 4 juli op verschillende plekken in de stad te zien is, met als climax op zondag de verschillende podia in het Oosterpark. Behalve het circus dat daar een paar keer optreedt en zeer de moeite waard is, en natuurlijk de smakelijke eettents en cocktails, is bijvoorbeeld de band San Salvador een aanrader, aldus hoofdredacteur Laura Weeda: zes jonge muzikanten uit de Zuid-Franse Corrèze die poëzie combineren met hypnotische, meerstemmige harmonieën, onder begeleiding van aanstekelijke percussie.

    De band laat zich inspireren door de eeuwenoude troubadourtraditie uit de regio, en voert de danser mee langs een variatie aan genres: van trance, ‘choral punk’, wereldvocalen, math rock en meer. Volgens het programmaboekje krijgen ze elk publiek aan het dansen.

    Oosterpark Worldstage, Amsterdam, zondag 4 juli, 17:15

  • Leven zonder tijd | Ikea-hacking & Meer

    Leven zonder tijd | Ikea-hacking & Meer

    Ikea-hacking, oftewel het upgraden, aanpassen of personaliseren van je Ikea-spullen is – mede door de pandemie – uitgegroeid tot een ware trend. Verder: In dit Noorse dorpje werd de klok afgeschaft en wat bleek? De inwoners hadden meer tijd tot hun beschikking – een unicum in de westerse wereld & Meer aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Leven zonder tijd

    Aangezien we als redactie dagelijks op zoek zijn naar de beste artikelen wereldwijd, zijn we gewend om stukken snel door te lezen – inmiddels zijn we getraind om ondanks de haast te bepalen of iets voor ons de moeite waard is of niet, schrijft hoofdredacteur Laura WeedaZo ook las ik dit artikel al scannend, beamend, helemaal overtuigd van de boodschap die het uitdraagt: dat de (westerse) mens aan een chronisch tijdgebrek lijdt. Al is dat natuurlijk niet het eigenlijke probleem, want we delen zelf onze tijd in, zoals auteur Stefan Boes benadrukt.

    Over de relativiteit en ongrijpbaarheid van het begrip tijd publiceerden we al eens een dossier. Zo bestaan er verschillende soorten tijd, en kunnen we indelen wat we willen, maar weet niemand uiteindelijk hoeveel tijd-ie heeft. Onze haast heeft dus weinig met de werkelijkheid te maken. Zoals Milan Kundera schrijft (geciteerd door Boes): Als we er allemaal van uitgingen dat we honderdzestig zouden worden in plaats van tachtig, waren we geheel andere wezens geweest.

    Wat we ook verzinnen – robotstofzuigers, podcasts voor onderweg, etc., etc. – er is één ding dat we nooit winnen: tijd

    Hoewel dit artikel dat tegelijkertijd lijkt te bestrijden. Want wat we ook verzinnen, geeft Boes weer – robotstofzuigers, podcasts voor onderweg, etc., etc. – er is één ding dat we nooit winnen: tijd.

    Toch geeft hij aan het eind enkele tips. De beste tip die ik ooit ben tegengekomen, komt uit het dorpje Sommarøy, waar de tijd tijdelijk werd afgeschaft. De klok dient weliswaar om onze dagen zo efficiënt mogelijk in te delen, maar de inwoners waren heel duidelijk in hun beleving van het experiment: ‘We hadden meer tijd.’

    (De leesduur is 19 minuten, maar in 15 lukt het ook.)


    Ikea-hacking

    We moeten het even over Ikea hebben, stelt redacteur IJsbrand van Veelen. En dan niet over het geworstel met de assemblage van een Billy of een ander product, maar over een trend die inmiddels, mede aangejaagd door de pandemie, tot een omvangrijke industrie is uitgegroeid: Ikea-hacking, oftewel het upgraden, aanpassen of personaliseren van een Ikea-product.

    Ikea heeft een omvang en merkherkenning bereikt waarvan de meeste bedrijven alleen maar durven dromen. Met een jaaromzet van ongeveer 44 miljard dollar, 445 winkels en 217.000 werknemers, is het in Zweden gevestigde bedrijf ’s werelds grootste detailhandelaar op het gebied van woninginrichting en de absolute marktleider op het gebied van kant-en-klaremeubelen en -woninginrichting. In de meeste West-Europese landen bezit meer dan 50 procent van de bevolking ten minste één Ikea-product en elders in de wereld is dat niet anders.

    In zekere zin is Ikea een beetje de Bitcoin van de meubels

    In zekere zin is Ikea een beetje de Bitcoin van de meubels, aldus The Hustle: de ontwerpen van het bedrijf zijn universeel, hetgeen betekent dat materiaal en afmetingen uniform zijn. Mensen die wat extra’s willen toevoegen aan die massa-geproduceerde eenheidsworsten, worden online inmiddels op hun wenken bediend, want Ikea-hacking is populair.

    De beweging kwam op gang in het midden van de jaren 2000, toen populaire doe-het-zelfblogs zoals Ikea Hackers en Instructables begonnen met het aanbieden van eenvoudige, betaalbare aanpassingen van populaire items zoals Billy-boekenkasten en Kallax-planken. Aanvankelijk was Ikea hier geen voorstander van en het bedrijf probeerde zelfs met dwangbevelen de blogs tot stoppen te dwingen. Maar inmiddels heeft het bedrijf zijn hackers omarmd en in het afgelopen decennium is deze ooit kleine en gekke niche uitgegroeid tot een volwaardige industrie. Je leest er alles over in dit artikel van The Hustle.


    Kroniek van een aangekondigd ongeluk

    Waarom stortte metrolijn 12 in Mexico-Stad op 3 mei in? Bij het ongeval dat plaatsvond tijdens spitsuur, kwamen 24 mensen om het leven. Volgens president Andrés Manuel López Obrador dat ongelukken nou eenmaal gebeuren, maar een onderzoek van The New York Times (ook gepubliceerd in het Spaans) – gebaseerd op regeringsverslagen, interviews met mensen die aan de bouw hebben gewerkt, en een deskundige analyse van bewijsmateriaal van de rampplek – heeft ernstige tekortkomingen in de basisconstructie van de metro aan het licht gebracht, die rechtstreeks tot de instorting ervan lijken te hebben geleid.

    Een combinatie van constructiefouten én slecht bestuur

    De krant onthulde daarnaast dat er al tientallen jaren werd gewaarschuwd voor veiligheidsproblemen bij de betreffende metrolijn. Een combinatie van constructiefouten én slecht bestuur. In deze inzichtelijke multimediale reportage van NYT, wordt duidelijk gemaakt hoe dit allemaal zo mis heeft kunnen gaan. De twee hoofdschuldigen? Voormalig burgermeester en huidig minister van Buitenlandse Zaken, Marcelo Ebrard, en de rijkste man van Mexico en voormalig rijkste man ter wereld, Carlos Slim, wier bedrijf de metro bouwde.

    NYT legt de schimmige wereld bloot van machtige mannen die elkaar lucratieve deals toeschuiven en het hand boven het hoofd houden, met een al te innige band tussen de overheid en het bedrijfsleven, schrijft redacteur Joep Harmsen.

  • Spelenderwijs de toekomst voorspellen | Happy Father’s Day volgens Fan Ho

    Spelenderwijs de toekomst voorspellen | Happy Father’s Day volgens Fan Ho

    Een site met het adembenemende werk van de ‘Cartier-Bresson van het Oosten’, zoals Fan Ho wel wordt genoemd. Volgens redacteur IJsbrand kan die vergelijking ook worden omgedraaid. Verder: Bradford Gauthier slikte per ongeluk een Airpod in & Meer aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Het beslissende moment van fotograaf Fan Ho

    Gisteren (zaterdag 19 juni) was het vijf jaar geleden dat de Chinese fotograaf Fan Ho overleed. Redacteur IJsbrand van Veelen is fan van het adembenemende werk van deze ‘Cartier-Bresson van het Oosten’, zoals hij wel wordt genoemd. Begrijpelijk, want net als de Franse fotograaf was Fan Ho een meester in het wachten op le moment décisif, het beslissende moment. Daarnaast had Fan Ho een feilloos oog voor ritme, patronen, textuur en geometrie en is hij een grootmeester in het spelen met tegenlicht en het combineren van licht en schaduw.

    Fan Ho, die in in 1931 in Shanghai werd geboren, leerde zichzelf fotograferen met een Kodak Brownie die hij op zijn veertiende van zijn vader kreeg. In 1949 won hij een eerste prijs op een tentoonstelling in Shanghai en in datzelfde jaar kocht hij een Rolleiflex met twee lenzen. Daarmee maakte hij zijn verbluffende foto’s in Hongkong, waar hij met zijn ouders naartoe was verhuisd. Het zijn foto’s van een verdwenen wereld, genomen in steegjes, op markten en op het water, vol mededogen voor het leven van alledaagse mensen. Zijn nabestaanden houden deze website bij van zijn werk en daar zijn ook twee filmpjes te zien waarin de meester over zijn werk spreekt. Misschien is het niet overdreven om de zaken om te draaien en Cartier-Bresson voortaan ‘de Fan Ho’ van het Westen te noemen.


    De controversiële wet

    Begin juni 2021 werd Giovanni Brusca na 25 jaar opsluiting vrijgelaten vanwege zijn medewerking met het gerecht. Brusca – ook wel ‘de wrat’ genoemd – is een voormalig lid van de Siciliaanse maffia en voerde in 1992 persoonlijk de moord (bomaanslag) op openbaar aanklager Giovanni Falcone uit, als lid van de ‘Corleonesi’. Hij verklaarde tussen de 200 en 300 moorden op zijn geweten te hebben, maar kon zich het precieze getal niet meer herinneren. Hij werd bij verstek veroordeeld tot levenslang, en in 1996 uiteindelijk gearresteerd, waarna hij meewerkte met de politie. 

    Door zijn vrijlating wordt in Italië de collaboratiewet, die Falcone in het leven riep, weer in twijfel getrokken. Magistraten en juristen zijn het erover eens dat Giovanni Brusca zonder de nu controversiële wet geen dag in de gevangenis zou hebben gezeten. Maar de meeste Italianen zijn geschikt dat deze beruchte moordenaar weer op vrije voeten is. Dit artikel uit The Guardian geeft de voor en de tegens van de wet goed tegen. Een tip van zakelijk directeur Arthur van der Meeren.



    Per ongeluk je Airpods ingeslikt

    Voor een unieke ‘ervaring’ hoef je niet per se de deur uit, laat The Guardian zien (en lezen) in de rubriek Experience and Lifestyle. De Airpods bestaan alweer een aantal jaren en zijn al met van alles en nog wat vergeleken, opzetstukjes van een elektrische tandenborstel, futuristische bluetoothoorbellen, en met een beetje fantasie lijken ze op kleine witte kaboutergolfclubs.

    De vraag is waarom die in je oorschelp zou moeten hangen. Het is vast een kwestie van gewenning: tot nog toe blijft het een eigenaardig gezicht, die witte uitstulpsels die ook nog eens een kleine 200 euro kosten. Bradford Gauthier moet om die reden alleen al zwaar de pest in hebben gehad. Niet alleen kon de in zijn slaap per ongeluk ingeslikte Airpod medisch gevaarlijke gevolgen hebben, er zat waarschijnlijk niks anders op dan een nieuw setje aan te schaffen. Een aanrader van editor at large Katrien Gottlieb.


    Spelenderwijs de toekomst voorspellen

    Dit weekend publiceerden wij een artikel over hoe het populair futurisme, een veelgelezen boekengenre, onder andere onder invloed van de pandemie langzaam aan het veranderen is. ‘Interactieve kaartspellen en collectieve verhaalprojecten zijn misschien wel beter dan een lineair boek in staat de vreemde, veranderlijke, participatieve manieren te belichamen waarop de feitelijke toekomst zich ontvouwt’, schrijft auteur Samantha Culp. Het meest inventief wordt dit thema misschien wel onderzocht in populair-futuristische projecten die de grenzen van het boek volledig overschrijden, zoals Afro-Rithms from the Future. Een tip van hoofdredacteur Laura Weeda.

    Dit digitale kaartspel daagt spelers uit toekomstscenario’s te bedenken met een expliciete focus op onder andere sociale rechtvaardigheid en ongelijkheid. Het werk ontwikkeld door futurist, acteur en kunstenaar Ahmed Best en Lonny Brooks, universitair hoofddocent Communicatie aan de California State University. ‘Het spel maakt gebruik van afrofuturistische denkwijzen en kunstvormen om radicale visies op een rechtvaardiger wereld te stimuleren en groepsdiscussies uit te lokken over het veranderen van de huidige situatie om zover te komen. De kosmische, bontgekleurde kaarten zijn uitnodigend en in scherp contrast met het beeld van blauwe lasers dat maar al te vaak de standaardesthetiek van de “toekomst” vormt.’

  • De dappere strijd voor de Perzische panter & meer

    De dappere strijd voor de Perzische panter & meer

    Het verhaal van de dappere bioloog die voor de dierenrechten opkomt, en gelijk ook voor die van de vrouw. Verder: Hij leek grenzeloos veel geld te hebben plus een talent voor het ontdekken van uiterst zeldzame vintage flessen, maar besodemieterde de boel & Meer aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    De grootste wijnfraude uit de geschiedenis

    Met goeie verhalen over gewiekste oplichters heb je mij al snel, schrijft redacteur IJsbrand van Veelen. Zoals bijvoorbeeld dit verhaal over een twintiger, dat zo begint:

    ‘In de vroege jaren 2000 verscheen er een nieuw gezicht in de elitekringen van Amerikaanse wijnconnaisseurs: Rudy Kurniawan. Hij deed geheimzinnig over zijn verleden, maar wist al snel naam te maken met overdadige proeverijen die werden bijgewoond door Hollywood-producenten, rijke bankiers en titanen uit de tech-wereld.

    Kurniawan leek grenzeloos veel geld te hebben plus een talent voor het ontdekken van uiterst zeldzame vintage flessen waar oenofielen hun leven lang alleen maar van konden dromen: 1920 Petrus, 1945 Romanée-Conti, 1947 Château Lafleu.

    Binnen een paar jaar wist hij zijn wijnen voor miljoenen dollars te verkopen aan enkele van Amerika’s rijkste kenners. Maar achter die overvloedig stromende wijnrivier schuilt een duister geheim: Kurniawan pleegde de grootste wijnfraude uit de geschiedenis. Er waren een wraakzuchtige miljardair, een Franse wijnboer en de FBI voor nodig om de zaak tot op de bodem uit te zoeken.’ 

    De rest van het verhaal lees je hier (en is door 360 ook gebracht in #18. Binnenkort online te lezen!)


    Dappere bioloog in de Bergen van Kazachstan

    Het Libanese tijdschrift Daraj bracht een verhaal over bioloog Hana Ridha, die strijdt voor het behoud van bedreigde diersoorten in Kazachstan. Ze richt zich in het bijzonder op de Perzische panter, wiens natuurlijke habitat zich vroeger uitstrekte tot het zuidoosten van Bagdad, in de provincie Diyala. Het probleem is dat jagers jagen op wilde geiten en wilde zwijnen, de natuurlijke prooien van panters. Deze vallen dus terug op landbouwhuisdieren en kuddes. En om zich tegen hen te beschermen, hebben de boeren de neiging hen te doden, vooral door vergiftiging.

    De machomannen om mij heen trekken mijn vermogen om wat voor werk dan ook te doen in twijfel

    Behalve tegen het onrecht tegen dieren, waartegen slechts zo nu en dan, als er bijvoorbeeld een filmpje online komt van een jager die een zwanger wild zwijn doodschiet, iets wordt ondernomen in de vorm van loze beloften en wetten voor de bühne, moet ze ook de vooroordelen tegen zichzelf bestrijden. ‘Ik ben niet alleen een vrouw, maar ik ben ook klein. De machomannen om mij heen trekken mijn vermogen om wat voor werk dan ook te doen in twijfel, al was het alleen maar om de benodigde uitrusting de bergen op te dragen,’ vertelt ze.

    Het valt dus niet mee om zich als vrouw te laten horen, noch onder haar collega’s, noch onder de dorpelingen. ‘Als ik naar een bijeenkomst in een dorp kom om over zoogdieren te praten, negeren de mannen me en kijken ze me niet aan. Ze spreken liever mijn mannelijke collega’s.’

    Het probleem is dat er wordt gejaagd op wilde geiten en wilde zwijnen, de natuurlijke prooien van panters. Deze vallen dus terug op landbouwhuisdieren en kuddes. En om zich tegen hen te beschermen, hebben de boeren de neiging hen te willen doden, vooral door vergiftiging. ‘Mensen hebben er geen probleem mee om welk dier dan ook te doden, soms gewoon voor de lol.’ Volgens haar is het te verklaren door de drama’s en oorlogen die het gebied al jaren teisteren, waardoor ze de natuur niet respecteren.

    Het Franse verhaal is hier te lezen. Het origineel hier.

    Een tip van hoofdredacteur Laura Weeda.



    Mazen in de belastingwet

    Een analyse door ProPublica op basis van gelekte documenten toonde aan dat miljardairs zoals Jeff Bezos en Elon Musk profiteerden van mazen in de belastingcode en een focus op het belasten van inkomen boven vermogen, schrijft The New York Times. De 25 rijkste Amerikanen, waaronder Bloomberg, Buffett, Bezos en Musk, betaalden in vijf jaar slechts 13 miljard euro belasting.

    Op zich natuurlijk geen onbekend gegeven, zegt Zakelijk Directeur Arthur van der Meeren. ‘Maar dit artikel geeft heel accuraat weer wat er speelt. En het is mooi om te lezen hoe verschillend de reacties van de miljardairs zijn als hen daarom wordt gevraagd. Opvallend is bijvoorbeeld het verschil tussen Buffet en Bloomberg.’

    ‘In een verklaring aan ProPublica zei de heer Buffett dat hij verwachtte dat 99,5 procent van zijn vermogen na zijn dood naar belastingen en liefdadigheid zou gaan’, aldus NYT. ‘En hij voegt eraan toe: “Ik blijf van mening dat de belastingregels aanzienlijk moeten worden gewijzigd.”’

    Lees ook:

  • Een dromerige reis door de wereld van Dante  & Meer

    Een dromerige reis door de wereld van Dante & Meer

    Het Italiaanse ontwerperscollectief camerAnebbia bracht zevenhonderd jaar na de dood van Dante een ode aan zijn meesterwerk, De goddelijke komedie. Verder: Deze Duitse journalist verzon zijn artikelen bij elkaar en ontving er meerdere prijzen voor – totdat hij werd ontmaskerd & Meer aanraders van de 360-redactie.

    Omdat 360 niet alles kan vertalen wat de redactie leest, ziet en hoort, tippen wij voor u enkele interessante artikelen, podcasts, documentaires en fotoreportages die wij deze week tijdens het speuren naar mooie journalistiek zijn tegengekomen.

    Landschappen van het ongeziene

    Het Italiaanse ontwerperscollectief camerAnebbia uit Milaan maakt absurd mooie, dromerige video-omgevingen die ze zelf ‘landschappen van het ongeziene’ noemen, schrijft redacteur IJsbrand van Veelen. Een overzicht van hun projecten, die ze ontwerpen voor interactieve tentoonstellingen, live optredens en andere evenementen, is hier te zien.

    Recent voegden de Italiaanse ontwerpers een schitterend project toe, waarmee je door vijftiende-eeuwse perkamenten illustraties van Dante’s De goddelijke komedie kunt navigeren, zevenhonderd jaar na de dood van de grondlegger van de Italiaanse letteren. Op deze site vind je meer informatie over dat manuscript en de miniaturen waaraan camerAnebbia de afbeeldingen ontleende.


    Ontmaskerd

    In 2017 won Claas Relotius de Distuinguished Writing Award van de European Press Prize met een artikel over twee Syrische kinderen die in een fabriek werkten en droomden van een betere toekomst. Wij vonden de prijs terecht en publiceerden een vertaalde versie in ons magazine, aldus hoofdredacteur Laura Weeda. In december van het daaropvolgende jaar onthulde Der Spiegel dat Relotius zijn artikelen bij elkaar verzon, waarop de Duitse journalist zijn verontschuldigingen aanbood en de prijs teruggaf.

    ‘Het was mijn doel de lezers zo dicht mogelijk bij een onderwerp te brengen’

    In Reportagen staat nu een voor het eerst een uitgebreid interview met Relotius. Ook voor dat Zwitserse tijdschrift schreef hij prijswinnende artikelen, voordat zijn bedrog bekend werd gemaakt. De afgelopen jaren besteedde Relotius aan therapie en bezocht hij mensen die hij ‘kwaad had gedaan’. Op de waaromvraag heeft hij geen antwoord. ‘Jarenlang was ik nooit bang, had ik geen twijfels en nooit een slecht geweten.’

    Een boeiend verslag over hoe iemand zichzelf en anderen voor de gek kan houden. ‘Ik schreef met de onwrikbare overtuiging dat het in de verhalende vorm van reportage niet uitmaakt of alles een op een overeenkomt met de werkelijkheid. Alsof reportages sowieso nooit feitelijke verslagen zijn, maar altijd verhalen, dat wil zeggen aangezette, geconstrueerde realiteiten. Het was mijn doel de lezers zo dicht mogelijk bij een onderwerp te brengen.’


    Een mooiere wereld voor iedereen

    Ik wil graag een onvervalste ode brengen aan El Times en español, schrijft redacteur Joep Harmsen. De Spaanstalige versie van The New York Times biedt het podium aan uiteenlopende opiniestukken van niet de minste auteurs uit verschillende Spaanssprekende gebieden. Zo ook weer deze week.

    Een van die intrigerende stemmen is Omar Rincón, cultuurwetenschapper en essayist uit Colombia. Hij schrijft dat na het vredesakkoord met de FARC in 2016 de rechtse machthebbers in Colombia – voormalig president Álvaro Uribe en de huidige leider Iván Duque – een nieuwe vijand nodig hadden. Eerst werd dat links, maar sinds de huidige protesten zijn losgebarsten, nadat Duque sociale hervormingen wilde doorvoeren, heeft de macht een nieuwe vijand: het volk.

    Duque zet de demonstranten weg als ‘vandalen’ en zelfs ‘terroristen‘

    ‘De politieke klasse, het bedrijfsleven en de landbouwsector zijn er niet in geslaagd uit die groef van gewelddadige confrontatie te komen: er is een economie, een gevestigde orde die gered en beschermd moet worden’, aldus Rincón. ‘En daarvoor zijn ze uiteindelijk bereid om te doden.’ In plaats van naar de noden van het volk te luisteren, zet Duque, zoals in dit interview in El Mundo, de demonstranten weg als ‘vandalen’ en zelfs ‘terroristen‘, tegen wie het te verantwoord is om geweld te gebruiken.

    Maar wat in Chili gelukt is, schrijft Rincón, moet ook voor Colombia mogelijk zijn. In Chili hebben de protesten uit 2019 geleid tot het instellen van een democratisch orgaan dat een nieuwe grondwet gaat opstellen, die burgers meer sociale rechten en een betere democratische vertegenwoordiging moet bieden.

    Lees ook:

    Want tijdens de protesten in Colombia is een nieuw democratisch narratief ontstaan, aldus Rincón. ‘Er wordt niet meer gesproken over revolutie, het omverwerpen van de regering of het afschaffen van het kapitalisme. De hoofdrolspelers zijn niet links of communist. Het zijn burgers die eenvoudige en voor de hand liggende dingen willen: openbaar onderwijs, openbare gezondheidszorg, sociale rechtvaardigheid, en het recht om afwijkende meningen te uiten zonder repressie. (…) Zij streven naar een mooiere wereld voor iedereen.’ En het wordt tijd dat de Colombiaanse regering naar hen gaat luisteren.

    ‘Alles kan eenvoudiger en mooier worden als we politiek niet langer als oorlog zien, maar als een manier van de burger om de samenleving te verbeteren vanuit een op rechten gebaseerd perspectief,’ schrijft een hoopvolle Rincón tot slot.


    Onnavolgbare advocaat

    De ‘theatrale’ strafrechtadvocaat F. Lee Bailey is overleden op 87-jarige leeftijd, berichtte The New York Times op donderdag 3 juni. Het portret van Bailey in de krant is prachtig, aldus zakelijk directeur Arthur van der Meeren. Een voorproefje: ‘Mr. Bailey vloog in oorlogsvliegtuigen, bestuurde zeiljachten, stopte met zijn Harvard-studie, schreef boeken, maakte reclame voor zichzelf op televisie, stond in talloze kranten, leidde een detectivebureau, trouwde vier keer, droeg een pistool, nam schijnbaar hopeloze zaken aan en kwam in de problemen, ging een keer zes weken de gevangenis in en werd tenslotte geroyeerd.’ Daar kan Moszkowicz nog een puntje aan zuigen.

    Bailey had al een grote naam en werd nog bekender toen hij O.J. Simpson ging verdedigen. Deze zeer geruchtmakende zaak is te zien in de docu OJ: Made in America. Een van de vele historische momenten die de ‘strijd’ tussen zwart en wit in Amerika blootlegde. Zoals een van juryleden na afloop van de rechtszaak en de vrijspraak van Simpson zei: ‘it’s Payback Time!’