Tarazona werd beschuldigd van ‘terrorisme en verraad’
‘De strijd voor mensenrechten (…) heeft een belangrijke stap voorwaarts gezet’, jubelt El País. De professor en onderzoeker, die sinds juli 2021 door de Venezolaanse staat werd vastgehouden, heeft amnestie gekregen en mag zijn cel verlaten. De informatie werd bevestigd door de ngo Foro Penal, die foto’s publiceerde van de activist die herenigd was met zijn moeder, Teresa, en zijn broer, José Rafael, in een familiale setting.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Tarazona werd beschuldigd van zeer ernstige misdrijven zoals ‘terrorisme, aanzetting tot haat en verraad’. De Spaanse krant wijst er echter op dat de VN zijn detentie als willekeurig heeft bestempeld. Volgens de krant is ‘de echte reden voor zijn gevangenschap zijn werk, waarbij hij de aanwezigheid van irreguliere gewapende groepen en Colombiaanse guerrillastrijders op Venezolaans grondgebied aan de kaak stelde’.
Fundaredes, de organisatie die hij leidt, heeft herhaaldelijk ‘de daden van psychologische marteling en langdurige isolatie waaraan de activist werd onderworpen in de Helicoide-gevangenis’, veroordeeld. Interim-president Delcy Rodriguez heeft de gevangenis onlangs onder Amerikaanse druk gesloten.
De Amerikaanse ex-president Jimmy Carter is zondag op honderdjarige leeftijd overleden in zijn huis in Plains, in de staat Georgia. Dat schrijft The New York Times. Carter nam in 1977 de teugels van de Verenigde Staten in handen na het Watergateschandaal en het aftreden van Richard Nixon. In 2002 won hij de Nobelprijs voor de Vrede vanwege zijn inzet voor mensenrechten.
De Democratische oud-president maakte in 2015 bekend dat hij aan hersenkanker leed. Sinds februari 2023 ontving hij thuis palliatieve zorg. Hij vierde zijn honderdste verjaardag op 1 oktober dit jaar. ‘Mijn vader was een held, niet alleen voor mij, maar voor iedereen die gelooft in vrede, mensenrechten en onbaatzuchtige liefde,’ aldus zijn zoon Chip Carter in het overlijdensbericht dat de Carter Center Foundation zondagmiddag naar de media stuurde.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
De vier jaren waarin Carter president was (1977-1981) werden gekenmerkt door ‘omstandigheden en gebeurtenissen die hem gewoonweg overweldigden’, of het nu ging om ‘de gevangenneming in Iran van tweeënvijftig Amerikaanse gijzelaars, de mislukte poging om hen te redden, de rijen bij de benzinepompen, de inflatie of de Sovjetinvasie in Afghanistan’, aldus het New Yorkse dagblad.
Hoe controversieel zijn presidentschap ook was, het was niet alleen maar een mislukking, aldus Le Temps. ‘Een van zijn grootste wapenfeiten waren ongetwijfeld de Camp David-akkoorden van 1979, waarbij het Israël van Menachem Begin en het Egypte van Anwar Sadat een vredesverdrag sloten. Sindsdien zijn er talloze pogingen gedaan om vrede te bereiken in het Midden-Oosten, vooral in het kader van het Oslo-proces, maar geen enkel akkoord heeft dezelfde impact gehad,’ merkt het Zwitserse dagblad op.
Georgiërs protesteren tegen uitstel van EU-lidmaatschap
De mensenrechtencommissaris in Georgië beschuldigt de politie ervan dat ze demonstranten martelt. Levan Ioseliani zei dinsdag dat hij zo’n tweehonderd mensen had bezocht die waren aangehouden en gewond geraakt. De aard en ernst van de verwondingen wekken de indruk dat ‘de politie geweld tegen burgers gebruikt als strafmaatregel’, zei de openbare verdediger.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
In de hoofdstad Tbilisi wordt sinds donderdag gedemonstreerd, nadat de regering had aangekondigd dat de onderhandelingen over het EU-lidmaatschap zouden worden uitgesteld tot 2028. Dinsdagavond gebruikte de politie opnieuw een waterkanon en traangas om duizenden pro-EU-demonstranten uiteen te drijven, die voor de zesde avond op rij protesteerden.
‘Georgië staat nu op een gevaarlijke tweesprong,’ schrijft The Guardian in een redactioneel. ‘Door de pro-Europese aspiraties van een meerderheid van de bevolking zo verachtelijk te behandelen, heeft de Georgische regering een crisis veroorzaakt die doet denken aan die van Oekraïne tijdens de Maidan protesten in 2014,’ analyseert het dagblad. ‘Als het geweld in de straten van de hoofdstad en elders aanhoudt, moet Europa Tbilisi duidelijk maken dat dit grote gevolgen zal hebben.’
De gedwongen verplaatsing van burgers is een misdaad
Human Rights Watch (HRW) beschuldigt Israël van misdaden tegen de menselijkheid in een nieuw rapport. Daarin beweert het dat Israël oorlogsmisdaden heeft gepleegd, waaronder de gedwongen verplaatsing van Palestijnse burgers in Gaza. De handelingen van Israël zouden in strijd zijn met het internationaal recht, zoals de Conventie van Genève en het Statuut van Rome, meldt The Guardian. Het Statuut van Rome is het verdrag dat het Internationaal Strafhof (ICC) heeft opgericht.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘Israël beweert dat de verplaatsing van bijna de gehele bevolking van Gaza gerechtvaardigd is omwille van de veiligheid van de bevolking en om dwingende militaire redenen,’ zo is te lezen in het HRW-rapport. Israël zou de Palestijnse burgers willen beschermen tijdens de evacuaties.
Verder staat er in het rapport dat terwijl mannen worden ondervraagd, vrouwen en kinderen naar het zuiden worden verplaatst. HRW beschouwt de acties van Israël als strategische zetten om hun controle over Gaza te vergroten. Door de acties van het Israëlische leger is meer dan 90 procent van de Palestijnen – 1,9 miljoen – ontheemd geraakt, aldus The Guardian.
Volgens de organisatie zijn vorig jaar 853 mensen geëxecuteerd
Iran heeft zijn gevangenissen veranderd in ‘killing fields’. Dat schrijft mensenrechtenorganisatie Amnesty International donderdag, zo citeert Voice of America. Volgens Amnesty zijn in 2023 minstens 853 mensen geëxecuteerd, waarvan meer dan de helft op grond van drugsgerelateerde aanklachten.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Amnesty riep op tot sterkere internationale druk, om de stijging van het aantal executies een halt toe te roepen, anders zouden ‘duizenden’ mensen de komende jaren kunnen worden opgehangen. Het cijfer voor 2023 lag 48 procent hoger dan het jaar. Twee andere NGO’s, Iran Human Rights (IHR) en Together Against the Death Penalty (ECPM), publiceerden vorige maand een rapport waarin het iets lagere aantal van 834 geëxecuteerde mensen in 2023 werd vermeld.
De stijging van het aantal executies volgt op de protesten die in september 2022 uitbraken in Iran. Negen mensen zijn ter dood gebracht in zaken die verband houden met de protesten. Amnesty zei dat dit jaar niets is veranderd: tot 20 maart zijn er al minstens 95 executies geregistreerd.
De Latijns-Amerikaanse Ronde Tafel voor Reflectie, geleid door de Chileense ex-president Michelle Bachelet, heeft zich uitgesproken tegen de repressie in Venezuela van afgelopen maand. De overleggroep beschouwt de uitzetting van het Bureau van de Hoge Commissaris van de VN voor de Mensenrechten en de arrestatie van activiste Rocío San Miguel als een ernstige fout van het chavismo. Dat schrijft El País. Meer dan zestig politici, academici en intellectuelen waarschuwen in een document voor de ‘sombere vooruitzichten’ voor ‘de toekomst van de Venezolaanse democratie’ en wijzen op de risico’s van een ‘dictatoriale tendens’ die niet past bij Venezuela.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Sinds haar arrestatie op 9 februari zit de activiste San Miguel gevangen in El Helicoide, de beruchte gevangenis van de Venezolaanse inlichtingendienst. Ze wordt verdacht van het beramen van een staatsgreep. Nadat het Bureau van de Hoge Commissaris van de VN voor de mensenrechten zich uitsprak tegen de arrestatie van San Miguel is de organisatie gesommeerd het land te verlaten. Volgens de Venezolaanse minister van Buitenlandse Zaken, Yvan Gil, is de mensenrechtencommissie ‘een privékantoor geworden van coupplegers en terroristische groeperingen die voortdurend complotten smeden tegen het land’.
Al het VN-personeel moet binnen drie dagen het land verlaten
Venezuela heeft al het personeel van de mensenrechtenmissie van de Verenigde Naties 72 uur gegeven om het land te verlaten. Dat meldt El País. De VN-missie zou volgens de Venezolaanse regering ‘een discours tegen Venezuela in stand houden’.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Daarnaast zou het VN-kantoor zich te nadrukkelijk hebben bemoeid met de gang van zaken rond de aanhouding en verdwijning van mensenrechtenactivist Rocío San Miguel. Zij werd vorige week opgepakt in Venezuela met haar dochter, toen ze op het punt stond het land te verlaten. De Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de VN heeft opgeroepen haar vrij te laten, wat bij Venezuela in het verkeerde keelgat is geschoten.
Ook speelt mee dat de VN al langere tijd zeer kritisch is op de mensenrechtensituatie in Venezuela. Mede door de felle kritiek vanuit de VN zijn de sancties die westerse landen aan de regering van Maduro hebben opgelegd nog altijd niet opgeheven. Venezuela zelf lijkt daar echter ook geen interesse in te hebben, gezien de vele arrestaties van critici van Maduro de afgelopen weken.
De Braziliaanse politie doodt vaak mensen die zwart zijn of in volksbuurten wonen, maar justitie maakt nauwelijks werk van de vervolging van de betrokken agenten.
ANA MARIA SANTOS CRUZ, WIE IS ZIJ?
Ana Maria Santos Cruz, een zwarte vrouw en verdediger van de mensenrechten, heeft haar zoon Pedro Henrique verloren. Deze werd volgens haar partner, die getuige was van het misdrijf, vermoord door de politie. Hij had ‘vredesmarsen’ georganiseerd om te protesteren tegen het politiegeweld. Op 27 december 2018 werd hij vermoord. De agenten die van de moord worden verdacht zijn in 2019 in staat van beschuldiging gesteld maar nog altijd in actieve dienst. Het onderzoek naar deze moord is nog niet afgerond. Ana Maria Santos Cruz zet zich ervoor in dat de betrokkenen verantwoordelijk worden gesteld.
Wat eist Amnesty?
Een onafhankelijk, onpartijdig en diepgaand onderzoek naar de dood van Pedro Henrique, gevolgd door gerechtelijke actie.
Dat de politiemensen die de zoon van Ana Maria Santos Cruz hebben gedood zes jaar na dato nog altijd niet zijn berecht, illustreert hoe dramatisch de situatie is in de Braziliaanse deelstaat Bahia, waar de meeste doden vallen door toedoen van de politie: volgens gegevens van het Braziliaanse forum voor openbare veiligheid, die zijn overgenomen door de Braziliaanse redactie van het meertalige tv nieuwsnetwerk Deutsche Welle, heeft de politie in 2022 in Bahia 1464 slachtoffers gemaakt, vier keer zoveel als in 2015; het overgrote merendeel was van Afro-Braziliaanse afkomst.
Terwijl minstens tien criminele bendes om de controle over de regio vechten, kiest de deelstaatregering, die al bijna twee decennia wordt gevormd door de Arbeiderspartij (PT) van de linkse president Lula, voor een gewapende confrontatie als voornaamste middel om de openbare veiligheid te beschermen, wat vooralsnog niet tot een afname van de drugshandel heeft geleid, aldus BBC News Brasil.
Politie
In deze context worden dodelijke interventies ‘als een criterium voor de doeltreffendheid van de politie beschouwd’, zegt Samuel Vidal, hoogleraar aan de Federale Universiteit van Bahia. Deze voormalige plaatselijke PTleider legt uit dat hij in 2015 de partij heeft verlaten na een politieoperatie in een buitenwijk van Salvador, de hoofdstad van Bahia, waarbij twaalf jongeren werden gedood. Negen agenten werden verantwoordelijk gesteld voor de dood van de slachtoffers, maar een proces heeft nog altijd niet plaatsgevonden. De deelstaatregering bestempelde de interventie destijds als ‘doortastend’.
Er zijn vorig jaar in het hele land 6430 mensen door politiehanden gedood en was 83 procent van hen zwart
Volgens een telling van het Braziliaanse forum voor de openbare veiligheid zijn er vorig jaar in het hele land 6430 mensen door politiehanden gedood en was 83 procent van hen zwart. Een woordvoerder van het forum sprak in de krant O Tempo van ‘selectief geweld’: volgens hem zijn agenten geneigd agressief op te treden wanneer ze denken dat ze daarvoor niet zullen worden bestraft.
Deze straffeloosheid houdt volgens hem rechtstreeks verband met het profiel van de slachtoffers, die over het algemeen zwart zijn en afkomstig uit volksbuurten, en die voor hun verdediging meestal zijn aangewezen op openbare instanties. Maar er bestaat volgens hem een heel netwerk van medeplichtigheid dat begint bij de politie en eindigt bij de rechtbanken, omdat de officieren van justitie, die zich over dit soort gebeurtenissen zouden moeten buigen, maar zelden aanklachten in behandeling nemen en daar bovendien nauwelijks vervolg aan geven.
Bodycams
Zeven Braziliaanse deelstaten hebben inmiddels besloten hun politiemensen uit te rusten met bodycams, en tien andere regio’s experimenteren daarmee. Daarnaast bereidt het Braziliaanse ministerie van Justitie een nationaal protocol voor dat volgens het dagblad Correio Braziliense zo snel mogelijk in het hele land moet worden uitgerold. ‘De tijd dringt,’ besluit de krant.
Fujimori zat straf uit wegens misdaden tegen de menselijkheid
Alberto Fujimori, voormalig president van Peru (1990-2000), werd gisteren vrijgelaten uit de gevangenis. Dat meldt La República. De 85-jarige Fujimori zat sinds 2009 een straf uit van 25 jaar wegens misdaden tegen de menselijkheid. Onlangs kreeg hij een humanitair pardon vanwege zijn slechte gezondheid.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Het Constitutionele Hof van Peru had zijn onmiddellijke vrijlating bevolen, ondanks een resolutie van het Inter-Amerikaanse Hof voor de Mensenrechten tegen zijn vrijlating. Hij verliet de Barbadillo-gevangenis vergezeld van zijn kinderen – zijn zoon Kenji, een zakenman, en zijn dochter Keiko, die drie keer zonder succes een gooi had gedaan naar het presidentschap.
‘Fujimori blijft een zeer omstreden figuur in Peru’, schrijft The Guardian. Door aanhangers wordt hij geprijsd voor het uitroeien van de maoïstische beweging Lichtend Pad en het weer op gang brengen van de economie na een periode van hyperinflatie. Vele anderen zijn van mening dat hij het land leidden als een dictator. Zijn regeerperiode werd gekenmerkt door wijdverspreide mensenrechtenschendingen en welig tierende corruptie.
Elke week pluist de redactie van 360 een actuele gebeurtenis voor je uit aan de hand van de internationale pers. Vandaag kijken we naar Venezuela. De EU, de VS en Zuid-Amerikaanse landen zochten toenadering tot het geïsoleerde land, in de hoop de situatie daar te verbeteren. Venezuela lijkt echter niet op verandering uit te zijn.
Dit artikel verscheen woensdag in de nieuwsbrief Buiten de grenzen, exclusief voor abonnees. Wil je elke week op de hoogte blijven? Neem dan een (proef)abonnement – al vanaf €5 per maand – op 360 Magazine en abonneer je op de nieuwsbrieven.
Welke landen zoeken weer toenadering tot Venezuela?
Venezuela is onder huidig president Nicolás Maduro afgegleden tot het zorgenkindje van Zuid-Amerika. Een doortrapte verkiezing in 2018, enorme protesten die gewelddadig werden onderdrukt, een massale exodus van Venezolanen, mensenrechtenschendingen, onderdrukte oppositie: het land raakte steeds verder geïsoleerd, onder meer door sancties van de Europese Unie en de Verenigde Staten.
Dit jaar is dat anders. The New York Timesspreekt van ‘de belangrijkste verbetering van de betrekkingen tussen Venezuela en de Verenigde Staten in jaren’. De krant wijst op een akkoord dat afgelopen maand werd gesloten tussen beide landen. ‘In een paar dagen tijd heeft de autoritaire regering van Venezuela ermee ingestemd om Venezolaanse migranten die uit de Verenigde Staten zijn gedeporteerd toe te laten en een overeenkomst getekend met oppositieleiders om te komen tot vrije en eerlijke presidentsverkiezingen in 2024. In ruil daarvoor hebben de Verenigde Staten ingestemd met het opheffen van enkele economische sancties tegen Venezuela’s olie-industrie, een vitale bron van inkomsten voor de regering van Maduro.’
Een historisch akkoord, noemden sommigen het. Americas Quarterlyging verder in op de deal. ‘Onder de versoepelde sancties mag Venezuela de komende zes maanden olie en gas exporteren naar de VS en andere landen. Tegelijkertijd kunnen internationale bedrijven nieuwe investeringen doen in de koolwaterstofsector. Maar de ruime versoepeling komt met een kritisch voorbehoud: vóór eind november moet de regering van Venezuela “een specifieke tijdslijn en procedure definiëren voor de versnelde herinvoering” van iedereen die zich volgend jaar kandidaat willen stellen voor het presidentschap.’
Ook Zuid-Amerikaanse landen proberen de banden met Venezuela aan te halen, nadat die onder het regime van Maduro flink waren bekoeld. Onder de nieuwe president van Colombia, Gustavo Petro, is de grens met Venezuela heropend, en landen als Chili en Argentinië hebben weer ambassadeurs in Venezuela, nadat die eerder waren teruggeroepen. ‘Diplomatieke toenadering is gemeengoed geworden’, schrijft denktank ASCOA. ‘Naast de verkiezing van meer linkse politici in de regio, zoals Luiz Inácio Lula da Silva uit Brazilië en Xiomara Castro uit Honduras, heeft dit ertoe geleid dat een aanzienlijk aantal Latijns-Amerikaanse landen ambassadeurs heeft teruggestuurd naar Caracas.’
Maduro werd zelfs uitgenodigd op een Zuid-Amerika-top, die werd gehouden in Brazilië. ‘Tijdens de top in Brazilië vond de eerste persoonlijke ontmoeting van Maduro plaats met andere Zuid-Amerikaanse leiders in negen jaar’, schrijft Foreign Policy. ‘Terwijl Maduro’s terugkeer op het regionale diplomatieke podium werd gevierd, bleef de situatie in Venezuela niet onbesproken. Zowel de linkse president van Chili, Gabriel Boric, als de rechtse leider van Uruguay, Luis Lacalle Pou, bekritiseerden Maduro – in respectvolle bewoordingen – vanwege de crisis in Venezuela.’
Naast de VS en Zuid-Amerika kijkt ook de EU naar een versoepeling van het beleid ten aanzien van Venezuela, hoewel daar tussen EU-lidstaten onderling nog geen consensus over bestaat. ‘Spanje is van mening dat het tijd is dat de EU haar sancties tegen Venezuela herziet en overweegt om ten minste enkele ervan op te heffen, zoals de Verenigde Staten al gedeeltelijk hebben gedaan’, schrijft El País. ‘Vanwege de recente dialoog tussen de regering van Nicolás Maduro en de oppositie, die zijn overeengekomen om volgend jaar presidentsverkiezingen te houden, zou het goed zijn als de EU-27 een tegengebaar maakt.’
Wat eisen de genoemde landen van Venezuela?
Verkiezingen, migratie; de landen die weer toenadering zoeken tot Venezuela hebben hun eigen redenen. Maar volgens Forbesspeelt er nog een gemeenschappelijke factor mee. ‘De Europese Unie en energiebedrijven uit het continent zijn ambitieuze projecten gestart om de aardgassector van Venezuela te ontwikkelen. Naast de economische voordelen is er ook een essentieel milieuaspect. De verouderde infrastructuur op het gebied van energie, heeft het Latijns-Amerikaanse land veranderd in een topvervuiler wat betreft de uitstoot van broeikasgassen en de aantasting van ecosystemen.’
De Venezolaanse columnist Jorge Jraissati schrijft in National Interest daat de VS soortgelijke redenen hebben. ‘Het lijkt erop dat Bidens oproep voorsal te maken heeft met die grote bedrijven die geld willen verdienen aan Venezuela’s olievelden en goudmijnen. Het is haast alsof hun winsten in het middelpunt van de belangstelling staan en Amerika’s geopolitieke behoeften en strategisch denken overschaduwen; een zorgwekkende ontwikkeling, vooral nu de wereld steeds gevaarlijker, radicaler en autoritairder wordt.’ Jraissati doelt daarbij op de invloed van China op Latijns-Amerika, de oorlogen in Oekraïne en Israël, en de autoritaire regeringen in Nigaracua, El Salvador en Cuba.
Ook Euronewsziet de grote gas- en olievoorraden van Venezuela als een van de factoren die de EU en de VS warm laten lopen voor een versoepeling van hun respectievelijke beleid. ‘Vorig jaar kreeg energiegigant Chevron groen licht om zijn activiteiten in Venezuela uit te breiden en in januari verleenden de VS een vergunning aan Trinidad en Tobago om een groot gasveld in Venezolaanse wateren te ontwikkelen. Het is waarschijnlijk dat de invasie van Rusland in Oekraïne deze concessies van de VS deels heeft gemotiveerd.’ Na de oorlog in Oekraïne werd Rusland geraakt door sancties en werd de export van olie en gas aan banden gelegd. Rusland besloot zelf ook om olie en gas in mindere mate naar Europa te laten gaan, waardoor landen op zoek lijken te gaan naar alternatieven.
De vraag is of Maduro bereid is te luisteren naar de VS, de EU en andere gesprekspartners
Naast de olie spelen ook de verkiezingen van volgend jaar een rol. Voor veel landen vormen die hét moment voor eventuele veranderingen in Venezuela, om Maduro van het podium te laten verdwijnen middels eerlijke verkiezingen, om een prowesters regime te installeren – zeker omdat Venezuela door de isolatie van de afgelopen jaren steeds meer richting China, Rusland en Iran is gegroeid. Maar er zijn twijfels over het akkoord.
‘Of de heer Maduro nu ruimte maakt voor een echt competitief politiek proces, of alleen olie-inkomsten int, hangt in de eerste plaats af van de heer Maduro, maar in de tweede plaats van de vraag of de oppositie, het Venezolaanse maatschappelijk middenveld en de Verenigde Staten hem aan zijn beloften houden. Anders zal de gok de situatie nog slechter hebben gemaakt dan voorheen’, schrijft de Washington Post. De vraag is of Maduro bereid is te luisteren naar de VS, de EU en andere gesprekspartners.
Is verandering in Venezuela echt mogelijk?
Toenadering van de EU, VS en Zuid-Amerika is mooi, versoepeling van sancties klinkt veelbelovend, net als een akkoord voor vrije verkiezingen, maar hoe realistisch is dat, met Nicolás Maduro als leider?
‘De regering van de Venezolaanse president Nicolas Maduro blijft willekeurige detentie gebruiken om politiek tegenstanders hard aan te pakken’, schreef Al Jazeeraeerder dit jaar. ‘In een rapport documenteerde Amnesty International gevallen van mensen die tussen 2018 en 2022 “slachtoffer waren van politiek gemotiveerde willekeurige detenties”, waaronder leraren, vakbondsleden en mensenrechtenverdedigers.’
Critici van de toenadering tot Maduro zeggen volgens The Wall Street Journalhetzelfde. ‘Zijn regering toont weinig interesse om een einde te maken aan de schendingen van mensenrechten. Een onderzoekscommissie van de Verenigde Naties meldde vorige maand dat de staatsveiligheidsdiensten steeds harder optreden tegen dissidenten. De commissie noteerde van januari 2020 tot augustus 2023 ten minste 58 willekeurige opsluitingen en 28 gevallen van marteling van gevangenen.’
De verkiezingen volgend jaar brengen een nieuw probleem aan het licht. Afgelopen maand hield de oppositie van Venezuela voorverkiezingen om te besluiten wie het volgend jaar tegen Maduro opneemt in de presidentsverkiezingen. De winnaar is María Corina Machado, en volgens The Financial Timesis dat problematisch voor Maduro.
‘In tegenstelling tot sommige andere oppositieleden weigert deze politicus te onderhandelen met de regering. Ze wil dat Maduro berecht wordt voor misdaden tegen de menselijkheid en heeft ze in het verleden gepleit voor een buitenlandse militaire interventie in Venezuela. De regering-Maduro heeft haar vijftien jaar lang verboden zich verkiesbaar te stellen’, aldus de krant. ‘Machado’s stijgende populariteit vormt een obstakel voor de overeenkomst tussen de VS en Venezuela, die tot stand kwam na achttien maanden van intensieve geheime diplomatie, onder andere tijdens ontmoetingen in Qatar en Italië.’
Machado leek goed te beseffen wat een verenigde oppositie teweeg kan brengen in Venezuela. ‘Ik heb een mandaat gekregen om Nicolás Maduro te verslaan’, zei ze na haar verkiezingswinst. ‘We zijn al begonnen met die campagne.’
‘Het doel is om de oppositie te ontmoedigen en te verdelen, om conflicten daarbinnen te creëren, om haar aanhang te demoraliseren’
Deze week kwam het Hooggerechtshof van Venezuela bovendien met een uitspraak waarmee het akkoord tussen de VS en Venezuela op losse schroeven kwam te staan. Dit Hooggerechtshof, vol Maduro-loyalisten, zei dat er sprake was van financiële onregelmatigheden bij de voorverkiezingen van de oppositie, en de uitslag werd volgens persbureau Reutersopgeschort ‘ondanks een verkiezingsakkoord tussen de regering en de oppositie dat elke partij toestaat haar eigen kandidaat te kiezen’.
De Verenigde Staten en Zuid-Amerikaanse landen reageerden met waarschuwingen, teleurstelling en ook woede. Voorlopig lijkt Maduro niet open te staan voor een democratisering van het land en alleen versoepeling van sancties te zoeken om zo meer olie-inkomsten voor zijn regering te genereren. De stap van het Hooggerechtshof is pas een eerste stap, zegt de Venezolaanse politiek analist Pedro Benítez tegen The New York Times. ‘Het doel is om de oppositie te ontmoedigen en te verdelen, om conflicten in de oppositie te creëren, om haar aanhang te demoraliseren. Dat is fase een. Dan komt de volgende fase; een direct offensief tegen het verkiezingsproces.’
De twee journalisten kregen straffen tot dertien jaar
Een Iraanse rechtbank heeft twee journalisten veroordeeld tot jarenlange gevangenisstraffen vanwege hun verslaggeving van de dood van Mahsa Amini. Dat meldt Al Jazeera. Niloofar Hamedi en Elaheh Mohammadi kregen 13 en 12 jaar gevangenisstraf, en werden beschuldigd van samenwerking met de Amerikaanse overheid en handelen tegen de nationale veiligheid.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Beide journalisten zitten vast sinds september vorig jaar. Hamedi werd gearresteerd nadat ze een foto had genomen van Amini’s ouders, die elkaar omhelsden in een ziekenhuis in Teheran waar hun dochter in coma lag, en Mohammadi nadat ze verslag had gedaan van Amini’s begrafenis in haar Koerdische woonplaats Saqez, waar de protesten begonnen.
De dood van de 22-jarige Amini, die in coma raakte nadat ze was aangevallen door de zedenpolitie omdat ze de islamitische kledingvoorschriften zou hebben overtreden, zorgde voor maanden van massaprotesten in heel Iran.
De dood van Amini zorgde voor een golf van protesten in Iran
Mahsa Amini, de 22-jarige Koerdisch-Iraanse vrouw wiens dood een golf van protesten in Iran op gang bracht, heeft de Sacharovprijs, de hoogste mensenrechtenprijs van de Europese Unie, gekregen. Dat meldt Deutsche Welle. Volgens de voorzitter van het Europees Parlement, Roberta Metsola, verdedigde zij ‘mensenrechten en fundamentele vrijheden’.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
‘De wereld heeft het gezang ‘Vrouwen, Leven, Vrijheid’ gehoord. Drie woorden die een verzamelnaam zijn geworden voor iedereen die opkomt voor gelijkheid, waardigheid en vrijheid in Iran,’ zei Metsola. Amini werd vorig jaar in Teheran gearresteerd door de Iraanse zedenpolitie, omdat ze zich niet aan de hijab-regels van het land zou hebben gehouden. Drie dagen later overleed ze.
Ooggetuigen zeiden dat Amini werd geslagen werd toen ze een politiebusje instapte. Ze raakte daarna in coma. De Iraanse autoriteiten hebben altijd alle de verantwoordelijkheid ontkend en schreven Amini’s dood toe aan een hartaanval.
Volgens de onderzoekers martelden Russen mensen dood
Een onafhankelijke, door de Verenigde Naties gesteunde mensenrechtenmissie heeft maandag gezegd dat er nieuwe bewijzen van oorlogsmisdaden door Rusland in Oekraïne zijn. Dat meldt Al Jazeera. Russische troepen zouden zich schuldig hebben gemaakt aan dodelijke martelingen, verkrachtingen en het ‘aanjagen van genocide’.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Het is de tweede keer dat VN-onderzoekers met een rapport over de situatie in Oekraïne komen. Volgens het team zijn er aan beide kanten misdaden tegen de menselijkheid gepleegd, maar dat het gros van de mishandelingen zijn gepleegd door Russische troepen. Er zou sprake zijn geweest van ‘grootschalige en systematische’ martelpraktijken in bezette gebieden, die soms de dood tot gevolg hadden.
Ook was er volgens de VN sprake van seksueel geweld. ‘Russische militairen hebben vrouwen in de leeftijd van 19 tot 83 jaar verkracht’, schrijft de hoofdonderzoeker. Hij zegt dat in Cherson, een gebied dat nog steeds deels bezet is door Rusland, families werden gedwongen mee te luisteren.
Veroordeling vond bijna 50 jaar na moord op Jara plaats
In Chili zijn oud-soldaten van het Pinochet-regime eindelijk veroordeeld voor de moord op de populaire zanger Víctor Jara. Op maandag bevestigde het Chileense Hooggerechtshof de straffen die varieerden van acht tot vijfentwintig jaar gevangenisstraf voor zeven voormalige soldaten, tussen de leeftijden van drieënzeventig en vijfentachtig jaar. Zij waren schuldig bevonden aan het martelen en vervolgens vermoorden van dit icoon van de Latijns-Amerikaanse populaire muziek in 1973, zo meldt El País.
360 aanbieding: 3 maanden digitaal voor maar 15 euro.
Bijna vijftig jaar na de moord op de zanger laat de zaak-Jara zien hoe lang het heeft geduurd in Chili om mensenrechtenschendingen tijdens de dictatuur van Pinochet te bestraffen, schrijft het Spaanse dagblad. Als lid van de Chileense Communistische Partij was Víctor Jara een fervent aanhanger van president Salvador Allende, die in 1970 de verkiezingen won en omver werd geworpen door een door de CIA gesteunde militaire staatsgreep op 11 september 1973.
Overwerken is voor jonge Zuid-Koreanen normaal en een manier om hun financiële toekomst te waarborgen. Maar toen de overheid voorstelde om de werkweek uit te breiden naar 69 uur, kwamen zij in verzet. ‘Gezond en gelukkig leven kan pas als je de baas bent over je eigen leven.’
‘Het was voor mij normaal geworden dat ik werkte tijdens vakanties en in het weekend,’ vertelt Lee Sang-hyuk (35). Hij was in dienst bij een groot farmaceutisch bedrijf in de buurt van Seoul, waar overwerken aan de orde van de dag was. ‘Gaandeweg realiseerde ik me dat mijn kwaliteit van leven en mijn gezondheid er door de overuren op achteruitgingen. Ik had nooit energie en verwaarloosde mijn persoonlijke relaties.’
Hij kreeg rugpijn van alle uren die hij achter zijn bureau doorbracht en werd angstig en lusteloos, vertelt hij. ‘De paar keren dat ik met mijn vrienden kon afspreken, kon ik daar niet eens van genieten, omdat ik alleen maar aan mijn werk kon denken. Ik dacht dat het aan mij lag.’
Uiteindelijk deed Lee wat ooit als ondenkbaar gold in de Zuid-Koreaanse cultuur, waarin lange werkdagen de norm zijn: hij nam ontslag.
En hij is niet de enige. Het verhaal van Lee is tekenend voor een grotere ontwikkeling in Zuid-Korea: een generatie van vastberaden jongeren die in opstand komt tegen de verstikkende greep van de strenge werkcultuur. Millennials en Gen Z’ers, die in Zuid-Korea samen de ‘MZ-generatie’ worden genoemd, vormen de voorhoede van een mogelijke omwenteling van de nationale werkcultuur.
Van 40 naar 69 uur
De druppel die de emmer deed overlopen diende zich aan in maart. Toen stelde de regering voor om de regels omtrent arbeidsuren te herzien en een werkweek van maximaal 69 uur toe te staan. Onder de huidige wet geldt voor bedrijven een werkweek van 40 uur, met maximaal 12 overuren, al zijn er uitzonderingen.
Het plan zou bedrijven flexibiliteit bieden door ze in staat te stellen gemiddelde arbeidsuren over langere perioden te berekenen
Het plan werd gepresenteerd als een ‘oplossing voor de uitdagingen op de arbeidsmarkt’. Het zou bedrijven flexibiliteit bieden door ze in staat te stellen gemiddelde arbeidsuren over langere perioden te berekenen. Voordat hij president werd zei Yoon Suk-yeol, een conservatief van wie bekend is dat hij het bedrijfsleven een warm hart toedraagt, dat mensen indien nodig ook 120 uur per week mochten werken.
Ook werd het plan aan de man gebracht als een manier om werkende vrouwen te ondersteunen. Vrouwen zouden meer overuren kunnen maken, die ze in de toekomst konden inwisselen voor vrije dagen. Die tijd zouden ze bijvoorbeeld kunnen besteden aan gezins- en zorgtaken (Zuid-Korea heeft het laagste geboortecijfer ter wereld).
Maar jongeren, vakbonden en politici van de oppositie kwamen tegen het plan in opstand, waarna de regering zich gedwongen zag haar beslissing te heroverwegen. Een woordvoerder van de Democratische Partij, de belangrijkste oppositiepartij, noemde de regering van Yoon ‘schaamteloos’ en zei dat het land steeds meer begon te lijken op de ‘arbeidshel uit het verleden’. Jonge werknemers demonstreerden tegen een ‘onverantwoord en onmenselijk beleid dat niet aansluit bij de realiteit’. Ook op sociale media kreeg het voorstel veel kritiek.
Zuid-Korea behoort tot de landen met de langste werkdagen in de geïndustrialiseerde wereld
De regering leek snel terug te krabbelen en Kim Eun-hye, de perschef van Yoon, beloofde om in de toekomst beter te luisteren naar de mening van werknemers, vooral die van de MZ-generatie. Er is evenwel nog geen vervangend beleid voorgesteld en de angst bestaat dat het voorstel later dit jaar in een andere vorm zal terugkeren.
Zuid-Korea behoort tot de landen met de langste werkdagen in de geïndustrialiseerde wereld. Dit wordt vaak gezien als een erfenis van de opmerkelijke economische groei die het land heeft doorgemaakt. In het verleden bleven mensen vaak tot hun pensioen bij één bedrijf werken, omdat dat werkzekerheid en inkomensgarantie bood. In ruil hiervoor werd doorgaans van hen verwacht dat ze lange dagen maakten en zich toegewijd toonden aan het bedrijf.
‘Dat idee is nog springlevend,’ zegt Lee over de generatie van zijn ouders, die nog altijd gelooft dat je jezelf moet opofferen voor je familie en je land. ‘In het begin zeiden mijn ouders dat ik me erdoorheen moest slepen, dat dat goed zou zijn voor mijn carrière. Maar toen ik er uiteindelijk voor koos om te vertrekken, steunden ze me en vonden ze dat ik een moedige keuze had gemaakt.’
‘Jongeren hebben ondervonden hoe schadelijk lange werkdagen kunnen zijn,’ zegt Kim Ji-hyun, hoofd beleid van de Youth Community Union, een activistische groep die pleit voor betere werkomstandigheden voor jongvolwassenen. ‘Ze realiseren zich dat ze als werknemers niet altijd meedelen in de winsten van het bedrijf, hoe hard ze ook werken.’
Jongeren zijn steeds terughoudender om zich voor langere tijd aan één bedrijf te binden, vooral nu de kosten van het levensonderhoud stijgen. Uit een onderzoek van informatieportaal JobKorea bleek dat 55 procent van de werknemers van de MZ-generatie geen managementfunctie nastreeft, en dat 47 procent zich zegt voor te bereiden op de overstap naar een ander bedrijf.
Ze werkte soms tot vier uur ’s nachts en had het gevoel dat ze continu moest bewijzen dat ze haar best deed
‘Ze hebben misschien gezien hoe familieleden, kennissen of vrienden in hun eentje moeten zien te overleven, zelfs als ze ziek zijn geworden door te veel over te werken. Het is meer dan logisch dat ze ertegen protesteren. Ze weten dat het verkeerd is,’ zegt Kim.
Lee Myung-ha (36) werkte voor een overheidsinstantie en moest vaak dag en nacht beschikbaar zijn om internationale zaken te regelen. Ze werkte soms tot vier uur ’s nachts en had het gevoel dat ze continu moest bewijzen dat ze haar best deed. ‘Ik was mezelf niet meer,’ zegt ze. Als jongste lid van haar team werd ze ook geacht aanvullende, tijdrovende taken op zich te nemen, zoals het organiseren van verjaardagsfeestjes en de aankoop van kantoorartikelen. Ze vertelt dat ze nooit voor deze extra taken betaald kreeg.
Misbruik
Uit een onderzoek van Gapjil 119, een maatschappelijke organisatie die campagne voert tegen machtsmisbruik en een slechte behandeling van werknemers, blijkt dat 59 procent van de deelnemers niet voor hun overuren betaald krijgt. ‘Behalve over grensoverschrijdend gedrag op het werk gaan de meeste vragen die we krijgen over lonen en werktijden,’ zegt Oh Jin-ho, uitvoerend directeur van Gapjil 119.
Hij benadrukt dat er geen wettelijke verplichting is om gewerkte uren nauwkeurig bij te houden. Dat geldt in het bijzonder voor werknemers die een contract hebben in een ‘dekkend loonsysteem’, waarbij overuren worden verrekend in het salaris. Dit systeem biedt volgens hem veel ruimte voor misbruik: werkgevers vragen hun werknemers om extra uren te draaien, en die kunnen dat moeilijk weigeren. ‘En hoewel het onder de Koreaanse arbeidswetgeving verplicht is om voor overuren anderhalf keer het normale loon te betalen, gebeurt dat in de praktijk vaak niet,’ vertelt Oh.
Volgens hem staat het uitbreiden van de werkweek naar 69 uur gelijk aan het wettelijk bevorderen van dood door overwerk. Officieel eist die doodsoorzaak zo’n vijfhonderd levens per jaar, maar waarschijnlijk ligt het werkelijke cijfer hoger.
Bijna de helft van de ondervraagden uit de MZ-generatie zou geen baan aannemen waarvoor ze meer uren moeten werken dan ze willen
Politici debatteren nog over wetgeving die moet voorkomen dat bedrijven misbruik maken van het dekkend loonsysteem. Ondertussen roepen actievoerders op tot de afschaffing ervan. Uit een recent onderzoek van het Zuid-Koreaanse ministerie van Arbeid blijkt dat jongeren het liefst 42 uur per week willen werken. Bijna de helft van de ondervraagden uit de MZ-generatie zou geen baan aannemen waarvoor ze meer uren moeten werken dan ze willen, zelfs als ze voor de extra uren worden betaald.
Een ambtenaar van het ministerie van Arbeid zegt dat de regering de bezorgdheid van de burgers erkent en verschillende sectoren om feedback heeft gevraagd. ‘We zullen ook een landelijk onderzoek uitvoeren en klankbordgroepen formeren, en we zijn van plan om later dit jaar een uitgebreid, herzien plan aan te kondigen voor het urensysteem,’ aldus de ambtenaar.
Lee Myung-ha werkt nu dertig uur per week als manager in een wijnwinkel in Seoul. Sinds het opzeggen van haar kantoorbaan haalt ze plezier uit nieuwe dingen. ‘Ik kan nu makkelijker op vakantie, ik heb tijd om met mijn vrienden af te spreken en nieuwe dingen te leren,’ zegt ze. Ze geeft wel toe dat dit alleen kan omdat ze geld bespaart door nog bij haar ouders te wonen.
‘De eerste stap is dat de werktijden worden teruggedraaid, zodat werknemers voldoende rust krijgen’
Lee Sang-hyuk, die nu een apotheek runt in Bucheon, vlak bij Seoul, zegt dat een evenwichtig leven van essentieel belang is. Hij gelooft dat Zuid-Korea een efficiëntere werkcultuur nodig heeft om op de wereldmarkt te kunnen blijven concurreren. ‘De eerste stap is dat de werktijden worden teruggedraaid, zodat werknemers voldoende rust krijgen,’ zegt hij. ‘Gezond en gelukkig leven kan pas als je de baas bent over je eigen leven.’
Deze website gebruikt cookies. Door de site te gebruiken gaan we er vanuit dat je ze accepteert. OK
Manage consent
Over onze cookies
Deze website gebruiks cookies die de gebruikservaring verbeteren. De cookies die we als noodzakelijk categoriseren worden opgeslagen door je browser en zijn essentiëel voor een goede werking van de basisfuncties van deze website. We gebruiken ook third-party cookies die ons helpen te analyseren hoe deze website gebruikt wordt. Deze cookies kunnen ook voor marketingdoeleinden worden gebruikt. Ze worden alleen door je browser opgeslagen als je daar toestemming voor geeft.
Onze noodzakelijke cookies zijn essentiëel voor het goed functioneren van deze website. De basisfuncties en beveiliging van deze website zijn hiervan afhankelijk. Deze cookies slaan geen persoonlijke informatie op.
