Onderwerpen: Sociale Media

  • Factchecken voor beginners. Een handleiding van Bellingcat

    Factchecken voor beginners. Een handleiding van Bellingcat

    Hoe weten we in deze tijden van onlinesamenzweringen en fake news of berichten, artikelen en beweringen die we op internet en sociale media tegenkomen eigenlijk wel kloppen? Onderzoeksplatform Bellingcat is de aangewezen partij om ons hierin te onderwijzen.

    Bij Bellingcat doen we onderzoek naar desinformatie in alle gedaanten. Zelfs de meest rationele en intelligente geesten kunnen door volstrekt onjuiste beweringen worden ingepalmd, soms met ernstige gevolgen. Kijk maar naar het Reddit-forum QAnonCasualties, waar gebruikers ontdaan vertellen over mensen in hun naaste omgeving die in de ban zijn geraakt van het QAnon-complotdenken.

    En niet alleen door QAnon lijken mensen op internet soms in een parallelle werkelijkheid te belanden. De afgelopen maanden is her en der in de wereld massaal gedemonstreerd tegen vaccinaties en coronamaatregelen, vaak op grond van onjuiste en misleidende beweringen op sociale media. En er zijn veel gevallen geweest van doelbewuste desinformatie gericht op onder meer de Black Lives Matter-beweging, de invoer van 5G en tragische gebeurtenissen zoals de explosie in de haven van Beiroet in 2020.

    ‘Wat is uw advies?’

    De onderzoekers van Bellingcat krijgen vaak vragen van mensen die willen weten of een verhaal dat ze online hebben gelezen wel waar is. Wie de basisprincipes van verificatie onder de knie heeft, kan veel van die vragen zelf beantwoorden. Verificatie is een essentieel onderdeel van het werk van Bellingcat en staat ook centraal in de workshops die we geven. In dit artikel leggen we uit hoe je bewust kunt omgaan met het beeldmateriaal dat je online tegenkomt en hoe je kunt zien of het misleidend is, aan verkeerde bronnen wordt toegeschreven of onjuiste informatie bevat.

    Verificatie hoeft niet moeilijk te zijn. En er zijn ook geen ingewikkelde algoritmes of geavanceerde tools of programma’s voor nodig die automatisch detecteren of beelden nep of gemanipuleerd zijn. Een kritische geest en aandacht voor de context van een afbeelding of tekstbericht, in combinatie met eenvoudige hulpmiddelen zoals een zoekopdracht op Google of een speciale zoekmachine voor afbeeldingen: dat is vaak al genoeg om erachter te komen of een bepaald bericht echt is.

    Deze handleiding is niet uitputtend, we behandelen slechts enkele van de eerste stappen die je kunt zetten om desinformatie te ontmaskeren. Onderaan dit artikel vind je een lijst met handige hulpmiddelen. Routiniers in het doorzoeken van open bronnen hebben wellicht meer baat bij handleidingen en artikelen die er wat dieper op ingaan; daarvan vind je er een aantal op onze site.

    Eerste stappen

    Bij al het beeldmateriaal dat online wordt gedeeld is het goed om een aantal elementaire verificatievragen in het achterhoofd te houden.

    1 Oorsprong

    Bij grote nieuwsfeiten verschijnen er altijd foto’s en filmpjes online. Daar zitten vaak ook misleidende en hergebruikte beelden bij, en soms zelfs regelrechte nepbeelden. Het is daarom van belang om altijd na te gaan wat de oorspronkelijke bron is van de beelden die worden gedeeld. Gaat het bijvoorbeeld om een oude foto die voor een nieuw doel wordt ingezet, of die op een andere manier is hergebruikt? Zoekmachines voor afbeeldingen, waarop we hieronder nog terugkomen, zijn heel gemakkelijk in gebruik en kunnen helpen om er snel achter te komen of een afbeelding al eerder online is gebruikt.

    2 Bron

    Kijk goed wie de bron is van het beeldmateriaal, op welk platform het is geplaatst en of dat iets kan zeggen over de betrouwbaarheid. Is het geplaatst op een site waar moderatoren niet al te streng zijn? Is het geplaatst onder een schuilnaam of lijkt het afkomstig van een echte persoon? Is het geplaatst door iemand die al vaker berichten over samenzweringen heeft gedeeld? Wat kun je opmaken uit de reacties op het bericht, maken die al duidelijk dat er een andere kant aan het verhaal zit?

    3 Waar zijn de beelden gemaakt?

    Hier valt heel veel over te zeggen, en dit is een belangrijk onderdeel van het werk van Bellingcat. Als bewezen kan worden dat een gebeurtenis ergens anders heeft plaatsgevonden dan op de plek waar het volgens het filmpje het geval zou zijn, is er gerede kans dat je kunt zeggen dat de informatie in het filmpje niet klopt.

    4 Wanneer zijn de beelden gemaakt?

    Als de locatie eenmaal is vastgesteld, kun je ook proberen uit te vinden wanneer het beeldmateriaal is gemaakt. Als dat lang voor of na het tijdstip is dat in het onlinebericht wordt genoemd, is er gerede kans dat je kunt zeggen dat de informatie in het filmpje niet klopt. Een handleiding voor het bepalen van het tijdstip van beeldmateriaal vind je hier.

    5 Waarom zijn de beelden gemaakt?

    Mensen hebben allerlei redenen om dingen online te zetten. Soms zit er niets achter, maar soms doet iemand het vanuit een bepaald persoonlijk of politiek standpunt. Het is belangrijk om te begrijpen wat iemand motiveert. Als je iets leest van iemand die vaker berichten plaatst met desinformatie, complottheorieën of tendentieuze meningen, is het verstandig om die tekst niet klakkeloos voor waar aan te nemen en eerst te checken of het wel klopt wat er wordt gezegd.

    Politieprotest

    In een kort filmpje dat op 7 april 2021 op een Telegram-kanaal met zestigduizend leden werd gedeeld, zie je Franse politieagenten die hun handboeien op de grond gooien. Volgens de tekst in beeld betreft dit een protest tegen de lockdown. Dat kan van belang zijn, zeker voor complotdenkers die de oorsprong of het bestaan van corona ontkennen en voor mensen die tegen de coronamaatregelen zijn. Maar hoe kunnen we controleren of de beelden, de tekst en de context van die beelden kloppen?

    image1 2
    Een video op het berichtenplatform Telegram beweert dat de politie protesteert tegen lockdownmaatregelen.

    We beginnen bij het TikTok-logo dat is te zien. Er staat een gebruikersnaam in beeld. Het bijbehorende TikTok-account blijkt meer filmpjes te bevatten met kritiek op coronamaatregelen, zoals de mondkapjesplicht. Deze TikTok-gebruiker vermeldt niet wat de herkomst van de beelden is, zodat we ons kunnen afvragen of de video daadwerkelijk weergeeft wat de uploader beweert.

    We kunnen op internet en op sociale media op zoek gaan naar het originele beeldmateriaal en naar andere beelden van de beschreven gebeurtenis. Dat doen we door bijvoorbeeld te zoeken naar ‘French police throw down their handcuffs’. Dat levert gelukkig al meteen een aantal YouTube-treffers op. Precies hetzelfde filmpje zit er niet bij, maar wel verschillende andere video’s waarop je Franse agenten hun handboeien op de grond ziet gooien.

    image15 1200x770 1
    Screenshot van YouTube-zoekresultaten naar video’s waarin wordt beweerd dat de Franse politie hun handboeien weggooiden.

    Als je die bekijkt, wordt al snel duidelijk dat deze demonstratie helemaal niets met corona te maken heeft. Dit was een protest tegen het verbod op het toepassen van de nekklem na de moord op George Floyd. Franse agenten verzetten zich daarmee tegen het beeld dat zij buitensporig geweld en racisme tolereren. We zien dat veel van de betreffende YouTube-video’s al werden geplaatst op 14 juni 2020 (zo’n negen maanden vóór het Telegram-bericht).

    image
    De pijl wijst naar de datum waarop een YouTube-video met Franse politieprotesten werd geüpload.

    Met dezelfde zoekwoorden vinden we op Google een BBC-artikel dat dateert van twee dagen voordat de filmpjes op YouTube verschenen.

    image16 1200x359 1
    Een BBC-artikel over een Frans politieprotest.

    We vinden geen nieuwsberichten of andere aanwijzingen van demonstraties uit de tijd waarin het bericht in de Telegram-groep verscheen (april 2021) waarbij Franse politieagenten handboeien op de grond gooiden uit protest tegen de coronamaatregelen. Integendeel, het enige wat we vinden is een factcheck van Reuters van vlak na de coronaprotesten van september 2020, waarin uitgebreid wordt aangetoond dat het protest met de handboeien niets met corona te maken had.

    Hoewel deze factcheck dus allang bekend was, besloot één Telegram-gebruiker toch om een filmpje van dat politieprotest in de groep te zetten, in de hoop dat niemand zou doorhebben dat het al ontzenuwd was. Met een paar eenvoudige stappen haalden wij het hele verhaal boven water.

    image19
    Google-zoekresultaten voor de zin ‘Franse politie gooit handboeien af’.

    Dit was simpelweg een kwestie van voor de hand liggende zoektermen intypen en kritisch nadenken. We zochten naar de bron van het beeldmateriaal en gebruikten zowel sociale media als traditionele mediabronnen om te verifiëren of de beweringen in het bericht klopten.

    Nu er op alternatieve sociale media zo veel verhalen over de pandemie circuleren, is het goed om te beseffen dat die vaak heel makkelijk en snel te ontzenuwen zijn.

    Bewerkt en gemanipuleerd

    Neem bijvoorbeeld een misleidend bericht waarover Bellingcat zich aan het begin van de coronapandemie boog, een viraal TikTok-filmpje waarin een enorme massa hamsterende Nederlanders te zien zou zijn bij een Aldi-filiaal in Haarlem. Als je een screenshot uit dat filmpje uploadt naar Bing Images (andere nuttige zoekmachines hiervoor zijn Yandex, Google Images en TinEye), ontdek je al snel dat het bewuste filmpje helemaal niet in Nederland is gemaakt.

    image23
    Een afbeelding van een menigte voor een Aldi-winkel die op TikTok verspreid werd tijdens de eerste werken van de Covid-19-pandemie.

    En je kunt er ook mee bewijzen dat de gefilmde gebeurtenis dateert van lang voor de corona-uitbraak. Dat gaat als volgt.

    image22 1200x674 2
    Met het visuele zoekpictogram op Bing.com kunnen gebruikers een afbeelding gespiegeld zoeken om te zien of en waar deze eerder is verschenen.

    Na het uploaden van de afbeelding zien we aan de rechterzijde van het scherm een aantal treffers met vergelijkbare afbeeldingen die Bing heeft gevonden.

    Screenshot 2021 10 27 at 11.37.28 1200x632 2
    Resultaten via Bing.com bij het gespiegeld zoeken naar een screenshot van een virale TikTok-video waarin paniekerig winkelen publiek in Nederland te zien zou zijn.

    Vooral van belang is het item getiteld ‘ALDI Sonderverkauf in Kiel’, oftewel ‘Aldi-uitverkoop in Kiel’. Als we daarop klikken, zien we dat het filmpje voor het eerst op YouTube verscheen in 2011, lang voordat covid-19 bestond.

    Screenshot 2021 10 27 at 11.19.38 1
    Bevestiging dat de video voor het eerst werd geüpload in 2011, zoals beschreven in het rode kader.

    Met deze eenvoudige stap hebben we dus al kunnen bewijzen dat het TikTok-filmpje niet is wat het beweert te zijn. En dan is er nog een ander veelzeggend detail. De neonletters ‘FBI’ rechtsboven in beeld staan, zoals één simpele zoekopdracht op Google uitwijst, voor de naam van een Duitse kappersketen. Maar wat als een beeld bewerkt of gemanipuleerd is?

    Derek Chauvin en gespiegelde beelden

    Deze fotomontage van de moordenaar van George Floyd, Derek Chauvin, werd in mei 2020 verspreid op Telegram.

    image17
    Een collage van afbeeldingen die online verspreid worden waarin verschillen te zien zouden zijn in Derek Chauvins oren.

    Sommigen beweerden op basis van deze beelden dat Chauvin onschuldig moest zijn. De oren op zijn gevangenisfoto lijken er immers heel anders uit te zien dan die op de filmbeelden van de plaats waar Floyd overleed.

    Nu beweren deskundigen dat mensen zelfs op wazige beelden met grote zekerheid aan hun oren te herkennen zijn, maar hier is toch sprake van een aantal details die belangrijke vragen oproepen. Zo is te zien (op de foto hieronder, en op de foto rechtsboven in de collage) dat de badge op Chauvins schouder gespiegeld lijkt te zijn: ‘Minneapolis’ staat in spiegelbeeld.

    image10 1
    Een gespiegeld beeld van Derek Chauvin.

    Op de oorspronkelijke beelden van het incident zie je de badge zoals het hoort.

    image20
    Een niet-gespiegeld screenshot van Derek Chauvin met zijn patch in de juiste richting.

    Als we dat breed gedeelde filmpje nog eens in zijn geheel bekijken, vinden we daarin het precieze beeldje dat gespiegeld is (het verschijnt na 8 minuten en 57 seconden, zoals in het screenshot hieronder).

    Screenshot 2021 10 28 at 10.44.33 e1635511762696
    Een niet-gespiegelde afbeelding van Derek Chauvin.

    De bushalte die op beide beelden achter Chauvin te zien is, laat precies het moment in het filmpje zien waarop het screenshot is gemaakt. Zo blijkt dus dat Chauvin de andere kant op keek dan in het gespiegelde beeld.

    Daardoor weten we nu zeker dat we op het gespiegelde beeld van Chauvin in uniform zijn rechteroor zien, en op de gevangenisfoto zijn linkeroor. Daarbij is de kwaliteit van de gespiegelde afbeelding een stuk slechter dan die van de gevangenisfoto. Zelfs al was dit hetzelfde oor geweest, dan nog had je de foto’s louter op het oog moeilijk met elkaar kunnen vergelijken.

    Als je eenmaal weet dat deze foto gemanipuleerd is, moet dat op zijn minst reden zijn om de beweringen die erover worden gedaan met de grootst mogelijke scepsis te bezien. Andere voorbeelden van viraal beeldmateriaal dat gemanipuleerd was, en de methoden waarmee dat is aangetoond, vind je hier, hier en hier.

    Het is belangrijk om op te merken dat gemanipuleerde beelden veel zeldzamer zijn dan oude beelden die uit hun context zijn gerukt en bewust van een verkeerde tekst zijn voorzien om de kijker te misleiden. Er zijn ook softwaretools die beeldmanipulatie kunnen detecteren, maar die zijn vaak ingewikkeld en moeilijk in gebruik. De beste manier om de juiste context te achterhalen van beelden die je online ziet, is doorgaans gewoon je gezonde verstand te gebruiken, plus de simpele technieken die we hier hebben beschreven.

    Een checklist

    We hebben hierboven een aantal basisprincipes genoemd voor het verifiëren van informatie, maar bedenk wel dat het niet altijd even eenvoudig is. In de lastigste gevallen kan gedegen onderzoek naar een foto, een filmpje of een incident maanden in beslag nemen (al zijn dat de zeldzame gevallen). En dan nog is het niet altijd mogelijk om de vraag of een bericht de waarheid vertelt met een simpel ‘ja’ of ‘nee’ te beantwoorden. Maar de hierboven beschreven technieken zijn een goed begin en kunnen je in veel gevallen een heel eind op weg helpen met het aan de kaak stellen van onjuiste en misleidende informatie.

    Hieronder zetten we nog even op een rij wat de belangrijkste aandachtspunten zijn bij het bepalen van het waarheidsgehalte van een bericht op sociale media:

    Schermafbeelding 2022 02 04 om 12.26.21

    Nagetrokken en ontmaskerd

    In de volgende artikelen vind je eerdere voorbeelden van informatie die door Bellingcat is nagetrokken en als vals ontmaskerd:

    Een aantal interessante tools die je kunnen helpen om desinformatie aan de kaak te stellen vind je in de Bellingcat Toolkit. En op het Twitter-account @QuizTime vind je leuke geolocatieopdrachten, plus af en toe een speciale opdracht om je zoekvaardigheid verder te vergroten. (Wees gewaarschuwd: zelfs gebruikers met veel ervaring in het doorzoeken van opensourcebronnen hebben hier vaak nog een harde dobber aan.)

    Tot slot nog een aantal andere nuttige hulpmiddelen:

  • TikTok Japan betaalde influencers voor sluikreclame op Twitter

    TikTok Japan betaalde influencers voor sluikreclame op Twitter

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Myanmarese junta dreigt met doodstraf voor stakers

    » VS: golf van bommeldingen op ‘historisch zwarte’ universiteiten

    Influencers maakten heimelijk reclame voor TikTok

    De Japanse tak van TikTok, de populaire app voor het delen van video’s van het Chinese bedrijf ByteDance, erkent influencers op sociale media te hebben betaald om bepaalde video’s via Twitter te verspreiden. De influencers deden dit zonder daarbij te vermelden dat ze ervoor werden betaald, bericht The Japan Times. Aangenomen wordt dat gebruikers de video’s hebben aangezien voor reguliere berichten, terwijl het eigenlijk om heimelijke marketing ging, gericht op het vergroten van de bekendheid van de app.

    ByteDance Japan ontkende aanvankelijk dat de praktijk, die tot afgelopen december werd gehandhaafd, bedoeld was om het aantal downloads van de app te vergroten. Het bedrijf dacht daarom niet verplicht te zijn aan te geven dat het pr-activiteiten betrof. Ook weigerde het de periode van betalingen en bedragen bekend te maken, verwijzend naar contractverplichtingen met de influencers.

    In een verklaring zegt ByteDance Japan nu dat het gedrag appgebruikers en andere betrokkenen zou kunnen misleiden en dat het daarom de nodige maatregelen zal nemen om te voorkomen dat iets vergelijkbaars opnieuw gebeurt.

    Lees ook:

  • Amerikaanse rechter: rechtszaak om Facebook op te splitsen kan doorgaan

    Amerikaanse rechter: rechtszaak om Facebook op te splitsen kan doorgaan

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Colombia: gevechten tussen oud-FARC-leden en ELN om grens met Venezuela

    » Duitsland kampt met tekort aan vakmensen

    Waakhond wil verkoop van Instagram en WhatsApp afdwingen

    Mark Zuckerbergs Meta, het moederbedrijf van Facebook, Instagram en WhatsApp, had een rechter gevraagd om een antitrustklacht van de Amerikaanse mededingingswaakhond, de Federal Trade Commission (FTC), voor de tweede keer te verwerpen. Rechter James Boasberg zei dinsdag echter dat de rechtszaak van de FTC doorgang kan vinden, bericht The Guardian.

    De FTC, onder leiding van de nieuwe voorzitter, Lina Khan, wil Meta dwingen haar foto- en videodeelapp Instagram en haar berichtendienst WhatsApp te verkopen in een van de grootste zaken die de overheid in decennia tegen een techbedrijf heeft aangespannen. In de rechtszaak wordt Meta beschuldigd van ‘concurrentiebeperkend gedrag’.

    Lees ook:

  • ‘Facebook is de grootste autocratie op aarde’

    ‘Facebook is de grootste autocratie op aarde’

    We moeten af van het idee dat Facebook een normaal bedrijf is, stelt The Atlantic-redacteur Adrienne LaFrance. ‘Facebook gedraagt zich als een vijandige buitenlandse macht; het wordt tijd dat we het ook zo behandelen.’

    In 1947 opperde Albert Einstein in dit blad [The Atlantic] dat er een wereldregering zou moeten komen om de mensheid te behoeden voor het gevaar van de atoombom. Van die utopische gedachte is nog niet veel terechtgekomen, maar tegenwoordig is een andere visionair wel bezig een aardige imitatie van een kosmocratie te bouwen. Het idee voor Facebook is bij Mark Zuckerberg (anders dan dat van de wereldregering bij Einstein) niet geboren uit een moreel verantwoordelijkheidsbesef of het verlangen naar wereldvrede. Maar de bevolking van Zuckerbergs supranationale domein bereikte deze zomer een omvang van 2,9 miljard maandelijks actieve gebruikers – meer dan de bevolking van de twee dichtstbevolkte landen ter wereld, China en India, bij elkaar.

    Zuckerberg, de oprichter en CEO van Facebook, ziet deze gebruikers als inwoners van Facebookland. Hij heeft het altijd heel nadrukkelijk over ‘mensen’, niet over ‘gebruikers’, maar uiteindelijk zijn het toch radertjes in een gigantische sociale matrix, brokjes data van vlees en bloed, voer voor de adverteerders die alleen al in de eerste helft van dit jaar 54 miljard dollar aan Facebook hebben besteed – een bedrag dat het bbp van de meeste landen ter wereld overtreft.

    Het bbp is een veelzeggende vergelijking, omdat je daarmee niet alleen een indruk geeft van de ongelooflijke macht van het bedrijf, maar ook duidelijk laat zien wat Facebook eigenlijk is. Het is niet zomaar een website of een platform of een uitgever of een sociaal netwerk of een online adressengids of een onderneming of een nutsbedrijf. Het is al die dingen tegelijk. Maar daarnaast is Facebook in feite ook een vijandige buitenlandse mogendheid.

    ‘Het is net alsof je aan het onderhandelen bent met een buitenlandse mogendheid,’ zei Hillary Clinton over Mark Zuckerberg

    Dat blijkt duidelijk uit de eenzijdige gerichtheid van het bedrijf op de eigen groei, het ontbreken van maatschappelijk verantwoordelijkheidsbesef, de gebleken betrokkenheid bij het ondermijnen van verkiezingen, de afkeer van vrije pers, de hoogmoed en hardvochtigheid van de topmensen, en de onverschilligheid over het voortbestaan van de Amerikaanse democratie.

    Lees ook:

    Enkele van de luidruchtigste critici van het bedrijf dringen aan op betere regelgeving tegen monopolievorming en op het terugdraaien van overnames, alles wat de gestage groei van Facebooks macht maar kan afremmen. Maar beschouw je Facebook als een natiestaat, een mogendheid die verwikkeld is in een koude oorlog met de VS en andere democratische landen, dan zie je dat hier niet alleen strenger toezicht van beurswaakhonden, maar een complete civiele-defensiestrategie geboden is. Hillary Clinton vertelde me vorig jaar dat ze Zuckerberg altijd iets autoritairs vond hebben. ‘Het is net alsof je aan het onderhandelen bent met een buitenlandse mogendheid,’ zei ze. ‘Hij is zo immens machtig.’ Sheera Frenkel en Cecilia Kang verwijzen in hun boek Een smerige waarheid, Facebooks gevecht om wereldheerschappij naar een mantra van Zuckerberg uit de begindagen van Facebook: ‘bedrijf boven land’. Wanneer dat bedrijf in een land alle macht heeft, krijgt zo’n slogan een onheilspellende ondertoon.

    Eigen geld

    De basisonderdelen van een natiestaat komen grofweg hierop neer: je moet grondgebied hebben, een munteenheid, een bestuurlijke filosofie en mensen. Om fysiek grondgebied hoef je je als imperialist in het ‘metaverse’ niet meteen te bekommeren – al bezit Zuckerberg wel 500 hectare van Kauai, een van de dunner bevolkte Hawaïaanse eilanden. En over de andere elementen op het lijstje beschikt Facebook al. Zo is Facebook zijn eigen geld aan het ontwikkelen, een betaalsysteem op basis van blockchain met de naam Diem (voorheen Libra), waarvan financiële toezichthouders en banken vrezen dat het de wereldeconomie kan verstoren en de waarde van de dollar kan decimeren.

    En Zuckerberg praat al jaren over de bestuurlijke principes van het rijk dat hij heeft opgebouwd: ‘connectiviteit is een mensenrecht’, ‘laat je horen door je stem uit te brengen’, ‘politieke advertenties zijn belangrijk om mensen een stem te geven’, ‘de hele tendens van de geschiedenis gaat richting mensen die in steeds grotere aantallen bij elkaar komen’. En hij slingert die ideeën de wereld in met een nieuw soort kolonialisme, waarbij Facebook regio’s tracht te annexeren waar nog geen grote aantallen mensen online zijn. Het omstreden Free Basics-programma, dat mensen gratis internettoegang bood zolang Facebook hun portaalsite was, werd aangeprezen als een methode om mensen met elkaar in verbinding te brengen. Maar het eigenlijke doel was ervoor te zorgen dat Facebook voor mensen overal ter wereld synoniem wordt met internet.

    En waar Facebook het meest van heeft, dat zijn natuurlijk mensen: een enorme massa mensen die ervoor kiezen onder Zuckerbergs bewind te leven. In zijn geschriften over nationalisme oppert de politicoloog en historicus Benedict Anderson dat een natie niet omlijnd wordt door landsgrenzen, maar door de verbeelding. In laatste instantie is de natie een denkbeeldige entiteit, want de burgers ‘zullen de meeste van hun medeburgers nooit kennen, ontmoeten of zelfs maar over hen horen, en toch leeft in het hoofd van ieder van hen dat beeld van hun verbondenheid.’ Gemeenschappen onderscheiden zich dus vooral ‘in de stijl waarmee ze door de verbeelding worden neergezet’.

    Zuckerberg opperde in een blogbericht het idee van een soort grondwet voor Facebook

    Zuckerberg probeert Facebook-gebruikers altijd aan te sporen om zich in te beelden dat ze deel uitmaken van een democratie. Daarom neigt hij meer naar het jargon van staatsbestuur dan van bedrijfsvoering. In februari 2009 werden de voorwaarden van Facebook zo gewijzigd dat gebruikers hun gegevens niet meer konden wissen, zelfs niet als ze hun account opzegden. Er klonk meteen luid protest tegen dit spionagegedrag van Facebook en met enige tegenzin draaide Zuckerberg het terug, volgens hem berustte het allemaal op een misverstand. Tezelfdertijd opperde hij in een blogbericht het idee van een soort grondwet voor Facebook, een ‘Verklaring van rechten en verantwoordelijkheden’, en vroeg hij mensen om daarover hun mening te geven – maar alleen als ze een Facebook-account hadden.

    Lees ook:

    ‘Facebook wordt door meer dan 175 miljoen mensen gebruikt,’ schreef hij. ‘Als het een land was, zou dat de op vijf na grootste bevolking ter wereld hebben. Onze voorwaarden vormen meer dan gewoon een tekst die onze rechten garandeert; het is de leidende tekst voor hoe onze dienst door iedereen overal ter wereld kan worden gebruikt.’ Inmiddels is de bevolking van Facebook alweer zeventien keer zo groot. En heeft Zuckerberg zichzelf herhaaldelijk geafficheerd als het staatshoofd van Facebook. Achteraf gezien kon je zijn obsessie met de wereldheerschappij ook al van ver zien aankomen: de obsessieve belangstelling die hij al sinds zijn schooltijd koestert voor het Romeinse Rijk in het algemeen en keizer Augustus in het bijzonder, de digitale versie van Risk die hij als tiener schreef, zijn bestendige interesse in psychologie en ‘emotionele aanstekelijkheid’.

    Facebook vindt het nodig zijn winstbejag te verhullen met loze pretenties over de democratische waarden die het in feite juist ondermijnt

    In een breed uitwaaierend manifest over zijn ‘mondiale gemeenschap’ formuleerde hij het in 2017 zo: ‘Al met al is het belangrijk dat het bestuur van onze gemeenschap is afgestemd op de complexiteit en de eisen van haar mensen. Wij zijn vastbesloten om steeds beter te worden, ook al vereist dat de bouw van een wereldwijd kiessysteem om jullie meer macht en inspraak te geven.’ Zoals in elk bedrijf is de enige inspraak die voor Facebook telt natuurlijk die van de aandeelhouders. Maar Facebook vindt het nodig zijn winstbejag te verhullen met loze pretenties over de democratische waarden die het in feite juist ondermijnt.

    Oversight Board

    De pretentie dat de meest ingrijpende beslissingen worden uitbesteed aan holle imitaties van democratische instanties is inmiddels een handig trucje van Zuckerberg om te voorkomen dat iemand hem ter verantwoording roept. Hij heeft zo’n 58 procent van de stemgerechtigde aandelen van het bedrijf in handen, maar in 2018 kondigde Facebook aan dat het een soort interne rechterlijke macht zou optuigen met de orwelliaanse naam Oversight Board [‘Comité van toezicht’ in de Nederlandse vertaling – maar ‘oversight’ kan ook ‘onachtzaamheid’ betekenen]. Dit comité beslist over lastige vragen rond het toelaten of verwijderen van content. In mei keurde dit comité bijvoorbeeld de schorsing van Donald Trump goed. Volgens Facebook zijn de leden van het comité onafhankelijk, maar ze worden wel door Facebook aangesteld en betaald.

    Inmiddels beraadt Facebook zich volgens The New York Times ook op een soort wetgevend lichaam, een commissie die beslissingen kan nemen over allerlei zaken rondom verkiezingen: politiek gekleurde berichtgeving, politieke advertenties, buitenlandse inmenging. Dat leidt de aandacht weer af van de leiding van het bedrijf. Al deze regelingen voelen als één grote schijnvertoning die alleen maar laat zien wat Facebook in feite is: een buitenlandse staat met een volk zonder soevereiniteit, geregeerd door een leider met absolute macht.

    Facebook is een leugens zaaiend werktuig voor de uitholling van onze beschaving

    De mensen die het voor Facebook opnemen, noemen het naïef om te suggereren dat de macht van Facebook schadelijk is. Sociale netwerken bestaan nu eenmaal, zeggen ze, en zullen niet meer verdwijnen. Daar moeten we maar mee leren leven. En ze hebben gelijk dat we niet terug moeten willen naar de informatie-ecosystemen van de jaren tachtig, de jaren veertig of de jaren tachtig van de negentiende eeuw. De democratisering van het uitgeefwezen is iets prachtigs. Ik denk nog steeds dat de drievoudige revolutie van internet, smartphones en sociale media per saldo goed kan zijn voor de samenleving. Maar dat kan alleen als we platforms eisen die in ieders belang zijn. En dat is Facebook niet.

    Facebook is een leugens zaaiend werktuig voor de uitholling van onze beschaving. Het is helemaal ontworpen op het uitlokken van primaire emotionele reacties en reduceert menselijke interactie tot het aanklikken van knopjes. Het algoritme schotelt gebruikers onherroepelijk steeds extremer en minder genuanceerd materiaal voor, omdat dat de meeste reacties uitlokt. Gebruikers worden stilletjes gedrild om uit te kijken naar reacties op de berichten die ze plaatsen, en dat houdt de vicieuze cirkel in stand. De leiding van Facebook heeft toegestaan dat op hun platform propaganda werd bedreven, terroristen werden gerekruteerd en genocide werd aangeprezen. Ze verdedigen zich tegen die aanklacht met een beroep op waarden zoals vrijheid van meningsuiting, maar ondermijnen ondertussen zelf de democratie.

    Facebook heeft zonder toestemming te vragen psychologische experimenten uitgevoerd op gebruikers

    Deze hypocriete stand van zaken is inmiddels even genoegzaam bekend als Zuckerbergs meedogenloosheid. Facebook heeft zonder toestemming te vragen psychologische experimenten uitgevoerd op gebruikers. Het voerde in het geheim een getrapt systeem in om de toelaatbaarheid van berichten te beoordelen, waarbij beroemdheden uit de wind werden gehouden. En een intern onderzoek naar de verwoestende gevolgen van Instagram op de geestelijke gezondheid van tieners werd onder het tapijt geveegd. Facebook volgt het surfgedrag van zijn gebruikers en creëert zelfs schaduwprofielen van contacten die niet eens een Facebook-account hebben, zodat ook zij kunnen worden gevolgd. Het bezweert de buitenwereld dat het strijdt tegen desinformatie en valse berichtgeving, maar misleidt wetenschappers die hier onderzoek naar doen en beteugelt het bereik van kwaliteitsnieuws op zijn platforms.

    Lees ook:

    Zelfs de trouwste fans van Facebook willen wel toegeven dat het een site is vol bagger, overdrijving en leugens – maar ze betogen dan dat mensen de vrijheid moeten hebben om dat gif tot zich te nemen. ‘Facebook is misschien geen nicotine, maar ik denk dat het wel op suiker lijkt’, schreef oudgediende Andrew ‘Boz’ Bosworth in 2019 in een bedrijfsmemo. ‘Zoals bij alle consumptie is matigheid geboden. (…) Als ik ervoor kies om suiker te eten en dan maar jonger te sterven, moet ik dat zelf weten.’ Wat Bosworth er niet bij zei, is dat Facebook niet alleen in staat is een individu te vergiftigen: Facebook vergiftigt de hele wereld. Als het 2,9 miljard mensen aangaat, is het niet langer zaak de individuele gebruiker tot matiging te manen, maar de schaal van de bedrijfsactiviteiten te matigen. De vrijheid om jezelf te gronde te richten is één ding. De vrijheid om de democratische samenleving te gronde te richten is een ander verhaal.

    Wapen tegen het vrije internet

    Facebook wist zichzelf aan de massa te verkopen met de belofte dat het een kanaal was voor vrije meningsuiting, voor verbinding en verbondenheid. Maar in werkelijkheid is het een wapen tegen het vrije internet, tegen zelfontplooiing en democratie. Allemaal zodat Facebook zijn adverteerders de worst van jouw persoonlijke gegevens kan voorhouden.

    Tot op zekere hoogte heeft Facebook dit gemeen met zijn dochter Instagram en zijn rivalen Google, YouTube (eigendom van Google) en Amazon. Allemaal doen die alsof ze een nobel doel hebben: mensen helpen hun levens met elkaar te delen, antwoorden vinden op moeilijke vragen, en je alles aan huis bezorgen wat je nodig hebt wanneer je het nodig hebt. Maar van al die giganten is Facebook het platform dat het duidelijkst afziet van alle ethische pretenties.

    Facebook heeft er wel belang bij dat zijn gebruikers blijven geloven dat je er niet omheen kunt, dat ze de ogen sluiten voor wat Facebook de mensheid aandoet en gewoon van de diensten gebruik blijven maken. Iedereen die belang hecht aan de vrijheid van het individu en democratisch bestuur, zou zich zorgen moeten maken om de acceptatie van deze status quo.

    Facebook wedijvert met China alsof het zelf een land is

    Het is niet voor niets dat de wetgevers Facebook nu op de korrel nemen. Maar de bedreiging die dit bedrijf voor Amerika vormt, gaat om meer dan alleen zijn monopolie op nieuwe technologie. De opkomst van Facebook maakt deel uit van een bredere autocratische beweging die overal ter wereld de democratie ondermijnt en autoritaire leiders de toon laat zetten voor een nieuwe vorm van mondiaal bestuur. Kijk maar hoe Facebook zichzelf neerzet als tegenwicht van een supermacht als China. De top van Facebook waarschuwt tegen alle pogingen om de ongebreidelde groei van het bedrijf tegen te gaan – bijvoorbeeld via strenge regels voor de digitale munteenheid die het ontwikkelt – omdat men daarmee China in de kaart zou spelen, dat naar de dominantie van zijn eigen cryptomunt streeft. Met andere woorden: Facebook wedijvert met China alsof het zelf een land is.

    Misschien zijn de Amerikanen zo cynisch geworden dat ze het niet meer de moeite waard vinden om hun vrijheid te beschermen tegen privacyschending, manipulatie en uitbuiting door het bedrijfsleven. Maar als Rusland en China net zo hard aan de stoelpoten van onze democratie zaagden als Facebook, zouden ze er toch anders over denken. Als mensen kunnen leren Facebook te zien als een vijandige buitenlandse mogendheid, dwingt dat ze misschien te erkennen waar ze aan meedoen, en wat ze prijsgeven, als ze erop inloggen. Uiteindelijk doet het er niet zozeer toe wat Facebook is, maar wat Facebook doet.

    De groep die de meeste macht heeft om Facebook tot verandering te dwingen, dat zijn de gebruikers

    Hoe kunnen we ons verweren? ‘Maatschappelijk verantwoorde’ bedrijven zouden Facebook kunnen boycotten en zo de inkomstenstroom van het bedrijf afknijpen op dezelfde manier als handelssancties de stroom aan buitenlandse valuta naar een autoritair regime afknijpen. Maar het boycotten van grote bedrijven als Coca-Cola en CVS heeft in het verleden weinig uitgehaald. Gewone werknemers van Facebook zouden zich binnen het bedrijf misschien sterk kunnen maken voor verandering. Maar alleen massaal ontslag op een schaal die het functioneren van Facebook bedreigt zou wellicht enig effect sorteren. En dat vergt wel buitengewoon veel moed en collectieve actie.

    De groep die de meeste macht heeft om Facebook tot verandering te dwingen, dat zijn de gebruikers. Zonder hun aandacht is Facebook nergens meer. Amerikanen en inwoners van andere democratieën zouden Facebook en Instagram kunnen mijden, niet alleen als persoonlijke keuze, maar uit een soort burgerzin. Krijg je dan genoeg mensen bij elkaar die samen een vuist maken om dit imperium ten val te brengen? Waarschijnlijk niet. Zelfs als Facebook 1 miljard gebruikers verliest, houdt het er nog 2 miljard over. Maar we moeten wel beseffen in welk gevaar we verkeren. We moeten af van het idee dat Facebook een normaal bedrijf is, of dat zijn almacht onvermijdelijk is.

    Misschien dat de wereld zich ooit eens in vrede verenigt op de wijze waar Einstein van droomde, niet langer onderhevig aan de verscheurende krachten die al sinds de oudheid leiden tot oorlogen en de val van beschavingen. Maar als het ooit zover komt, als we onszelf weten te redden, dan zal dat zeker niet dankzij Facebook zijn. Het zal in weerwil van Facebook zijn.

    Lees ook:

  • Topman ByteDance – het moederbedrijf van TikTok – vertrekt

    Topman ByteDance – het moederbedrijf van TikTok – vertrekt

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » China: Xi Jinping consolideert zijn macht met historische resolutie

    » Paus hekelt wapenfabrikanten

    Zhang Yiming treed terug als voorzitter

    De Chinese miljardair Zhang Yiming, oprichter van ByteDance, dat eigenaar is van TikTok, is teruggetreden als voorzitter van het bedrijf. De stap volgt enkele maanden na zijn ontslag als CEO van Bytedance, dat zich probeert te herpositioneren in een klimaat dat wordt gekenmerkt door hard optreden van de Chinese overheid tegen de internetindustrie, schrijft Al Jazeera.

    Zhang werd door de nieuwe CEO Liang Rubo vervangen in het vijfkoppige bestuur, waarin ook vertegenwoordigers van investeerders Susquehanna International Group en Sequoia Capital China zitting hebben. De achtendertigjarige oprichter zal nog wel betrokken blijven bij het formuleren van de langetermijnstrategie voor het Chinese technologiebedrijf.

    ANP 83226103 1 1
    Voormalig ByteDance-voorzitter Zhang Yiming met Apple-CEO Tim Cook in 2018. – © ByteDance / Imagine China

    Lees ook:

  • In gepolariseerd Amerika krijgt rechts zijn eigen smartphone: Freedom Phone

    In gepolariseerd Amerika krijgt rechts zijn eigen smartphone: Freedom Phone

    Erik Finman, met zijn tweeëntwintig jaar naar eigen zeggen ’s werelds jongste bitcoinmiljonair, bracht de Freedom Phone op de markt, een smartphone die is bedoeld om de ‘censuur’ van Silicon Valley te ontlopen. Finman is aanhanger van Donald Trump.

    ‘Hij hield een toespraak die was bedoeld voor een bepaald soort publiek’, schrijft The New York Times in een artikel over de jonge, conservatieve miljonair. Erik Finman plaatste afgelopen juli een gelikte video op Twitter, voorzien van een bombastische soundtrack waarin hij, tegen een achtergrond van Amerikaanse vlaggen en verwijzend naar Abraham Lincoln en Donald Trump, de Freedom Phone aankondigde. Het is een nieuw type smartphone die volgens Finman is bedoeld om Amerikanen te bevrijden van de ‘bigtech-despoten’. Conservatieve commentatoren besteedden ruimschoots aandacht aan de presentatie, waardoor de video 1,9 miljoen keer werd bekeken en duizenden bestellingen binnenkwamen voor zijn mobieltje à 500 dollar.

    Maar toen kwam het lastige deel: de telefoons moesten worden geproduceerd en geleverd. Finmans plan om zijn software gewoon op een goedkope Chinese telefoon te zetten viel niet in goede aarde. En het verzenden van de telefoons, het opzetten van een klantservice, het innen van betalingen en het voldoen aan alle regelgeving viel ook niet mee. ‘Ik dacht dat ik aan alles had gedacht’, aldus Finman, ‘maar ik denk dat het een beetje lijkt op hopen op wereldvrede, in die zin dat je denkt dat die er ook nooit zal komen.’

    Rechtse digitale sector

    Zelfs de best gefinancierde startups hebben moeite om te concurreren met techreuzen die een beurswaarde hebben van miljarden dollars en een formidabele greep op de markt. Toch maakt Finman deel uit van een groeiende rechtse digitale sector, die de uitdaging met big tech aangaat door meer te vertrouwen op de afkeer die conservatieve klanten hebben van Silicon Valley, dan op expertise en ervaring.

    Zo zijn er inmiddels aanbieders die rechtse websites hosten, is er de videosite Rumble die concurreert met YouTube en die zichzelf ‘site voor vrijheid van meningsuiting’ noemt en zijn er minstens zeven conservatieve sociale netwerken die proberen te concurreren met Facebook.

    Lees ook:

    Zoals Parler, een extreemrechts sociaal netwerk dat wordt gefinancierd door de schatrijke, extreem conservatieve Rebekah Mercer, dochter van miljardair Robert Mercer die onder meer achter het schandaal rond Cambridge Analytica stak. Parler stortte eerder dit jaar bijna in nadat Apple, Google en Amazon besloten de site niet langer aan te bieden. Een ander sociaal netwerk dat populair is bij extreemrechts, Gab, heeft ook moeite om zich te vestigen zonder door de appstores van Apple en Google te worden toegelaten. En Gettr, een sociaal netwerk dat werd gecreëerd door voormalige medewerkers van de regering-Trump werd onmiddellijk gehackt.

    De Republikeinse partij klaagt over de censuur van big tech, maar doet er weinig aan, vindt Finman

    Finman, met peroxideblond haar en baardje, ziet zichzelf als een revolutionair die verandering teweeg zal brengen in zowel de techwereld als in de Republikeinse politiek. In een gesprek met The New York Times sprak hij over de Britse politiek, citeerde hij de Romeinse keizer Marcus Aurelius en modeontwerper Karl Lagerfeld en legde hij uit waarom hij de huidige Republikeinse Partij ‘pathetisch’ vindt. Partijleiders klagen over de censuur van big tech, maar doen er weinig aan, vindt Finman.

    New York Magazine portretteerde Finman al in 2014 als een zestienjarige jongen uit Coeur d’Alene, Idaho, die rijk was geworden toen hij een paar jaar eerder de duizend dollar die zijn grootmoeder hem cadeau had gedaan, had omgezet in bitcoins.

    In 2017 overschreed zijn vermogen de grens van 1 miljoen dollar en liet hij op Instagram zien hoe hij poseerde met YouTube-sterren, in en uit privéjets sprong en biljetten van 100 dollar in brand stak. Maar hij begon zich te vervelen in de wereld van cryptocurrency. ‘Ik heb er eigenlijk een hekel aan om over bitcoin te praten’, zegt hij. ‘Het is zoiets als, hé Rolling Stones, speel je grootste hits weer eens.’

    Hij besloot zich in de politiek te storten. Op twaalfjarige leeftijd beschouwde hij zichzelf als een libertariër. Tijdens een ontmoeting met Ron Paul, de voormalige presidentskandidaat voor de Libertarisch partij, hoorde Finman voor het eerst over bitcoin. Met de komst van Trump op het nationale politieke toneel veranderde zijn politieke voorkeur. ‘In 2016 liet ik me overtuigen’, zegt hij.

    Rechtse smartphone

    In de jaren erna begon Finman zich zorgen te maken over wat hij ziet als het het censureren van conservatieve opvattingen door Silicon Valley. Toen hij merkte dat andere Republikeinen zijn zorgen deelden, realiseerde hij zich dat er zakelijke kansen lagen. Hij besloot de dominantie van Apple en Google aan te vallen en ontwikkelde het idee om een nieuwe ‘rechtse’ smartphone te maken. Die heeft zeker kans van slagen, want ‘politiek is het nieuwe tijdverdrijf van Amerika’, denkt hij.

    Maar om een smartphone te maken was hij aangewezen op Google. De Android-software van het bedrijf werkt al met miljoenen apps en Google biedt een gratis, vrij toegankelijke versie van de software aan die andere ontwikkelaars kunnen aanpassen. Dus huurde Finman ingenieurs in om de software te ontdoen van alle sporen van Google en deze te laden met conservatieve sociale netwerken en media-applicaties. Vervolgens downloadde hij de software op telefoons die hij in China had gekocht.

    Tegelijkertijd begonnen rechtse figuren de telefoon aan te prijzen. Ze verdienden 50 dollar voor elke klant die hun kortingscodes gebruikte.

    Het duurde niet lang voordat media onthulden dat de Freedom Phone in feite een goedkope telefoon was van Umidigi, een Chinese fabrikant die eerder chips had gebruikt die kwetsbaar bleken te zijn voor hacking. Finman, die zijn apparaat in zijn video bestempelt als ‘de beste telefoon ter wereld’, werd in de verdediging gedwongen. In juli moest hij toegeven dat Umidigi de telefoon inderdaad produceert, maar hij blijft volhouden er ‘honderd procent’ zeker van te zijn dat zijn telefoon veiliger is dan de nieuwste iPhone.

    In navolging van zijn politieke voorbeeld Donald Trump, besloot Finman zijn mobiele telefoonbedrijf te delegeren

    Finman zegt dat de kritiek hem niet zozeer verraste, wel het hoge aantal verkopen. Daardoor kreeg hij onverwachte verantwoordelijkheden, zo moest hij gecertificeerd worden door de Federal Communications Commission en speciale regels volgen voor het verzenden van apparaten die lithiumbatterijen bevatten.

    Minder dan een maand na de release van zijn telefoon had Finman een oplossing gevonden voor zijn problemen. In navolging van zijn politieke voorbeeld Donald Trump, die Trump-steaks en Trump-wodka verkoopt zonder ooit een boerderij of distilleerderij te hebben hoeven runnen, besloot Finman zijn mobiele telefoonbedrijf te delegeren. De gedachte is simpel: verkoop gewoon de telefoon die iemand anders produceert en pas die zodanig aan dat je je eigen merk ermee kunt promoten.

    Finman is gaan samenwerken met ClearCellular, een bedrijf uit Utah met dertien jaar ervaring, dat al eerder een telefoon produceerde die losgekoppeld was van Apple en Google. En het bedrijf heeft ervaring met logistiek, verzending en klantenservice.

    Aan een toestel van ClearCellular wordt een achtergrondje met de Amerikaanse vlag toegevoegd en allerlei conservatieve apps. Finman krijgt commissie op de verkoop van deze Freedom Phones, onduidelijk is hoeveel.

    Lees ook:

    De eerste reacties op de nieuwe telefoon zijn niet erg positief. Volgens Cnet, een site die nieuwe producten beoordeelt, is dit apparaat van 500 dollar niet beter dan ‘een Android-telefoon van 200 dollar’.  Desondanks zijn er volgens Finman begin september al zo’n twaalfduizend Freedom Phones besteld, hetgeen zou neerkomen op een omzet van ongeveer 6 miljoen dollar in iets meer dan zeven weken.

    Door de samenwerking met ClearCellular kan Finman zich nu meer richten op zijn politieke doelen. Vanuit Washington, waar hij potentiële investeerders ontmoette, kondigde hij het voornemen aan om bij de komende verkiezingen Freedom Phone-gebruikers naar de dichtstbijzijnde stembureaus te leiden. Hij is ook van plan een nieuwsfeed op te zetten met conservatieve verhalen.

    Volgens Finman kan zijn Freedom Phone niet alleen liberalen bestrijden, maar bevrijd hij zijn klanten ook van big tech. ‘Voor mij is dit het politieke instrument bij uitstek. Iedereen heeft er wel een op zak.’

    Lees ook:

  • Adverteerders roepen op tot boycot van Facebook

    Adverteerders roepen op tot boycot van Facebook

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Dubai verkoopt aandelen in belangrijkste nutsbedrijf

    » Zeven hackers gearresteerd die betrokken waren bij grote ransomeware-aanvallen

    Kledingmerk Patagonia adverteert niet meer op Facebook

    Na onthullingen in de Facebook Papers, roept CEO Ryan Gellert van het outdoorkledingmerk Patagonia bedrijven op om Facebook onder druk te blijven zetten om zijn werkwijze te verbeteren. ‘Wij vinden dat Facebook de verantwoordelijkheid heeft om ervoor te zorgen dat zijn producten geen schade aanrichten, en zolang dat niet gebeurt, zal Patagonia geen advertenties op het platform zetten’, aldus Gellert. ‘We roepen andere bedrijven op om zich bij ons aan te sluiten en Facebook te bewegen om mens en planeet voorrang te geven boven winst.’

    ‘Facebook verspreidt haatzaaiende uitlatingen en verkeerde informatie over klimaatverandering en onze democratie’

    In de zomer van 2020 sloot Patagonia zich aan bij een groeiende lijst van bedrijven die als onderdeel van een adverteerdersboycot hun advertenties van Facebook haalden, schrijft CNN.

    ‘Patagonia stopte in juni 2020 met alle betaalde advertenties op Facebook-platforms omdat ze haatzaaiende uitlatingen en verkeerde informatie over klimaatverandering en onze democratie verspreiden. Nu, zestien maanden later, staan we nog steeds achter die boycot’, aldus Gellert.

    Lees ook:

  • Deze talibaninfluencer kan ongehinderd propaganda verspreiden

    Deze talibaninfluencer kan ongehinderd propaganda verspreiden

    Het effectiefste wapen van het islamitische emiraat is niet langer de kalasjnikov of de zelfmoordaanslag, maar de smartphone. Mediawoordvoerder Mullah Muhamad Rasol tweet en post ongehinderd voor de taliban.

    De talib grijnst en knipoogt naar de camera. ‘Vrede zij met u,’ groet hij in het Pasjtoe en hij strijkt over zijn pikzwarte baard. Op de achtergrond klinkt het gebruikelijke lawaai van de grote stad: een chaos van getoeter en de oproepen tot gebed van de muezzin. Het is kort na het middaguur in Kaboel. De man die zich Uqab Afghan noemt, is net klaar met zijn wacht. Nu heeft hij tijd voor een videogesprek via WhatsApp.

    Uqab Afghan betekent ‘Afghaanse adelaar’. Eigenlijk heet de man Mullah Muhamad Rasol. Hij is 28, getrouwd en vader van twee dochters en een zoon. De jihadist is geboren en getogen in een dorp in de provincie Parwan, 100 kilometer ten noorden van Kaboel. Sinds zijn achttiende vecht Rasol voor de taliban.

    Sinds de moslimstrijders midden augustus de macht in Afghanistan hebben overgenomen, werkt Rasol als bewaker en patrouilleert hij in de straten van Kaboel. Bovendien werkt hij voor de media-afdeling van de taliban. Het effectiefste wapen van het islamitische emiraat is – in elk geval volgens een invloedrijk deel van de moslimstrijders – niet langer de kalasjnikov of de zelfmoordaanslag, maar de smartphone. Tenslotte heeft minstens 40 procent van de Afghanen toegang tot internet en heeft 90 procent een smartphone. Zo moet de macht van de taliban worden veiliggesteld en het land regeerbaar worden.

    ‘Je hebt een jihad met wapens en een jihad met woorden. De intellectuele jihad is veel effectiever’

    Al jaren is Rasol voor de taliban actief op Facebook, Instagram en Twitter. Zijn accounts zijn al dikwijls geblokkeerd wanneer de platforms tegen zijn propaganda optraden. De islamist klaagt dat het hem duizenden volgers heeft gekost; op Facebook heeft hij er nu een kleine drieduizend. Tegenwoordig kan hij ongehinderd en onder zijn strijdnaam foto’s, YouTubevideo’s en audioberichten verspreiden.

    Zijn tweets laten strijders zien die zoetigheid uitdelen en in een buitgemaakte Black Hawk-helikopter vliegen. Of vrouwelijke scholieren, in het zwart gehulde gestalten zonder gezicht die achter tafels met talibanvlaggetjes erop in een klaslokaal zitten. Vaak is Rasol zelf te zien. Nu eens in een tv-studio, dan weer poseert hij met een semiautomatische M4 en tweet: ‘Daar gaan we!’; ernaast een smiley met hartjesogen. Rasol doet de digitale marketing voor de godsstaat en is een van de eerste talibaninfluencers. Ook het geven van interviews aan westerse media is onderdeel van de rebranding waarop de moslimstrijders zich toeleggen.

    Lees ook:

    Rasols gezicht straalt een vreemd soort hardheid uit. Het grootste deel van zijn leven heeft hij niets dan oorlog, dood en ellende meegemaakt. Maar hij straalt ook de ijdelheid van de socialemedianarcist uit. ‘Je hebt een jihad met wapens en een jihad met woorden. De intellectuele jihad is veel effectiever,’ doceert hij. Hij klinkt relaxed, geniet duidelijk van alle aandacht en lijkt gevleid dat journalisten uit de hele wereld met hem willen spreken. Dat verleent de overwinning van de taliban die het Westen zo verraste en die ook zijn persoonlijke overwinning is, nog meer aanzien. Hoe belangrijk zijn werk en dat van andere media-activisten voor deze overwinning is geweest, blijkt pas nu.

    Propaganda

    ‘De taliban van vandaag zijn extreme digital natives, ze zijn gewend de sociale media te gebruiken. Met de islamisten van twintig jaar geleden hebben ze niets meer gemeen,’ zegt onderzoekster Rita Katz, die bij de SITE Intelligence Group online-extremisme analyseert. ‘Binnen negen dagen hebben zeventigduizend talibanstrijders het hele land onder de voet gelopen. Het Westen begreep niet dat het zwaar bewapende, driehonderdduizend man sterke Afghaanse leger vrijwel zonder een schot te lossen capituleerde.’

    De taliban hadden hun finale veldtocht nauwkeurig gepland en daarbij vooral ingezet op psychologische oorlogvoering. Volgens een onderzoek van het tijdschrift Wired werden in het jaar voordat de Amerikanen zich terugtrokken en Kaboel zou worden veroverd, zo’n 38.000 online propagandaberichten gepubliceerd. Iedere aanslag, iedere overval, zelfs de kleinste schermutseling werd gebracht als een indicatie van de komende omwenteling.

    Via WhatsApp verspreidden de video’s van zegevierende commandanten en vernederde gevangenen zich in razend tempo en duizendvoudig, ook onder hun tegenstanders. Met iedere meter territorium die de taliban innamen, nam de tsunami aan propaganda toe. En dat droeg bij aan het breken van het verzet. Uiteindelijk waren het misschien de tweets en posts van de taliban, meer nog dan kogels, die Kaboel ten val brachten. ‘De echte overwinnaar is degene die niet vecht’ – de extremisten hebben het dogma van de Chinese militaire strateeg Sun Tzu ter harte genomen.

    Lees ook:

    Sinds de machtsovername presenteren de nieuwe machthebbers zich als vergevingsgezinde vredestroepen die voor stabiliteit en orde zorgen. Vóór hun val in 2001 voerden de ‘steentijdislamisten’ nog reeksen openbare terechtstellingen uit en verboden ze muziek en films. De ‘taliban 2.0’ doen zich gematigd voor, voor hun doen althans. Maar online vind je talloze bewijzen van het tegendeel, zoals clips waarin executies en ontvoeringen te zien zijn. Veel Afghanen waren gechoqueerd door de moord op de geliefde cabaretier Khasha Zwan, die op de sociale media zeer populair was en die de strijders op TikTok belachelijk had gemaakt. Hij werd onderweg naar zijn executie gefilmd.

    In feite laat Twitter de talibanpropaganda toe, zolang de posts niet tegen de richtlijnen van het netwerk indruisen

    Maar intussen hebben we al onze vijanden vergeven, beweert Rasol. ‘We willen niemand intimideren.’ Ze willen juist meer aandacht voor de ‘goede daden’ die ze elke dag doen, en die in het Westen niet in het nieuws komen. 

    In feite laat Twitter de talibanpropaganda toe, zolang de posts niet tegen de richtlijnen van het netwerk indruisen. Conservatieve politici in de Verenigde Staten klagen dan ook dat Donald Trump op Twitter werd geblokkeerd, terwijl de woordvoerder van de taliban, Suhail Shaheen, met zijn half miljoen volgers wel mocht blijven. Maar dat is voor de techbedrijven niet het enige dilemma. De taliban zijn inmiddels aan de macht en zij maken de dienst uit. Toen Facebook de officiële accounts van de taliban blokkeerde, was daarmee ook een hotline voor geweldslachtoffers niet meer bereikbaar, wat veel kritiek opriep van ontwikkelingswerkers.

    Hoe vrij moeten de taliban dus kunnen communiceren? Expert Rita Katz waarschuwt dat ook propaganda die niet tegen de regels van het netwerk ingaat, zich in een cirkelbeweging uitbreidt en een ‘sterker wordende, extreem gevaarlijke en militante globale islamistenbeweging aanwakkert’. 

    Lees ook:

    Dat de technologie van zijn aartsvijand hem veel voordeel heeft gebracht, ‘is een groot genoegen’, zegt Rasol. ‘Wij houden ervan als we de wapens van onze vijanden op henzelf kunnen richten.’ Lezen en schrijven leerde hij op de madrassa, de koranschool. Zijn vader was een moedjahied die al tegen de Sovjet-Unie vocht. Rasols grote droom was om voor de taliban te strijden.

    Soldij heeft hij in al die jaren nooit gekregen. In de dorpen kregen de strijders altijd gratis eten. Een van zijn broers onderhoudt met zijn winkel de familie, twee andere broers zijn soldaat. Zo gaat dat in veel families. Zijn eerste mobieltje was een antieke Nokia, waarvoor hij zich een beetje schaamde. Tegenwoordig heeft hij een goedkope Samsung. Zijn bundel kost 120 Afghani per maand, omgerekend 1 euro 50.

    Kijkt hij naar YouTube of Netflix? Liket hij wat Kim Kardashian en Cristiano Ronaldo op Instagram posten? Verkent hij de kleurrijke, westerse, totaal niet-islamitische wereld van het onlinevermaak? ‘Ik heb zo veel leed en verdriet gezien, zo veel van mijn vrienden de martelaarsdood zien sterven, dat er in mijn leven geen plaats is voor onnozel vermaak,’ zegt Rasol. In zijn vrije tijd luistert hij alleen naar de audioberichten van zijn leiders.

    Toekomst

    En hoe ziet hij in de toekomst de rol van de vrouw? Hij wil zijn dochters beschermen, ze moeten geen zwaar werk hoeven doen, zegt hij. Hij hoopt dat zijn kinderen zich zullen ontwikkelen tot succesvolle en goede persoonlijkheden. Maar: nooit mogen ze verraders worden en onder invloed van het Westen komen. ‘Mijn kinderen moeten hun land en de islam altijd trouw blijven.’

    Zolang de taliban heersen, vormen mannen als Rasol waarschijnlijk de toekomst van het land. Ze zijn al jong ideologisch geïndoctrineerd en kennen enkel oorlog. Nu moeten ze een godsstaat, die laat zien dat ze een regering kan vormen, opbouwen en beschermen. Met name tegen de nieuwe vijand, de concurrerende islamistenbende van ISIS-K. Bij de bomaanslag door deze extremisten tijdens de evacuaties, eind augustus op het vliegveld van Kaboel, stierven meer dan 180 mensen. Bijna dagelijks worden de taliban in de oostelijke provincies aangevallen. Video’s daarvan worden door de IS-terroristen online verspreid; zij gelden al langer als de toonaangevende media-experts onder de extremisten.

    In nieuwe vijanden of nieuwe gevechten heeft Rasol geen zin meer. Hij wil vrede. ‘De jihad is voorbij. We hebben geen jihadisten meer nodig. We staan niet toe dat op ons eigen grondgebied oorlog wordt gevoerd tegen ons eigen volk.’ Dan moet hij een eind maken aan het gesprek, want hij wil naar de bruiloft van een vriend die hij al veertien jaar niet meer gezien heeft. Die is onlangs uit de gevangenis bevrijd en kon nu eindelijk trouwen. ‘Een vreugdevolle dag,’ zegt Rasol. Hij glimlacht en verbreekt de verbinding. Een paar uur later is de talibaninfluencer weer terug op het digitale slagveld en schrijft op Twitter: ‘Ik heb met een buitenlandse journalist gesproken over mijn werk op sociale media. Binnenkort zal ik het artikel delen…!’

    Lees ook:

  • Brazilië: YouTube schorst Bolsonaro voor een week

    Brazilië: YouTube schorst Bolsonaro voor een week

    » Japan wil einde maken aan archaïsche genderwetten

    » Soedan: meerdere doden bij de demonstraties tegen de staatsgreep

    Een week geen YouTube voor Bolsonaro na fantasierijk bericht

    De activiteit van de Braziliaanse president Jair Bolsonaro op zijn YouTube-kanaal is voor een week opgeschort, na de intrekking van een video waarin hij een fantasierijk gerucht verspreidde over een verondersteld verband tussen anticovidvaccins en aids. De president kan zeven dagen lang geen nieuwe content publiceren, maar zijn oude video’s blijven toegankelijk, onderstreept de Braziliaanse editie van El PaísOok Facebook en Instagram hebben de video van hun platformen verwijderd.

  • Donald Trump kondigt lancering van eigen sociale media aan: Truth Social

    Donald Trump kondigt lancering van eigen sociale media aan: Truth Social

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Turkije is niet langer een gastvrij ‘spionnennest’

    » Sinds brexit geven Britten meer geld uit in Spanje

    Truth Social wordt begin 2022 landelijk uitgerold

    De voormalige president van de VS, Donald Trump, kondigde woensdag de lancering aan van zijn eigen sociale netwerk, genaamd Truth Social. ‘Een bètaversie voor genodigden wordt in november 2021’ uitgerold, en vervolgens ‘landelijk in het eerste kwartaal van 2022’, aldus Axios.

    Censuur door traditionele sociale netwerken was een van Trumps ‘belangrijkste talking points’ geworden, ‘zelfs voordat ze zijn accounts verwijderden’ na de bestorming van het Capitool op 6 januari, aldus de nieuwssite.

    ‘We willen terugvechten tegen de Big Tech-bedrijven van Silicon Valley die tegenstemmen het zwijgen opleggen’

    Volgens het bedrijf achter Truth Social, Trump Media & Technology Group, is het zijn missie ‘een concurrent te creëren voor het liberale mediaconsortium en terug te vechten tegen de Big Tech-bedrijven van Silicon Valley, die hun eenzijdige macht hebben gebruikt om tegenstemmen in Amerika het zwijgen op te leggen’.

    Lees ook:

  • Berichtenapp Telegram is flink gegroeid door Facebook-storing

    Berichtenapp Telegram is flink gegroeid door Facebook-storing

    Lees ook het andere kort nieuws uit de buitenlandse pers van vandaag:

    » Peru vervangt premier en gaat gematigdere koers varen

    » Hongarije: Oppositie kiest conservatief om Orbán van de troon te stoten

    Telegram kreeg er 70 miljoen gebruikers bij toen WhatsApp stillag

    Berichtenapp Telegram registreerde 70 miljoen nieuwe gebruikers gedurende de Facebook-storing van 4 oktober, schrijft The Guardian. ‘De groei van Telegram overschreed de gebruikelijke dagelijkse toename en we verwelkomden op één dag meer dan 70 miljoen vluchtelingen van andere platforms’, zo schreef oprichter Pavel Doerov op zijn Telegram-kanaal. Volgens Sensor Tower, een bedrijf dat ontwikkelingen rond apps bijhoudt, steeg Telegram daardoor met 55 plaatsen naar de top van de Amerikaanse lijst van meest gedownloade iPhone-apps.

    Telegram, dat zegt prioriteit te geven aan de privacy en veiligheid van gebruikers, werd in 2013 opgericht door Doerov. Eerder richtte hij met zijn broer Nikola Vkontakte op, dat uitgroeide tot het grootste sociale netwerk van Rusland, maar onder druk van de Russische regering vertrokken ze naar Dubai, waar ze Telegram oprichtten. De broers uitten herhaaldelijk kritiek op de veiligheid van WhatsApp, dat eigendom is van Facebook, en sporen aan om die app niet langer te gebruiken.

    Lees ook:

  • Gegevens van 1,5 miljard Facebook-gebruikers te koop aangeboden

    Gegevens van 1,5 miljard Facebook-gebruikers te koop aangeboden

    » Griekse bevolking krimpt en vergrijst

    » Situation Room wordt gerenoveerd

    Gegevens 1,5 miljard Facebook-gebruikers te koop aangeboden

    Een gebruiker heeft op darknet een database aangeboden die de gegevens van 1,5 miljard Facebook-accounts zou bevatten, bericht de Oostenrijkse krant Der Standard. De gegevens zouden zijn verzameld door middel van webscraping, het uitlezen van online inhoud. Er wordt dan niet ingebroken in systemen, maar publiek beschikbare gegevens worden verzameld en geëvalueerd in een database.

    Lees ook:

  • Onzekere tijden voor Tsjechië | Polen demonstreren voor EU-lidmaatschap

    Onzekere tijden voor Tsjechië | Polen demonstreren voor EU-lidmaatschap

    Tsjechië in onzekerheid na spoedopname president

    President Milos Zeman werd op zondag 10 oktober op de intensive care opgenomen, daags na de parlementsverkiezingen die zijn bondgenoot, de populistische premier Andrej Babis, een nipte nederlaag hadden toegebracht. Door zijn spoedopname is de regeringsformatie opgeschort.

    ‘Tot nu toe waren alle ogen op hem [president Zeman] gericht’, aldus Radio Czech International, ‘want volgens de Tsjechische grondwet is het de verantwoordelijkheid van de president om een regeringsleider te benoemen. Vóór de verkiezingen had Milos Zeman laten doorschemeren dat hij zou kiezen voor de aftredende premier, zijn bondgenoot, de miljardair en populist Andrej Babis. Babis verloor de parlementsverkiezingen echter van de centrumrechtse coalitie SPOLU (‘Samen’), die 27,78 procent van de stemmen haalde tegen 27,14 procent voor de partij van de zittende president.

    ‘Een andere regering zou Tsjechië distantiëren van de populistische partijen in Hongarije en Polen’

    ‘Een andere regering zou Tsjechië distantiëren van de populistische partijen in Hongarije en Polen, die steeds vaker worden bekritiseerd voor het schenden van de democratische waarden van de Europese Unie’, analyseert CNN.

    Ondanks de nipte overwinning van de centrumrechtse coalitie ‘heeft de Tsjechische president nog steeds de vrije hand om te bepalen wie een nieuwe regering mag vormen’, merkt Frankfurter Allgemeine Zeitung op. ‘In het verleden heeft hij, dankzij een ruime interpretatie van zijn grondwettelijke bevoegdheden, Babis verscheidene malen benoemd, ondanks een gebrek aan meerderheden en een motie van wantrouwen.’ Maar de gezondheidstoestand van het 77-jarige staatshoofd is uiteraard ‘een factor van onzekerheid’, concludeert het Duitse dagblad.

    Premier Babis kwam onlangs in het nieuws omdat hij betrokken zou zijn bij brievenbusfirma’s in belastingparadijzen, zoals bleek uit de Pandora Papers.

    Lees ook:


    Desinformatie via Facebook

    In aanloop naar de Amerikaanse verkiezingen van 2020 werden de populairste Facebookpagina’s die zich richtten op Amerikaanse christenen en zwarten, beheerd door Oost-Europese trollenfabrieken, zo blijkt uit een gelekt intern onderzoek van Facebook, bericht MIT Technology Review. De pagina’s maakten deel uit van een groter netwerk dat bijna de helft van alle Amerikanen bereikte.

    ‘Het is ons platform dat deze trollen een enorm bereik geeft’

    Door de gecoördineerde acties van de trollenfabrieken, grotendeels gevestigd in Kosovo en Macedonië, werden maandelijks 140 miljoen Amerikanen bereikt, waarvan 75 procent geen van de pagina’s volgde. Ze kregen de inhoud voorgeschoteld door Facebook zelf. ‘In plaats van dat gebruikers ervoor kiezen deze inhoud te ontvangen, is het ons platform dat deze trollen een enorm bereik geeft’, aldus Jeff Allen, voormalig datawetenschapper bij Facebook en auteur van het onderzoek.

    Het interne onderzoek laat zien dat de trollenfabrieken zich richtten op hetzelfde publiek waar Rusland op mikte met een desinformatiecampagne rond de verkiezingen van 2016. Hoewel Facebook sindsdien beterschap beloofde, lijkt het bedrijf weinig te hebben gedaan om het probleem aan te pakken.

    Lees ook:


    Tienduizenden Polen demonstreren tegen ‘Polexit’

    Zondag waren er in verschillende Poolse steden demonstranten op de been om het lidmaatschap EU-lidmaatschap van hun land te verdedigen. De aanleiding was de uitspraak van het Poolse Constitutionele Hof die stelt dat in sommige gevallen het Poolse recht prevaleert boven het Europees recht. Het besluit zou een eerste stap kunnen zijn in de richting van een ‘Polexit‘.

    ‘Ik ben hier omdat ik niet wil dat Polen de EU verlaat’, vertelde Miroslaw, een inwoner van Warschau, aan Financial Times. ‘Ik heb onder het communisme geleefd en ik wil niet dat Polen op een dag terugkeert’, zei hij.

    Lees ook:

  • The Facebook Files: ‘Wanhopig gespartel van een platform in verval’

    The Facebook Files: ‘Wanhopig gespartel van een platform in verval’

    Facebook-klokkenluider Frances Haugen toonde aan dat het bedrijf alles doet om de winst te optimaliseren, ook als dat schadelijk is voor gebruikers. Volgens The New York Times bewijst dit niet de almacht van de techreus maar juist het tegendeel: Facebook is bang om marktaandeel te verliezen.

    Op 3 oktober trad een voormalige Facebook-medewerkster, die eerder vernietigende interne documenten over het bedrijf had onthuld, naar voren bij het roemruchte Amerikaanse actualiteitenprogramma 60 Minutes van CBS om haar identiteit te onthullen, schrijft het Amerikaanse tech-nieuwsplatform Vox Recode, dat de zaak analyseert.

    Het gaat om Frances Haugen, voormalig productmanager bij het integriteitsteam van Facebook. De documenten die ze openbaarde vormen de basis voor een explosieve reeks artikelen die The Wall Street Journal (WSJ) publiceerde onder de titel ‘The Facebook Files’.

    Uit die artikelen blijkt dat het bedrijf wist dat zijn producten aanzienlijke schade kunnen aanrichten, zoals een negatieve invloed op de geestelijke gezondheid van tieners, maar dat het nog steeds geen grote veranderingen heeft aangebracht om dergelijke problemen op te lossen.

    ‘Er waren belangenconflicten tussen wat goed was voor het publiek en wat goed was voor Facebook’

    Haugen kwam in 60 Minutes ook met nieuwe aantijgingen, die nog niet aan de orde zijn gekomen in de uitgebreide rapportage van The Wall Street Journal. Zo zou Facebook om financiële redenen zijn normen aangaande de verspreiding van nepnieuws hebben versoepeld na de presidentsverkiezingen van 2020. Die beslissing, kort voor de rellen van 6 januari in het Capitool van de VS, zou de escalatie op 6 januari hebben bespoedigd.

    ‘Er waren belangenconflicten tussen wat goed was voor het publiek en wat goed was voor Facebook. En Facebook koos keer op keer voor optimalisatie van zijn eigen belangen, zoals meer geld verdienen’, aldus Haugen in het 60 Minutes-interview.

    In een interne personeelsnota die twee dagen voor het CBS-interview in bezit kwam van The New York Times, wijst Nick Clegg, de vicepresident Global Affairs van Facebook, de verantwoordelijkheid voor de gebeurtenissen van 6 januari al af. Volgens hem ligt die ‘volledig bij de daders van het geweld, en degenen in de politiek en elders die hen actief aanmoedigden’. Volgens Clegg is Facebook geen ‘primaire oorzaak van polarisatie’.

    Crisis

    Facebook is de afgelopen vijf jaar steeds verder verstrikt geraakt in een pr- en politieke crisis. Maar wat nu speelt is onthutsend voor het bedrijf en de miljarden mensen die zijn producten gebruiken, schrijft Vox Recode. In reactie op documenten die zijn onthuld door Haugen, de klokkenluider, heeft het bedrijf de ontwikkeling van Instagram for Kids onderbroken, twee leidinggevenden voor het Congres laten getuigen en een pr-offensief ontketend dat de reeks artikelen in The Wall Street Journal afdoet als ‘selectieve berichtgeving’.

    ‘Dit is de eerste keer dat ik me zoiets dramatisch kan herinneren, met een anonieme klokkenluider, zoveel documenten en zo‘n grote onthulling’, zegt Katie Harbath, voormalig directeur openbaar beleid bij Facebook en nu betrokken bij het Bipartisan Policy Center en The Atlantic Council tegen Vox Recode.

    Hoewel veel Facebook-medewerkers zich eerder al anoniem of intern tegen het bedrijf hebben uitgesproken, heeft slechts een handvol, zeker op hoog niveau, zich ooit openlijk uitgesproken tegen Facebook. Nooit eerder is er zo veel gedetailleerd bewijs geleverd dat het bedrijf doet alsof het alle kritiek begrijpt, maar ondertussen de systematische schade die het veroorzaakt negeert.

    Evenmin heeft een Facebook-afvallige eerder dergelijke media-aandacht gehad: eerst een reeks onderzoeksartikelen in een groot nieuwsmedium, vervolgens een onthulling op primetimetelevisie en ook een getuigenis voor het Congres en dat allemaal in een tijdsbestek van slechts een paar weken.

    De mate waarin Facebook kennelijk op de hoogte was van de schadelijke effecten van zijn producten en vervolgens die kennis voor het publiek achterhield, heeft ervoor gezorgd dat politici zoals de Democratische senator Richard Blumenthal de tactieken van het bedrijf hebben vergeleken met die van de tabaksindustrie.

    Het bedrijf en zijn leiders noemen aantijgingen altijd simpelweg onwaar en voortkomend uit sensatiezucht

    Facebook heeft gereageerd op alle beschuldigingen met de bekende riedel, die ook werd afgestoken na de kritiek van president Joe Biden dat het platform ‘mensen vermoordde’ vanwege de verspreiding van desinformatie over covid-19. Het bedrijf en zijn leiders noemen aantijgingen altijd simpelweg onwaar en voortkomend uit sensatiezucht. Ze zeggen dat informatie uit context wordt gehaald en dat Facebook niet de enige is die verantwoordelijk is voor de problemen in de wereld. Tegelijkertijd trekt Facebook de geloofwaardigheid van externe onderzoeken naar de werking van zijn platforms stelselmatig in twijfel, aldus Vox Recode.

    Lees ook:

    Dit keer ging het bedrijf zelfs zo ver dat het de bevindingen van interne onderzoekers over de negatieve effecten van Instagram op de geestelijke gezondheid van tieners, in diskrediet bracht. Vorige week verspreidde het bedrijf een geannoteerde versie van het oorspronkelijke onderzoek dat eerder werd gepubliceerd. In de geannoteerde versie zegt Facebook dat de onderzoekers bevindingen waaruit blijkt dat Instagram negatief kan bijdragen aan het lichaamsbeeld van tienermeisjes ‘sensationeler’ hebben gemaakt. Ook zei het bedrijf dat de omvang van het onderzoek beperkt was.

    Het feit dat de resultaten van onderzoek van het eigen personeel worden betwist, laat zien hoe schadelijk de berichten in de documenten van de klokkenluider voor Facebook zijn en hoezeer het bedrijf stappen probeert om het narratief te veranderen, meent Vox Recode.

    ‘Het is een belangrijk moment’, volgens Yaël Eisenstat, voormalig hoofd integriteitsoperaties tijdens verkiezingen van Facebook. Eisenstat werd een uitgesproken criticus van het bedrijf sinds ze in november 2018 vertrok. ‘Al jarenlang kennen we veel van deze problemen, via journalisten en onderzoekers, maar Facebook blijft beweren dat die mensen hun gram willen halen en dat we dus niet moesten vertrouwen op wat ze zeggen. Maar dit keer spreken de documenten duidelijk voor zich.’

    Een belangrijke reden waarom dit laatste schandaal van belang is, is dat politici zich bedrogen voelen door Facebook, omdat ze Mark Zuckerberg eerder hebben gevraagd naar de mentale gezondheidseffecten van Instagram op kinderen en tieners, maar dat het bedrijf zich daarover op de vlakte hield.

    Lees ook:

    In maart vertelde Zuckerberg aan het Congres dat hij niet geloofde dat het onderzoek overtuigend was, en dat ‘het onderzoek in het algemeen laat zien dat het gebruik van sociale media om contact te maken met anderen positief kunnen zijn voor de geestelijke gezondheid’. Maar hij sprak niet over de negatieve bevindingen in het onderzoek dat wordt aangehaald in The Wall Street Journal-artikelen. Daaruit blijkt dat 13 procent van de Britse en 6 procent van de Amerikaanse tieners die Instagram gebruikten en suïcidale gedachten hadden, de wens om zelfmoord te plegen tot Instagram herleidde.

    Het bedrijf deelde deze resultaten van het eigen interne onderzoek ook niet toen de Republikeinse afgevaardigde Cathy McMorris Rodgers en de Democratische senator Ed Markey (D-MA) ernaar vroegen na de hoorzittingen van het Congres in maart.

    Keerpunt

    Steeds meer huidige en voormalige werknemers van Facebook beginnen openlijk de problemen van het bedrijf te bespreken op Twitter en binnen interne communicatiekanalen, volgens de The New York Times. Dit alles ondanks gemelde beperkingen van onderlinge communicatie tussen personeel van het bedrijf, in een poging werknemers het zwijgen op te leggen.

    Sommige onderzoekers die bij het bedrijf werken, schamen zich ervoor dat Facebook de kwaliteit van het werk van zijn eigen personeel afwijst, aldus The New York Times. Facebook klopt zich net als andere grote technologiebedrijven op de borst vanwege de onderzoekers en de technische talenten van wereldklasse die in huis worden gehaald. Maar als het bedrijf zijn eigen imago in de technische en academische gemeenschap verder besmeurt, kan dat gevolgen hebben voor het kaliber van nieuw te werven werknemers.

    ‘Ik denk dat Facebook verkeerd inschat wat voor een keerpunt dit is, niet alleen omdat het publiek nu al deze documenten onder ogen krijgt, maar ook omdat werknemers boos beginnen te worden’, aldus Yaël Eisenstat.

    Haugen heeft de al lang lopende discussies binnen en buiten het bedrijf opnieuw doen oplaaien

    Maar de opening van zaken die Haugen geeft, gaat over veel meer dan over haar alleen. Door duizenden documenten te onthullen die betrekking hebben op het werk van veel mensen in het bedrijf, dat vervolgens grotendeels wordt genegeerd door de top van het bedrijf, heeft Haugen de al lang lopende discussies binnen en buiten het bedrijf over de tekortkomingen van Facebook opnieuw doen oplaaien.

    ‘Haugen heeft een onverbloemde en ongekende kijk gegeven in de mate waarin de Facebook-top de gevolgen van hun eigen producten en beslissingen bewust heeft genegeerd’, zegt Jesse Lehrich, mede-oprichter van de non-profitorganisatie Accountable Tech. ‘En daarmee heeft ze de weg vrijgemaakt voor anderen om zich uit te spreken.’

    Facebook zit in de problemen

    Kevin Roose werpt in The New York Times een ander licht op de ontwikkelingen bij Facebook. Hij ziet een bedrijf dat zich zorgen maakt over zijn toekomstige relevantie.

    ‘Een mogelijke manier om “The Facebook Files” te lezen (…) is als het verhaal van een onstuitbare moloch die de samenleving platwalst op weg naar de bank’, zo begint Roose zijn analyse.

    ‘De serie heeft vernietigend bewijs aan het licht gebracht dat Facebook wist dat Instagram de problemen over het zelfbeeld van meisjes verergerde en dat het probleem rond misinformatie over vaccins veel grote was dan het liet zien, naast nog andere zaken. En het is makkelijk om te denken dat Facebook angstaanjagend machtig is en alleen kan worden aangepakt door agressieve overheidsinterventie.

    Maar er is ook een andere manier om de serie te lezen, en dat is een interpretatie die luider in mijn hoofd weergalmt naarmate elke nieuwe aflevering verscheen.

    En die versie is: Facebook zit in de problemen.

    Geen financiële problemen, of juridische problemen en ook niet het probleem van senatoren die tegen Mark-Zuckerberg schreeuwen. Waar ik het over heb, is het soort langzame, gestage achteruitgang die iedereen die ooit een stervend bedrijf van dichtbij heeft gezien, herkent. Het is een wolk van existentiële angst die boven een organisatie hangt waarvan beste dagen achter de rug zijn, die elke managementprioriteit en productbeslissing beïnvloedt en die leidt tot steeds wanhopiger pogingen om een uitweg te vinden.

    Dit soort achteruitgang is niet per se zichtbaar aan de buitenkant, maar insiders zien er elke dag honderd kleine, verontrustende tekenen van: gebruikers-vijandige pogingen tot groei, paranoia bij het topmanagement, en geleidelijke uitputting van getalenteerde medewerkers.

    ‘Als Facebook zo onstuitbaar is, moet het zichzelf dan echt in de kijker spelen bij acht- tot tienjarigen?’

    De documenten tonen een bedrijf dat bang is macht en invloed te verliezen in plaats van te krijgen, door eigen onderzoek dat aantoont dat veel eigen producten niet zomaar floreren. Het bedrijf doet steeds extremere pogingen om zijn giftige imago te verbeteren en te voorkomen dat gebruikers zijn apps verlaten ten gunste van aantrekkelijker alternatieven.

    Die kwetsbaarheid is te zien in een artikel uit de WSJ-serie dat 28 september werd gepubliceerd. Daarin wordt uit intern Facebook-onderzoek geciteerd, waaruit blijkt dat het bedrijf een strategie heeft ontwikkeld om zich te richten op kinderen, verwijzend naar jonge tieners als een “waardevol maar onontgonnen publiek”. Het artikel levert allerlei aanknopingspunten om verontwaardigd te zijn, zoals een presentatie waarin Facebook-onderzoekers zich afvragen of “afspraakjes van kinderen om samen te spelen benut kunnen worden om mond-tot-mondreclame of groei onder kinderen te stimuleren”.

    Het is niet alleen een idiote, maar ook een onthullende vraag. Want zou een zelfverzekerd, bloeiend socialemediaplatform “speeldafspraakjes moeten benutten” of uitgebreide groeistrategieën moeten ontwikkelen die zijn gericht op tienjarigen? Als Facebook zo onstuitbaar is, moet het zichzelf dan echt in de kijker spelen bij acht- tot tienjarigen?

    Op zoek naar een nieuwe markt

    De waarheid is dat de dorst van Facebook naar jonge gebruikers minder gaat over het domineren van een nieuwe markt maar veel meer over het voorkomen van irrelevantie.

    Facebook-gebruik onder tieners in de Verenigde Staten neemt al jaren af en zal naar verwachting nog verder dalen; interne onderzoekers voorspellen dat het dagelijks gebruik in 2023 met 45 procent zal dalen. Diezelfde onderzoekers onthullen ook dat Instagram (waarvan de groei al jarenlang de afnemende interesse in Facebook zelf aantoont) marktaandeel verliest aan sneller groeiende rivalen zoals TikTok. Jongere gebruikers posten niet meer zoveel inhoud als vroeger. “Facebook is voor oude mensen”, luidde het brute vonnis dat een elfjarige jongen aan de onderzoekers van het bedrijf gaf, zo blijkt uit de interne documenten.

    De problemen van Facebook komen in twee smaken: problemen die worden veroorzaakt door te veel gebruikers, en problemen die worden veroorzaakt door te weinig van het soort gebruikers dat het bedrijf zou willen hebben: cultuurscheppende, trendsettende en door adverteerders begeerde jonge Amerikanen.

    ‘The Facebook Files’ bewijzen het bestaan van beide smaken. In één artikel werd bijvoorbeeld gekeken naar de mislukte pogingen van het bedrijf om criminele activiteiten en mensenrechtenschendingen in ontwikkelingslanden te stoppen; een probleem dat wordt verergerd door de gewoonte van Facebook om uit te breiden in landen waar het weinig werknemers en weinig lokale expertise heeft.

    ‘Trendsetters die je platforms massaal verlaten is een probleem dat je einde kan betekenen’

    Dit zijn problemen die kunnen worden opgelost, of op zijn minst verbeterd, door het aanwenden van voldoende middelen en aandacht.

    Maar het tweede type probleem, trendsetters die je platforms massaal verlaten, is een probleem dat je einde kan betekenen. En dit lijkt het probleem te zijn waar Facebook-managers zich het meest zorgen over maken.

    Neem bijvoorbeeld het derde artikel in de WSJ-serie. Daarin wordt onthuld hoe de beslissing van Facebook in 2018 om zijn nieuwsfeed-algoritme te wijzigen met als doel om “betekenisvolle sociale interacties” te bevorderen, in plaats daarvan een piek in verontwaardiging en woede veroorzaakte.

    Lees ook:

    De verandering van het algoritme werd destijds gepresenteerd als het nobele streven naar gezondere gesprekken. Maar uit interne rapporten blijkt dat het een poging was om een jarenlange achteruitgang in betrokkenheid van gebruikers te keren. Likes, shares en reacties op het platform liepen terug, net als de cijfers van wat ‘original broadcasts’ wordt genoemd. Leidinggevenden probeerden die achteruitgang te keren door het nieuwsfeed-algoritme te gebruiken voor het aanprijzen van inhoud die veel opmerkingen en reacties oplevert, hetgeen ruwweg betekende: “inhoud die mensen erg boos maakt”.

    “Het beschermen van onze gemeenschap is belangrijker dan het maximaliseren van onze winst”, is de reactie van Joe Osborne, een Facebook-woordvoerder. “Beweren dat we een oogje dichtknijpen voor feedback, ontkent onze inspanningen, zoals de veertigduizend mensen die werken aan veiligheid en beveiliging bij Facebook en onze investeringen van 13 miljard dollar sinds 2016.”

    Wanhopig gespartel

    Het is veel te vroeg om Facebook dood te verklaren. De aandelenkoers van het bedrijf is het afgelopen jaar met bijna 30 procent gestegen dankzij sterke advertentie-inkomsten en een piek in het gebruik van sommige producten tijdens de pandemie. Facebook groeit nog steeds in landen buiten de Verenigde Staten en zou daar kunnen slagen, ook als het in eigen land struikelt. En het bedrijf heeft zwaar geïnvesteerd in nieuwe initiatieven, zoals augmented- en virtualreality-producten, die het tij kunnen keren als ze succesvol uitpakken.

    Maar de interne onderzoeken van Facebook vertellen een duidelijk verhaal, en dat is geen vrolijk verhaal. Jongere gebruikers stromen massaal naar Snapchat en TikTok, en oudere gebruikers posten antivaccin-memes en ruziën over politiek. Sommige Facebook-producten krimpen, terwijl andere gebruikers alleen maar boos of onzeker maken.

    Lees ook:

    Critici hoeven niet per se optimistisch te zijn dat de relevantie van Facebook voor jongeren afneemt. De geschiedenis leert dat sociale netwerken zelden gracieus verouderen en dat technologiebedrijven op hun weg naar de uitgang veel schade kunnen aanrichten. Ik denk aan MySpace, dat in toenemende mate sjofeler en met spam gevuld raakte toen het leegliep, en dat eindigde met de verkoop van gebruikersgegevens aan reclamebureaus. Even verachtelijke verhalen zijn te vinden in de annalen van de meeste mislukte apps.

    De komende jaren van Facebook kunnen lelijker zijn dan de afgelopen jaren, zeker als het bedrijf besluit zijn interne onderzoeken en pogingen tot integriteit terug te schroeven als gevolg van de lekken.

    En niets van dit alles wil zeggen dat Facebook niet machtig is, niet gereguleerd zou moeten worden of geen controle behoeft. Het kan tegelijkertijd waar zijn dat Facebook in verval is maar nog steeds een van de meest invloedrijke bedrijven in de geschiedenis is, met het vermogen om politiek en cultuur over de hele wereld te beïnvloeden.

    Maar we moeten defensief gedrag niet verwarren met gezonde paranoia, noch het wanhopige gespartel van een platform verwarren met een vertoon van macht.’

    Lees ook:

  • Onze angst om te lijden. Waarom moderne maatschappijen niet kunnen omgaan met pijn

    Onze angst om te lijden. Waarom moderne maatschappijen niet kunnen omgaan met pijn

    Een dik jaar pandemie heeft een van de pathologische trekken van de westerse samenleving blootgelegd: de pijnfobie van een geïnfantiliseerde burgerij. Nu de noodtoestand voorbij is, ontstaat er nieuwe onrust: zullen we in staat zijn deze fase onbevreesd het hoofd te bieden?

    Dat een jeukende wond duidt op genezing weten we omdat het ons als kind almaar is voorgehouden. En ook dat je de korst er niet af moet krabben maar hem moet laten zitten tot hij vanzelf losraakt, want dan ontstaat gezonde littekenvorming. Maar tegenwoordig klinkt zelfs het woord korst al een beetje obsceen, een beetje lelijk, of eigenlijk niet op zijn plaatst. De korst valt niet af want hij krijgt de kans niet eens om zich te vormen, en dus kun je niet langer op het schoolplein opscheppen dat de dreun die je tijdens het spel opliep geheeld is en je weer helemaal in vorm bent. 

    We zijn verleerd spontaan te praten over pijn en tegenslag en reageren verontrust op pijn ‘nu de mortuaria zijn veranderd in supermarkten’, ‘nu we de vierde golf in India op televisie meemaken zonder de onze te hebben gezien’, ‘nu we de morele plicht hebben positief te zijn en in de sociale media een geslaagd leven uit te venten, of dat nu reëel is of niet, dat maakt niet uit’. Toch is pijn een van de grote leermeesters, misschien wel de enige, want op den duur helpt de sensatie ons om een inzichtelijker bestaan te leiden.

    Het mandaat van het geluk

    Lijden, en het vermogen het als iets onvermijdelijks tegemoet te treden en te leven zonder er zo ontzettend bang voor te zijn, heeft aan prioriteit ingeboet in het raderwerk dat onze identiteit uitmaakt. De citaten hierboven komen van diverse denkers uit de hele wereld die hun licht hebben laten schijnen op het laatste boek van een van de opzienbarendste filosofen sinds tijden. 

    De Koreaanse filosoof Byung-Chul Han noemde onze samenleving een decennium geleden al die van ‘vermoeidheid en transparantie’. Nu, nog midden in een pandemie, waarschuwt hij ons dat we ook De palliatieve samenleving (uitgeverij Herder) zijn, een samenleving die pijn afzwakt en uit de weg gaat, die bang is haar zogenaamde comfortzone kwijt te raken en is gezwicht voor het mandaat van het geluk en het rendement, die niets wil weten van de lering – welke lering? – die je uit echte tegenslag kunt trekken.

    Je wordt er met wat goede wil beslist wijzer van. ‘Pijn scherpt je waarneming. Pijn profileert het ik en geeft het contouren’, schrijft Han. Intussen stelt deze intellectueel dat ‘overal’, van de huiselijke kring tot op het dorpsplein, ‘de pijnvrees, de pijnfobie, een algehele angst voor lijden heerst’. 

    Op emotioneel vlak ‘is zelfs liefdesverdriet verdacht’

    Op emotioneel vlak ‘is zelfs liefdesverdriet verdacht’. Op het politieke ‘neemt de druk om schikkingen te treffen toe’. We voegen ons in palliatieve zones die ons onze vitaliteit ontnemen. We leven maar half. Of, zoals Byung-Chul-Han zegt: ‘Het leven wordt opgeofferd in ruil voor aangenaam overleven.’

    Nu er een einde is gekomen aan de noodtoestand, brengt dat weer een nieuwe onzekerheid met zich mee: zullen we de nieuwe fase ingaan zonder de angst om te lijden?

    Een kleine revolutie

    ‘Niet pijn is zinloos, maar overleven om leven te vermijden,’ stelt de schrijver Fabrizio Andreella vanuit Italië, waar de Koreaanse denker een kleine revolutie heeft veroorzaakt. ‘Als je pijn afwijst, wijs je het leven af, dan leef je zo min mogelijk om maar niet het risico te lopen dat je op pijn stuit.’ Andreella heeft het over een zekere ‘agressie van het goede, het geluk en het positivisme die ons, doordat we de keerzij ontkennen, afsnijdt van iets heel belangrijks, te weten pijn.’ 

    Zijn we eenmaal gewend aan de oppervlakte te leven, dan ‘sterven ook het avontuur en de ontdekkingslust’, wat Han betitelt als ‘sterk verminderd gevoel te leven’, een houding die de psycholoog José Carrión, lid van het psychologisch lab Cinteco in Madrid, als volgt beschrijft: ‘We kijken van opzij naar de werkelijkheid. Maar wanneer we er frontaal naar kijken of zij klopt op onze deur, wordt alles gecompliceerd. Dan komt het gebeurde extra hard aan, omdat we geen idee hadden dat het nog bestond en zo bedreigend was. We dachten dat de pijn ver weg was, dat de pijn in de verte was opgelost…’

    ‘In tijden van pandemie,’ lees je in De palliatieve samenleving, ‘lijkt het lijden van de anderen ons nog verder weg. Het valt uiteen in een aantal gevallen. De mensen sterven eenzaam op de IC’s, verstoken van alle persoonlijke genegenheid. Nabijheid betekent besmetting. De sociale afstand verscherpt het verlies aan empathie.’

    ‘We consumeren pijn als nooit tevoren, maar als een soort schouwspel, als vermaak, alsof het om een serie gaat’

    Een bestaan als zombie, zijdelings, zonder je ergens in te willen verdiepen maar alles eruit flappend via TikTok of Instagram. ‘Eerder dan verdoofd, zijn we een frivole, weinig fiere samenleving, en het lukt ons maar niet de nodige pijn te accepteren die hoort bij de commerciële wereld, de gevoelswereld, de rechtskundige, de academische…’ betoogt Javier Moscoso, als onderzoeker en docent Geschiedenis en Filosofie verbonden aan de Hoge Raad voor Wetenschappelijk Onderzoek (CSIC).

    In 2011 publiceerde hij al een van de grootste handboeken over de kwestie: Culturele geschiedenis van de pijn (uitgeverij Taurus). Inmiddels is Moscoso van mening dat het idee van pijn als iets vreemds en als iets wat zich ver weg afspeelt, een nog ernstiger scenario verhult: ‘We consumeren pijn als nooit tevoren, maar als een soort schouwspel, als vermaak, alsof het om een serie gaat, terwijl we met de eigen pijn een heel andere relatie hebben, de drempel ligt elders. We consumeren onbeschaamd andermans pijn, als een soort pornomisère, wat bijna een terugkeer naar de middeleeuwse esthetiek betekent.’

    Hij geeft een actueel voorbeeld: ‘Wat nu in India gebeurt met de vierde golf en waarvan hier nog niets in het nieuws is doorgedrongen.’ Nog een: ‘De verhalen over pijn, in de journalistiek bijvoorbeeld, worden verteld door een getuige wie niets is overkomen, die op het punt stond een bepaald vliegtuig te nemen of op het punt stond het slachtoffer te worden van een aanslag maar overleefde.’ Dat impliceert een visie die feitelijk tegengesteld is aan pijn, een waarbij we ‘ons inleven in de ander om ons te verheugen over onze eigen overleving’. 

    Veerkracht als kernwoord

    De professor stelt dat wij met name het idee van fysieke pijn niet verdragen: ‘Wij achten het ons recht om niet te lijden, wij zijn overgegaan van een wereld waarin men van opvatting was dat je je moest stalen tegen de ergste pijn, de middeleeuwse, naar de wereld van de negentiende eeuw, waarin pijn een functie en een nobel doel had, ook al was men uit op zo min mogelijk noodzakelijke pijn, naar een wereld, die van nu, waarin men zo weinig mogelijk pijn wil lijden.’

    Alle drie, Han, Andreella en Moscoso, zijn overigens van mening dat veerkracht hier fungeert als kernwoord. Het idee is dat we sterker uit een tegenslag tevoorschijn komen. Voor Han is het een ‘kapitalistisch mandaat’, voor Andreella ‘een modewoord dat onze relatie met pijn symboliseert’ en voor Mocoso ‘een van de merkwaardigste verschijnselen die zich in het Spanje van de laatste tijden heeft voorgedaan’.

    ‘De rehabilitatie van de veerkracht in Spanje heet verzet, denk aan het #saldremosmasfuertes (we komen hier sterker uit) van de regering. Pedro Sánchez schrijft zijn memoires en noemt ze Handboek van het verzet, het pandemielied was ‘Resisteré’… (Ik zal me verzetten). Camilo José Cela zei het al om Spanje te kenschetsen: ‘Wie zich verzet, wint’. We krijgen te horen: ‘Verzet je nu maar, want er zit niets anders op’.

    ‘Tegenwoordig huilt iedereen. Er is geen nuchterheid. Er is geen schaamte. Volgens de regels van de sociale etiquette voel je niet als je niet huilt’

    Deze ‘pijnfobie’ en ‘lofrede op het verzet’ worden gestut door andere fenomenen van onze tijd: ‘Als je de werkelijkheid ziet als conflictueus dualisme tussen goed en kwaad, zoals we in de westerse cultuur deden, is het logisch dat men er vroeg of laat toe komt het bestaan van pijn te ontkennen of af te zwakken. Voeg hieraan toe het narcisme en de genotscultus, niet om te genieten van het leven maar als vlucht, en de pijnvrees wordt evident.’

    Moscoso wijst ook op ‘een zekere onbeschaamdheid en overdaad aan expressiviteit’. ‘Daarom ben ik het maar deels eens met Byung-Chul Hans idee dat we een verdoofde samenleving zijn, want de ontlading van emoties gaat alle perken te buiten. Tegenwoordig huilt iedereen. Er is geen nuchterheid. Er is geen schaamte. Volgens de regels van de sociale etiquette voel je niet als je niet huilt.’

    Psycholoog Carrión is milder: ‘De term veerkracht behoeft verfijning. In de middeleeuwen begroef je een dode met dezelfde spa waarmee je aardappels rooide. Honger, kou en armoede waren normaal. Ook nu moeten we ziekte accepteren, omdat de malaise deel uitmaakt van het herstel. We moeten rekening houden met pijn als iets dat mogelijk is, en zorgen dat de angst ons niet verlamt.’

    Baas over ons leven

    Het zijn gevoelens die sterk leven sinds in maart 2020 de noodtoestand intrad. Lucía Fernández, eveneens psycholoog, zegt dat het laatste jaar het aantal personen, met name jongeren, dat therapeutische hulp zoekt is toegenomen. ‘In een moeilijke, eentonige situatie ontstaat vanzelf het diepe verlangen om op te knappen, te overleven, om alles te doen wat nodig is om de negatieve ervaring zin te geven.’

    Moscoso pleit er daarentegen voor ‘de noodzakelijke pijn, die bij het leven hoort, [te] accepteren, de niet-noodzakelijke [te] bestrijden.  

    Hij wijst er ten slotte op dat ‘uitmaken welke pijn noodzakelijk is en welke niet een politiek, filosofisch en economisch vraagstuk vormt’. ‘Een van de politieke hoofdvragen van de twintigste eeuw was of degenen die klagen ook recht hebben om te  klagen, of ze zich aanstellen of echt zorg nodig hebben. En daar hebben we nog altijd mee te maken.’